Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑΣ
4451 αναγνώστες
Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009
15:22

Η τεράστια κρυφή ανεργία, ενσωματωμένη στο κόστος εργασίας της χώρας μας, οφείλει να καταπολεμηθεί άμεσα, εάν θέλουμε να αποφύγουμε τη χρεοκοπία και να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη.

 

**************

 

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, ακούμε συνεχώς την έκφραση «διαρθρωτικές αλλαγές», σε όλες σχεδόν τις συζητήσεις που διαπραγματεύονται τα προβλήματα της χώρας μας. Όσον αφορά το θέμα αυτό και χωρίς να υποτιμάμε τις υπόλοιπες «συνισταμένες» του (φορολογική μεταρρύθμιση, ασφαλιστικό, εξορθολογισμός των δαπανών, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, δημόσια υγεία - κοινωνικό κράτος, περιορισμός της διαφθοράς – κυρίως της διαπλοκής, η οποία είναι ο πυρήνας του «κακού» στην Ελλάδα, μείωση της γραφειοκρατίας κλπ), θεωρούμε ότι η σημαντικότερη αλλαγή όλων ή, καλύτερα, αυτό που οφείλει να μας απασχολήσει άμεσα, είναι η αύξηση της παραγωγικότητας μας ανά εργαζόμενο (τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο τομέα).

 

Κατά την άποψη μας, εάν δεν καταπολεμήσουμε ειδικά αυτό το πρόβλημα το δυνατόν γρηγορότερα, εάν δεν αυξήσουμε δηλαδή την παραγωγικότητα μας σε ευρωπαϊκά επίπεδα, δεν πρόκειται να επιτύχουμε καμία άλλη «διαρθρωτική» αλλαγή - πόσο μάλλον να πάψουμε να χρεωνόμαστε συνεχώς ή να εξοφλήσουμε έστω και ένα ελάχιστο μέρος του τεράστιου δημοσίου χρέους μας. Για παράδειγμα, είναι αδύνατον να επιλύσουμε το ασφαλιστικό πρόβλημα,  παραμένοντας σε τέτοιο βαθμό μη παραγωγικοί: τα ταμεία μας θα δανείζονται συνεχώς - για όσο διάστημα βέβαια θα υπάρχουν πιστωτές. 

 

Για να τεκμηριώσουμε το συμπέρασμα μας, παραθέτουμε έναν πρώτο «βοηθητικό» πίνακα, στον οποίο αναγράφεται η παραγωγικότητα  της χώρας μας (ΑΕΠ δια του αριθμού των εργαζομένων), σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες «παρόμοιου μεγέθους» (κατάταξη ανάλογα με τον αριθμό των εργαζομένων):

 

ΧΩΡΕΣ

Εργαζόμενοι

ΑΕΠ*

Εξαγωγές *

Παραγ/Εργ.

 

 

 

 

 

Ολλανδία

7,50 εκ.

644,6 δις

465,30 δις

85.947

Ελλάδα

4,94 εκ.

237,9 δις

25,76 δις

48.158

Σουηδία

4,66 εκ.

394,5 δις

176,50 δις

84.657

Αυστρία

3,56 εκ.

328,4 δις

158,30 δις

92.247

Δανία

2,90 εκ.

268,8 δις

102,10 δις

92.690

Φιλανδία

2,68 εκ.

210,5 δις

92,62 δις

78.545

Νορβηγία

2,50 εκ.

284,0 δις

136,10 δις

113.699

* 2007 σε δις $ , f.o.b.       Πληροφορίες: ip     Πίνακας  σε $ δικός μας

 

Όπως διαπιστώνουμε από τον ανωτέρω πίνακα, εάν αυξάναμε την παραγωγικότητα του «εργατικού μας δυναμικού», έστω στα επίπεδα της Ολλανδίας, το ΑΕΠ μας σχεδόν θα διπλασιαζόταν - με αποτέλεσμα να λυνόταν ως δια μαγείας όλοι οι υπόλοιποι προβληματισμοί μας.

 

Αντίστροφα, εάν «μειώναμε» το εργατικό μας δυναμικό, «εξισώνοντας» το με αυτό της Ολλανδίας (διαιρώντας το ΑΕΠ μας με την παραγωγικότητα της Ολλανδίας  - 237,9 δις διά 85.947), τότε θα καταλήγαμε σε περίπου 2,77 εκ. εργαζομένους. Τόσοι Ολλανδοί εργαζόμενοι δηλαδή θα χρειάζονταν για να παράγουν το δικό μας ΑΕΠ οπότε, ο υπερβάλλων αριθμός (4,94 μείον 2,77), τα 2,17 εκ. δηλαδή, αντικατοπτρίζουν ουσιαστικά τον απόλυτο αριθμό της «κρυφής ανεργίας» στη χώρα μας - με «όρους Ολλανδίας».

 

Το ύψος της ανεργίας αυτής (επί των εργαζομένων και όχι επί του συνολικού πληθυσμού), είναι ποσοστιαία 43,9% - υποθέτοντας ότι η «φυσιολογική» ανεργία, την οποία δεν συμπεριλαμβάνουμε στη μέτρηση μας, είναι η ίδια και στις δύο χώρες (αν και στην Ολλανδία το 2007 ήταν 4,5%, ενώ στην Ελλάδα 8,4%).  

 

Τέλος, εάν υποθέσουμε πως ο μέσος μισθός ενός Ολλανδού εργαζόμενου είναι 1000 €, ενώ ενός Έλληνα έστω 800 €, θα διαπιστώσουμε ότι, το εργατικό «κόστος» για μία ελληνική επιχείρηση είναι, παρ’ όλα αυτά, πολύ υψηλότερο, αφού έχει «ενσωματωμένη ανεργία» (υποαπασχόληση) ύψους 43,9%. Δηλαδή, τα 800 € είναι ουσιαστικά 1.151 € για τον Έλληνα επιχειρηματία (800 Χ 1,439) – οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί και όχι απόλυτοι, ενώ επιφυλασσόμαστε για τυχόν αριθμητικά λάθη.        

 

Περαιτέρω, «συμπληρώνουμε» έναν δεύτερο πίνακα, ο οποίος καταγράφει τις εξαγωγές ανά εργαζόμενο (εξαγωγές δια του αριθμού των εργαζομένων):

 

ΧΩΡΕΣ

Εργαζόμενοι

ΑΕΠ*

Εξαγωγές *

Εξαγ./Εργ.

 

 

 

 

 

Ολλανδία

7,50 εκ.

644,6 δις

465,30 δις

62.040

Ελλάδα

4,94 εκ.

237,9 δις

25,76 δις

5.215

Σουηδία

4,66 εκ.

394,5 δις

176,5 δις

37.876

Αυστρία

3,56 εκ.

328,4 δις

158,30 δις

44.466

Δανία

2,90 εκ.

268,8 δις

102,10 δις

35.207

Φιλανδία

2,68 εκ.

210,5 δις

92,62 δις

34.560

Νορβηγία

2,50 εκ.

284,0 δις

136,10 δις

54.440

* 2007 σε δις $ , f.o.b.       Πληροφορίες: ip     Πίνακας  σε $ δικός μας

 

Εδώ, τα αποτελέσματα για τη χώρα μας είναι κατά πολύ δυσμενέστερα (αν όχι εντελώς απογοητευτικά), γεγονός που οφείλεται προφανώς στο ότι, οι τιμές πώλησης των προϊόντων μας είναι πολύ υψηλότερες, συγκριτικά με αυτές των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών – πόσο μάλλον σε σύγκριση με τις τιμές των ασιατικών κρατών, στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη και έντονα ανταγωνιστική εποχή (λόγω του εργατικού κόστους που αναλύσαμε παραπάνω, αλλά και πολλών άλλων παραγόντων).  Ειδικότερα, εξάγουμε σχεδόν 12 φορές λιγότερα προϊόντα από την Ολλανδία, 9 από την Αυστρία, 7 φορές λιγότερα από τη Δανία κοκ.

 

Ολοκληρώνοντας, ο επόμενος πίνακας καταγράφει αναλυτικά το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζομένων (δεύτερη στήλη), καθώς επίσης την παραγωγικότητα των δημοσίων υπαλλήλων (αριθμός ΔΥ δια του ΑΕΠ - τέταρτη στήλη):  

  

ΧΩΡΕΣ

Δημ. Υπ. % Εργ.

ΑΕΠ*

Αριθμός ΔΥ

Παραγ. ΔΥ

 

 

 

 

 

Ολλανδία

11,10%

644,6 δις

832.500

774.294

Ελλάδα

12,60%

237,9 δις

622.440

382.206

Σουηδία

31,60%

394,5 δις

1.472.560

267.901

Αυστρία

12,80%

328,4 δις

455.680

720.681

Δανία

30,50%

268,8 δις

884.500

303.901

Φιλανδία

24,50%

210,5 δις

656.600

320.591

Νορβηγία

32,90%

284,0 δις

822.599

345.289

* 2007 σε δις $ , f.o.b.       Πληροφορίες: ip     Πίνακας  σε $ δικός μας

Πηγή Δ.Υ.: ΟΟΣΑ 2004

Σημείωση: Γερμανία 10,9%  -  Η.Π.Α. 15,5%  -  Ιαπωνία 8,6%  -  Μέσος όρος ΕΕ 16,9%

 

Από τον πίνακα φαίνεται ότι, ναι μεν το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα δεν είναι υψηλότερο από τις υπόλοιπες χώρες (αντίθετα, πολύ χαμηλότερο από αυτό της Δανίας, η οποία «ακολουθεί» πιστά το σκανδιναβικό «μοντέλο»), σε σχέση όμως με το ΑΕΠ μας είναι περίπου το διπλάσιο (η μισή παραγωγικότητα), τόσο από το αντίστοιχο της Ολλανδίας, όσο και της Αυστρίας.

 

Επομένως, ή θα πρέπει να διπλασιαστεί το ΑΕΠ μας, ή να μειωθεί στο ήμισυ ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων μας, εάν θέλουμε να επιλυθεί το πρόβλημα (το κοινωνικό «μοντέλο» της Δανίας, όπως και των υπολοίπων σκανδιναβικών χωρών, θα ανταπεξέλθει πολύ δύσκολα με τις μελλοντικές κρίσεις – με εξαίρεση ίσως τη Νορβηγία, λόγω του ενεργειακού της πλούτου). Βέβαια, το σκανδιναβικό μοντέλο «συντηρείται» από την παραγωγικότητα του «λοιπού» εργατικού δυναμικού, η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη από την αντίστοιχη δική μας. Σε κάθε περίπτωση, είναι καλό να γνωρίζουμε τι ακριβώς εννοούμε όταν αναφερόμαστε στο «σκανδιναβικό κοινωνικό μοντέλο», πόσο περιορισμένα παραγωγικό είναι (αμφιβάλλουμε αν θα μπορέσει να διατηρηθεί για πολύ ακόμη) και αν αποτελεί εφικτή δυνατότητα για τη χώρα μας.

 

Και από εδώ συμπεραίνουμε λοιπόν ότι, το βασικό μας «μειονέκτημα» είναι το ΑΕΠ.  Είναι προφανώς αδύνατο να διώξουμε τους μισούς εργαζομένους μας, ή να απολύσουμε το 50% των δημοσίων υπαλλήλων μας – αν και έχει ήδη γίνει στο παρελθόν, όταν «στέλναμε» χιλιάδες Έλληνες σαν μετανάστες στο εξωτερικό.

 

Διαπιστώνουμε επίσης ότι, οι σχεδόν μηδενικές εξαγωγές μας διαδραματίζουν έναν πολύ αποφασιστικό ρόλο. Ο τουρισμός μας, ο οποίος θεωρείται ότι αποτελεί ένα είδος «εξαγώγιμου προϊόντος», δεν αμβλύνει σε καμία περίπτωση το πρόβλημα, αφού δεν υπερβαίνει τα 40 δις € ετησίως - αλλά ούτε και η ναυτιλία μας (περί τα 17 δις €), όσο τουλάχιστον εδρεύει «πλειοψηφικά» εκτός Ελλάδος.     

 

Για να μπορέσει όμως να αυξηθεί το ΑΕΠ μας «υγιώς», «στηριζόμενο» δηλαδή στην παραγωγή προϊόντων (κυρίως με τη λειτουργία μικρομεσαίων επιχειρήσεων) και όχι στην κατανάλωση (διαφορετικά θα επιδεινωνόταν ακόμη περισσότερο η οικονομική μας «θέση»), θα πρέπει αφενός μεν να υπάρξουν Αγορές, στις οποίες να μπορούμε να πουλάμε τα προϊόντα μας (σε επαρκείς ποσότητες και με κερδοφόρες τιμές), αφετέρου δε να λειτουργήσουν σωστά τόσο η Πολιτική, όσο και οι Πολίτες. Αναλυτικότερα επ’ αυτών, τα παρακάτω:

 

(Α)  Σε σχέση με την Ευρώπη, τη μοναδική ίσως Αγορά σήμερα που θα μπορούσε να απορροφήσει τα προϊόντα μας, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε ένα μικρό μέρος ενός άρθρου μας (Απρίλιος 2009), στο οποίο παραθέσαμε επί πλέον σκέψεις και αναφερθήκαμε σε κάποιες λύσεις (ακολουθεί στο τέλος ο σχετικός σύνδεσμος, για όσους θέλουν να το διαβάσουν ολόκληρο):

 

Ο J. M. Keynes, κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνόδου των Βερσαλλιών το 1919, με αντικείμενο τον τρόπο που θα έπρεπε να συμπεριφερθούν οι νικήτριες δυνάμεις του πρώτου παγκοσμίου πολέμου απέναντι στην ηττηθείσα Γερμανία, είπε τα εξής: 


«Απαιτήθηκαν 160 δις γερμανικά μάρκα για αποζημιώσεις πολέμου. Η δυνατότητα της Γερμανίας να πληρώσει 160 δις ή, έστω, 100 δις, είναι ανύπαρκτη - δεν βρίσκεται δηλαδή εντός των πλαισίων του εφικτού, με βάση έναν λογικό υπολογισμό. Αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε η Γερμανία να πληρώνει κάθε χρόνο πολλά δις Μάρκα για να εξοφλήσει, θα έπρεπε να μας εξηγήσουν, μέσω ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα ακολουθούσαν αυτές οι πληρωμές κατά τη γνώμη τους και σε ποιες ακριβώς Αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα. Μέχρι να μπορέσουν να εκφραστούν με μεγαλύτερη ακρίβεια και να τεκμηριώσουν αντικειμενικά τις αποφάσεις τους, απαιτώντας πράγματα που είναι δυνατόν να επιτευχθούν, δεν μπορούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας».

 

Κανένας δεν τον άκουσε δυστυχώς, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει η χρεοκοπία της Γερμανίας (1923), το κραχ του 1929 και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. 


Κατ’ επέκταση, αν και όχι κατ’ αναλογία, η ερώτηση που οφείλουμε να θέσουμε σε σχέση με τη χώρα μας και στην οποία θα πρέπει να απαντήσει η Ευρώπη, εάν δεν θέλουμε να αναλωνόμαστε συνεχώς στην περιγραφή προβλημάτων ή θεωρητικών λύσεων, αλλά στις δυνατότητες πρακτικής επίλυσης τους, είναι κατά κάποιον τρόπο αυτή που έκανε τότε ο Keynes:

 

«Μέσω της πώλησης ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα μπορέσουμε να μειώσουμε το χρέος και τα ελλείμματα μας, καθώς επίσης σε ποιες ακριβώς Αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα; Εμείς θέλουμε να δουλέψουμε παραγωγικά, δεν είμαστε «οκνηροί», δεν θέλουμε να χρωστάμε και δεν θέλουμε να είμαστε υπόλογοι σε κανέναν. Πώς να το κάνουμε όμως πρακτικά, όταν μας έχουν αφαιρεθεί όλα τα εργαλεία χειρισμού της οικονομίας μας, ενώ ταυτόχρονα αποκλειόμαστε από όλες τις αγορές του εξωτερικού; σιγά-σιγά και από αυτές της ίδιας μας της χώρας;».

 

(Β)  Σε σχέση τώρα με την Πολιτική και με εμάς τους Πολίτες, που πρέπει άμεσα να ασχοληθούμε με τους τεράστιους αυτούς προβληματισμούς, παραθέτουμε επίσης ένα μικρό μέρος ενός άρθρου μας (Μάιος 2009), «προσθέτοντας» το και αυτό ολόκληρο στο τέλος, με σύνδεσμο:

 

H ακμή ενός λαού σαν τον δικό μας, θα μπορούσε να στηριχθεί στους τρείς παρακάτω «πυλώνες» (η παρακμή, αντίστοιχα, στην παντελή έλλειψη τους):

 

(α)  Σε ένα σύνολο υγιών οικονομικών & πολιτικών θεσμών, οι οποίοι να καθορίζουν επακριβώς το πλαίσιο, μέσα στο οποίο να μπορούμε να αναπτυχθούμε, ανταγωνιζόμενοι με ίσους όρους. Το «σύστημα» δε που θα προκύπτει από αυτούς τους θεσμούς (μέσα στα γενικότερα πλαίσια του κοινωνικού καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς, στηριζόμενης στη μικρομεσαία, νεωτεριστική επιχείρηση και στην έντιμη φορολόγηση της), οφείλει να είναι απλό, γρήγορο, διαφανές και εύκολα κατανοητό από όλους τους πολίτες. 

 

(β)  Σε ένα σύνολο συνειδητών Πολιτών, το οποίο να κατανοεί επαρκώς τις αρχές της Οικονομίας και της Δημοκρατίας ή, τουλάχιστον, να έχει διαμορφώσει ένα χαρακτήρα συνεπή προς το συγκεκριμένο «τρόπο ζωής». Για παράδειγμα, να μην εξελίσσεται εις βάρος των άλλων, να μην συμπεριφέρεται όπως δεν θέλει να του συμπεριφέρονται, να μην επιβουλεύεται την ελευθερία των άλλων, να μην επιθυμεί αυτά που ανήκουν στους άλλους και να μην στηρίζει το βιοτικό του επίπεδο στα χρέη, αλλά στην παραγωγικότητα,

 

(γ)  Σε μία υψηλής ποιότητας ηγεσία, η οποία να μπορεί να κατευθύνει ορθολογικά και «συμμετοχικά» το κράτος (όχι απλά να διαχειρίζεται το δημόσιο πλούτο), καθώς επίσης να διαφυλάσσει τη χώρα της, τουλάχιστον στις κρίσιμες στιγμές – χωρίς ποτέ να επιτρέπει σε τρίτους να την προσβάλλουν. Τα απολύτως απαραίτητα χαρίσματα που πρέπει να διαθέτει η ηγεσία αυτή δεν είναι άλλα από το να μπορεί να πείθει τεκμηριωμένα, να εμπνέει και να διδάσκει - να εκπαιδεύει δηλαδή τους κυβερνωμένους.  

  

Τέλος, ίσως να έχει έλθει ο καιρός που πρέπει να πάψουμε να περιμένουμε τα πάντα από τους πολιτικούς και τα κόμματα. Ίσως να πρέπει εμείς, αντιστρέφοντας τους όρους, να θέσουμε νέους προβληματισμούς και να αναζητήσουμε ενεργητικά τους ηγέτες που θα εφαρμόσουν τις νέες λύσεις.

 

Οδηγός μας οφείλει να είναι το κοινό συμφέρον, καθώς επίσης η πρόθεση μας να γίνουμε «πάση θυσία» η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της ΕΕ. - με τη βοήθεια της απελευθέρωσης των τεράστιων αποθεμάτων ενέργειας όχι μόνο των 5 εκ. εργαζομένων μας, αλλά ολόκληρου του Έθνους μας.

 

 

Συμπλήρωμα: Hδη κατά την περίοδο της εισόδου μας στην ΟΝΕ θεωρούταν, σύμφωνα με μελέτες (ΣΟΕ), πως ο σημαντικότερος παράγοντας απόκλισης του κατά κεφαλήν εισοδήματος της χώρας μας, από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη, ήταν η χαμηλή παραγωγικότητα μας - ανά ώρα εργασίας παράγαμε μόλις το 70% του μέσου εργαζομένου στην Ευρωζώνη.

 

Επίσης ότι, «η ελληνική αγορά εργασίας χαρακτηριζόταν από σοβαρές διαρθρωτικές αδυναμίες που σχετίζονταν, μεταξύ άλλων, με πολυποίκιλες, μεγάλες αδυναμίες του εκπαιδευτικού μας συστήματος, με τη δυσλειτουργία των ιδρυμάτων κατάρτισης, επανακατάρτισης και δια βίου μάθησης, καθώς επίσης με την «επίδραση», σε όλα αυτά, των κοινωνικών υποδομών (φύλαξη παιδιών κλπ), των κοινωνικών δομών και του θεσμικού πλαισίου». Τέλος, με την τεράστια απόκλιση μεταξύ της αμοιβής των ΔΥ και των υπολοίπων εργαζομένων:

 

Μέσες αμοιβές δημοσίων υπαλλήλων & εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα

 Υπολογισμοί

 

Σε σύνολο εργαζομένων ατόμων στη χώρα μας 4.940.000 (πηγή: iq), οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν 622.440 άτομα (ΟΟΣΑ 2004) ή 12,6% του συνόλου (λοιποί 87,4% ή 4.317.560 άτομα). Κατά την εποχή της ένταξης μας στην ΟΝΕ (ελάχιστα έχουν αλλάξει μέχρι σήμερα), το μερίδιο της αμοιβής των δημοσίων υπαλλήλων (ΔΥ), στο σύνολο της αμοιβής της εξαρτημένης εργασίας, ξεπερνούσε το 35%  - μέσος όρος στην Ευρωζώνη 20%. (πηγή: ΣΟΕ)

 

Εάν τώρα υποθέσουμε ότι, ο μέσος όρος της μηνιαίας αμοιβής για όλους τους εργαζομένους ήταν 1.000 € (τυχαίο νούμερο), το σύνολο όλων των εργαζομένων εισέπραττε μηνιαία 4.940.000.000 €.

 

Το μερίδιο της αμοιβής των ΔΥ στο σύνολο της αμοιβής της εξαρτημένης εργασίας ξεπερνούσε το 35% - επομένως εισέπρατταν 4.940.000.000 Χ 35% = 1.729.000.000 €. Οπότε, όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι εισέπρατταν 4.940.000.000 € – 1.729.000.000 € = 3.211.000.000 €.

 

Συμπερασματικά λοιπόν, οι Δ.Υ. εισέπρατταν κατά μέσον όρο 1.729.000.000 ./. 622.440 = 2.778 € ανά άτομο μηνιαία, ενώ οι υπόλοιποι εργαζόμενοι 3.211.000.000 ./. 4.317.560 = 743,70 € ανά άτομο μηνιαία.

 

 

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Αριθμός

Μέση Αμοιβή €

Σύνολα €

 

 

 

 

Δημόσιοι υπάλληλοι

622.440

2.778

1.729.000.000

Λοιποί εργαζόμενοι

4.317.560

743

3.211.000.000

Υπόθεση εργασίας: Γενική μέση μηνιαία αμοιβή 1.000 €

 

Επομένως, οι ΔΥ αμείβονταν με τετραπλάσια σχεδόν χρήματα (2.778 €) από τους λοιπούς εργαζομένους (743 €), γεγονός που αποτελεί αναμφίβολα μία τεράστια διαστρέβλωση της αγοράς εργασίας, η οποία οφείλει άμεσα να αποκατασταθεί – πόσο μάλλον όταν μιλάμε για αναδιανομή εισοδημάτων, για περιορισμένες αυξήσεις μισθών και για έκτακτα φορολογικά μέτρα.

 

Δεν μπορεί δηλαδή να συνεχίζουν  οι ΔΥ να αμείβονται με τετραπλάσιο μισθό, σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους Πολίτες και ταυτόχρονα να μιλάμε για εξορθολογισμό (διαρθρωτικά μέτρα) της αγοράς εργασίας – πολύ περισσότερο για περιορισμό του τεράστιου «ελλείμματος παραγωγικότητας» της χώρας μας.         

 

 

Αθήνα, 01. Δεκεμβρίου 2009

Βασίλης Βιλιάρδος

viliardos@kbanalysis.com 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
20 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

01/12 16:44  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Άλλο ένα μπράβο και 5* για το άρθρο σας το οποίο ανοίγει για τα καλά τα μάτια μας.

Ίσως είμαι απαισιόδοξος, αλλά επιτρέψτε μου να θεωρήσω ως ουτοπία τα ακόλουθα (με τα οποία είμαι απολύτως σύμφωνος):

1. "σύνολο υγιών οικονομικών & πολιτικών θεσμών" - και εξηγούμαι: Βάλε αν μπορείς σε υγιή καλούπια τον συνδικαλισμό, τους Δημόσιους Υπαλλήλους, τους διεφθαρμένους και φυσικά ανίδεους στο πως λειτουργεί η αγορά πολιτικούς, τα διεφθαρμένα ΜΜΕ και τους μεγαλοπρομηθευτές του δημοσίου ιδιοκτήτες τους και πάει λέγοντας. Σωστά λοιπόν κάνετε λόγο στην αρχή του άρθρου σας στο θέμα της διαφθοράς.

2. "σύνολο συνειδητών Πολιτών" και εξηγιέμαι: Βάλε σε καλούπια και ζήτα θυσίες από τον ελληνικό λαό, ο οποίος εδώ και 30 χρόνια τουλάχιστον έχει μάθει με άλλες νοοτροπίες.

3. "υψηλής ποιότητας ηγεσία" και εδώ δε χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα παρά θα χαμογελάσω πικρόχολα μπροστά στην οθόνη μου.

Σχετικά με την ενεργή αναζήτηση των ηγετών, πιστεύω ότι η εκλογή Σαμαρά από τη βάση της ΝΔ εντάσσεται σε μία τέτοια απελπισμένη προσπάθεια του κόσμου και αυτό δίνει μία νότα αισιοδοξίας και μετριάζει τις ενστάσεις μου στο παραπάνω σημείο 2 του σχολίου μου.
01/12 16:59  Βασίλης Βιλιάρδος
Ευχαριστώ πολύ. Συμφωνώ με αυτά που λέτε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να αλλάξουν τα "κακώς κείμενα". Δεν χρειάζονται θυσίες, αλλά συνειδητοποίηση των πραγματικών προβλημάτων μας - χωρίς ίσως να χαμογελάμε πικρόχολα και χωρίς να είμαστε απαισιόδοξοι.
01/12 17:13  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Εννοείται ότι πρέπει να γίνουν αλλαγές. Είμαι διατεθημένος να κάνω κι εγώ τις θυσίες μου (το θέμα όμως αυτό χωράει τεράστια συζήτηση και έχει να κάνει στο βάθος με το δημοκρατικό ή μη πολίτευμα που επικρατεί κλπ).

Η επικρατούσα πραγματικότητα με κάνει να γελάω πικρόχολα.
Για τα πραγματικά προβλήματα "γαυγίζω" εδώ και καιρό κύριε Βιλιάρδε. Και τα προβλήματα αυτά είναι ένα και αφορά στο έλλειμα ήθους της κοινωνίας μας το οποίο έχει οδηγήσει επι της ουσίας στην κρίση που αντιμετωπίζουμε.
01/12 18:14  shareholder-cs
Οπως πάντα, άλλο ένα εξαιρετικό και στοιχειοθετημένο άρθρο.
Βασίλη σε ευχαριστούμε που τα μοιράζεσαι μαζί μας.

Συμπληρώνω κάτι σχετικό απο τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο:

"Στη χώρα επικρατεί ένα καθεστώς απροκάλυπτης κλεπτοκρατίας. H γιγαντιαία γραφειοκρατία που έχει αναπτυχθεί στη χώρα και ο αγώνας δρόμου πολιτών να τρυπώσουν στο Δημόσιο και να μεγαλώσουν τις στρατιές των λεγομένων κρατικών λειτουργών, διατρανώνει ακριβώς την παθογένεια του συστήματος. Kατά κανόνα ο απεριόριστος αριθμός των απασχολουμένων στο δημόσιο υποδηλώνει ένα τεράστιο όγκο ανθρώπων αδύναμων να ανταγωνισθούν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. O εισοδισμός όλων αυτών στο Δημόσιο αντικατοπτρίζει με σαφήνεια την πίστη τους πως, παρά τις ονομαστικά χαμηλές αμοιβές που εκεί εξασφαλίζουν, υπάρχουν άδηλοι πόροι που μεσο-μακροπρόθεσμα θα τους διευκολύνουν να φτιάξουν τη ζωή τους."


01/12 18:21  shareholder-cs
Δεν είναι λοιπόν απλώς ο μεγάλος αριθμός ΔΥ που "χαλάει τη μανέστρα" στη παραγωγικότητα.
Ακριβώς από το νόμο της γραφειοκρατίας επιδεινώνονται τα πράγματα γιατί παράγεται γραφειοκρατία για να δικαιολογηθεί ως απαραίτητη η υπαρξη κάθε δημόσιου υπαλλήλου:
http://shareholder-cs.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=19381&blid=14
Βλέπε και
http://shareholder-cs.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=19377&blid=14
01/12 18:23  ΚΥΠΡΙνΟΣ
καλλίτερα θα ήταν σαν τίτλος έλλειψη παραγωγής και όχι παραγωγικότητας ,γιατί όσοι εργάζονται (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ) και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα δουλεύουν και μάλιστα κατέχοντας τις πρώτες θέσεις στην ΕΕ. Αλλά πέρα τούτου τι να την κάνω την παραγωγικότητα κάποιου που εργάζεται στην αποθήκευση,ταξινόμηση,πώληση ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΩΝ ΕΙΔΩΝ ΄από πλαστικές καρέκλες,μέχρι γεωργικά προιόντα!.
Καλά και τα ευχολόγια,καινοτομίες κλπ. αλλά η πράξη μετράει,σαν χώρα είχα φτηνό τουρισμό,είχα γεωργοκτηνοτροφική παραγωγή και τώρα δεν έχω τίποτα από αυτά,έτσι το ταμείο είναι μείον και αυτό είναι το πρόβλημα.
01/12 18:26  shareholder-cs
...και ένα τραγουδάκι που τα λέει όλα:

http://www.youtube.com/watch?v=ET4-amvedcU
01/12 18:35  shareholder-cs
Κοίταξε Κυπρίνε το να δουλεύει κανείς πολύ δεν σημαίνει οτι δουλεύει ταυτοχρόνως και παραγωγικά. Είναι περισσότερο θέμα τεχνολογίας, πληροφορικής κλπ
πχ οι αρχαίοι που κατασκευαζαν εργα με τα χέρια, το κασμά και το φτυάρι δουλευαν πολύ σκληρότερα απο τον χειριστή του εξσκαφέα, του φορτηγού concrete mixer (βαρέλας), της τσιμεντοπρέσσας κλπ
01/12 18:37  shareholder-cs
Αλλά παρά τη σκληρή δουλειά δεν παρήγαγαν γρηγορότερα ή μεγαλύτερα έργα απο τα σημερινά. Και αν τις θαυμάζουμε τις κατασκευές τους είναι ακριβώς γιατί τις έκαναν χωρίς σπουδααία τεχνικά μέσα.
01/12 18:41  shareholder-cs
Ο Βασίλης για παράδειγμα θα μπορούσε να συγκρίνει και το μέγεθος της γεωργοκτηνοτροφικής παραγωγης σε σχέση με το μέγεθος των απασχολούμενων εκτάσεων. Η Ολλανδία έχει πολύ μικρότερη γεωργική εκταση απο την Ελλάδα αλλά σαφως μεγαλύτερη γεωργοκτηνοτροφικής παραγωγή ακριβώς γιατί κάνει εντατικές καλλιέργιες, θερμοκήπια κλπ.
01/12 19:15  romanov
Πολύ σωστά. Χαμηλή παραγωγικότητα δεν σημαίνει ότι δεν δουλεύουν οι άνθρωποι και ότι είναι τεμπέληδες, αλλά ότι δεν έχουν τα αναγκαία μηχανήματα ή ότι δεν δουλεύουν μεθοδικά και οργανωμένα. Μπορεί να δουλεύουν τις διπλές ώρες και να παράγουν τα μισά. Έρχεται ένας ηλεκτρολόγος στο σπίτι σου, ξεχνάει τα μισά εργαλεία, φεύγει, ξαναγυρίζει και τελικά σπαταλάει το χρόνο του και το δικό σου άσκοπα.
01/12 20:02  Frixos
Κύριε Βιλιάρδο παρόλο που οι γνώσεις μου στα οικονομικά είναι ελάχιστες αντιλαμβάνομαι πλήρως την επιτακτική ανάγκη για αύξηση της παραγωγικότητας ,ως μέσον εξόδου από την υφιστάμενη κρίση της χώρας μας.( Και τις καρφίτσες... και τα κουταλοπήρουνα...τα εισάγουμε...)

Πάρα πολλές οι αιτίες και πολλά θα μπορούσε ο καθένας να καταγράψει.

Ο Ανήσυχος Πατέρας π.χ εντοπίζει την αιτία στην έλλειψη ήθους.

Με δεδομένο ότι το ήθος κάθε ανθρώπου είναι η αντικειμενική αξιολόγησή του με βάση την κλίμακα των αρετών που έχει αποδεχθεί το κοινωνικό σύνολο θα συμφωνήσω μαζί του.

Όμως οι επί μέρους αρετές και το "δέον" καλλιεργούνται με την αύξηση της κατακεφαλήν καλλιέργειας δηλαδή την παιδεία.
Το ποσοστό της κατακεφαλήν καλλιέργειας στην χώχρα μας είναι εξίσου δραματικό με το δημόσιο χρέος και οι συνέπειες μακροπρόθεσμες.

Αναζητείται λοιπόν "Αρχή" που να επιβάλλει ένα γενικό κανόνα ανθρώπινης συμπεριφοράς δηλαδή "Ηθική", πέρα από κάθε δυνατότητα αμφισβήτησης.
01/12 20:29  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Πες τα αδελφέ μου mylobos.

Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια αναφέρει ότι η ηθική αρετή δημιουργείται από το έθος (= συνήθεια - συμπεριφορά που επαναλαμβάνεται πανομοιότυπα) και καλή και πετυχημένη πολιτεία και καλός και πετυχημένος νομοθέτης είναι αυτοί που κάνουν καλούς τους πολίτες τους ασκώντας τους να αποκτούν συγκεκριμένες συνήθειες. Η απόκτηση δε των καλών εκείνων συνηθειών κατά τον Αριστοτέλη είναι το παν και πρέπει να αποκτούνται από τη νεότητά μας.

Βλέπετε κάτι τέτοιο στα καθ ημάς;
01/12 21:00  ΚΥΠΡΙνΟΣ
για να το πω πιο απλά τι θα θέλαμε ως χώρα
πχ.στο Αγρίνιο να φυτεύουν καπνό,να το παίρνει ο Καρέλιας να φτιάχνει τσιγάρα και ΟΛΟΙ οι Ελληνες να καπνίζουν μόνο τα δικά του.
Ένα απλό παράδειγμα για να αρχίσουμε τουλάχιστον να μην μπαίνουμε μέσα κάθε χρόνο καμιά 30 δις ευρώ.Αυτό αν είναι δυνατόν να γίνει παντού.
ή
το γάλα σε κάθε συσκευασία να έχει ΚΑΘΑΡΗ ΕΝΔΕΙΞΗ της χώρας προέλευσης και στα "μουλωχτά" οι Ελληνες να αγοράζουν μόνο αυτό που έχει ελληνική σημαία.

'η δεν μπορεί να θάβονται στις χωματερές τα πορτοκάλια και την ίδια στιγμή στις λαικές να πωλούνται (και εισαγόμενα) προς 50 λεπτά ή ο στρατός και τα νοσοκομεία να καταναλώνουν συμπυκνωμένο χυμό πορτοκαλιού προέλευσης Αργεντινής που πασάρει το λαμόγιο των δημοσίων προμηθειών. Αυτό είναι εθνικό έγκλημα και μάλιστα διπλό.

ΥΓ.αντ'αυτού η ΕΕ μας απαγόρευσε την καλλιέργεια καπνού και χάνουμε ετησίως σε εξαγωγές (χωρίς να υπολογίζεται η εγχώρια κατανάλωση) 200 εκ.ευρώ δηλ.το τίμημα που θα εξασφαλίσεις μία φορά από την μετοχοποίηση της ΕΥΔΑΠ!.
02/12 00:18  shareholder-cs
Κυπρίνε φίλε μου καμια οικονομία δεν μπορεί να στηριχθεί σοβαρά στον "οικονομικό πατριωτισμό".
Οταν για παράδειγμα για μια βδομάδα σε Ελληνικο νησί και σε ξενοδοχείο της σειράς, θέλεις με τα εισητήρια πάνω απο 1000 ευρώ το άτομο και με τα ίδια λεφτά μπορείς να πας μια βδομάδα σε 5* ξενοδοχείο και κρουαζιέρα στο Νείλο, μάλλον οι περισσότεροι θα προτιμήσουν την Αίγυπτο.

Κατα δεύτερον σε πολλά παραδοσιακά αγροτικά προιόντα μας δεν μπορείς πλέον να είσαι ανταγωνιστικός. Δες για παράδειγμα το βαμβάκι, ή ακόμα και το λάδι (που το ξέρω καλύτερα), αν το κτήμα δεν είναι πεδινό ή προσβάσιμο σε αυτοκίνητο, αν δεν πάει πολύ κοντά δρόμος, δεν συμφέρει πλέον να το μαζέψεις οταν πουλιέται το λάδι μη τυποποιημένο στα 2,5-3 ευρώ το κιλό και το μεροκάματο (αν βρείς ανθρώπους) είναι 50 ευρώ...Αν υπολογίσεις στα έξοδα και οτι κάποτε χρειάζεται να κλαδέψεις, να λιπάνεις, να οργώσεις ενδεχομένως...Δυστυχώς οπως πάει θα φτάσουμε μια μέρα να αγοράζουμε Τούρκικο και Μαροκινό λάδι. Οχι μόνο γιατί εκεί το εργατικό είναι ενδεχομένως το μισό αλλά και για λόγους παραγωγικότητας που λέγαμε. Υποδομών δηλαδή. Αν δεν υπάρχει δρόμος να πηγαίνει αυτοκίνητο στο κτήμα, (για να μεταφέρεις λιπάσματα, δυχτια, ελιές, κλπ τελικά είναι ασύμφορο...
02/12 00:22  shareholder-cs
Το ζήτημα είναι οτι η οικονομία μας δεν είναι σε υψηλά τεχνολογικά προιόντα, είναι ακόμα εντάσεως εργασίας όπου όμως δεν έχουμε το πλεονέκτημα του φτηνού εργατικού δυναμικού. Πάλι καλά που ήρθαν και οι μετανάστες τα τελευταία 15-20 χρονια...
02/12 07:14  ΚΥΠΡΙνΟΣ
ενώ τα εισαγόμενα "βρίσκουν" υποδομές και φτάνουν και στο πιο απομακρυσμένο χωριό.
Δεν είναι θέμα παραγωγικότητας ,αλλά θέμα προτεραιότητας σαν χώρα που σου επιβάλλουν.
Η ΚΑΠ για την Ελλάδα είναι σαν η Γερμανία να δέχονταν ότι με την είσοδό της στην ΕΕ θα σταματούσε την παραγωγή αυτοκινήτων.
Και για το λάδι και για τα εσπεριδοειδή μας ,μας παρακαλάνε οι Ρώσοι και οι Κινέζοι!.
ΥΓ.Πάρε λάδι ελληνικό και μαροκινό ή ισπανικό και χωρίς να ξέρεις ποιό είναι ποιό, δοκίμασέ τα και θα καταλάβεις τη διαφορά. ή δοκίμασε μπαρμπούνια ελληνικά και σύγκρινέ τα με τα μαροκινά ή της Σενεγάλης...
Για την τιμή του ελαιολάδου που λες,η αγορά ελέγχεται από τους Ιταλούς,οι οποίοι έρχονται και παίρνουν το δικό μας για να το κάνουν μίξη με το ισπανικό,διαφορετικά δεν τρώγεται των Ισπανών!.
Ολα αυτά είναι κρίμα και ΕΘΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ.
όταν πήγε ο Καραμανλής στην Κίνα ως Πρωθυπουργός είχε πάρει και μερικούς επιχειρηματίες για προώθηση ελληνικών προιόντων,αυτός που πήγε για το λάδι ,αυτό που έδωσε ήταν ΝΟΘΕΥΜΕΝΟ.Αν είχε περιεχόμενο ...ο Καραμανλής όταν γύρισαν στην Ελλάδα δεν θα έπρεπε να τον κρεμάσει τον κύριο αυτόν,από τα ...
02/12 10:42  shareholder-cs
Παρ όλα τα ανωτέρω η ουσία παραμένει:
Το Ελληνικό λάδι ο παραγωγός θα το διαθέσει 2,5 με 3 ευρώ, ενδεχομένως και φτηνότερα. Το να το τυποποιήσεις δεν είναι τόσο δυσκολο. Το δυσκολο είναι να κρατήσεις σταθερά χαρακτηριστικά για μια μεγάλη ποσότητα που θα τυποποιήσεις, να το κάνεις επώνυμο στην αγορά (του εξωτερικού) και να βρείς κανάλια διανομής που θα το πουλήσουν 20% ακριβότερα απ το Ιταλικό και το Ισπανικό.
Εκεί μας βάζουν τα γυαλιά οι Ιταλοί.

Τι άλλο φταίει; Μικροι κλήροι; Μορφολογία εδάφους; Μη βέλτιστες ποικιλίες; Ελλειψη άδρευσης; Πιθανόν άλλα τόσα...

Η γεωργία πάντως στην Ελλάδα συρικνώνεται τις τελευταίες δεκαετίες χωρίς να έχει γίνει αναδιάρθρωση των καιλλιεργούμενων ειδών, κι επίσης δεν υποκαθίσταται απο άλλους κλάδους για να απασχοληθούν εκεί τα παιδιά των αγροτών...
02/12 11:41  ΚΥΠΡΙνΟΣ
ας είναι ,οι αγρότες θα επιμείνουν σε "παραδοσιακές" καλλιέργειες που μόνο ένα προιόν απέφερνε σε εξαξωγές 200 εκ.το χρόνο...και να δούμε ποιός θα πεινάσει στο τέλος!.
Τις ορτανσίες που προτείνει ο Αλμούνια για νέες καλλιέργειες ας τις βάλει...στη γλάστρα του.
02/12 13:29  Frixos
Αγαπητέ Κύριε Βιλιάρδο,

Η ανάλυσή σας,όντως αξιόλογη,θα ήταν πληρέστερη αν αναφερόταν και στον ουσιαστικό παράγοντα, την παιδεία.
Θα παρακαλούσα να μου επιτρέψετε, με δεδομένη την παιδεία σας και την επαγγελματική σας εμπειρία, να σας ερωτήσω πως σχολιάζετε την καθημερινή , και μάλιστα εν μέσω βεβαιωμένης κρίσεως,(άλλοι την ονομάζουν πτώχευση),ενασχόληση των ΜΜΕ με το πόσο και τι επίδομα θα λάβουν οι συμπολίτες μας? Τι καταδεικνύει αυτή η συμπεριφορά?
Πόσο άραγε έχουν καταννοήσει οι παρουσιαστές και οι σχολιαστές την παρούσα κατάσταση της χώρας μας? Να υποθέσω ότι η κατά κεφαλήν τους καλλιέργεια τους εμποδίζει να αντιληφθούν την πραγματικότητα? Αν η υπόθεσή μου έχει βάση τότε τίθεται θέμα παρέμβασης κάποιας αρχής. Προσφέρουμε στον λαό κάθε φορά ένα μικρό ψάρι, αγορασμένο μάλιστα με δανεικά, για να ξεγελάσει την πείνα του αντί να του μάθουμε την τέχνη του ψαρέματος. Από ιδρύσεως το μεταπρατικό κράτος μας έτσι συμπεριφέρεται. Οι λιγοστές φωνές λογικής χάνονται δυστυχώς.
02/12 13:58  Βασίλης Βιλιάρδος
mylobos

Έχετε φυσικά απόλυτο δίκιο, όσον αφορά την παιδεία – όχι μόνο τη θεωρητική (η οποία προφανώς υποφέρει σε μεγάλο βαθμό), αλλά και την πρακτική, την καθαρά επαγγελματική. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι, εμείς οι άνθρωποι μαθαίνουμε από τις πράξεις των άλλων και όχι από τα λόγια τους («ακούμε με τα μάτια και βλέπουμε με τα αυτιά», κατά έναν γνωστό συγγραφέα). Επίσης, ότι ενεργούμε σύμφωνα με τα προβεβλημένα πρότυπα «δασκάλων» ή συμπολιτών μας – τα οποία όμως είναι τουλάχιστον απογοητευτικά.

Δυστυχώς, αρκετοί «παρουσιαστές» είναι στην υπηρεσία, στις «εντολές» καλύτερα της εργοδοσίας ή της καθημερινότητας τους και όχι της λογικής ή τη καλλιέργειας τους. Ο «λαός» τώρα που λέτε, οφείλει να είναι ένα σύνολο «συγκροτημένων Πολιτών» και όχι μία άβουλη μάζα, η οποία διαρκώς παραπονιέται για όλα όσα συμβαίνουν, καλά ή κακά, επιρρίπτοντας τις ευθύνες πάντοτε «στους άλλους» και ποτέ στον εαυτό της. Οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και όλοι οι υπόλοιποι, ρυθμίζουν τη συμπεριφορά τους ανάλογα με τις απαιτήσεις, με το επίπεδο καλύτερα της κοινωνίας, εντός της οποίας «συμπεριφέρονται» και λειτουργούν. Σας ευχαριστώ θερμά για τις παρατηρήσεις σας.
02/12 22:09  romanov
Ο Αλμούνια έχει τις δικές του σκέψεις και τα δικά του συμφέροντα, ενώ εμείς πρέπει να κοιτάμε τα δικά μας
04/12 14:30  Βασίλης Βιλιάρδος
Το άρθρο συμπληρώθηκε σήμερα, 04.12.09, με ειδική αναφορά στην εκπαίδευση και στις αμοιβές των ΔΥ, οι οποίες είναι τετραπλάσιες των υπολοίπων.
04/12 15:06  ΚΥΠΡΙνΟΣ
κε Βιλιάρδε,αφού είστε της ΑΣΟΕΕ θα έχετε ακούσει τα περί στατιτιστικής (μέση τιμή) και του κοτόπουλου.
Η μεγάλη πλειοψηφία των ΔΥ αμοίβετε με μέσο μισθό 1.100 ευρώ,τώρα κάποιοι που παίρνουν επιδόματα επιτροπών,εκτός έδρας γιατί δουλεύουν στο Σύνταγμα κλπ. είναι άλλη ιστορία,πλέον κάτι διευθυντάδες,ΔΕΚΟ κλπ.

Αλλά έχω μιά απορία,πως γίνεται και οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα και του Δημοσίου να έχουν χαμηλότερους μισθούς από όλη την ΕΕ,να δουλεύουν περισσότερο (στοιχεία EUROSTAT) και ταυτόχρονα να είμαστε ουραγοί στην ανταγωνιστικότητα?
Αρα αλλού είναι το λάθος,σε αυτό που έγραψα πιό πάνω,έχουμε έλλειμμα ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ και περίσσευμα ΠΑΡΑΣΙΣΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΕΡΑ.
Και το παράδοξο ξέρετε ποιό είναι? ότι οι (λιγοστές) παραγωγικές μονάδες έχουν καλλίτερους μισθούς,από τις παρασιτικές-αεριτζίδικες!.Και αυτό γιατί η μία παράγει και η άλλη παρασιτεί σε βάρος ΟΛΩΝ.

ΥΓ1.επειδή σας παρακολουθώ,άλλο θέλετε να πείτε εσείς με την έννοια "παραγωγικότητα" γιατί οι αεριτζήδες με αυτό καταλαβαίνουν ότι έχουμε ,ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΜΕΝΟΥΣ-ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.
ΥΓ2.το αν κάποιοι ΔΥ δεν δουλεύουν ,δεν μπορούμε να ισοπεδώνουμε τα πάντα και έχει ΕΥΘΥΝΗ το Κράτος να τους απομακρύνει ή να τους διορθώσει.
ΥΓ3.δεν είμαι μισθωτός.
04/12 15:45  Βασίλης Βιλιάρδος
Κυπρινος
Ευχαριστώ πολύ για τις υποδείξεις σας. Δυστυχώς, μόνο μέσους όρους μπορεί να διαπιστώσει κανείς, με κάποια σχετική ασφάλεια, από τους αριθμούς – όχι ιδιαιτερότητες, για τις οποίες έχετε δίκιο. Επίσης πολύ σωστά λέτε ότι εργαζόμαστε περισσότερο από τις άλλες χώρες – δυστυχώς όμως, αντιπαραγωγικά (δηλαδή, χωρίς προγραμματισμό, μη μεθοδικά και όχι πειθαρχημένα).

Ο σημαντικότερος παράγοντας που επηρεάζει την παραγωγικότητα είναι οι επενδύσεις (επίσης η διαπλοκή, η αδιαφάνεια, η ανεπάρκεια, οι θεσμοί, ο χρηματισμός κ.α.). Οι επενδύσεις μειώνουν σημαντικά το κόστος και συμβάλλουν στην αύξηση της παραγωγικότητας, μέσω της αναβάθμισης του τεχνολογικού εξοπλισμού και της εισαγωγής νέων, φθηνότερων μεθόδων παραγωγής. Δυστυχώς εδώ υποφέρουμε πάρα πολύ – πόσο μάλλον στις ξένες επενδύσεις.

Έτσι, περιοριζόμαστε σε προϊόντα εντάσεως εργασίας (γεωργία, τουρισμός κλπ), στα οποία όμως δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, λόγω αυξημένου εργατικού κόστους. Οι επιχειρήσεις που πληρώνουν καλύτερα, πιθανότατα δεν δραστηριοποιούνται σε κλάδους εντάσεως εργασίας. Πάντως, δεν έχω καμία πρόθεση να ισοπεδώσω τίποτα.
04/12 22:55  romanov
Το μεγάλο πρόβλημα είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι κατά τον πίνακα. παίρνουν τα τριπλά με τις ψεύτικες υπερωρείες και τα επιδόματα. Δουλεύουν ελάχιστα και παράγουν τα μισά.

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις