Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


3168 αναγνώστες
Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014
13:03

"Μία από τις πιο θλιβερές συνέπειες της ανεργίας είναι η κατακόρυφη αύξηση των αυτοκτονιών - ενώ συνήθως δεν απεικονίζεται στις επίσημες στατιστικές, οι οποίες την παρουσιάζουν 15-20 φορές μικρότερη από το κανονικό της μέγεθος.

 

Στα ψυχολογικά επακόλουθα της ανεργίας προσμετρούνται η απογοήτευση, η απώλεια της ελπίδας, η μείωση της αυτοπεποίθησης (εξαιρετικά «καταλυτικός παράγοντας», αφού προάγει την απώλεια της υπευθυνότητας του ατόμου, τόσο στους γύρω του, όσο και απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό),  καθώς επίσης η «συνθηκολόγηση» (resignation)".

 

********************************************************************

 

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Η.Π.Α. είχαν τη δυνατότητα να χρεώνονται όλο και περισσότερο, χωρίς να «τιμωρούνται» καθόλου από τις αγορές - αφού το ισχυρό νόμισμα τους προσέλκυε «δανειστές» από ολόκληρο τον πλανήτη. Το ακριβό δολάριο έκανε πιο φθηνές τις τιμές των εισαγομένων προϊόντων από την Ασία, περιορίζοντας τον πληθωρισμό - ταυτόχρονα όμως λειτουργούσε αρνητικά στις εξαγωγές αμερικανικών αγαθών. Έτσι, ακόμη και το 2008, οι Η.Π.Α. εισήγαγαν πολύ περισσότερα εμπορεύματα, από αυτά που εξήγαγαν - με αποτέλεσμα να «αναρριχηθεί» το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου τους στο τεράστιο αρνητικό ύψος των -700 δις $.

 

Φυσικά, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, «υπέφερε» ο παραγωγικός τομέας, με εξαιρετικά δυσμενείς επιπτώσεις για το σύνολο της Οικονομίας της χώρας – ιδιαίτερα για την απασχόληση. Από την αρχή της δεκαετίας του ’80 χανόταν ετήσια περί τις 250.000 θέσεις εργασίας στη βιομηχανία, ενώ το 2008 μόλις το 8% των αμερικανών εργάζονταν σε κάποιο εργοστάσιο. Το μερίδιο της παραγωγής στο ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κάτω από το 12%, με όλο και περισσότερους εργαζομένους να απασχολούνται στο χρηματοπιστωτικό τομέα - διαχειριζόμενοι τις συνεχώς αυξανόμενες «ροές» των ξένων επενδυτικών κεφαλαίων.

 

Μόλις το 1998, τα κέρδη από το βιομηχανικό κλάδο συμμετείχαν στο σύνολο της Οικονομίας με 25% - αντίστοιχα με 25% συμμετείχαν και τα κέρδη από τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Πέντε χρόνια αργότερα, η εικόνα άλλαξε εντελώς: ο χρηματοπιστωτικός τομέας αύξησε την κερδοφορία του στο 43% του ΑΕΠ, ενώ ο βιομηχανικός τομέας «συρρικνώθηκε» κάτω από το 10% του ΑΕΠ.

 

Ο τότε πρόεδρος της Fed λοιπόν, ο κ. A. Greenspan, διαπιστώνοντας (2002) πως, παρά το ότι η «κρίση του διαδικτύου» (2000) είχε καταπολεμηθεί με σχετική επιτυχία, η ανεργία «επέμενε», διατήρησε χαμηλά τα βασικά επιτόκια - ενάντια στη θεωρία που απαιτεί την αύξηση τους, όταν αναθερμανθεί η Οικονομία. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η κρίση που βίωσε η χώρα το 2008, όπου τα χαμηλά επιτόκια όχι μόνο δεν επέδρασαν θετικά στην αγορά εργασίας, αλλά «κατέστρεψαν» πολλά εκατομμύρια υφιστάμενες θέσεις απασχόλησης, «απογειώνοντας» στην κυριολεξία την ανεργία στη χώρα.

 

Το «τέχνασμα» λοιπόν, με το οποίο θεώρησαν οι Η.Π.Α. ότι έλυσαν «κομψά» το πρόβλημα, προσφέροντας «φθηνά» δάνεια όχι μόνο σε ελεύθερους επαγγελματίες ή σε δημοσίους υπαλλήλους, αλλά και σε εισοδηματικές τάξεις, οι οποίες δεν κέρδιζαν αρκετά χρήματα από την εργασία τους (καθαρίστριες, ανειδίκευτους εργάτες κλπ), για να αγοράσουν σπίτια ή αυτοκίνητα, ενισχύοντας την εσωτερική κατανάλωση και καταπολεμώντας το πρόβλημα της μειωμένης ζήτησης (το οποίο προήλθε από την συγκέντρωση κεφαλαίων σε λίγους, με κορεσμένες ανάγκες – ο αριθμός των υπερβολικά πλουσίων, των «ultra high net worth individuals», διπλασιάστηκε μεταξύ των ετών 1997-2007, ενώ συνέχισε να αυξάνεται παγκοσμίως), δεν επέδωσε τα αναμενόμενα.

 

Κάποια στιγμή αποδείχθηκε ότι οι νέοι οφειλέτες δεν μπορούσαν να εξοφλήσουν ούτε τους τόκους των δανείων τους, οπότε κατέρρευσε η «υπερβολή» (έσπασε η φούσκα), αναγκάζοντας το κράτος να επενδύσει πολλά δισεκατομμύρια δολάρια των αμερικανών φορολογουμένων, για να μην χρεοκοπήσουν οι τράπεζες - οι οποίες όμως, στη συνέχεια, όχι μόνο δεν διέθεσαν τα χρήματα που έλαβαν στην πραγματική αγορά, αλλά ούτε καν άλλαξαν τις συνήθειες τους, επενδύοντας επαυξημένα στις παγκόσμιες χρηματιστηριακές αγορές.     

       

Σήμερα οι αμερικανοί, κατανοώντας τα τεράστια σφάλματα του παρελθόντος, τα οποία προκάλεσαν την «εξαγωγή θέσεων εργασίας» στις χώρες φθηνού εργατικού δυναμικού (Κίνα κλπ), με τη βοήθεια της τεχνολογίας και του διαδικτύου, είναι αντιμέτωποι με πολλαπλά προβλήματα. Ειδικά το διαδίκτυο δεν αύξησε τελικά την παραγωγικότητα, όπως αναμενόταν, αλλά μάλλον την καταναλωτική συμπεριφορά - ενώ λειτούργησε «προσθετικά» στην αλόγιστη μεταφορά της βιομηχανικής παραγωγής σε άλλες χώρες.

 

Για παράδειγμα, ένα αδύναμο δολάριο θα μπορούσε μεν να αυξήσει τις εξαγωγές αμερικανικών προϊόντων, επιβοηθώντας τις βιομηχανικές επενδύσεις στο εσωτερικό, ταυτόχρονα όμως θα αύξανε τις τιμές των εισαγομένων, αφενός δημιουργώντας μεγάλο πληθωρισμό, αφετέρου μη εξασφαλίζοντας άμεσα θέσεις εργασίας - αφού οι επενδύσεις απαιτούν χρόνο και «ανάκτηση» της χαμένης ανταγωνιστικότητας, η οποία δεν είναι καθόλου απλή διαδικασία.

 

Το αδύναμο όμως δολάριο θα είχε και άλλες παρενέργειες, όπως για παράδειγμα τον κίνδυνο απώλειας της θέσης του σαν παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και την αύξηση του κόστους της ενέργειας, η οποία είναι απαραίτητη για τη βιομηχανική παραγωγή. Έτσι αιτιολογείται η ξαφνική στροφή προς την «πράσινη ενέργεια» – η οποία προφανώς δεν οφείλεται σε περιβαλλοντικές «ευαισθησίες», αλλά στην προσπάθεια δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, ταυτόχρονα με την ανάγκη απεξάρτησης της χώρας από τις «συμβατικές» μορφές ενέργειας.

 

Από την άλλη πλευρά, τόσο η Κίνα (κυρίως), όσο και οι υπόλοιποι «ανταγωνιστές» των Η.Π.Α., δεν φαίνονται διατεθειμένοι να εισάγουν αμερικανικά προϊόντα, θυσιάζοντας παραγωγικές θέσεις εργασίας. Έχοντας πλέον διδαχθεί από την κρίση, διαπίστωσαν προφανώς το τεράστιο ειδικό βάρος της εργασίας και τα μεγάλα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει στην Οικονομία – αν όχι στην κοινωνική ζωή γενικότερα. Κατάλαβαν ότι είναι προτιμότερο να παράγει κανείς αυτά που καταναλώνει, ακόμη και αν κάποιες φορές δεν το επιτυγχάνει με χαμηλότερο ή με ίσο κόστος, συγκριτικά με άλλες χώρες, αφού σε τελική ανάλυση το κόστος της ανεργίας υπερβαίνει την ωφέλεια από τις χαμηλές τιμές των εισαγομένων προϊόντων.

 

Έχοντας λοιπόν την ίδια άποψη όσον αφορά τη σπουδαιότητα, το «ειδικό βάρος» καλύτερα της απασχόλησης στην οικονομική και κοινωνική ζωή, κρίνουμε σκόπιμο να αναλύσουμε γενικότερα το πρόβλημα της ανεργίας - τις διάφορες μορφές της, τις θεωρητικές ερμηνείες της, τα οικονομικά αποτελέσματα της, καθώς επίσης τις επιδράσεις της στον άνθρωπο. 

 

Ολόκληρη η ανάλυση στα:

 

Το τέρας της ανεργίας (α)

 

Το τέρας της ανεργίας (β)

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2004 αναγνώστες
Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014
10:47

"Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι, η νέα κυβέρνηση δεν θέλει να ερευνήσει τι ακριβώς συνέβη - οπότε η υποψία πως πίσω από τους ελεύθερους σκοπευτές κρύβεται κάποιος από τους «εταίρους» της νέας κυβέρνησης γίνεται ακόμη μεγαλύτερη”, τόνισε στην υποκλαπείσα τηλεφωνική συνομιλία του, η οποία δεν διαψεύσθηκε, ο υπουργός της Εσθονίας, γνωστός για τα «φιλογερμανικά και αντιρωσικά» του αισθήματα.

 

Τα γεγονότα αυτά μας θυμίζουν τη δολοφονία των τριών Ελλήνων (Μαρφίν) κατά τη διάρκεια της πρώτης και μοναδικής μεγάλης διαδήλωσης στην Αθήνα, εναντίον των αρχιερέων της Δύναμης και του σκότους.

 

Δυστυχώς οι Ουκρανοί, τυφλωμένοι από το μίσος τους για τη Ρωσία (δικαίως ή αδίκως δεν είναι εδώ το θέμα μας), δεν διακρίνουν τον κίνδυνο - έναν κίνδυνο που οφείλει να μας απασχολήσει όλους, αφού όλα όσα συμβαίνουν εκεί μοιάζουν τρομακτικά με αυτά που προηγήθηκαν του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου.

 

*********************************************

 

Στην πραγματικότητα, τα κοινωνικά επιτεύγματα του συστήματος της ελεύθερης αγοράς (με το κεντρικό νόημα: πλούτισε ή πέθανε προσπαθώντας), στα μέσα του 20ου αιώνα (προστασία των εργαζομένων, συντάξεις, δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κρατική ενίσχυση των φτωχών), οφείλονταν στην ανάγκη να γίνουν μείζονες παραχωρήσεις, για να αντιμετωπισθεί η τότε ισχυρή Αριστερά.

 

Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν το κορυφαίο όπλο που χρησιμοποιήθηκε στο μέτωπο της οικονομίας - επειδή διακυβευόταν το μέλλον του καπιταλισμού ενώ, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, καμία χώρα του «ελεύθερου κόσμου» δεν ήταν στο απυρόβλητο της λαϊκής πίεσης (όπως συνέβη μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος του ψυχρού πολέμου, όπου η άνοδος του νεοφιλελευθερισμού ήταν ραγδαία).

 

Ειδικότερα, μετά τον πόλεμο, η κρίση της γερμανικής οικονομίας θα μπορούσε να προκαλέσει την κατάρρευση ολόκληρης της Δυτικής Ευρώπης. Παράλληλα, ήταν τόσο πολλοί οι Γερμανοί που έλκονταν από το σοσιαλισμό, ώστε η κυβέρνηση των Η.Π.Α. επέλεξε να διχοτομήσει τη χώρα, αντί να διακινδυνεύσει να τη χάσει ολόκληρη - είτε επειδή θα κατέρρεε, είτε επειδή θα στρεφόταν προς τα αριστερά, είτε για άλλους λόγους (σενάριο).

 

Στη Δυτική Γερμανία, οι Η.Π.Α. χρησιμοποίησαν το σχέδιο Μάρσαλ για να οικοδομήσουν ένα καπιταλιστικό σύστημα - το οποίο θα ήταν από μόνο του τόσο επιτυχημένο, ώστε να ευημερήσει η οικονομία της αγοράς στην Ευρώπη και ο σοσιαλισμός να χάσει την αίγλη του.

 

Αυτό σήμαινε ότι, έπρεπε να γίνουν ανεκτές οι κατά βάση «αντικαπιταλιστικές πολιτικές» που υιοθέτησε το 1949 η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας - όπως η άμεση δημιουργία θέσεων εργασίας από το κράτος, οι τεράστιες επενδύσεις στο δημόσιο τομέα, οι επιδοτήσεις και η προστασία των γερμανικών επιχειρήσεων, καθώς επίσης τα ισχυρά συνδικάτα.

 

Οι Η.Π.Α. επέβαλλαν «μορατόριουμ» στις ξένες επενδύσεις στη Γερμανία, προκειμένου οι γερμανικές επιχειρήσεις που είχαν πληγεί από τον πόλεμο, να μην υποχρεωθούν να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό πριν ανακάμψουν (όπως απαιτείται σήμερα στην Ελλάδα).

 

Με απλά λόγια, η κυβέρνηση της υπερδύναμης εκείνη την εποχή, καθώς επίσης ο «επεκτατικός της βραχίονας», (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα)  δεν αντιμετώπισαν τη Γερμανία «σαν μία αγελάδα προς άρμεγμα» - όπως διαπιστώθηκε στο παρελθόν με τις ασιατικές ή νοτιοαμερικανικές χώρες, ενώ συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα.

 

Η αιτία ήταν το ότι υπήρχε η πεποίθηση πως, εάν έμπαιναν στη χώρα ξένες εταιρείες και άρχιζαν να την λεηλατούν, θα κινδύνευε ολόκληρο το σχέδιο ανάκαμψης της Ευρώπης - ενώ αργότερα διευκόλυναν τη Γερμανία ακόμη περισσότερο, υποχρεώνοντας τους δανειστές της να διαγράψουν ένα πολύ μεγάλο μέρος των απαιτήσεων τους, να περιορίσουν δραστικά τα επιτόκια, καθώς επίσης να επιμηκύνουν το χρόνο αποπληρωμής των υπολοίπων με ρήτρα εξαγωγών.

 

Η παραπάνω προσέγγιση δεν οφειλόταν προφανώς στον αμερικανικό αλτρουισμό - αλλά στο ότι, η Σοβιετική Ένωση ήταν ένα όπλο έτοιμο να εκπυρσοκροτήσει. Η Οικονομία της Γερμανίας βρισκόταν σε κρίση, η γερμανική Αριστερά ήταν ισχυρή και η Δύση έπρεπε να κερδίσει γρήγορα την εμπιστοσύνη του γερμανικού λαού - κατ' επέκταση, της υπόλοιπης Ευρώπης.

 

Πολλά χρόνια αργότερα, όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση (1992), ορισμένοι αμερικανοί οικονομολόγοι ζήτησαν από το υπουργείο οικονομικών των Η.Π.Α., καθώς επίσης από το ΔΝΤ, ένα ανάλογο σχέδιο Μάρσαλ για τη Ρωσία - έχοντας την πεποίθηση πως θα το επιτύγχαναν, αφού λίγα χρόνια πριν είχε δοθεί σε χρόνο μηδέν 1 δις $ στην Πολωνία. Στα πλαίσια αυτά, είχαν προτρέψει τον τότε πρόεδρο της Ρωσίας (Γέλτσιν) να εφαρμόσει νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι οποίες όμως θα έπρεπε να χρηματοδοτηθούν από τις Η.Π.Α.

 

Εν τούτοις, η βοήθεια δεν εγκρίθηκε, επειδή το 1992 ήταν το έτος των εκλογών στις Η.Π.Α., στις οποίες ο Μ. Κλίντον θα νικούσε τον Τζ. Μπους τον πρεσβύτερο, με το σύνθημα «Είναι η Οικονομία ανόητε» -  με βάση το οποίο οι Η.Π.Α. αποφάσισαν να περιορίσουν τις δαπάνες τους, οπότε το ΔΝΤ δεν εισέβαλλε στη Ρωσία και ο Γέλτσιν δεν μπόρεσε να εφαρμόσει αυτά που είχε υποσχεθεί.

 

Πρόκειται προφανώς για το «μακράν» μεγαλύτερο λάθος των Η.Π.Α. και του ΔΝΤ, το οποίο θα τους κοστίσει ενδεχομένως την παγκόσμια ηγεμονία - κάτι που διαφαίνεται ήδη σήμερα, στην «Ευρασιατική σκακιέρα». Οι αρχιερείς της δύναμης υποτίμησαν σημαντικά τις δυνατότητες ανάκαμψης της Ρωσίας, με δικές της δυνάμεις, με αποτελέσματα που δεν μπορούμε σήμερα να προσδιορίσουμε επακριβώς - ελπίζοντας ότι δεν θα είναι μοιραία για τον πλανήτη.

 

Ολόκληρη η ανάλυση στο:

 

ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ - ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2035 αναγνώστες
Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014
10:33

"Από ότι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμία άλλη πολιτική πρακτική, από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος - έτσι ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία. Στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια, ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών - οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.

 

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας" (Paul Porter, 1947)

 

***********************************************

 

Στις αρχές του 2009, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αποφασίζουν να επέμβουν ενεργητικά στα εσωτερικά θέματα της Ελλάδας, με στόχο να βοηθήσουν τόσο το ΔΝΤ, όσο και τους εντολείς του (Παγκόσμια Τράπεζα, Καρτέλ, Hedge Funds κλπ.), να δημιουργήσουν ένα «ρήγμα» στο τείχος της Ευρωζώνης – μία κερκόπορτα καλύτερα για την κερδοσκοπική είσοδο τους, με τη βοήθεια ενός Δούρειου Ίππου.

 

Η απόφαση τους αυτή έχει επίσης «εθνική χροιά», αφού έχουν την άποψη ότι, πρέπει με κάθε θυσία να εμποδιστεί η Γερμανία, η οποία υποθέτουν πως θέλει να κατακτήσει οικονομικά την Ευρώπη, με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία.

 

Στα πλαίσια αυτά, καταφέρνουν να «εγκλωβίσουν» τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, ο οποίος είναι αντιμέτωπος με ένα ευρύ φάσμα διαφθοράς και διαπλοκής αρκετών στελεχών της κυβέρνησης του – όντας εκ των πραγμάτων «εκβιάσιμος». Έτσι λοιπόν, σε μυστικές συναντήσεις μαζί του, καθώς επίσης με τον μελλοντικό αντικαταστάτη του, όπως και με τον κεντρικό τραπεζίτη της Ελλάδας (με τη συμμετοχή της αμερικανικής κυβέρνησης, καθώς επίσης άλλων ισχυρών παραγόντων της υπερδύναμης, όπως των διεθνούς εμβέλειας χρηματιστών της), οργανώνουν μεθοδικά τα στάδια της χρεοκοπίας της χώρας.

 

’λλωστε η εμπειρία τους, από την ενδοτική κυβέρνηση της Αργεντινής και όχι μόνο, είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την επιτυχία του σχεδίου τους. Όπως και πριν από τη χρεοκοπία της Αργεντινής, οι συναντήσεις γίνονται κρυφά στη Νέα Υόρκη, με την διακριτική παρουσία χρηματιστών «τύπου» Paulson και Soros - οι οποίοι, εκπαιδευμένοι τέλεια στη «χειραγωγημένη κερδοσκοπία», βοηθούν τις διαδικασίες.  

 

Το σχέδιο προβλέπει την ξαφνική «παραίτηση» του πρωθυπουργού, ταυτόχρονα με την ανακοίνωση ενός προγράμματος λιτότητας της Ελλάδας - το οποίο αφενός μεν αιτιολογεί πιστευτά την παραίτηση του, αφετέρου «προδιαθέτει» τις αγορές να οργανώσουν έγκαιρα μία μελλοντική επίθεση (όπως, για παράδειγμα, αγοράζοντας πάμφθηνα ασφάλιστρα κινδύνου, CDS δηλαδή, τα οποία στοιχηματίζουν στη χρεοκοπία).

 

Επίσης, τη διαδοχή του πρωθυπουργού από έμπιστο τους, ο οποίος αναλαμβάνει την αποστολή να παγιδεύσει τη Γερμανία, με τη βοήθεια ενός μάλλον «εκβιάσιμου» νέου υπουργού οικονομικών - μέσα από μία σειρά προδιαγεγραμμένων «πρωτοβουλιών».

 

Πρώτη από αυτές είναι η εντολή στην ΤτΕ να ανακοινώσει πριν από τις εκλογές, δήθεν μυστικά, μία μελέτη, η οποία διογκώνει τα προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας «κατά το δοκούν» - λίγους μήνες αργότερα, να επιτρέψει κρυφά την «πώληση» ανοιχτών κερδοσκοπικών συμβολαίων, άνω των θεσμοθετημένων τριών ημερών (Τ+10).   

 

Ο νέος πρωθυπουργός λοιπόν κερδίζει με την προσχεδιασμένη μεγάλη πλειοψηφία τις εκλογές, ενώ ο υπουργός του, λίγες ημέρες αργότερα, έχει την «εντιμότητα» να προειδοποιήσει τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωζώνης, σε σχέση με το ότι η χώρα του θα έχει πολύ μεγαλύτερο έλλειμμα από το προβλεπόμενο (μεταξύ άλλων λογιστικών «τεχνασμάτων», μεταφέροντας έσοδα στο 2010 και δαπάνες στο 2009).

 

Ο Γερμανός γενικός διευθυντής της Eurostat (ο οποίος δεν γνωρίζει ότι, ο Έλληνας συνάδελφός του είναι παράλληλα μισθωτός του ΔΝΤ), έχοντας τις δικές του εντολές από την πατρίδα του, πέφτει στην καλοστημένη παγίδα - θεωρώντας ότι, η Ελληνική «παρατυπία» εξυπηρετεί τα μέγιστα τα συμφέροντα και τους στόχους της Γερμανίας. 

 

Αμέσως μετά ο Έλληνας υπουργός ξεκινάει τον έντεχνο διασυρμό της χώρας του, αναφερόμενος στα εγκληματικά λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης, στην παραποίηση των λογιστικών της στοιχείων κλπ. – ενώ δεν αποφασίζει να χρησιμοποιήσει οικονομικά εργαλεία, όπως για παράδειγμα τα Εθνικά Ομόλογα, τα οποία θα διευκόλυναν τη χρηματοδότηση της πατρίδας του.

 

Στη συνέχεια, παρομοιάζει την Ελλάδα με τον Τιτανικό (ο οποίος προσέκρουσε στα βράχια λόγω ανικανότητας του κυβερνήτη του και βούλιαξε), αρνείται διαφόρων μορφών χρηματοδοτήσεις και δάνεια, «προκαλεί» τις εταιρείες αξιολόγησης και άλλα πολλά - τα οποία επιδεινώνουν ραγδαία την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, ενώ την οδηγούν σε μία αδικαιολόγητη κρίση δανεισμού (αλλεπάλληλες δυσμενείς αξιολογήσεις, αύξηση των επιτοκίων κλπ.).

 

Με όλες αυτές τις ενέργειες δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις, οι οποίες διευκολύνουν τον πρωθυπουργό να περάσει στο επόμενο μέρος του σχεδίου των Η.Π.Α. – στην απειλή της Ευρωζώνης, λέγοντας ότι θα καλέσει το ΔΝΤ για να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας του (μία κίνηση όμως, η οποία έγινε μάλλον πρόωρα, αφού τα επιτόκια δανεισμού ήταν μόλις στα επίπεδα του 5% -  θέτοντας σε κίνδυνο το αμερικανικό σχέδιο).

 

Δυστυχώς για την ίδια, η Γερμανία αποδεικνύεται ακόμη μία φορά κατώτερη των περιστάσεων, αφού δεν μπορεί να αξιολογήσει ότι, ο απώτερος στόχος είναι η διευκόλυνση της εισβολής του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη – παγιδεύεται επίσης η Γαλλία, η οποία δεν φαίνεται να διαθέτει την καλύτερη πολιτική ηγεσία της ιστορίας της.

 

Έτσι λοιπόν, η Ευρωζώνη πέφτει στην παγίδα, αποδεχόμενη τη συμμετοχή του ΔΝΤ στη «διάσωση» της Ελλάδας (το δημόσιο χρέος της οποίας τότε ήταν περίπου όσο της Ιταλίας – στο 120% του ΑΕΠ της, ενώ το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, μόλις στο 250%, όσο περίπου της Γερμανίας).

 

Κατ’ επέκταση, ο Έλληνας πρωθυπουργός ολοκληρώνει και το δεύτερο στάδιο της αποστολής του – με απόλυτη επιτυχία. Φυσικά δεν επιλέγει, ως όφειλε, τη στάση πληρωμών, η οποία θα ανάγκαζε τους εκτεθειμένους τότε δανειστές της Ελλάδας (τράπεζες της Ευρώπης) να διαπραγματευθούν τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους κλπ. - όχι από άγνοια, αλλά από σκοπιμότητα.   

 

Το επόμενο στάδιο είναι η σκόπιμη μη εφαρμογή όλων των προγραμμάτων της Τρόικας (ουσιαστικά του ΔΝΤ, αφού μόνο αυτό είχε την κατάλληλη τεχνογνωσία), παρά την ψήφιση τους από τη Βουλή – καθώς επίσης η περαιτέρω διόγκωση ελλειμμάτων και χρεών, έτσι ώστε να αποτύχουν όλα τα προγράμματα διάσωσης και να διαιωνισθεί η παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα, καθώς επίσης να διευκολυνθεί η έφοδος του στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.

 

Όταν όλες οι λεπτομέρειες της συνωμοσίας γίνονται τυχαία γνωστές στο διευθυντή του ΔΝΤ, συλλαμβάνεται για να μην τις αποκαλύψει στη χώρα του – ενώ απελευθερώνεται στη συνέχεια, παραμένοντας «κρατούμενος» με άλλα «στοιχεία», όπως και ο Έλληνας πρωθυπουργός (εκβιασμός).    

 

Παράπλευρο μέρος του σχεδίου ήταν πιθανότατα η διατήρηση του ευρώ, αλλά σε μία ελεγχόμενη ισοτιμία με το δολάριο - επίσης η κερδοσκοπία, η λεηλασία του υπερβάλλοντος πλούτου της Ευρωζώνης, η αμυντική οικονομική θωράκιση της Δύσης απέναντι στην Κίνα και στη Ρωσία, όπως και πολλά άλλα.

 

Στα πλαίσια αυτά, ο Ελληνικός Δούρειος Ίππος διατηρείται σταθερά στα όρια της χρεοκοπίας, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί το σχέδιο της υπερδύναμης – έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται σαν μοχλός πίεσης ή απειλής της Γερμανίας.

 

Ολόκληρο το άρθρο εδώ:

 

ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
3029 αναγνώστες
Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014
10:55

 

Κανένας δεν ισχυρίζεται ότι, βιώνουμε ήδη μία παγκόσμια οικονομική κατάρρευση - εν τούτοις, θα έπρεπε να δοθεί μεγαλύτερη σημασία στην καταιγίδα των καταιγίδων, η οποία φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού ότι πλησιάζει με γρήγορο ρυθμό”.
 
***********************************************
 
Με τις ανησυχίες της Ευρώπης να αυξάνονται, επειδή η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη, ακόμη μία φορά από τον ερχόμενο Μάιο, με ομόλογα που λήγουν (της τάξης των 11 δις €, ενώ το ΔΝΤ έχει καθυστερήσει δόσεις 3,8 δις €), πραγματοποιήθηκε μυστική συνάντηση της Γερμανίας, με τη Γαλλία και την Τρόικα.

Το παράδοξο δεν είναι φυσικά η συνάντηση, αλλά το ότι έγινε ερήμην της ελληνικής κυβέρνησης – γεγονός βέβαια φυσιολογικό, εάν θεωρηθεί πως πρόκειται για ένα έθνος σκλαβωμένο στους πιστωτές του, χωρίς την εθνική του κυριαρχία και χωρίς τη δική του βούληση, όσον αφορά το μέλλον των Πολιτών του.

Εν τούτοις, με την οικονομία της Ελλάδας να θεωρείται πλέον «κέλυφος κενό περιεχομένου», μετά την «αποψίλωση» του παραγωγικού της ιστού από το ΔΝΤ, μετά τη γενοκτονία, καθώς επίσης μετά την καταδίκη χιλιάδων εργαζομένων στην ανεργία, κανένας δεν μπορεί να καταλάβει γιατί συνεχίζεται η επαίσχυντη, μίζερη και απολύτως αναξιοπρεπής πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων.

Από την άλλη πλευρά βέβαια κανένας δεν μπορεί να παρεξηγήσει εκείνες τις χώρες, οι οποίες αντιμετωπίζουν με τέτοια περιφρόνηση μία κυβέρνηση που δεν ξέρει τίποτα άλλο, από το να ζητάει ελεημοσύνη – που δεν έχει καμία διάθεση να πληρώσει τα χρέη της χώρας της, αφού δεν έχει δικό της σχέδιο και που αναζητάει συνεχώς τον τρόπο, με τον οποίο θα αποφύγει τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της.

Ευθύνες που γνώριζε επακριβώς και που κανένας δεν την ανάγκασε να αναλάβει, αφού η ίδια επέλεξε να εκλεγεί, διασπείροντας ψευδείς ελπίδες, καθώς επίσης υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα – ενώ γνώριζε πολύ καλά ότι, δεν διαθέτει ούτε την ικανότητα, ούτε το ψυχικό σθένος για να εκπληρώσει σωστά την εθνική της αποστολή.
 
ΤΟ ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ
 
Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, αυτή τη στιγμή τα περισσότερα βλέμματα έχουν στραφεί στην κατάρρευση των νομισματικών ισοτιμιών, καθώς επίσης των λοιπών αξιών στις αναπτυσσόμενες οικονομίες – ενώ το μεγάλο ξεπούλημα ξεκινάει ήδη στις Η.Π.Α. Ειδικότερα, οι κεντρικές τράπεζες ολόκληρου του πλανήτη δρομολογούν την πώληση ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου, τα οποία έχουν στην κατοχή τους.
 
Από τα πρόσφατα στοιχεία της Fedσυμπεραίνει κανείς ότι, οι κεντρικές τράπεζες εκτός Η.Π.Α., μείωσαν την προηγούμενη εβδομάδα τα ομόλογα που διαθέτουν, με το μεγαλύτερο ρυθμό των τελευταίων επτά μηνών – για 6η συνεχή εβδομάδα.
 
Η αιτία είναι φυσικά το ότι, οι κυβερνήσεις των χωρών της Τουρκίας, της Ρωσίας, της Ταϊλάνδης, της Μαλαισίας, της Νοτίου Αφρικής κοκ., χρειάζονται δολάρια, για να στηρίξουν τα νομίσματα τους – γεγονός που τις αναγκάζει να πουλούν ομόλογα, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα επιτόκια δανεισμού των Η.Π.Α.
 
Με τον τρόπο αυτό μεταφέρεται η κρίση των αναπτυσσομένων οικονομιών στη Δύση, λειτουργώντας όπως το μπούμερανγκ – ενώ ο δεύτερος τρόπος μεταφοράς της κρίσης, ο οποίος είναι ίσως ακόμη πιο επικίνδυνος, είναι η αδυναμία πολλών επιχειρήσεων της Τουρκίας, της Αργεντινής, της Βραζιλίας κοκ. να εξυπηρετήσουν τα δάνεια τους σε συνάλλαγμα.  
 
Για παράδειγμα, οι τουρκικές επιχειρήσεις χρωστούν 210 δις $ - σχεδόν το 35% του ΑΕΠ της χώρας. Η βασική αιτία είναι το ότι οι περισσότερες, όπως επίσης και τα νοικοκυριά, δανείζονταν σε συνάλλαγμα - λόγω των χαμηλών επιτοκίων, σε σύγκριση με αυτό της χώρας τους.
 
Σαν αποτέλεσμα της πτώσης της ισοτιμίας της λίρας όμως κατά περίπου 30% τους τελευταίους μήνες, τα χρέη αυτά έχουν αυξηθεί κατά 63 δις $ σε όρους λίρας – γεγονός που καθιστά πολύ δύσκολη, εάν όχι αδύνατη την αποπληρωμή τους. Την ίδια στιγμή ένα κιλό πατάτες, για παράδειγμα, κοστίζει τα διπλάσια σε λίρες, από ότι μερικές εβδομάδες πριν – δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα στα ήδη υπερχρεωμένα νοικοκυριά της χώρας.  
 
Εάν λοιπόν η συναλλαγματική κρίση στις αναπτυσσόμενες οικονομίες ακολουθήσει το φυσιολογικό της δρόμο (πτώση της ισοτιμίας του νομίσματος, αύξηση των χρεών του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα σε συνάλλαγμα, ύφεση, ανεργία, χρεοκοπίες, πιστωτική στενότητα, αδυναμία πληρωμών, πτώχευση ή πρόγραμμα ΔΝΤ), τότε τα επακόλουθα για τη Δύση θα είναι εξαιρετικά επώδυνα – αφού αυτή είναι ο κυριότερος πιστωτής τους.
 
Στα πλαίσια αυτά, η νέα διοικητής της κεντρικής τράπεζας των Η.Π.Α. θα σκεφθεί πολύ σοβαρά, εάν θα συνεχίσει τη μείωση του πακέτου ρευστότητας (QE), όπως την προηγούμενη εβδομάδα – αφού κάτι τέτοιο θα επιδεινώσει την κρίση των αναπτυσσομένων οικονομιών, ενώ θα την μεταφέρει πολύ πιο γρήγορα στη Δύση. 
 
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
 
Η κατάσταση στην Νότια Αφρική είναι δραματική – ενώ το νόμισμα της (Rand) έχει υποτιμηθεί κατά 24% τους τελευταίους δώδεκα μήνες, αναγκάζοντας την κεντρική τράπεζα να αυξήσει τα επιτόκια. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, η ινδική ρουπία υποτιμήθηκε κατά 18% σε σχέση με το δολάριο με την ινδική κεντρική τράπεζα να αυξάνει επίσης τα επιτόκια.
 
Η Ρωσία, θέλοντας να αντιμετωπίσει τη ραγδαία πτώση του νομίσματος της, ανακοίνωσε ότι θα το στηρίξει με όλα τα μέσα που διαθέτει – εννοώντας τις επεμβάσεις της στις αγορές, με τα μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα που κατέχει.
 
Εν τούτοις, όλα αυτά τα αγωνιώδη, απελπισμένα μέτρα, ίσως λαμβάνονται πολύ αργά – αφού οι εκροές συναλλάγματος από τις αναπτυσσόμενες χώρες έχουν ενταθεί, θυμίζοντας τις κρίσεις του παρελθόντος (Ασιατική το 1997, Ρωσική το 1998 κοκ.).
 
Η ιστορία πάντως τεκμηριώνει το ότι, οι συναλλαγματικές κρίσεις, όπου και όταν εμφανίζονται, είναι καταστροφικές – όχι μόνο για τις χώρες που «τις υποδέχονται», αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη (ειδικά σήμερα, με την παγκοσμιοποίηση, καθώς επίσης με τη δικτύωση του χρηματοπιστωτικού τομέα στο ζενίθ).    
 
Στα πλαίσια αυτά η Ελλάδα, οι Πολίτες, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, οφείλουν να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί - ενώ οι ανοησίες περί επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, εντός του σημερινού συστήματος, θα ήταν καλύτερα να σταματήσουν. Ελπίζουμε δε ότι σήμερα, παρατηρώντας αυτά που συμβαίνουν στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, έχουν συνειδητοποιηθεί απόλυτα οι κίνδυνοι – οι οποίοι δεν είναι καθόλου αμελητέοι.
 
Ολόκληρο το άρθρο στο:
 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
3758 αναγνώστες
Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014
12:28

Για να μην θεωρηθεί πως πιστεύουμε ότι η κατάσταση θα άλλαζε, εάν εκλεγόταν η αξιωματική αντιπολίτευση, αρκεί να αναφέρουμε πως συμφωνούμε με την άποψη, σύμφωνα με την οποία:
 
ένα ερμαφρόδιτο, δήθεν αριστερό κόμμα, το οποίο παραμένει υποστηρικτής του παλαιοκομματικού καθεστώτος που εξέθρεψε την κρίση, με ένα πρόγραμμα που ανάγεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο παρελθόν, με μία πρόταση διακυβέρνησης που δεν αγγίζει στο παραμικρό την κομματοκρατία και το κράτος-δυνάστη, με εντελώς ανεπαρκή στελέχη, με απόψεις για τα μείζονα ζητήματα της χώρας που μόνο θλίψη, οργή και απελπισία προκαλούν, καθώς επίσης με πλήθος φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό του, εάν ανερχόταν ως έχει στην εξουσία, απλά θα νομιμοποιούσε και θα μονιμοποιούσε την καταστροφή της πατρίδας μας”.
 
**********************************************
 
«Τα πράγματα είναι απλά», ισχυρίζεται ένας από τους πολλούς «προικισμένους» υπουργούς της κυβέρνησης - αναφερόμενος σε μία από τις νέες επιβαρύνσεις που έχουν αποφασισθεί μονομερώς από την Τρόικα, έχουν ψηφιστεί «δημοκρατικά» από τους έντιμους εκπροσώπους των Ελλήνων στη Βουλή (με ποινή όμως διαγραφής από το κόμμα, σε περίπτωση αντίρρησης) ενώ επιβάλλονται αργότερα, σταδιακά και δικτατορικά, από την κυβέρνηση.
 
Για παράδειγμα, σχετικά με το πόσο απλά είναι τα πράγματα (καθώς επίσης πόσο ανόητους θεωρεί ο υπουργός αυτούς στους οποίους απευθύνεται), η Τρόικα αποφασίζει να επιβάλλει την πληρωμή ενός ποσού ύψους 25 €, όταν κανείς βγαίνει από το σπίτι του. Η απόφαση της αυτή έρχεται στη Βουλή μέσα σε ένα νομοσχέδιο, το οποίο μπορεί να αφορά χιλιάδες άλλα θέματα, ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους σχέσεις – ας υποθέσουμε, «Ρυθμίσεις για το περιβάλλον».
 
Αφού ψηφιστεί το νομοσχέδιο από τους «εκπροσώπους» των Πολιτών, από τους βουλευτές της κυβέρνησης ουσιαστικά, οι οποίοι αδιαφορούν σχεδόν στο σύνολο τους για τα συμφέροντα αυτών που τους εξέλεξαν, ο «νόμος των 25 €» παραμένει για κάποιο χρονικό διάστημα «στο συρτάρι» - έτσι ώστε να «αφομοιωθεί» από τους πολίτες, οι οποίοι δεν τον «αντιλαμβάνονται» στην πράξη, δεν πληρώνουν (ακόμη) δηλαδή, οπότε τους ενοχλεί λιγότερο η ψήφιση του.  
 
Κάποιους μήνες αργότερα ένας καινούργιος υπουργός, ο οποίος έχει διορισθεί αφού έχει πείσει την Τρόικα πως θα είναι «βασιλικότερος του Βασιλιά», πως θα ακολουθεί πιστά και κατά γράμμα τις εντολές της, ως ένας νέος γενίτσαρος, αναλαμβάνει την εφαρμογή του ήδη ψηφισμένου «νόμου των 25 €» – ευρισκόμενος στην ευχάριστη θέση να έχει τη δημόσια δικαιολογία πως ο ίδιος δεν είναι αυτός που τον ψήφισε, οπότε δεν φταίει σε τίποτα.
 
Εάν τώρα υπάρξουν αντιδράσεις, επειδή ο νόμος είναι εκ των πραγμάτων άδικος, ένα από τα πολλά χαράτσια με στόχο τη μεταφορά της ιδιωτικής περιουσίας στο δημόσιο και από εκεί στους δανειστές, τότε ο προικισμένος υπουργός δεν έχει να κάνει τίποτα άλλο, παρά να ανακοινώσει πως συμφωνεί με την κατάργηση του νόμου, αρκεί να του προταθούν κάποια «ισοδύναμα μέτρα» – τα οποία να εξασφαλίζουν τα συγκεκριμένα έσοδα που «απαιτεί η Τρόικα».
 
Ουσιαστικά δέχεται λοιπόν (εάν) πως ο νόμος είναι άδικος, αλλά όχι το αποτέλεσμα του – το ποσόν δηλαδή που θα εισπραχθεί από την εφαρμογή του. Ο λαός βέβαια δεν καταλαβαίνει πως πληρώνει όλο και περισσότερους φόρους, για όλο και λιγότερες υπηρεσίες – πως αποκρατικοποιούνται η υγεία, η παιδεία, η συλλογή φόρων (σε αυτό αποσκοπούν τα εγκληματικά υψηλά νέα πρόστιμα) και όλο το υπόλοιπο κοινωνικό κράτος, από μία ήδη ιδιωτικοποιημένη κυβέρνηση.    
 
Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις και εφόσον οι Πολίτες δεν αντιδρούν, η δουλειά ενός υπουργού μίας κατεχόμενης χώρας, η οποία κυβερνάται από τους δικαστικούς κλητήρες των δανειστών της, είναι πράγματι πολύ απλή – ενώ όλοι οι υπουργοί, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού, πρέπει να έχουν μία και μοναδική δεξιότητα: να είναι «επικοινωνιακοί», να έχουν το έμφυτο ή επίκτητο ταλέντο του ηθοποιού δηλαδή, χωρίς «συνειδησιακά ελαττώματα» ή «πατριωτικές αγκυλώσεις».    
 
Με απλά λόγια, δεν παίζει κανένα ρόλο εάν είναι βιβλιοπώλες, νεκροθάφτες ή αλλαντοποιοί - αρκεί να μπορούν να χειραγωγούν τα «πλήθη», αποδεχόμενοι δουλικά, «ενδοτικά», για πολύ περισσότερα από τριάντα αργύρια βέβαια, την απολυταρχική εξουσία της τρόικας, καθώς επίσης να μπορούν να χρησιμοποιούν με θράσος το «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;», για να τρομοκρατούν αυτούς που σκέφτονται να αντιδράσουν.
 
Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι καλλιεργημένοι, μορφωμένοι, έντιμοι, ικανοί ή να έχουν σοβαρές σπουδές και εμπειρίες στη διαχείριση ενός κράτους. Αντίθετα, είναι πολύ καλύτερο να μην έχουν αυτές τις δεξιότητες – οι οποίες συνήθως λειτουργούν αρνητικά, όσον αφορά την τυφλή υποταγή στις εντολές τρίτων, ενώ δύσκολα επιτρέπουν τη «μετάλλαξη» σε γενίτσαρο.
 
Συμπερασματικά λοιπόν, τα πράγματα είναι πολύ απλά για έναν «πολιτικό», ο οποίος έχει μία κυβερνητική θέση – αρκεί να «προΐσταται» ενός λαού που πιστεύει ότι, εάν αφήσει τις αλεπούδες να λυμαίνονται ελεύθερες σε ένα κοτέτσι, ή τους λύκους σε μία στάνη προβάτων, θα καταφέρουν οι κότες ή τα πρόβατα να μην κατασπαραχθούν και να επιβιώσουν.
 
Πόσο μάλλον όταν ο λαός αυτός αποκαλεί το φόβο ηθική, ισχυριζόμενος ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιήσει βία για να διώξει τις αλεπούδες και τους λύκους από την επικράτεια του – ότι είναι δυνατόν να φύγουν από μόνοι τους, εάν δείξει καλή διαγωγή, ή πως θα τον λυπηθούν και δεν θα τον κατασπαράξουν.
 
Με απλά λόγια πως θα μπορούσαμε να πείσουμε με καλό τρόπο, χωρίς να πολεμήσουμε δηλαδή, τους Γερμανούς, όταν εισέβαλλαν στα σύνορα μας το 1940, να μην το κάνουν – καθισμένοι ήρεμα και ειρηνικά στους καναπέδες μας.    
 
Περαιτέρω, το πρόβλημα για οποιονδήποτε θέλει να γίνει πολιτικός σήμερα, είναι να περάσει στις κομματικές εξετάσεις – γεγονός που προϋποθέτει τη διαφθορά του, έτσι ώστε να είναι «εκβιάσιμος» από τους «συντρόφους» του.
 
Υπενθυμίζουμε πως σε ανάλογες «συμμορίες», στη μαφία για παράδειγμα, δεν μπορεί να γίνει κανένας μέλος, εάν προηγουμένως δεν αποδείξει πρακτικά την αφοσίωση του - την υποταγή του καλύτερα στους βίαιους, ανενδοίαστους κανόνες της. Η αφοσίωση αυτή προϋποθέτει συνήθως τη δολοφονία, την κλοπή ή κάτι άλλο ανάλογο – έτσι ώστε να μην είναι αργότερα σε θέση να κατηγορήσει κάποιον «συνάδελφο» του ή να νοιώσει ηθικούς ενδοιασμούς.
 
Συνεχίζοντας, είναι δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς τους πολίτες μίας χώρας, οι οποίοι πιστεύουν πως είναι δυνατόν να αλλάξει χαρακτήρα η «μαφία» του εσωτερικού ή του εξωτερικού – πως μπορεί δηλαδή να σταματήσει να εγκληματεί και να τους κλέβει τα υπάρχοντα τους, χωρίς να διαφοροποιηθεί ριζικά το σύστημα, χωρίς να (εκ)διωχτούν όλοι οι πολιτικοί ανεξαιρέτως, μαζί με τους ξένους εντολείς τους και χωρίς οι ίδιοι να κάνουν τίποτα.
 
Η αιτιολογία τους, σύμφωνα με την οποία φοβούνται πως θα επικρατήσει το χάος και η αναρχία, εάν διώξουν τους λύκους και παραμείνει ακυβέρνητη η στάνη με τα πρόβατα, ακούγεται μάλλον οξύμωρη και δεν είναι καθόλου εύκολο να πείσει. Βέβαια, φαίνεται πως έχει κάποια λογική - με την έννοια πως, σε μία τέτοια περίπτωση, θα μπουν ελεύθερα οι άλλοι λύκοι που καιροφυλαχτούν έξω από τη στάνη ή πως τα πρόβατα θα «φαγωθούν» μεταξύ τους.
 
Εν τούτοις, η λογική αυτή είναι εντελώς έωλη – επειδή αφενός μεν το χάος είναι προτιμότερο από την οργανωμένη γενοκτονία που κλιμακώνεται, αφετέρου υπάρχει λύση για να μην βυθιστεί στο χάος και να προστατευθεί μία χώρα από τη «μαφία» του εσωτερικού και του εξωτερικού - η οποία «λυμαίνεται» ανεμπόδιστη στην επικράτεια της, υποχρεώνοντας τον εγχώριο πληθυσμό να πληρώνει κάθε είδους διόδια, για να περνάει από τους δρόμους που ο ίδιος χρηματοδότησε.    
 
Η λύση αυτή είναι η συμμετοχή των πολιτών στη διακυβέρνηση της χώρας – με την εκλογή ενός προέδρου απ’ ευθείας από το λαό, ο οποίος θα διορίζει τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, με την ψήφιση των βασικών νόμων από τους ίδιους τους πολίτες (δημοψηφίσματα), με την εκλογή των μελών ενός κοινοβουλίου (εθνοσυνέλευση), τα οποία θα μπορούν να νομοθετούν αλλά θα απαγορεύεται να είναι στελέχη της κυβέρνησης, με την ανεξαρτησία των Θεσμών, με την απαγόρευση της κρατικής ενίσχυσης των κομμάτων, τα οποία τότε θα είναι «κοινωφελείς, μη κυβερνητικές οργανώσεις για την παραγωγή πολιτικής» κοκ.
 
Ουσιαστικά λοιπόν η μοναδική λύση είναι η αλλαγή του συντάγματος και η υιοθέτηση ενός νέου πολιτεύματος: της άμεσης δημοκρατίας.
 
Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα συνεχίσουν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί να κατηγορούν τα θύματα τους, ισχυριζόμενοι πως πρόκειται για φοροφυγάδες, θα επιμένουν κάποιοι ανεπαρκείς, ανίκανοι ή γενίτσαροι υπουργοί να «εμπαίζουν» τους πολίτες, ισχυριζόμενοι πως «τα πράγματα είναι απλά», θα κλιμακωθεί η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας τόσο από την εγχώρια, όσο και από την ξένη «ελίτ», θα εξευτελίζεται στο διηνεκές η αξιοπρέπεια των Ελλήνων, θα εντείνεται η εξαθλίωση τους κοκ. – έως εκείνη τη στιγμή που θα αφελληνισθεί πλήρως η χώρα, θα «διαμελισθεί» ίσως για να κυβερνάται ευκολότερα ή θα εγκατασταθούν οι «επίλεκτοι» των εισβολέων μόνιμα στο εσωτερικό της.
 
Υστερόγραφο: Εύλογα έχει στραφεί όλη η προσοχή των Ελλήνων στο οικονομικό δράμα που βιώνουν, στην οικονομική γενοκτονία καλύτερα που συντελείται στη χώρα τους, στην οποία έχουν αφενός μεν εισβάλλει οι δολοφόνοι των λαών, αφετέρου η τευτονική Γερμανία. Εν τούτοις, αυτό που ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ο αφελληνισμός, από τον οποίο απειλείται η πατρίδα μας - όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο μας, τονίζοντας το εξής:
 
«Για πρώτη φορά στην μακραίωνη ιστορία της Ελλάδος υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η χώρα μας να εξαφανισθεί σαν έθνος – όπως συνέβη και με άλλους λαούς στο παρελθόν. Μήπως αλήθεια είναι προτιμότερη η χρεοκοπία από τον αργό, επώδυνο και σίγουρο θάνατο, καθώς επίσης από τον αφελληνισμό που προετοιμάζεται;» 
 
Στα πλαίσια αυτού του κινδύνου, το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι εξαιρετικά σημαντικό - αφού, σύμφωνα με μελέτες, ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 300.000 μέσα σε δέκα μόλις χρόνια, στα 9,9 εκατομμύρια.
 
Με τη γήρανση των Ελλήνων δε στο ζενίθ (2,2 εκατομμύρια ή το 20% του πληθυσμού είναι άνω των 65 ετών, γεγονός που μας κατατάσσει στην τρίτη θέση μετά τη Β. Κορέα και την Ιαπωνία) και τα παιδιά κάτω των 14 ετών στο ναδίρ (1.650.000 εκ. έναντι 2.250.000 πριν από 40 περίπου έτη), δεν είναι υπερβολικό να αναφέρεται κανείς σε μία άνευ προηγουμένου «φυλετική εκκαθάριση» - ενώ θεωρείται πως εάν ο πληθυσμός μειωθεί κάτω από τα 8 εκ., τότε η πιθανότητα εξαφάνισης του μέσα σε πενήντα έτη δεν είναι απίθανη. 
 
Εάν τώρα συνυπολογίσουμε τα αποτελέσματα της πολιτικής λιτότητας που έχουν επιβάλλει οι ξένοι εισβολείς (τεράστια μείωση των γάμων και τρομακτικός περιορισμός των γεννήσεων, αυτοκτονίες, ανεργία, απαισιοδοξία, «φυγή» στα ναρκωτικά, εγκληματικότητα, μετανάστευση των Ελλήνων κοκ.), τότε είναι εμφανές πως οι προοπτικές γίνονται ακόμη πιο σκοτεινές. Πόσο μάλλον όταν ο αριθμός των (παράνομων κυρίως) μεταναστών πλησιάζει το 20% του συνολικού πληθυσμού της χώρας - με πολλές πιθανότητες να συνεχίσει αυξανόμενος.
 
Πρόσφατο άρθρο μας για τις προϋποθέσεις δημιουργίας πλούτου στο:
 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις