Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


5607 αναγνώστες
Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013
10:24

Είναι οδυνηρό, απολύτως εξευτελιστικό καλύτερα το να ακούει κανείς δηλώσεις «τύπου διαγγέλματος» από τον πρωθυπουργό της χώρας του, σύμφωνα με τις οποίες κατάφερε, με μεγάλο κόπο και προσπάθεια, να πείσει την Τρόικα για τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση!
 
Επίσης πως η έγκριση είναι χρονικά περιορισμένη, για ένα μικρό δοκιμαστικό διάστημα – στο τέλος του οποίου, εάν δεν «συμμορφωθούν» οι Πολίτες, θα πάψει να ισχύει (μία γερμανική παγίδα κατά την άποψη μας, η οποία «θα σφίξει ακόμη περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό της Ελλάδας», όταν τελικά αποδειχθεί ότι δεν βοήθησε η μείωση του ΦΠΑ στην αύξηση των εσόδων).

Εκείνη τη στιγμή γίνεται απολύτως κατανοητό ότι, δεν έχει ψηφισθεί ουσιαστικά αυτός που διοικεί την πατρίδα του, αλλά ο εκπρόσωπος της απέναντι στην Τρόικα – η οποία βέβαια, εφόσον δεν έχει εκλεγεί δημοκρατικά, κυβερνάει απολυταρχικά τη χώρα.
 
***************************************
 
Έχοντας αναφερθεί πάρα πολλές φορές στο ΔΝΤ, κυρίως δε στην ιστορία του αλλά και στο ότι, εάν δεν εκδιωχθεί από την πατρίδα μας δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον, θεωρούμε σκόπιμο να συμπληρώσουμε εδώ την κριτική, την οποία του άσκησε ο J. Stieglitz - ο οποίος το 1999 όχι μόνο απολύθηκε από τη θέση του, ως ο υπεύθυνος οικονομολόγος του ταμείου, αλλά και του απαγορεύθηκε η είσοδος στο κτίριο (από τις υπηρεσίες ασφαλείας οι οποίες τον εμπόδισαν να λάβει μέρος στη σύσκεψη της Παγκόσμιας τράπεζας με το ΔΝΤ). Σύμφωνα τώρα με τον κ. Stieglitz, το ΔΝΤ ακολουθεί πιστά την παρακάτω στρατηγική των πέντε φάσεων:
 
(α) Πρώτη φάση, Αποκρατικοποιήσεις: Η διεθνής ελίτ καλωσορίζει ότι πέφτει στα χέρια της - χωρίς να είναι ιδιαίτερα επιλεκτική, αρκεί να αγοράζει τα πάντα σε εξευτελιστικές τιμές. Φυσικά κύριος στόχος της είναι οι κοινωφελείς επιχειρήσεις - αφού, μέσω αυτών, έχει τη δυνατότητα αφενός μεν να κερδοσκοπεί ασύστολα, αφετέρου να ελέγχει την εκάστοτε πολιτική εξουσία (καθώς επίσης τις εργατικές τάξεις, έχοντας καταστρέψει ήδη τη μεσαία).  
 
Συνήθως συμμαχεί με την εκάστοτε τοπική ελίτ, στην οποία παρέχει κάποια ψίχουλα από τη λεία της - ενώ τη διορίζει τις περισσότερες φορές ως ύπαρχο, παραμένοντας στο παρασκήνιο.  
 
(β) Δεύτερη φάση, Απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου: Αν και η μέθοδος αυτή παρουσιάζεται θετικά στα κράτη, στα οποία εισβάλλει το ΔΝΤ, με την έννοια της προσέλκυσης επενδύσεων, μέσω των οποίων θα εξασφαλισθούν νέες θέσεις εργασίας κλπ., ουσιαστικά εξυπηρετεί την έξοδο των κεφαλαίων - αφού λεηλατηθεί εντελώς μία χώρα και ρευστοποιηθεί τόσο η δημόσια, όσο και η ιδιωτική περιουσία της.    
 
(γ) Τρίτη φάση, Πτώση των τιμών των καταναλωτικών και λοιπών προϊόντων: Πρόκειται για ένα από τα εξυπνότερα τεχνάσματα-παγίδες του ΔΝΤ, το οποίο απελευθερώνει δήθεν την αγορά - με αποτέλεσμα να μειώνονται οι τιμές των προϊόντων, λόγω της καλύτερης λειτουργίας του ανταγωνισμού.
 
Εν τούτοις, η εμπειρία στις χώρες που εισέβαλε το ΔΝΤ έχει τεκμηριώσει ότι, οι τιμές των βασικών προϊόντων, όπως των τροφίμων, του νερού, του ηλεκτρισμού και της ενέργειας, εκτοξεύονται στα ύψη - σκόπιμα συνήθως, για να διευκολυνθεί η επόμενη φάση.
 
(δ) Τέταρτη φάση, Κοινωνικές αναταραχές και αιματηρές εξεγέρσεις: Αναφέρονται χαρακτηριστικά ως ΔΝΤ-αναταραχές, οι οποίες διευκολύνουν την απορρύθμιση του εκάστοτε συστήματος - μία ύπουλη παγίδα στην οποία, παρά τα όσα λέγονται εναντίον των Ελλήνων, δεν έχουν μέχρι στιγμής πέσει.
 
Ο οικονομολόγος τις περιγράφει με την εξής πρόταση: "Όταν μία χώρα έχει πέσει στο καναβάτσο, το ΔΝΤ πιέζει να βγει και η τελευταία σταγόνα αίματος από το σώμα της. Γυρίζει το διακόπτη του φούρνου, στον οποίο την έχει τοποθετήσει, μέχρι το τέρμα - έτσι ώστε να πυρακτωθούν και να εκραγούν τα πάντα". Αναφέρει ως παραδείγματα τη Βολιβία, την Ινδονησία και το Εκουαδόρ - όπου, ακριβώς στο σημείο της υπερθέρμανσης, ξέσπασαν οι αιματηρές κοινωνικές αναταραχές.       
 
Η αμερικανική τηλεοπτική εκπομπή "Newsnight" έχει επιβεβαιώσει ότι, είδε ένα έγγραφο στην Παγκόσμια τράπεζα, το οποίο προέβλεπε ακριβώς τα παραπάνω: τις μεγάλες κοινωνικές αναταραχές δηλαδή, στα πλαίσια της στρατηγικής του ΔΝΤ για το Εκουαδόρ (Ισημερινός) - με ψυχρή, προμελετημένη ακρίβεια.
 
Οι κοινωνικές αναταραχές, σύμφωνα με το ΔΝΤ, έχουν ένα ανεκτίμητο πλεονέκτημα για αυτούς που σχεδιάζουν τη λεηλασία μίας χώρας: οι τιμές των μετοχών, των επιχειρήσεων, καθώς επίσης των υπολοίπων περιουσιακών στοιχείων του κράτους, στο οποίο έχει εισβάλλει το ΔΝΤ, καταρρέουν - με αποτέλεσμα η εξαγορά τους από τις πολυεθνικές εταιρείες της διεθνούς ελίτ να είναι μία εξαιρετικά κερδοφόρα διαδικασία.
 
(ε) Πέμπτη φάση, το ελεύθερο εμπόριο: Η δημιουργία ελευθέρων ζωνών εμπορίου, κάτω από την εποπτεία του ΠΟΕ - η οποία παρομοιάζεται με τους πολέμους του οπίου. Ειδικότερα, το 19ο αιώνα, οι αμερικανοί και οι ευρωπαίοι ξεκίνησαν έναν σκληρό αποικιοκρατικό πόλεμο - με στόχο την ανάπτυξη του παγκοσμίου εμπορίου.  
 
Πρακτικά, ο πόλεμος αυτός έμοιαζε με την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων - όπου οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας και της Αφρικής υποχρεώθηκαν να ανοίξουν τα σύνορα τους, με στρατιωτικά μέσα, ενώ τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Ευρώπη λειτούργησαν προστατευτικά, διατηρώντας κλειστές τις αγορές τους.
 
Σήμερα βέβαια δεν χρειάζεται κανείς στρατιωτικές επεμβάσεις - αφού αρκούν οι επιθέσεις με τα χρηματοπιστωτικά όπλα μαζικής καταστροφής, σε συνδυασμό με την εισβολή του ΔΝΤ.      
 
Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΗΜΕΡΑ
 
Πολλοί από εμάς επικεντρώνονται στο θέμα της Ελλάδας, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι, όλα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας, είναι μέσα στα πλαίσια μίας ευρύτερης στρατηγικής- στο σχεδιασμό της οποίας η Ελλάδα διαδραμάτισε το ρόλο του Δούρειου Ίππου, της κερκόπορτας καλύτερα για την επέλαση του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη, καθώς επίσης του πειραματόζωου (για την εφαρμογή εξειδικευμένων μέτρων, σε χώρες που ανήκουν σε μία νομισματική ένωση).
 
Με κριτήριο τις παραπάνω φάσεις λοιπόν διαπιστώνουμε ότι, το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων απασχολεί πλέον ολόκληρη την ΕΕ, όπως επίσης η απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου - με την αρχή να έχει γίνει ήδη πριν από χρόνια με την εισαγωγή του κοινού νομίσματος, του ευρώ, καθώς επίσης με τη συνέχεια να επιδιώκεται μέσω της τραπεζικής ενοποίησης (για την οποία επιμένει το ΔΝΤ, απειλώντας Θεούς και δαίμονες).
 
Οι δίκαιες, ορθολογικές τιμές των προϊόντων αποτελούν επίσης θέμα στην Κομισιόν, ενώ οι κοινωνικές αναταραχές ευρίσκονται ήδη σε εξέλιξη - στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ελλάδα κλπ. Αυτό που απομένει πλέον είναι η ελεύθερη ζώνη εμπορίου, μεταξύ των Η.Π.Α. και τις Ευρωζώνης - έτσι ώστε να λεηλατηθεί ολόκληρη η ήπειρος μας από την άπληστη, παγκόσμια ελίτ, η οποία στεγάζεται προσωρινά στις Η.Π.Α. (το κερδοσκοπικό και τοκογλυφικό κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα).    
 
Ίσως λοιπόν εδώ να οφείλεται η επίσκεψη του αμερικανού προέδρου στη Γερμανία - η οποία ηγείται αυθαίρετα της Ευρωζώνης, λαμβάνοντας το χρίσμα των χρηματοπιστωτικών αγορών. Άλλωστε οι πολιτικοί και των δύο αυτών χωρών οφείλουν να προάγουν τα σχέδια της ελίτ, η οποία τους τοποθέτησε στη θέση τους - γεγονός που διαπιστώσαμε από τη δολοφονία της Κύπρου, με στόχο αφενός μεν να τιμωρηθεί για την σχέση της με τη Ρωσία, αφετέρου να ενημερώσει όλους τους ευρωπαίους πολίτες για την επερχόμενη δήμευση μέρους των καταθέσεων τους, έτσι ώστε να μην φέρουν μεγάλες αντιρρήσεις.  
 
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
 
Εάν αναλύσει κανείς ψύχραιμα τον τρόπο, με τον οποίο λειτούργησε το ΔΝΤ στην Ευρώπη, θα διαπιστώσει εύκολα ότι, έκανε πάρα πολλά λάθη - όσον αφορά την εφαρμογή της βασικής στρατηγικής του. Οι αποκρατικοποιήσεις στον ευρωπαϊκό νότο είναι ελάχιστες, η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων υπέστη ένα σοβαρό πλήγμα με την επιβολή ελέγχων στην Κύπρο, οι τιμές των τροφίμων, του νερού, του ηλεκτρισμού και της ενέργειας δεν αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό ενώ, ακόμη στην Ευρώπη, η κάθε χώρα κάνει ότι θέλει - χωρίς να υποτάσσεται στην ευρωπαϊκή κεντρική διοίκηση.
 
Στον τομέα τώρα των κοινωνικών αναταραχών, με βάση τις οποίες θα κατέρρεαν οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων, οι επιτυχίες του ΔΝΤ δεν είναι σημαντικές - αφού οι Πολίτες δεν έχουν ακόμη επαναστατήσει μαζικά (αντίθετα στην Τουρκία, όπου επιδιώκεται πιθανότατα ο διαμελισμός της, έτσι ώστε να είναι πιο ασφαλής η διέλευση του σχεδιαζόμενου ενεργειακού αγωγού, οι Η.Π.Α. φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία).
 
Όσον αφορά τώρα την πέμπτη και τελευταία φάση, τη δημιουργία μίας ζώνης ελεύθερου εμπορίου μεταξύ των Η.Π.Α. και της ΕΕ, όπου το ΔΝΤ ισχυρίζεται ότι θα δημιουργηθούν 180.000 νέες θέσεις εργασίας, οι προοπτικές δεν φαίνεται να είναι οι καλύτερες - αφού οι περισσότερες χώρες αντιμετωπίζουν πλέον με καχυποψία τις υποσχέσεις των Η.Π.Α., ενώ δεν εμπιστεύονται τις προβλέψεις του ΔΝΤ, οι οποίες επανειλημμένα ήταν λανθασμένες (σκόπιμα ή μη, ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας).  
 
Στα πλαίσια αυτά, αναρωτιούνται ήδη σε πολλές χώρες για τον τρόπο, με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπισθεί το ΔΝΤ (η πρωσική Γερμανία επίσης, σε ορισμένες από αυτές - οι οποίες δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να υποταχθούν στους επίδοξους απογόνους του Χίτλερ).
 
Η απάντηση στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι άλλη, από αυτήν που έδωσε ο ίδιος ο J.Stieglitz, όταν ρωτήθηκε σχετικά το 2001 - πριν ακόμη αναγκασθεί να σιωπήσει. Ήταν δε η εξής:
 
"Υπάρχει ένα και μοναδικό αποτελεσματικό μέσον εναντίον του ΔΝΤ - αυτό που χρησιμοποίησε η Μποτσουάνα, το μοναδικό κράτος στον πλανήτη, το οποίο αντέδρασε με επιτυχία απέναντι στη λεηλασία του από την παγκόσμια ελίτ. Απλούστατα, είπαν στο ΔΝΤ να τα μαζέψει και να εξαφανισθεί από τη χώρα τους, χωρίς καμία καθυστέρηση".
 
Φυσικά όλες οι χώρες της Ευρωζώνης είναι υπερχρεωμένες, ενώ ελλοχεύει μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια τους - οπότε πολύ δύσκολα θα έλεγαν κάτι τέτοιο, φοβούμενες το δάγκωμα του χρηματοπιστωτικού φιδιού, το οποίο τους δείχνει ήδη τα κοφτερά, γεμάτα δηλητήριο δόντια του.
 
Εν τούτοις, πρέπει να το κάνουν όλοι μαζί οι ευρωπαίοι Πολίτες, από κοινού, εξοφλώντας τα δάνεια του ταμείου αμέσως - καθώς επίσης εκδιώκοντας εκείνες τις πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες υπηρετούν το θηρίο και δεν σέβονται τη δημοκρατία, ούτε καν το δικαίωμα τους στην ελευθερία.
 
 
Ολόκληρο το κείμενο του προλόγου στο:
 
Αθήνα, 21. Ιουλίου 2013

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2526 αναγνώστες
Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013
11:51

“Είναι σαν τα χρήματα να είναι καταραμένα - αφού όλοι οι συγγραφείς χάνουν το ταλέντο τους, μόλις αρχίσουν να γράφουν έναντι αμοιβής. Σωρεία κακών συγγραφέων ζει από την ανόητη επιθυμία του κοινού να διαβάζει ότι έχει τυπωθεί - κυρίως δε τα κείμενα δημοσιογράφων, όπου στα αγγλικά η λέξη «δημοσιογράφος» σημαίνει «ο άνθρωπος που μοχθεί για το μεροκάματο».
 
Μόνο εκείνος που γράφει αποκλειστικά για να εκφράσει αυτά που θέλει να πει, χωρίς να έχει την ανάγκη της κοινωνικής καταξίωσης ή των χρημάτων, γράφει πράγματα που αξίζει να γραφτούν. Είναι καλά λοιπόν να αποφεύγουμε να διαβάζουμε ή να ακούμε όλους τους άλλους - επειδή ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό που διαθέτει ο άνθρωπος" (A.Schopenhauer, με παρεμβάσεις).   
 
*********************************
 
Ουσιαστικά υπάρχουν δύο δυνατότητες καταπολέμησης μίας σοβαρής κρίσης υπερχρέωσης, όπως η σημερινή παγκοσμίως: αφενός μεν ο πληθωρισμός, αφετέρου η διαγραφή (εναλλακτικά το μακροχρόνιο πάγωμα) μέρους των χρεών - τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο τομέα. Παρά το ότι δε η κατάσταση των τραπεζών σήμερα θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνη, ακόμη πιο απειλητική για μία οικονομία είναι η υπερχρέωση των επιχειρήσεων.
 
Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται σήμερα στην Κίνα - στην οποία, παρά το ότι το δημόσιο έχει σχετικά μικρά χρέη, οι επιχειρήσεις το 2012 (σύμφωνα με μελέτη της Citigroup), οφείλουν ποσά που υπερβαίνουν το 150% του ΑΕΠ της χώρας τους. Η γενναιόδωρη δανειοδότηση τους από το κράτος, με στόχο την αύξηση των εξαγωγών, κυρίως για την καταπολέμηση της ανεργίας, έχει προκαλέσει μία φούσκα, η οποία απειλεί να εκραγεί - παρασέρνοντας στην καταστροφή τις τράπεζες και, κατ' επέκταση, ολόκληρη την Κίνα, εάν όχι το σύνολο των χωρών του πλανήτη.
 
Αναζητώντας λοιπόν απεγνωσμένα λύσεις, όσον αφορά τη «δαμόκλειο βόμβα» των χρεών, η οποία κρέμεται απειλητικά επάνω από τον πλανήτη, οι περισσότεροι τάσσονται υπέρ της διαγραφής χρεών - επειδή θεωρείται πιο δίκαια, σχετικά με τον πληθωρισμό. Φυσικά οι επιβαρύνσεις θα έπρεπε να μοιρασθούν σε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα (ή να διαχειρισθούν όπως στην ανάλυση μας), έτσι ώστε να μην καταρρεύσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα - ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, απέναντι σε κάθε οφειλέτη, ευρίσκεται πάντοτε ένας πιστωτής ο οποίος, σε περίπτωση διαγραφής, θα έχανε τα χρήματα του.
 
Ο πιστωτής δε αυτός δεν είναι μόνο κάποιος γνωστός ή άγνωστος πολυεκατομμυριούχος «κεφαλαιοκράτης» ή ένα πάμπλουτο κράτος, όπως νομίζουν οι περισσότεροι - κατηγορώντας μας για υπερβολική «ηθική χρέους». Πολύ συχνά είναι οι τράπεζες, στις οποίες υπάρχουν καταθέσεις ανθρώπων που δύσκολα μπορούν να χαρακτηρισθούν ως πλούσιοι, καθώς επίσης οι ίδιοι οι εργαζόμενοι - οι οποίοι με τις συντάξεις τους, με τις ασφάλειες ζωής τους, με τις αποταμιεύσεις τους κλπ. ανήκουν στην πλευρά των δανειστών, χωρίς καν να το συνειδητοποιούν.
 
Το γεγονός αυτό φάνηκε στην Ελλάδα, μετά την εγκληματική διαγραφή χρέους (PSI) - όπου έχασαν τεράστια ποσά οι Έλληνες ομολογιούχοι, τα ασφαλιστικά ταμεία, οι οργανισμοί του δημοσίου, καθώς επίσης οι ελληνικές τράπεζες - την ανακεφαλαιοποίηση των οποίων θα αναλάβουν τελικά οι πολίτες, μεταξύ άλλων μέσω της επιβάρυνσης του δημοσίου χρέους, ενδεχομένως δε με τη «φορολόγηση» των καταθέσεων (δήμευση).
 
Επομένως, δεν είναι καθόλου εύκολη μία απόφαση διαγραφής, ενώ είναι πολύ δύσκολη στην εφαρμογή της - παρά το ότι υπάρχουν αρκετά ιστορικά προηγούμενα, με κορυφαίο ίσως αυτό της Μεσοποταμίας (όπου οι οφειλές αναγράφονταν σε πήλινους πίνακες, οι οποίοι καταστρέφονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα, με την οικονομία να ξεκινάει από την αρχή). Ενδεχομένως δε μία απλούστερη μέθοδος, ειδικά όσον αφορά την Ευρώπη, θα ήταν αυτή που περιγράψαμε στην ανάλυση μας «ΕΚΤ, η λύση των λύσεων» - το πάγωμα μέρους των χρεών δηλαδή, σε συνδυασμό με άλλες ενέργειες (ευρωομόλογα κλπ.).   
 
Για τους περισσότερους βέβαια, ειδικά όσον αφορά τα δημόσια χρέη, τα οποία επιβαρύνουν νομοτελειακά τους πολίτες (μέσω φόρων, «χαρατσιών» κλπ.), όσο γρηγορότερα αποφασισθεί μία μέθοδος ριζικής αντιμετώπισης του προβλήματος, τόσο πιο φθηνά θα κοστίσει στους φορολογουμένους - αφού η κατάσταση επιδεινώνεται καθημερινά, στις περισσότερες χώρες του πλανήτη (Πίνακας Ι):
 
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ
 
Χώρα
Σύνολο
Τράπεζες
Επιχειρήσεις
Νοικοκυριά
Δημόσιο
 
 
 
 
 
 
Ιρλανδία
1.166
689
245
123
109
Μ. Βρετανία
847
547
118
101
81
Ιαπωνία
641
188
143
77
233
Ισπανία
457
111
192
87
67
Γαλλία
449
151
150
61
87
Βέλγιο
435
112
175
53
95
Πορτογαλία
422
61
149
106
106
Ιταλία
377
96
110
50
121
Η.Π.Α.
376
94
90
92
100
Ελλάδα*
333
22
74
71
166
Γερμανία
321
98
80
60
83
Πηγή:MM (IMF)
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Σημείωση: Ο παραπάνω πίνακας, χωρίς τα χρέη των τραπεζών, επιβεβαιώθηκε στις 03.07.13 και από το Spiegel.
 
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, η Ελλάδα είναι σε πάρα πολύ καλή κατάσταση, αφού ακολουθεί τη Γερμανία - ενώ, όσον αφορά τα χρέη των επιχειρήσεων της, ευρίσκεται στην καλύτερη θέση μεταξύ όλων των παραπάνω χωρών (ήταν το 2011, πριν από την εγκληματική διαχείριση της κρίσης, στην οποία μας οδήγησε σκόπιμα το ΔΝΤ). Αντίθετα, μία από τις χειρότερες θέσεις έχει η Ιρλανδία (245%), ακολουθούμενη από την Ισπανία (192%) και το Βέλγιο (175%). 
 
Όλα όσα λέγονται λοιπόν για την πατρίδα μας είναι εντελώς ανυπόστατα, ενώ έχουν έναν και μόνο σκοπό: να διευκολύνουν τη λεηλασία της από τους εισβολείς, με τη συνεργασία ενδοτικών επιχειρηματιών και διεφθαρμένων πολιτικών κομμάτων - συμπολιτευόμενων και αντιπολιτευομένων.
 
Ας ελπίσουμε ότι, το γεγονός αυτό θα γίνει έγκαιρα κατανοητό από τους Πολίτες - οι οποίοι είναι συνταγματικά και ηθικά υποχρεωμένοι να προστατεύσουν τη χώρα τους, όπως όλοι οι πρόγονοί τους μέχρι σήμερα.
 
Κατανοητό οφείλει να γίνει επίσης το ότι, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να συντάσσει ισολογισμό του κράτους (ανάλυση μας), στον οποίο να φαίνονται όχι μόνο αυτά που χρωστάει η Ελλάδα, αλλά και τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου - όπως ακριβώς απαιτείται από όλες τις επιχειρήσεις. Παράλληλα φυσικά να καθιερώσει το διπλογραφικό λογιστικό σύστημα, έτσι ώστε να μην θεωρούνται ανόητα οι απλήρωτες υποχρεώσεις ανύπαρκτες - πλεονάσματα δηλαδή, έως ότου πληρωθούν.
 
Ολόκληρη η ανάλυση στο:
 
Αθήνα, 07. Ιουλίου 2013

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1275 αναγνώστες
Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013
11:23

“Έχουμε την άποψη πως εάν, ή μάλλον όταν ξεφύγει η Ελλάδα από την ύφεση, κάτι που είναι την κυριολεξία απλούστατο, αφού αρκεί η εξυγίανση του δημοσίου, καθώς επίσης η πάταξη της κομματικής διαφθοράς, η αξία των Ελληνικών τραπεζών θα εκτοξευθεί τα ύψη - μαζί με τα κέρδη τους (ανάλυση).
 
Η υποκειμενική αυτή πρόβλεψη μας στηρίζεται κυρίως στο ότι, ο ιδιωτικός τομέας της χώρας μας ήταν ανέκαθεν υγιής, σε πλήρη αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη - ενώ οι τιμές των ακινήτων δεν πρόκειται να καταρρεύσουν όπως, για παράδειγμα, στην Ισπανία, επειδή δεν κατασκευάσθηκαν τόσο πολλά”.
 
******************************************
 
Ο διευθυντής του εναλλακτικού ινστιτούτου οικονομικών ερευνών, με έδρα τη Βασιλεία, επεξεργάζεται ένα σχέδιο, με στόχο την «αποχρέωση» της Γερμανίας. Σκοπός του είναι μία ολοκληρωμένη, «ριζική» πρόταση, σχετικά με το πώς θα μπορούσε η Γερμανία να αποπληρώσει εντελώς το δημόσιο χρέος της, ύψους περί το 1,7 τρις € το 2008, μέσω της «εισφοράς» ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων (Πίνακας Ι).
 
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξέλιξη της ιδιωτικής περιουσίας και των δημοσίων χρεών της Γερμανίας, σε δις €
 
Έτη / Δείκτες
1995
2008
Αύξηση
 
 
 
 
Καθαρή χρηματική περιουσία
1.780
3.600
102%
Καθαρή ακίνητη περιουσία
2.850
4.600
61%
Δημόσιο χρέος
998
1.641
64%
Πηγή: Ινστιτούτο οικονομικών ερευνών της Βασιλείας
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
 
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, η καθαρή «χρηματική» περιουσία των Γερμανών, αυξήθηκε περισσότερο από το δημόσιο χρέος. Με τη συνολική περιουσία λοιπόν στα 8,2 τρις €, η «ριζική» εξόφληση του 1,7 τρις € δημοσίου χρέους, θα μπορούσε να εξασφαλισθεί μέσω της «εισφοράς» ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων, ύψους 20% (στην Ελλάδα θα απαιτούταν μάλλον μικρότερο ποσοστό).    
 
Η «εισφορά» βέβαια αυτή θα επιμεριζόταν στη διάρκεια αρκετών ετών – ενώ, όσον αφορά τα ακίνητα, τα ποσά θα ήταν δυνατόν να εξασφαλισθούν, από όσους δεν θα τα διέθεταν, με τραπεζικό δανεισμό. Εκτός αυτού, θα έπρεπε να επιβαρύνει τα κάθε είδους περιουσιακά στοιχεία των ιδιωτών – την ακίνητη περιουσία, τις καταθέσεις, καθώς επίσης τα επενδυτικά χαρτοφυλάκια.
 
Επειδή όμως στο πλουσιότερο 10% των Γερμανών ανήκει το 60% της συνολικής περιουσίας, αυτοί θα επωμίζονταν το μεγαλύτερο βάρος της εξόφλησης του χρέους - γεγονός που το θεωρεί κοινωνικά δίκαιο, γνωρίζοντας παράλληλα ότι, εάν οι Πολίτες «δεν βάλουν το χέρι στην τσέπη τους», τα περί υπερηφάνειας της χώρας τους, περί εθνικής ανεξαρτησίας, περί πατριωτισμού κλπ. είναι ανοησίες, «ευφυολογήματα» και λόγια χωρίς περιεχόμενο.        
 
Η πρόταση του οικονομολόγου φαίνεται εν πρώτοις ενδιαφέρουσα (αν και με «σφάλμα», αφού θα έπρεπε να εξαιρέσει εκείνα τα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία είναι επιβαρυμένα με δάνεια – τουλάχιστον κατά το ύψος των δανείων), επειδή η εξόφληση του χρέους θα ελάφρυνε τον προϋπολογισμό κατά τα 60 δις € των ετησίων τόκων, με αποτέλεσμα να μπορούν να μειωθούν οι φόροι. Βέβαια, θεωρείται μάλλον «σοσιαλιστική» και μη συμβατή με τις καπιταλιστικές αρχές - αφού «επιτίθεται» αναμφίβολα στο καθεστώς της ιδιοκτησίας, στη βασική αρχή δηλαδή της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς.
 
Εν τούτοις, επειδή έχει εφαρμοσθεί στο παρελθόν, από τον τότε καγκελάριο της Γερμανίας K.Adenauer, ο οποίος θεωρούταν «εχθρός» του κομμουνισμού, δεν έχει αντιμετωπισθεί αρνητικά (το γερμανικό δημόσιο τότε διατήρησε την «εισφορά» μέχρι τη δεκαετία του 70, ταυτόχρονα με τη θεσμοθέτηση υψηλών αφορολόγητων ορίων, έτσι ώστε να επιβαρυνθούν αυτοί οι οποίοι, παρά τον πόλεμο, συνέχιζαν να διατηρούν μεγάλες περιουσίες - κυρίως οι ιδιοκτήτες ακινήτων).
 
Περαιτέρω, ανεξάρτητα από το ότι η «ελβετική» πρόταση δεν φαίνεται ρεαλιστική στη σημερινή εποχή, παρά το υφιστάμενο ιστορικό πρότυπο, η αναζήτηση τρόπων αποφυγής της παγίδας του χρέους, απασχολεί σε μεγάλο βαθμό τη γερμανική κυβέρνηση – ιδίως επειδή το έλλειμμα παραμένει υψηλό, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος, ενώ η ετήσια αναχρηματοδότηση του χρέους απαιτεί περίπου 200 δις € (τα οποία αναγκάζεται να δανείζεται κάθε φορά η Γερμανία από τις «αγορές»).
 
Κατά την άποψη μας, είναι πολύ πιθανόν να «υιοθετηθεί» η πρόταση αυτή από τη Γερμανία, επειδή αφενός μεν θα ενισχύσει τις ηγετικές βλέψεις της στην Ευρώπη, αφετέρου δε θα δημιουργήσει ένα τεράστιο πρόβλημα στις Η.Π.Α. – «εμβολίζοντας» ενδεχομένως την «επέλαση» των Η.Π.Α. στην Ευρωζώνη, μέσω του ΔΝΤ και της Ελληνικής «κερκόπορτας».   
 
Συνεχίζοντας, οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ πως για τους επαγγελματίες απαισιόδοξους, η κατάληξη της υπερχρέωσης της Δύσης φαίνεται προ πολλού δεδομένη. Προβλέπουν λοιπόν, στο απώτερο μέλλον, τη «μεγάλη έκρηξη»: τη νομισματική μεταρρύθμιση δηλαδή στην Ευρώπη.
 
Σε κάποια στιγμή, σύμφωνα με τους ίδιους, θα επικρατήσει το τρομακτικό αυτό σενάριο, οπότε θα αντικατασταθεί το «EURO» με το «NEURO» – με ένα νέο ευρώ δηλαδή, ενδεχομένως με αξία ανταλλαγής Χ:1, με βάση την οποία (Χ) θα μπορούσε να αποσβεσθεί «τεχνικά» το συντριπτικό μέρος των δημοσίων χρεών. Η διαδικασία αυτή φυσικά, θα στερούσε σημαντικό μέρος της ιδιοκτησίας των Πολιτών, όπως και η προηγούμενη (20% εισφορά επί των περιουσιακών στοιχείων).
 
Η δεύτερη αυτή «μέθοδος» εξόφλησης των χρεών, η «νομισματική μεταρρύθμιση» δηλαδή, θεωρείται μάλλον εξωπραγματική και μη ρεαλιστική σήμερα στην Ευρώπη - παρά το ότι υπάρχει και εδώ το ιστορικό παράδειγμα της Γερμανίας, τον Ιούνιο του 1948.
 
Εκείνη την εποχή, το απόγευμα μίας Παρασκευής, ανακοινώθηκε η αντικατάσταση του επίσημου νομίσματος με το ΓΜ (DM), εν πρώτοις σε αναλογία 10:1, ενώ δόθηκαν «προκαταβολικά» (αργότερα ανταλλάχθηκαν υποχρεωτικά με 400 παλιά μάρκα), περίπου 40 ΓΜ σε κάθε άτομο - την Κυριακή, αφού είχε οργανωθεί προηγουμένως, μυστικά φυσικά, το σχέδιο «Birddog» (όπου τα 23.000 χαρτοκιβώτια με τα νέα χαρτονομίσματα, τα οποία είχαν τυπωθεί στις Η.Π.Α. μεταφέρθηκαν με καράβι στη Γερμανία και τοποθετήθηκαν με 8 ειδικούς συρμούς στο υπόγειο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, από την οποία διαμοιράσθηκαν στις υπόλοιπες).
 
Τότε βέβαια το δημόσιο χρέος της Γερμανίας ήταν στο 770% του ΑΕΠ της (αν και το μεγαλύτερο μέρος του «αναδιαρθρώθηκε»), ενώ οι συναλλαγές διενεργούνταν κυρίως με τσιγάρα - αφού τα χαρτονομίσματα είχαν χάσει εντελώς την αξία τους.
 
Ολόκληρο το άρθρο στο:
 
Αθήνα, 01. Ιουλίου 2013

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1508 αναγνώστες
Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013
11:12

“Το ψέμα αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανεπαρκών και ανίκανων πολιτικών, ενώ ακούγεται συνήθως ευχάριστα μόνο από ανώριμους, μη συνειδητοποιημένους Πολίτες. Η αλήθεια βέβαια σπάνια είναι αρεστή – αποδεικνύεται όμως πάντοτε σωτήρια.
 
Στα πλαίσια αυτά, εάν υπάρχει κάτι χειρότερο από μία ανίκανη κυβέρνηση που λέει ψέματα και δεν τηρεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, είναι μία αντιπολίτευση, η οποία είναι δογματικά αντίθετη με τα πάντα, προτάσσοντας το κομματικό του εθνικού συμφέροντος  - αιθεροβατώντας επί πλέον και παραπλανώντας τους Πολίτες”.
 
**************************************
 
Οι δηλώσεις της Fed, σύμφωνα με τις οποίες θα σταματήσει σύντομα η εκτύπωση νέων χρημάτων, δημιούργησαν μία τεράστια κρίση στις αναπτυσσόμενες οικονομίες – αφού τα ξένα κεφάλαια άρχισαν να τις εγκαταλείπουν μαζικά. Πολλά νομίσματα υποτιμήθηκαν ραγδαία απέναντι στο δολάριο – με σημαντικότερη πτώση αυτήν της τουρκικής λίρας, η οποία υποφέρει επί πλέον από τις εσωτερικές αναταραχές των τελευταίων εβδομάδων.
 
Στην Κίνα έχουμε ήδη μία μεγάλη τραπεζική κρίση, η οποία ίσως προκαλέσει το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων – με την BankofChinaνα διασώζεται την τελευταία στιγμή από τη χρεοκοπία, λαμβάνοντας ειδικό δάνειο από την κεντρική τράπεζα. Καμία τράπεζα δεν εμπιστεύεται την άλλη, με αποτέλεσμα τα επιτόκια στη διατραπεζική αγορά να έχουν εκτοξευθεί στα ύψη.
 
Στη Ν. Αφρική η αστυνομία, τα συνδικάτα και η διοίκηση των ορυχείων δεν μπορούν να ελέγξουν την κατάσταση στο Rustenburg– όπου οι εξεγέρσεις έχουν οδηγήσει στο θάνατο 84 ατόμων, απειλώντας να επεκταθούν σε ολόκληρη τη χώρα.
 
Η οικονομία της Αυστραλίας αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα, με πολλές επιχειρήσεις να οδηγούνται στη χρεοκοπία – γεγονός που επιδεινώνεται από τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης της Κίνας, σε συνδυασμό με τα τραπεζικά της προβλήματα.
 
Στην άλλη μεγάλη αναπτυσσόμενη οικονομία, στη Βραζιλία, έχουν εξεγερθεί πάνω από 1 εκ. άτομα, προκαλώντας αιματηρές συγκρούσεις με την αστυνομία. Οι πιθανότητες να ξεφύγει η χώρα από τον έλεγχο, είναι αρκετά μεγάλες – αφού η ανατίμηση του νομίσματος, καθώς επίσης ο συνεχώς αυξανόμενος πληθωρισμός, μειώνουν την αγοραστική αξία των πολύ χαμηλών μισθών των πολιτών της (περί τα 200 €), δημιουργώντας τους πολύ σοβαρά προβλήματα επιβίωσης.
 
Ο μεγάλος κίνδυνος τώρα για την Ευρώπη, όπου η Γερμανία αντιδρά στην απ’ ευθείας ενίσχυση των τραπεζών από το ESM (τα 60 δις €, με τα οποία συμφωνήθηκε η ενίσχυση μέσω του ESMμόνο ως παρωδία μπορούν να χαρακτηρισθούν, αφού η «μαύρες τρύπες» των τραπεζών ξεπερνούν το 1 τρις €), είναι η Γαλλία – στην οποία προβλέπονται μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις, λόγω της αυξανόμενης ανεργίας, των διαρθρωτικών αδυναμιών της, καθώς επίσης των μεγάλων προβλημάτων των τραπεζών της.
 
Μέσα σε αυτήν τη «ζοφερή» οικονομική εικόνα του πλανήτη, η οποία επιδεινώθηκε από την τεράστια πτώση τόσο των χρηματιστηρίων διεθνώς, όσο και των αγορών εμπορευμάτων (πετρέλαιο, χρυσός, ασήμι κλπ.), η Ελλάδα διακινδυνεύει να οδηγηθεί σε εκλογές - λόγω της απίστευτης ανευθυνότητας ορισμένων πολιτικών κομμάτων.
 
Χωρίς να παίρνουμε θέση στο θέμα των εκλογών, αφού αποτελούν δικαίωμα των πολιτών, εντός των πλαισίων της Δημοκρατίας, έχουμε την εντύπωση ότι εκείνη η κυβέρνηση, η οποία θα εκλεγόταν, θα αντιμετώπιζε αμέσως μετά τεράστια προβλήματα – εξαιρετικά δύσκολα στην επίλυση τους.
 
Μεταξύ πολλών άλλων, τα δημόσια έσοδα θα κατέρρεαν, ενώ θα ακολουθούσε πιθανότατα μία μεγάλη τραπεζική κρίση, συνοδευμένη από μία ραγδαία εκροή καταθέσεων – η οποία θα έθετε σε κίνδυνο την παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη. Η μη παραμονή της δε θα είχε σαν αποτέλεσμα τη χρεοκοπία της – η οποία δυστυχώς είναι πλέον αρκετά προβληματική, μετά από την υπογραφή του εγκληματικού PSI, όπου ο εξωτερικός δανεισμός μας μετατράπηκε σε ενυπόθηκο, μη μετατρέψιμο σε δραχμές.
 
Σε μία τέτοια περίπτωση, η πλήρης υποταγή της πατρίδας μας στο ΔΝΤ θα ήταν δεδομένη – αφού δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να εξασφαλισθεί ούτε ο απαιτούμενος δανεισμός μας, ούτε η επιβίωση της χώρας μας.
 
Δυστυχώς, όπως φαίνεται, η υπευθυνότητα και η σοβαρότητα δεν αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά των πολιτικών κομμάτων μας – στα οποία προέχουν τα κομματικά οφέλη, καθώς επίσης η προσωπική ιδιοτέλεια.
 
Η διαπίστωση μας αυτή δεν είναι απλά λυπηρή αλλά, κυρίως, οδυνηρή – με την έννοια ότι η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη χώρα, η οποία θα μπορούσε πολύ εύκολα να επιλύσει όλα της τα προβλήματα, αρκεί τόσο η πολιτική ηγεσία, όσο και οι Πολίτες της να συμπεριφέρονταν ώριμα, απέναντι σε αυτές τις πραγματικά δύσκολες διεθνείς και εθνικές συγκυρίες.   
 
Πρόσφατη ανάλυση μας στο:
 
Αθήνα, 23. Ιουνίου 2013

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1571 αναγνώστες
Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013
11:39

Με βάση αρκετά γεγονότα, συμπεράναμε πως η πλειοψηφία των Πολιτών δεν διαμαρτύρεται τελικά για τα «δεσμά» που της στερούν την ελευθερία, αλλά για το «περιλαίμιο».

Ειδικότερα, παραπονιέται στον υπηρέτη της σκιώδους εξουσίας ότι, το περιλαίμιο της είναι πολύ στενό – ενώ θεωρεί ως κορυφαία πράξη αντίστασης την αλλαγή του υπηρέτη με κάποιον άλλο, ο οποίος ενδεχομένως θα περιορίσει το σφίξιμο του περιλαίμιου.

Μεταφορικά, θα ήταν σαν να ζητούσαμε εκλογές το 1940, την εποχή της κατοχής της χώρας μας από τη ναζιστική Γερμανία - θεωρώντας ότι, η αντικατάσταση της τότε «ενδοτικής» κυβέρνησης θα αποτελούσε τη λύση των προβλημάτων μας.
 
******************************
 
Η επέλαση του ΔΝΤ στην Ευρώπη, με το «μανδύα» της Τρόικας (υπενθυμίζουμε ότι ο μοναδικός πελάτης που του είχε απομείνει το 2007 ήταν η Τουρκία), έχει αφενός μεν έναν κύριο στόχο, αφετέρου αρκετούς παράπλευρους.
 
Ο κεντρικός στόχος του είναι ασφαλώς η εγκατάσταση της δικτατορίας της ελίτ και του χρηματοπιστωτικού τέρατος στην ήπειρο μας – με την Ελλάδα να έχει διαδραματίσει το ρόλο του πολιορκητικού κριού, του Δούρειου Ίππου καλύτερα, όσον αφορά την Ευρωζώνη.
 
Πρώτος παράπλευρος στόχος του είναι η ενδυνάμωση των εκάστοτε τοπικών ελίτ στις επί μέρους χώρες – μέσω της δημιουργίας φθηνού, υπάκουου και πειθαρχημένου εργατικού δυναμικού, καθώς επίσης νέων επενδυτικών ευκαιριών, παράλληλα με τον περιορισμό του ανταγωνισμού της μεσαίας τάξης.
 
Για να μπορέσει να επιτύχει τον πρώτο παράπλευρο στόχο του, «παράγει» μία όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ανεργία – ενώ, όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, προωθεί έντονα τις ιδιωτικοποιήσεις. Το τρίτο σκέλος επιτυγχάνεται κυρίως με την υπερβολική αύξηση της φορολογίας η οποία, σε συνδυασμό με την ύφεση που προκαλείται, οδηγεί στη χρεοκοπία χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις – επίσης, στον «αφανισμό» της αστικής τάξης, η οποία αποτελεί το βασικό στήριγμα της δημοκρατίας.
 
Ο δεύτερος παράπλευρος στόχος του ΔΝΤ είναι η ενδυνάμωση ορισμένων «χωρών-ελίτ», οι οποίες «εκτρέφονται» από τις ασθενέστερες, με πολλούς και διάφορους τρόπους (εξαγορά παραγωγικών επιχειρήσεων στις «ελλειμματικές», δημιουργία οικονομικών ζωνών ειδικού σκοπού κλπ.). Σκοπός είναι η εγκατάσταση συστημάτων ελέγχου, έτσι ώστε οι Η.Π.Α., ο εργοδότης του, να μπορεί να επιβάλλει τις πάσης φύσεως επιθυμίες του.
 
Ιδανικότερη «χώρα-φύλακας» στην Ευρώπη είναι ασφαλώς η «αστυνομική», πειθαρχική και αποκρατικοποιημένη πλέον Γερμανία- η οποία είχε «χρησιμοποιηθεί» ανάλογα, για τον έλεγχο της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.
 
Ο τρίτος και τελευταίος στόχος του ΔΝΤ είναι η διαχρονική λεηλασία του πλούτου, καθώς επίσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών, εκ μέρους της παγκόσμιας ελίτ – εύκολα και χωρίς ιδιαίτερο κόπο, με τη βοήθεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
 
Για να το επιτύχει, οφείλει να «κατακτήσει» το εκάστοτε ξένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, επιτρέποντας στις «χώρες-αποικίες» του αποκλειστικά και μόνο την παραγωγική δραστηριοποίηση τους – τη «βρώμικη δουλειά» (βιομηχανία, εμπόριο, λοιπές υπηρεσίες). Εδώ κατατάσσεται και ο σιωπηλός πόλεμος που διεξάγεται σήμερα, με «πεδίο μάχης» την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος της πατρίδας μας.
 
Η Ελλάδα έχει όλες τις προϋποθέσεις για να καταφέρει να αντιμετωπίσει με επιτυχία την επίθεση των συνδίκων του διαβόλου – εκτός εάν επικρατήσει τελικά ο φόβος, η μιζέρια και η απαισιοδοξία. Σε κάθε περίπτωση, οφείλει να ζητήσει χρηματική αποζημίωση για τα λάθη, τα οποία παραδέχθηκε το ίδιο το ταμείο – εάν όχι το δημόσιο, τότε όλοι εκείνοι οι Έλληνες Πολίτες, οι οποίοι ζημιώθηκαν από την εσφαλμένη πολιτική, η οποία επιβλήθηκε στη χώρα μας.
 
Το πρόσφατο άρθρο μας στο
 
Αθήνα, 16. Ιουνίου 2013

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<456789101112>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις