Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


7972 αναγνώστες
Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014
13:29

Η μαζική εισβολή των καταθετών στα υποκαταστήματα της Corpbank (Bank run), ανάγκασε την κεντρική τράπεζα της χώρας να επέμβει για να την διασώσει - κάτι που δεν αποκλείεται να δούμε και σε άλλες χώρες σύντομα.

 

**************************************

 

Η κεντρική τράπεζα της Βουλγαρίας υποχρεώθηκε να «διασώσει» την τέταρτη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της - ενώ τόσο ο διευθύνων σύμβουλος, όσο και το διοικητικό συμβούλιο της τράπεζας, τέθηκαν σε διαθεσιμότητα για τους επόμενους τρεις μήνες.

 

Ένας μεγάλος αριθμός καταθετών περίμενε στα κεντρικά της Corpbank στη Σόφια, για να αποσύρει τις καταθέσεις, φοβούμενος τη χρεοκοπία της τράπεζας και την απώλεια των χρημάτων του - γεγονός που δεν είναι εκτός τόπου και χρόνου, αφού το ινστιτούτο είχε ήδη ειδοποιήσει την κεντρική τράπεζα, σχετικά με το ότι αντιμετωπίζει προβλήματα ρευστότητας. Επίσης πως θα ήταν αναγκασμένο να σταματήσει τόσο τις πληρωμές, όσο και τις υπόλοιπες τραπεζικές δραστηριότητες του.

 

Οι μετοχές της τράπεζας αποσύρθηκαν αμέσως από το χρηματιστήριο, ενώ η κεντρική τράπεζα προσπάθησε να καθησυχάσει τους καταθέτες - λέγοντας ότι μπορεί να έχει χρεοκοπήσει η τράπεζα, αλλά οι καταθέσεις είναι ασφαλισμένες. Με δεδομένη όμως τη μεγάλη δικτύωση του τραπεζικού κλάδου της χώρας, τα προβλήματα θα μπορούσαν να επεκταθούν γρήγορα στις υπόλοιπες τράπεζες - τις οποίες πολύ δύσκολα θα κατάφερνε να διασώσει η κεντρική, εάν σημειωνόταν και σε αυτές επίθεση των καταθετών (Bank run).

 

Η ρωσική τράπεζα VTB εμφανίσθηκε πρόθυμη να ενισχύσει την Corpbank - η οποία είχε ζητήσει και είχε λάβει πρόσφατα, το Μάιο, την άδεια της κεντρικής τράπεζας, να αναλάβει τα καταστήματα της γαλλικής Credit Agricole στη Βουλγαρία.

 

Περαιτέρω, η ανησυχία και τα προβλήματα θα μπορούσαν να επεκταθούν σε όλες τις τράπεζες της Βουλγαρίας - ενδεχομένως δε και στην υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη. Αυτό θα προκαλούσε με τη σειρά του δυσκολίες σε όλες εκείνες τις χώρες, οι τράπεζες των οποίων είναι εκτεθειμένες εκεί - κυρίως στην Αυστρία και στην Ελλάδα.

 

Υπενθυμίζουμε εδώ ότι (άρθρο), στην Αυστρία έχει δημιουργηθεί ένας σύνδεσμος, ο οποίος προγραμματίζει την κατάθεση μίας συλλογικής αγωγής εναντίον των εγχωρίων τραπεζών. Σύμφωνα με τη θέση του, όλες οι δανειακές συμβάσεις των τραπεζών βασίζονται στην απάτη, καθώς επίσης στην παραπλάνηση των Πολιτών με ψεύτικα στοιχεία. Ειδικότερα τα εξής:

.

(α) Απάτη: Κατά την άποψη του συνδέσμου, οι τράπεζες δεν έχουν κανένα κόστος αναχρηματοδότησης τους, παρά το ότι ισχυρίζονται το αντίθετο – αφού για κάθε 100 € δάνειο που παρέχουν, διαθέτουν μόλις 1 € ως εγγύηση στην ΕΚΤ.

 

(β)  Παραπλάνηση: Ο σύνδεσμος εφιστά την προσοχή στο σκανδαλώδες γεγονός ότι, οι τράπεζες έχουν παραποιήσει, έχουν πλαστογραφήσει καλύτερα όλα τα σημαντικά βασικά επιτόκια, όπως το Libor και το Euribor – οπότε η παροχή δανείων που στηρίζεται σε αυτά τα «επιτόκια», είναι παράνομη.

 

«Είμαστε όλοι θύματα των τοκογλύφων, το κράτος επίσης» είπε χαρακτηριστικά ένας από τους συνιδρυτές του συνδέσμου δανειοληπτών (Kreditopferverein) της Αυστρίας – κάτι που θα έπρεπε να βρει «μιμητές» και στην Ελλάδα όπου, εκτός από την εγκληματική χρεοκοπία και τη δολοφονία της, υπάρχουν χιλιάδες θύματα των τραπεζών, ειδικά στον τομέα των ενυπόθηκων δανείων και των κατασχέσεων της ακίνητης περιουσίας.

 

«Ο παραλογισμός του έντοκου δανειακού συστήματος, ο οποίος οδηγεί ανθρώπους και κράτη στην καταστροφή, πρέπει να σταματήσει”, συμπλήρωσε ο συνιδρυτής του συνδέσμου, ο οποίος είναι καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο της Βιέννης.

.

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ

 

Τις τελευταίες δεκαετίες, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων δημιουργείται από τις ιδιωτικές εμπορικές τράπεζες, όταν δίνουν δάνεια στα κράτη, στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά.

 

Κάθε φορά που κάποιος υπογράφει ένα δανειακό συμβόλαιο, συνήθως έναντι εμπράγματων εγγυήσεων, δημιουργούνται λογιστικά χρήματα από το πουθενά – με το απλό πάτημα ενός πλήκτρου στον υπολογιστή. Τα «χρήματα» αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από ένα απλό «γραμμάτιο» – από μία υποσχετική πληρωμής της τράπεζας, χωρίς καμία εγγύηση.

 

Όταν εξοφλείται το δάνειο, τα λογιστικά χρήματα αποσύρονται από την κυκλοφορία – καίγονται, όπως λέγεται χαρακτηριστικά. Εν τούτοις, απέναντι στις δανειακές απαιτήσεις, δημιουργούνται επί πλέον απαιτήσεις τόκων, για την εξυπηρέτηση των οποίων χρειάζεται ένα καινούργιο δάνειο – γεγονός που θέτει σε λειτουργία ξανά τον κύκλο δημιουργίας νέων χρημάτων. Εκτός αυτού, οι δανειολήπτες υποχρεώνονται πολλές φορές να αποδεχθούν παράνομες συμφωνίες επιτοκίων.

 

Με την παραποίηση των διατραπεζικών επιτοκίων (Euribor, Libor), στα οποία στηρίζονται χρηματοπιστωτικές συναλλαγές ύψους πολλών τρισεκατομμυρίων, οι συμφωνίες αυτές βασίζονται σε σκόπιμα παραπλανητικά και εσφαλμένα στοιχεία – οπότε είναι ουσιαστικά άκυρες. Απλούστερα, τα δανειακά συμβόλαια που υπογράφουν οι πελάτες των τραπεζών στηρίζονται στο Euribor (Libor εκτός Ευρωζώνης), το οποίο όμως στηρίζεται σε απάτη – οπότε δεν είναι νόμιμα.

 

Περαιτέρω, ενώ ο δανειολήπτης υποχρεώνεται στην παροχή εγγυήσεων πριν από την υπογραφή του δανειακού συμβολαίου οι οποίες, στην περίπτωση που δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το δάνειο, κατάσχονται, οι τράπεζες δεν διαθέτουν κανενός είδους εγγυήσεις.

 

Αντίθετα, διατηρώντας μόλις 1 € εγγύηση στην κεντρική τράπεζα (reserve requirement ή cash reserve ratio), για κάθε 100 € που προσφέρουν, μπορούν να δανείζουν απεριόριστες ποσότητες χρημάτων, χωρίς στην πραγματικότητα να τα έχουν στην κατοχή τους - γεγονός που αποτελεί το «άκρον άωτο» της απάτης (χωρίς να συμπεριληφθεί το ότι, ακόμη και αν δανείζονται από την ΕΚΤ, πληρώνουν μόλις 0,25% επιτόκιο, χρεώνοντας τους πελάτες τους «κατά το δοκούν», από 5-10%),

 

Οι δανειολήπτες όμως υπογράφουν τα τραπεζικά συμβόλαια, με την εσφαλμένη πεποίθηση ότι, η τράπεζα τους δανείζει τα χρήματα άλλων καταθετών - οπότε νοιώθουν υποχρεωμένοι να το κάνουν.

 

Όπως πιστεύουν δε, στην περίπτωση που κάποιος αδυνατεί να εξοφλήσει το δάνειο του, δημιουργούνται στην τράπεζα κόστη αναχρηματοδότησης – κάτι που θα έπρεπε να αποδείξουν οι τράπεζες, σύμφωνα με τον Αυστριακό Σύνδεσμο, ιδιαίτερα αυτές που διασώζονται με τα χρήματα των φορολογουμένων Πολιτών (όπως η «Hypo Alpe Adria», για την οποία απαιτούνται πάνω από 26 δις € – μία από τις τράπεζες, από τις οποίες κινδυνεύει να υπερχρεωθεί η Αυστρία).

 

Ο σύνδεσμος των θυμάτων των τραπεζικών δανείων επιδιώκει την κατάθεση μίας συλλογικής αγωγής 2.000 ατόμων. Επειδή όμως οι συλλογικές αγωγές δεν επιτρέπονται μέχρι στιγμής στην Αυστρία, τα μέλη του αναγκάζονται να καταθέσουν ατομικές αγωγές στα δικαστήρια – βοηθούμενα, όσον αφορά το κόστος, με 400-800 € από το σύνδεσμο.

 

Στη Γερμανία υπάρχουν επίσης δικηγόροι-ακτιβιστές, οι οποίοι ασχολούνται σοβαρά με το θέμα – έχοντας την πεποίθηση ότι, τα δάνεια είναι αέρας για τις τράπεζες, χωρίς κανένα κόστος. Όσον αφορά τα επιτόκια, είναι κατά τους ίδιους προφανής ο τοκογλυφικός τους χαρακτήρας – οπότε θα έπρεπε να μειωθούν τουλάχιστον κατά 20-40 φορές, έτσι ώστε να είναι πράγματι της τάξης του 8-10%, επί του ποσού που πραγματικά διαθέτουν οι τράπεζες (για κάθε 100.000 € μόλις 1.000 €, οπότε το επιτόκιο θα έπρεπε να υπολογίζεται στα 1.000 € και όχι στα 100.000 €).

 

Πρόσφατο άρθρο:

 

Το φάντασμα του στασιμοπληθωρισμού

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
3777 αναγνώστες
Κυριακή, 25 Μαΐου 2014
13:25

"Οι Ευρωεκλογές στην Ελλάδα, όποια και αν είναι τα αποτελέσματα τους, δεν πρόκειται να επιλύσουν τα βασικά προβλήματα της χώρας μας - τα κυριότερα των οποίων είναι η ανεργία, η εξαθλίωση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού, το κλείσιμο χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς επίσης η αποψίλωση του παραγωγικού ιστού.

 

Το ίδιο θεωρούμε πως συμβαίνει και στην Ουκρανία, η οποία θα ψηφίσει την επόμενη κυβέρνηση της - επειδή είναι το επίκεντρο της αντιπαράθεσης της αμερικανικής υπερδύναμης με τη ρωσική αυτοκρατορία, με «φόντο» τον κινεζικό γίγαντα (άρθρο).

 

Εν τούτοις, εάν οι Έλληνες ή οι Ουκρανοί κάνουν μεγάλα λάθη στις επιλογές τους, θα το πληρώσουν πολύ ακριβότερα, από όσο θα έπρεπε - γεγονός που οφείλει να μας προβληματίσει ιδιαίτερα".

 

**********************************************

 

Έχει δίκιο η κυβέρνηση, όταν ισχυρίζεται πως η Ελλάδα χρειάζεται πριν από όλα πολιτική σταθερότητα, για να ξεφύγει από την κρίση; Επομένως, πως εάν ηττηθεί η κυβέρνηση συνεργασίας από την αξιωματική αντιπολίτευση, με ποσοστά που θα υπερβαίνουν το 5%, η χώρα θα οδηγηθεί σε περιπέτειες;

 

Κατά την άποψη μας, αν και δεν πρόκειται για εθνικές εκλογές, ο εκβιασμός έχει βάση -  κυρίως επειδή η αξιωματική αντιπολίτευση έχει εξισώσει τις ευρωεκλογές με δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του μνημονίου. Το γεγονός αυτό θα της στερήσει ενδεχομένως τους ψήφους αυτών που, ενώ θα ήθελαν να την ενισχύσουν, θα το αποφύγουν τελικά, επειδή επιθυμούν πολιτική σταθερότητα - οπότε πρόκειται για ένα «στρατηγικό» σφάλμα της.

 

Ειδικότερα, θα χάσει αυτούς που πιστεύουν πως τυχόν «βαριά» ήττα της κυβέρνησης, την οποία δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει με τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών, σε συνδυασμό με την πιθανή απαίτηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη διενέργεια εθνικών εκλογών, θα οδηγούσε την Ελλάδα σε ένα «μεσοδιάστημα», όμοιο με αυτό των εφιαλτικών «διδύμων εκλογών» του 2012 - συνοδευόμενο από την κατάρρευση του χρηματιστηρίου, από την εκροή καταθέσεων κοκ., εν μέσω μίας τουριστικής περιόδου, από την οποία περιμένει πάρα πολλά η χώρα.

 

Πιθανότατα δε θα έδινε την αφορμή στον εχθρό της Ελλάδας, στη Γερμανία, να ζητήσει ξανά την εκδίωξη της από την Ευρωζώνη - μεταξύ άλλων για να καλύψει τα τεράστια προβλήματα της ΕΚΤ, του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, της Ισπανίας και ειδικά της Ιταλίας, η οποία ευρίσκεται σε εξαιρετικά επικίνδυνη οικονομική θέση.

 

Από την άλλη πλευρά, έχει δίκιο αλήθεια η αξιωματική αντιπολίτευση, όταν επιμένει πως τυχόν ήττα της στις ευρωεκλογές θα σημαίνει ότι, οι Έλληνες ψηφίζουν έμμεσα υπέρ των μέτρων (μνημονίων) που επιβλήθηκαν; Ότι συμβιβάζονται τελικά, αποδεχόμενοι τα μαρτύρια ως «το μη χείρον βέλτιστο», με αποτέλεσμα να συνεχίσουν να επιβάλλονται όλο και περισσότερα;

 

Θεωρούμε και εδώ πως ο εκβιασμός δεν είναι ψεύτικος - πως αν η κυβέρνηση κερδίσει τις εντυπώσεις, οι δανειστές της χώρας μας θα αποθρασυνθούν, απαιτώντας νέα μέτρα, καθώς επίσης την άμεση εφαρμογή παλαιοτέρων, με κέντρο βάρους τις αποκρατικοποιήσεις. Με λίγα λόγια πως ο εθνικός εξευτελισμός, καθώς επίσης η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας θα συνεχιστούν, αφού θα έχει πλέον «απαλειφθεί» ο φόβος των κοινωνικών αναταραχών και εξεγέρσεων.

 

Ποιός όμως μπορεί να είναι σίγουρος ότι, εάν κερδίσει η αξιωματική αντιπολίτευση στις εθνικές εκλογές που θα προκαλούσε, (οι οποίες άλλωστε δεν θα αποφευχθούν το 2015, λόγω της αλλαγής του προέδρου της Δημοκρατίας), θα εφάρμοζε μία διαφορετική πολιτική; Κρίνοντας τουλάχιστον από τα λόγια του αρχηγού της, με τα ατέλειωτα «ήξεις αφίξεις», μάλλον το ακριβώς αντίθετο υποθέτει κανείς.

 

Επομένως, μήπως τόσο οι φόβοι, όσο και οι ελπίδες που διαμορφώνονται για την επόμενη ημέρα, είναι εκτός τόπου και χρόνου; Απλούστερα, μήπως η οποιαδήποτε επιλογή των Ελλήνων είναι αδιάφορη, όσον αφορά το μέλλον της χώρας τους, αφού έτσι ή αλλιώς η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει;

 

Πολύ δύσκολα απαντάει κανείς αρνητικά στην παραπάνω ερώτηση - γεγονός που θα σήμαινε πως το πραγματικό «διακύβευμα» των εκλογών δεν είναι το μέλλον της χώρας, αλλά η «αναδιανομή» της εξουσίας - όπου, εάν η αξιωματική αντιπολίτευση ηττηθεί, θα επιστρέψει πιθανότητα στην αφετηρία της, αφού στηρίζεται κυρίως σε ψηφοφόρους και στελέχη εκείνης της κυβέρνησης που οδήγησε την Ελλάδα στα νύχια του ΔΝΤ.  

 

Ολοκληρώνοντας, «μπορεί να χειροτερεύσει ακόμη περισσότερο η κατάσταση της Ελλάδας;», θα αναρωτιόταν ίσως κανείς. «Φυσικά», θα απαντούσαμε, θέλοντας να είμαστε ρεαλιστές και ειλικρινείς.

 

Ειδικότερα, για ένα μεγαλύτερο αλλά λιγότερο επώδυνο χρονικό διάστημα, εάν συνεχιστεί η ίδια πολιτική της «καθυστέρησης του μοιραίου», της «κυλιόμενης χρεοκοπίας» καλύτερα, ή για ένα μικρότερο αλλά πολύ πιο επώδυνο - εάν ακολουθηθεί ο δρόμος της Αργεντινής (ανάλυση). 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2198 αναγνώστες
Κυριακή, 11 Μαΐου 2014
14:17

Η εν ψυχρώ δολοφονία ενός ανθρώπου θεωρείται ως ένα αποτρόπαιο ποινικό έγκλημα, το οποίο καταδικάζεται εξαιρετικά αυστηρά από τα δικαστήρια. Εν τούτοις, η δολοφονία ενός ολόκληρου λαού, η κυβέρνηση του οποίου εκβιάζεται για να την δρομολογήσει, μένει εντελώς ατιμώρητη - όπως στο παράδειγμα της Ιρλανδίας, στην οποία εισέβαλλε το ΔΝΤ λίγο μετά από την Ελλάδα (ανάλυση).

 

Το χειρότερο ίσως όλων είναι το ότι, ορισμένοι πολίτες της χώρας, όπως ο τραγουδιστής του γνωστού ροκ συγκροτήματος (Bono) ενώπιον της γερμανίδας καγκελαρίου, ισχυρίζονται πως η Ιρλανδία κατέφερε τελικά να ξεφύγει από την κρίση - υφαίνοντας με τη σειρά τους το μύθο που τους έχει επιβληθεί (άρθρο). 

 

Εν τούτοις, το γεγονός ότι η Ιρλανδία είναι η δεύτερη σε καθαρή μετανάστευση χώρα της Ευρώπης μετά το Κόσσοβο, σαν αποτέλεσμα των πολιτικών που επιβλήθηκαν και της ραγδαίας φτωχοποίησης των κατοίκων της, τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

 

Το τελεσίγραφο πάντως της ΕΚΤ στην Ιρλανδία (άρθρο) ήταν ακόμη πιο εγκληματικό, από το αντίστοιχο στην Ελλάδα - αφού οι πολίτες της είτε θα αναλάμβαναν τα χρέη των τραπεζών τους, είτε θα εκδιώκονταν από την Ευρωζώνη.  

 

**************************************

 

Ας υποθέσουμε πως κάποιος σου δίνει 100 €, υποχρεώνοντας σε να προσφέρεις ένα μέρος τους σε εμένα - όπου, εάν δεν αποδεχθώ την προσφορά σου, τότε πρέπει να επιστρέψεις τα 100 €. Εάν λοιπόν δεχτώ την προσφορά σου, κερδίζουμε και οι δύο, ενώ εάν δεν τη δεχτώ, χάνουμε και οι δύο.

 

«Πόσα θα μου πρόσφερες από αυτά τα 100 € για να είσαι σίγουρος πως δεν θα αρνηθώ;» (οφείλουμε να συμπληρώσουμε εδώ πως το παιχνίδι δεν έχει «δεύτερο γύρο» - πως δεν μπορεί δηλαδή κανένας από τους δύο παίκτες να αλλάξει την προσφορά του).

 

Εάν μου πρόσφερες 1 €, θα έμεναν 99 € για εσένα - το ρίσκο όμως να αρνηθώ, οπότε να χάσουμε και οι δύο θα ήταν μεγάλο. Η αιτία βέβαια που θα μπορούσα να αρνηθώ δεν είναι ο ορθολογισμός μου, αφού 1 € είναι σίγουρα καλύτερο από κανένα, αλλά η πεποίθηση μου πως το μοίρασμα είναι άδικο - γεγονός που σημαίνει πως, εκτός από τη λογική, συμμετέχουν πολλά άλλα σε μία τέτοια οικονομική ουσιαστικά απόφαση.

 

Στα πλαίσια αυτά η προσφορά σου θα ήταν μάλλον μεγαλύτερη - έτσι ώστε να μην αρνηθώ για λόγους δικαιοσύνης, ηθικής ή όποιους άλλους. «Πόσα όμως χρήματα θα μου πρόσφερες; Είκοσι, τριάντα, σαράντα ή πενήντα ίσως ευρώ, όπου θα ήταν απολύτως δίκαιο;».

 

Η απάντηση είναι ουσιαστικά απλή, αφού εξαρτάται τόσο από τις δικές μου, όσο και από τις δικές σου οικονομικές δυνατότητες. Εάν εσύ είχες αρκετά χρήματα και δεν σε ενδιέφεραν πολύ τα 100 €, γνωρίζοντας ταυτόχρονα πως εγώ είναι πολύ φτωχός και έχω μεγάλη ανάγκη, τότε θα μου πρόσφερες 1 € - με το ποσόν να αυξάνεται, όσο μεγαλύτερη ανάγκη χρημάτων έχεις εσύ και όσο λιγότερη εγώ.

 

Το παιχνίδι που περιγράψαμε είναι το γνωστό «Παιχνίδι του τελεσίγραφου» - ένα από τα πιο φημισμένα πειράματα της θεωρίας των παιγνίων. Μεταξύ άλλων, αποδεικνύει πως η ελίτ, οι κυρίαρχοι του σύμπαντος, αυτοί που παίρνουν τα 100 € και πρέπει να τα μοιράσουν με τους εργαζόμενους, έχουν δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις, οι οποίες τους επιτρέπουν να προσφέρουν όλο και λιγότερα.

 

Στα πλαίσια αυτά, οι εργαζόμενοι σήμερα έχουν χάσει πανηγυρικά το παιχνίδι - αφού τα εισοδήματα τους μειώνονται συνεχώς, με άμεσους ή έμμεσους τρόπους, ενώ τα αντίστοιχα της ελίτ, του 1% και ειδικά του 0,1%, αυξάνονται γεωμετρικά.

 

Παρά το ότι λοιπόν οι εργαζόμενοι παράγουν το εθνικό προϊόν, τα 100 € δηλαδή, οπότε τυχόν άρνηση τους να αμειφθούν με 1 € θα ζημίωνε κατά 99 € τους εργοδότες, ενώ μόλις κατά 1 € τους ίδιους, οι ανάγκες τους, έτσι όπως τις έχουν διαμορφώσει σήμερα, δεν τους επιτρέπουν να απορρίψουν την προσφορά - αρκεί να μην είναι κάτω από εκείνο το οριακό σημείο, το οποίο φτάνει για να τις καλύψουν.

 

Ουσιαστικά πρόκειται εδώ για μία παραλλαγή του «παιχνιδιού του τελεσίγραφου», γνωστή ως το «Παιχνίδι των δικτατόρων» - όπου εγώ, στο παράδειγμα, απαγορεύεται να απορρίψω την όποια προσφορά μου κάνεις, ακόμη και αν είναι η ελάχιστη δυνατή.     

 

Στην παγίδα αυτή έχουν οδηγηθεί οι εργαζόμενοι, αφενός μεν μέσω των οικονομικών κρίσεων, αφετέρου επειδή πείσθηκαν ότι, υπάρχουν ίσες ευκαιρίες για όλους - πως εφόσον η διπλανή λωρίδα κυκλοφορίας στο «παράδοξο της σήραγγας» κινείται όλο και πιο γρήγορα τότε η δική τους, η οποία είναι μποτιλιαρισμένη, θα ξεκινήσει και αυτή με τη σειρά της. Φυσικά περιμένουν μάταια να συμβεί κάτι τέτοιο - επιμένοντας όμως να κοροϊδεύουν τον εαυτό του

 

Ολόκληρο το άρθρο στο:

 

Ποσιμπιλισμός (β)

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2121 αναγνώστες
Κυριακή, 27 Απριλίου 2014
14:30

Η Γερμανία, η οποία κατηγόρησε στο παρελθόν την Κύπρο για το τραπεζικό της σύστημα (άρθρο), με έμμεσο στόχο ξανά τη Ρωσία, όπως και στην περίπτωση της Ουκρανίας, θεωρείται διεθνώς ως το «El Dorado» του ξεπλύματος μαύρου χρήματος.

 

Η χώρα δηλαδή που δολοφόνησε μέσα σε μία νύχτα ένα ολόκληρο νησί, στέλνοντας την οικονομία του στο ναδίρ, με πιθανότερο στόχο την προσέλκυση του τραπεζικού του κλάδου στην ίδια, κατηγορείται από τον ΟΟΣΑ πως διευκολύνει με τη νομοθεσία της τη διεθνή τρομοκρατία, τη Μαφία και άλλες οργανώσεις, όσον αφορά τη δημιουργία νόμιμων χρημάτων από παράνομα.

 

Ειδικότερα, σύμφωνα με επιστολή του υπουργού οικονομικών της κ. Σόϊμπλε, προς τον υπουργό δικαιοσύνης της χώρας, η ομάδα καταπολέμησης του μαύρου χρήματος του ΟΟΣΑ (Task Force - FATF), έστειλε τελεσίγραφο προς τον ίδιο, με «ημερομηνία λήξης» τον Ιούνιο του 2014, απαιτώντας την άμεση αλλαγή της νομοθεσίας που αφορά το μαύρο χρήμα.

 

Η κριτική της ειδικής μονάδας του ΟΟΣΑ επικεντρώνεται στη νομοθεσία εκείνη, η οποία δεν τιμωρεί αυτούς που τυχόν συλλαμβάνονται για ξέπλυμα δικών τους χρημάτων, αφού δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα. Στη χειρότερη των περιπτώσεων δε επιβάλλονται ποινές μικρότερες του ενός έτους - οπότε ουσιαστικά αναστέλλεται η δικαστική καταδίκη.

 

Ως εκ τούτου, η Μαφία, η διεθνής τρομοκρατία, οι διακινητές ναρκωτικών και άλλες παράνομες οργανώσεις, πολύ συχνά με την μορφή των ΜΚΟ, χρησιμοποιούν τη χώρα για να ξεπλένουν τα μαύρα χρήματα τους - με τα ποσά να υπολογίζονται πως ξεπερνούν ετήσια τα 50 δις €. Φυσικά το δημόσιο της χώρας ωφελείται ποικιλοτρόπως, προσελκύοντας τέτοιου είδους «ανίερες» δραστηριότητες - ενώ την ίδια στιγμή η «έντιμη προτεσταντική» κυβέρνηση κατηγορεί άλλες χώρες, όπως τη δική μας, για διαφθορά, δολοφονώντας εν ψυχρώ ορισμένες.

 

Όπως φαίνεται δε οι Πολίτες της Γερμανίας, οι οποίοι αποτελούν αντικείμενο λεηλασίας των εκάστοτε κυβερνήσεων τους, χαρακτηριζόμενοι ως «οι ηλίθιοι της Ευρώπης» από τα δικά τους ΜΜΕ (άρθρο), δεν γνωρίζουν τι ακριβώς διαδραματίζεται πίσω από τις πλάτες τους. Πειθήνιοι και πειθαρχικοί, ακολουθούν τυφλά τον εκάστοτε ηγέτη τους, ακόμη και αν τους οδηγεί στην καταστροφή ή στο ολοκαύτωμα - γεγονός που έχει αποδειχθεί τουλάχιστον δύο φορές, κρίνοντας από τους παγκοσμίους πολέμους. 

 

Ο δύστυχος αυτός λαός, μας θυμίζει το μύθο του Αισώπου - σύμφωνα με τον οποίο ορισμένα περιστέρια, τα οποία ζούσαν διαρκώς υπό το καθεστώς φόβου επίθεσης των γερακιών, είχαν κατασκευάσει με τέτοιον τρόπο τη φωλιά τους, ώστε να μπορούν να προστατεύονται από τους εχθρούς τους. Ένα γεράκι τώρα, το οποίο δεν μπορούσε να εξασφαλίσει την τροφή του, προσπάθησε να βρει άλλον τρόπο - να εφαρμόσει ένα διαφορετικό τέχνασμα.

 

Δοκίμασε λοιπόν να πείσει τα περιστέρια να το αποδεχθούν ως αρχηγό τους, όπως η ίδια η Γερμανία σήμερα την ΕΕ (οι Η.Π.Α. τον πλανήτη), έτσι ώστε να τα προστατεύει από τα άλλα γεράκια - οπότε να πάψουν να κρύβονται συνεχώς, να υποφέρουν και να τρομάζουν. Τα περιστέρια τελικά εμπιστεύθηκαν το γεράκι, προσφέροντας του το «βασιλικό τους θρόνο» - με αποτέλεσμα το γεράκι να αρχίσει να ασκεί «με υπευθυνότητα και συνέπεια» τα βασιλικά του καθήκοντα, τρώγοντας ένα περιστέρι την ημέρα.

 

"Μας υπηρετεί πάρα πολύ καλά", είπε τότε ένα δύστυχο περιστέρι, το οποίο είχε σειρά για να φαγωθεί από το γεράκι - διδάσκοντας όλους εμάς, αλλά όχι τα περιστέρια ότι, μερικές θεραπείες είναι χειρότερες από την ίδια την ασθένεια.

 

Στα πλαίσια αυτά, όσο και αν το θεωρούμε ανόητο, είναι ασφαλώς δικαίωμα των Γερμανών πολιτών να επιλέγουν το γεράκι που θα τους οδηγήσει ακόμη μία φορά στην καταστροφή. Όλοι οι άλλοι Πολίτες της Ευρωζώνης όμως δικαιούνται να κάνουν τις δικές τους επιλογές - αποφεύγοντας να εμπιστευθούν το «αρπακτικό», το οποίο τους υπόσχεται μία  επιτυχημένη εγχείριση, με αντίτιμο το θάνατο τους. 

 

Ολοκληρώνοντας, το ίδιο ισχύει και για όλους εμάς τους Έλληνες, όσον αφορά τις ερχόμενες εκλογές - όπου όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως προσπαθούν να μας πείσουν πως πρέπει να αποφύγουμε το λευκό ή την αποχή, εάν θέλουμε να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον.

 

Κανένα βέβαια δεν μας εξηγεί γιατί καταλήξαμε στο διεθνή εξευτελισμό και στη χρεοκοπία, παρά το ότι ψηφίζαμε τόσα χρόνια - αν και δεν απέχαμε δηλαδή ή δεν επιλέγαμε το λευκό.

 

Εάν η επιλογή μας λοιπόν είναι κάποιο «αρπακτικό», όπως όλες σχεδόν τις προηγούμενες δεκαετίες, η «πολιτική συμμορία» ίσως, στην οποία θα εμπιστευθούμε ξανά το θρόνο, ή κάποιο «σκουπίδι μεταξύ σκουπιδιών», τότε είναι ίσως προτιμότερο να απέχουμε - αφού το λευκό έχει απαγορευθεί θεσμικά, έτσι ώστε να μην μπορούμε καν να διαμαρτυρηθούμε (άρθρο). 

 

Πρόσφατα κείμενα:

 

Ο δυτικός μαξιμαλισμός

 

Οι ηλίθιοι της Ευρώπης

 

Ο ορισμός της ανοησίας

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2113 αναγνώστες
Κυριακή, 13 Απριλίου 2014
10:34

"Η επιτυχία θαυμάζεται πάνω από όλα. Οι πολιτικοί κερδίζουν την αναγνώριση, επειδή έχουν εκλεγεί και όχι για τις αρχές που αντιπροσωπεύουν. Οι άνθρωποι των επιχειρήσεων εκτιμούνται για την περιουσία τους και όχι για την τιμιότητα τους ή για τη συμβολή των εταιρειών τους στην κοινωνική και οικονομική ευημερία. Ο πλούτος εκτιμάται δραματικά περισσότερο από την καλλιέργεια και τη μόρφωση - η πολιτική δύναμη, ακόμη και αν πηγάζει από τη διαφθορά, ακραία περισσότερο από την ηθική. 

 

Το τι είναι δίκαιο, έχει υποταχθεί απόλυτα στο τι είναι πιο αποτελεσματικό - οπότε γίνεται ευκολότερο το να επιτύχει κανείς χωρίς να δίνει καμία προσοχή στο τι είναι δίκαιο. Ίσως είναι περιττό να τονίσω ότι, σε όλα αυτά διακρίνω έναν πολύ μεγάλο κίνδυνο για τη σταθερότητα της κοινωνίας μας".

 

Ανάλυση   

 

Σύμφωνα με μία μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, έχοντας παραδόξως χρηματοδοτηθεί από το αμερικανικό κέντρο διαστημικών ερευνών (NASA), η Δύση είναι καταδικασμένη να χαθεί, εάν δεν μοιρασθούν δικαιότερα τα ενεργειακά αποθέματα και ο πλούτος.

 

Η μελέτη προειδοποιεί για ένα παγκόσμιο κραχ, εντός των επομένων δεκαετιών - ενώ, για να μην θεωρηθεί ως «ακραία ή αμφιλεγόμενη», τεκμηριώνεται με ιστορικά γεγονότα. Τα γεγονότα αυτά αποδεικνύουν ότι, η διαδικασία της ανόδου και της κατάρρευσης είναι στην πραγματικότητα ένας «επαναλαμβανόμενος κύκλος» - ο οποίος συναντάται διαρκώς στην Ιστορία.

 

Όπως αποδεικνύεται δε, οι σοβαρές «διαταραχές» ενός πολιτισμού, με την ξαφνική κατάρρευση του, μία διαδικασία που συνήθως διαρκεί αιώνες, είναι ουσιαστικά φυσιολογικές - ενώ ακόμη και οι πιο ισχυρές, περίπλοκες κοινωνίες μπορούν να χαθούν ξαφνικά, όταν δεν το περιμένει κανείς. Όσο για τους βασικούς παράγοντες, οι οποίοι οδηγούν στην κατάρρευση, είναι μεταξύ άλλων ο πληθυσμός, το κλίμα, το νερό, η γεωργία και η ενέργεια.

 

Οι παράγοντες αυτοί έχουν το συγκεκριμένο αποτέλεσμα όταν πολλοί μαζί, τη ίδια χρονική στιγμή, προκαλούν την εξάντληση των πάσης φύσεως πρώτων υλών, με σοβαρές περιβαλλοντολογικές συνέπειες - καθώς επίσης το «διαμελισμό» των κοινωνιών, αφενός μεν σε μία πλούσια ελίτ, αφετέρου σε φτωχές μάζες ανθρώπων.

 

Αυτά τα «φαινόμενα» διαδραματίζουν έναν κεντρικό ρόλο στη διαδικασία κατάρρευσης, αφού συναντώνται σε κάθε παγκόσμιο κραχ των τελευταίων 5.000 ετών - ενώ η σημερινή δημιουργία δύο κοινωνικών τάξεων, με την ελίτ να κατοικεί κυρίως στις βιομηχανικές χώρες, σε συνδυασμό με την υπερβολική κατανάλωση ενέργειας και πρώτων υλών, οδηγεί ξανά στην απόλυτη καταστροφή.

 

Πάντοτε κατά τη μελέτη, η «συσσωρευμένη υπεραξία», ο πλούτος δηλαδή, δεν διαμοιράζεται δίκαια μεταξύ των ανθρώπων ή/και των κρατών, αλλά απορροφάται από την παγκόσμια ελίτ - ενώ η πλειοψηφία, η μάζα όπως αποκαλείται, παράγει μεν τον πλούτο, απολαμβάνει όμως ένα ελάχιστο μέρος του, στα όρια των απολύτων απαραίτητων για να συντηρηθεί.

 

Για να αποφευχθεί το κραχ, η μελέτη προτείνει την καταπολέμηση των εισοδηματικών ανισοτήτων, καθώς επίσης τη μείωση της υπερβολικής εξόρυξης/κατανάλωσης των πρώτων υλών και της ενέργειας - αφού η αυξημένη γεωργική και βιομηχανική παραγωγή των τελευταίων δύο αιώνων ήταν το αποτέλεσμα της χρήσης υπερβολικών ποσοτήτων πρώτων υλών, παρά το ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας μπορούσε να τις μειώσει σημαντικά.

 

Το συμπέρασμα βέβαια της μελέτης είναι απογοητευτικό, αφού οι επιστήμονες δεν πιστεύουν πως θα ακολουθήσουν οι κυβερνήσεις το δρόμο της λογικής - με αποτέλεσμα να μην αποφευχθεί τελικά η κατάρρευση της Δύσης. Ειδικότερα η μελέτη ολοκληρώνεται ως εξής:

 

"Ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα επιτευχθεί μία χαμηλότερη εξάντληση των πόρων, από μία μικρότερη ομάδα πλουσίων, η ελίτ αυτή θα καταναλώνει στο τέλος πάρα πολλούς πόρους. Αυτό θα οδηγήσει τις μάζες, τη συντριπτική πλειοψηφία δηλαδή των ανθρώπων, στην πείνα και στην εξαθλίωση - με τελικό αποτέλεσμα την κατάρρευση της κοινωνίας.

 

Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι, η συγκεκριμένη κατάρρευση δεν είναι ένα φυσικό, αδύνατο να αποφευχθεί γεγονός, αλλά μία διαδικασία που πηγάζει από τις εισοδηματικές ανισότητες - με αποτέλεσμα να καταδικάζονται στην πείνα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων, καθώς επίσης να λεηλατείται, να καταστρέφεται, να στραγγαλίζεται καλύτερα το παγκόσμιο εργατικό δυναμικό.

 

Η διαδικασία ξεκινάει από τις μάζες - ενώ η ελίτ συσσωρεύει όλο και περισσότερο πλούτο. Στο τέλος καταρρέουν ολοκληρωτικά οι μάζες, ακολουθούμενες αμέσως μετά από την ελίτ".

 

Σε κάθε περίπτωση, όταν τα εκατομμύρια ανέργων στη Δύση, κυρίως τα 26 εκ. στην ΕΕ, κατανοήσουν ότι δεν πρόκειται ποτέ να βρουν δουλειά, έχοντας καταδικαστεί να ταφούν ζωντανοί, θα εξεγερθούν βίαια - με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται.     

 

Ολόκληρο το κείμενο στο:

 

Κοινωνική κατάρρευση

 

Παλαιότερο κείμενο:

 

Πραγματικά επιτόκια

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις