Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ
4841 αναγνώστες
Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009
13:54

 

Στο παγκόσμιο πολιτικό επίπεδο, νικητής θεωρούμε ότι έχει αναδειχθεί η Γερμανία, η οποία «κρατάει τα κλειδιά της Ε.Ε.», κατά την έκφραση του J. Neuger (Bloomberg) – όπως αναφέρει δε ο πρόεδρος του κέντρου ερευνών Robert Schuman Foundation, «Η Merkel είναι αυτή που κρατά το κλειδί για τη ροή των κεφαλαίων και δεν επιθυμεί να το εγκαταλείψει»
 
***************
 
Αυτό που ζούμε σήμερα, σε όλη του την τρομακτική έκταση, δεν είναι τίποτα λιγότερο από έναν παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε ουσιαστικά με την έναρξη της τρίτης χιλιετίας. Η χαμένη πρώτη δεκαετία για τη χώρα μας, αλλά και για πολλές άλλες χώρες («αποβιομηχανοποίηση» των Η.Π.Α., «πολιτική» κυριαρχία της Wall Street, φορολογική «ασυδοσία» των πολυεθνικών, «άνοδος» του απολυταρχικού καπιταλισμού στην Κίνα και στη Ρωσία, τρομοκρατικό χτύπημα στη Νέα Υόρκη, ξενοφοβία, ισλαμικός «παροξυσμός», πολιτική χαμηλών επιτοκίων της Fed, subprimes, υπερχρέωση της δύσης – κρατών, επιχειρήσεων και καταναλωτών, χρηματοπιστωτική κρίση, δημοσιονομική κρίση κλπ), «τείνει» πλέον να αλλάξει τον παγκόσμιο χάρτη, «εν μέσω» μίας εκκωφαντικής σιωπής. 
 
Ειδικά όσον αφορά τις χώρες της Ευρώπης, με εξαίρεση τη Γερμανία (η Ολλανδία είναι «συνοδοιπόρος της) και με πρώτο θύμα την Ελλάδα, ασφυκτιούν κάτω από την πίεση του ισχυρού Ευρώ, προσπαθούν απεγνωσμένα να προστατεύσουν τον «κοινωνικό καπιταλισμό» τους,  ενώ βλέπουν με αγωνία τις Οικονομίες τους, ιδιαίτερα τις εξαγωγές τους, να συρρικνώνονται μέρα με την ημέρα, χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν. «Δέσμιες» ενός απαρέγκλιτου, ενός ανελέητου καλύτερα Συμφώνου Σταθερότητας και μίας «τευτοκρατούμενης», αυστηρής και «ανελαστικής» ΕΚΤ, προσπαθούν μάταια να προβλέψουν το μέλλον τους, ανησυχώντας «τα μέγιστα»  για το παρόν τους.     
 
Αναλυτικότερα, η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών, εγκλωβισμένη σε έναν απίστευτο «ευρωμονόδρομο» (εισαγωγές κυρίως από τη Γερμανία, εξαγωγές κυρίως προς τη Γερμανία κλπ), συνεχίζει να παραμένει θεατής, στο «δράμα» της κατάλυσης του ευρωπαϊκού «Δημοκρατικού καπιταλισμού», από ένα «σύστημα» κεντρογερμανικό, τις λεπτές «παραμέτρους» του οποίου δύσκολα μπορούμε σήμερα να διακρίνουμε.
 
Η ενδεχόμενη δε  και εξαιρετικά πιθανολογούμενη «εγκατάλειψη» της χώρας μας (μέχρι ενός σημείου βέβαια, στο οποίο θα εμφανιστεί ως δια μαγείας ο λευκός ιππότης, ο ηγεμόνας καλύτερα), στα χέρια του διεθνούς κεφαλαίου, αυτού δηλαδή που ναι μεν κατοικεί στις Η.Π.Α. αλλά χρηματοδοτείται, «αιμοδοτείται» καλύτερα από τις οικονομίες όλων μας (Πολιτών, Κρατών και Επιχειρήσεων), «μηδενός εξαιρουμένου», θα αναγγείλει την έναρξη των επομένων «επεισοδίων», με αποτελέσματα που πολύ δύσκολα μπορούμε σήμερα να φαντασθούμε.
 
Έχοντας σκοπό να εμβαθύνουμε περισσότερο στο θέμα του «κεντρογερμανικού ευρωμονόδρομου» σε ένα επόμενο άρθρο μας, παραθέτουμε το δεύτερο μέρος ενός σχετικού προηγούμενου από το Μάρτιο, το οποίο συμπληρώνουμε στο τέλος με τα υπόλοιπα, ελπίζοντας να μην κουράσουμε υπερβολικά με το μέγεθος του.  
 
Αθήνα, 17. Δεκεμβρίου 2009
Βασίλης Βιλιάρδος
 
 
Πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος
Ενδιάμεσος απολογισμός της θηριώδους μάχης στο χρηματοπιστωτικό κυβερνοχώρο (δεύτερο μέρος)
 
Όπως αναφέραμε στο πρώτο μέρος του άρθρου - όπου «ανακηρύξαμε» τον πολιτικό νικητή της μέχρι στιγμής αναμέτρησης - κάπου μετά το δεύτερο μέρος του «αμερικανικού σχεδίου» εμφανίζεται η Γερμανία η οποία, όπως και κατά το κραχ του 1929 (Spiegel), δεν συμφωνεί με την προτεινόμενη κοινή στρατηγική Η.Π.Α. – Ευρώπης, για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας κρίσης. Εκτός αυτού, οι Η.Π.Α. έχουν χάσει πολλά από τα πανίσχυρα «αεροπλανοφόρα» τους στο πρώτο μέρος της μάχης (LehmanBrothers, Citibank, BearSterns κ.α.), καθώς επίσης την εμπιστοσύνη των «συμμάχων» τους, οι οποίοι υποχρεώθηκαν να πληρώσουν τεράστιες «πολεμικές αποζημιώσεις», παρά τη θέληση τους. Το αποτέλεσμα της άρνησης κοινής στρατηγικής των Γερμανών το 1929, οδήγησε σε έναν παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο, ο οποίος επιτάχυνε την πτώση και κατέληξε στη μεγαλύτερη ύφεση που γνώρισε ποτέ ο κόσμος (ακολούθησε τελεολογικά ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος).
 
  • Ποια είναι όμως η θέση της συγκεκριμένης χώρας σήμερα, εντός της Ευρώπης;
Κατ’ αρχήν οφείλουμε να αναφέρουμε πως η Γερμανία δεν έχει σε καμία περίπτωση «υπερβολές» τιμών (προτιμούμε αυτή την έκφραση, αντί της καθιερωμένης «φούσκας»), ούτε στα ακίνητα, ούτε πουθενά αλλού. Αντίθετα με αυτήν, οι υπερβολές στη Μ. Βρετανία (στην Ισπανία και στην Ιρλανδία επίσης) είναι ίσως μεγαλύτερες από τις γνωστές μας στις Η.Π.Α. Η Γαλλία έχει επίσης «υπερβολές», ανεξάρτητα από το ότι μάλλον δεν θα εξελιχθούν σε μεγάλα προβλήματα, επειδή α) οι πολίτες της έχουν υψηλά επίπεδα αποταμίευσης, β) δεν υπήρξε υπερβάλλουσα κατασκευαστική δραστηριότητα στο παρελθόν και γ) δεν υφίσταται μεγάλη προσφορά ακινήτων.
 
Βέβαια, η Γερμανία και η Γαλλία (τόσο εδώ, όσο και στη συνέχεια, ιδιαίτερα με τους πίνακες που θα ακολουθήσουν, θα συμπεράνουμε ότι οι δύο αυτές χώρες έχουν πάρα πολλά κοινά μεταξύ τους, κάτι που ενισχύει την πολυσυζητημένη αμοιβαία ωφέλεια του «Γάλλο-Γερμανικού άξονα» - ιστορικά είναι και οι δύο «γερμανικές φυλές»), αντιμετωπίζουν ήδη μεγάλη μείωση των εξαγωγών τους, από τις οποίες είναι αρκετά εξαρτημένες. Η Γερμανία όμως είναι αναμφίβολα σε καλύτερη θέση, όχι μόνο επειδή έχει υπερδιπλάσιες της Γαλλίας εξαγωγές, αλλά και επειδή είναι καλύτερα τοποθετημένη στις Ευρωπαϊκές και διεθνείς αγορές (η μείωση των γερμανικών εξαγωγών είναι της τάξης του 20%, έναντι 50% της Ιαπωνίας!).
 
Επομένως, με δεδομένα τα προβλήματα της Μ. Βρετανίας (υπερβολές στα ακίνητα, μεγάλη εξάρτηση από τον ασθενή χρηματοπιστωτικό τομέα – ο τραπεζικός κλάδος είναι συνήθως ο κύριος «υπεύθυνος» για τα υψηλά εξωτερικά χρέη, εξόρυξη πετρελαίου στο τέλος της, τεράστιο εξωτερικό χρέος κ.α.) και της Γαλλίας (κυρίως εσωτερική αστάθεια), η οικονομική θέση της Γερμανίας ενδυναμώνεται, συγκριτικά φυσικά, από την παγκόσμια κρίση.  
                      
Περαιτέρω, επειδή το 65% σχεδόν των γερμανικών εξαγωγών κατευθύνεται εντός της Ευρώπης (λιγότερο από 7,5% στις Η.Π.Α.), με τη Γερμανία να είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας παγκοσμίως (ακολουθείται σε απόσταση αναπνοής από την Κίνα), η σημασία της οικονομικής κατάστασης των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες έχουν τις μεγαλύτερες προοπτικές ανάπτυξης (το δημόσιο χρέος τους είναι σχεδόν αμελητέο, ταυτόχρονα όμως και το ΑΕΠ τους) είναι αρκετά σημαντική.
 
Ακριβώς για τα λόγο αυτό, η καγκελάριος άλλαξε την αρχική της τοποθέτηση στην Ε.Ε. που έλεγε «Ο καθένας για τον εαυτό του», εμφανιζόμενη πλέον πρόθυμη να «βοηθήσει» τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικά προβλήματα. «Τα κράτη-μέλη μπορούν να υπολογίζουν στην αλληλεγγύη μας», δήλωσε πρόσφατα, τονίζοντας ότι από το πακέτο στήριξης των 400 δις € που έχει αποφασιστεί για τα έτη 2009-2010, η Γερμανία συνεισφέρει τα 80 δις € - κάτι που αντιστοιχεί στο 4,7% του ΑΕΠ της για τα δύο αυτά χρόνια.
 
  • Ποια είναι όμως η ευρύτερη οικονομική «θέση» της Γερμανίας και των μεγάλων διεθνών  «ανταγωνιστών» της;
Ακολουθεί ένας βοηθητικός πίνακας (κατάταξη με κριτήριο τις εξαγωγές), ο οποίος είναι αρκετά αποκαλυπτικός:
 

 Χώρες
Εξαγωγές *
ΑΕΠ*
Εργαζόμενοι
Εξαγ/Εργαζ.
 
 
 
 
 
Γερμανία
1,361 τρις
3,024 τρις
43,63 εκ.
31,19 εκ.
Κίνα
1,221 τρις
2,879 τρις
803,30 εκ.
1,52 εκ.
Η.Π.Α.
1,140 τρις
13,750 τρις
153,10 εκ.
7,45 εκ.
Ιαπωνία
0,665 τρις
5,103 τρις
66,07 εκ. 
10,06 εκ.
Γαλλία
0,559 τρις
2,244 τρις
27,76 εκ.
20,14 εκ.
Μ. Βρετανία
0,415 τρις
2,472 τρις
30,71 εκ.
13,51 εκ.
Ρωσία
0,365 τρις
1,251 τρις
75,10 εκ.
4,86 εκ.

  * 2007 σε $ , f.o.b.      Πληροφορίες: ip     Πίνακας δικός μας
 
Σύμφωνα με τα παραπάνω στοιχεία, η Γερμανία έχει τον τρίτο μικρότερο αριθμό εργαζομένων (μόλις 43,63 εκ. άτομα) μετά τις Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία, κατέχοντας όμως την πρώτη θέση παγκοσμίως από πλευράς εξαγωγών. Όσον αφορά δε το ΑΕΠ, το οποίο υπολογίζεται εδώ σύμφωνα με τις επίσημες συναλλαγματικές ισοτιμίες και όχι με την εκάστοτε αγοραστική δύναμη, είναι στην τρίτη θέση.
 
Οι δείκτες που προκύπτουν από τον πίνακα, όπως για παράδειγμα οι εξαγωγές ανά εργαζόμενο που αναγράφονται στην τελευταία στήλη, αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο τη δυναμική της χώρας. Η Γερμανία έχει 31,19 εκ. $ εξαγωγές  ανά εργαζόμενο, με τη Γαλλία στη δεύτερη θέση (20,14 εκ. $ ανά εργαζόμενο) και τη Μ. Βρετανία στην τρίτη (13,51 εκ. $), παρά τη συμβολή του πετρελαίου στις εξαγωγές της. Η απόσταση της χώρας τόσο από την Κίνα (μόλις 1,52 εκ. – σχεδόν 20 φορές χαμηλότερα), τη δεύτερη εξαγωγική χώρα παγκοσμίως, όσο και από τις Η.Π.Α. (σχεδόν 4 φορές χαμηλότερα) είναι τεράστια. Επί πλέον, η Γερμανία έχει πλεόνασμα στο Εμπορικό ισοζύγιο της ύψους 119.800 εκ. $ (2005), περίπου ίσο με αυτό της Κίνας (129.100 εκ. $).  
 
Η (βαριά και λοιπή) βιομηχανία της Γερμανίας είναι μία από τις μεγαλύτερες και τεχνολογικά πιο ανεπτυγμένες, στους τομείς του σιδήρου, του άνθρακα, των χημικών, των πάσης φύσεως μηχανημάτων, των αυτοκινήτων, των εργαλείων, των κατασκευών, της ηλεκτρικής τεχνολογίας, των τροφίμων, των ποτών, των ναυπηγείων κλπ.
 
Ο επόμενος πίνακας δείχνει ακόμη μία εικόνα της χώρας, σε σχέση με τους «ανταγωνιστές» της:
 

 Χώρες
Δημόσιο Χρέος
Χρέος στο Εξωτερικό
Ρεζέρβες σε συνάλ. & Χρυσό*
«Ταμείο»
 
 
 
 
 
Γερμανία
65,3% ΑΕΠ
4,489 τρις
111,6 δις
185,1 δις
Κίνα
18,9% ΑΕΠ
363,3 δις
1,493 τρις
363,3 δις
Η.Π.Α.**
36,8% ΑΕΠ
12,3 τρις
65,9 δις
-747,1 δις
Ιαπωνία
182,4% ΑΕΠ
1,492 τρις
881,0 δις
Άγνωστο
Γαλλία
66,6% ΑΕΠ
4,396 τρις
98,24 δις
-35,94 δις
Μ. Βρετανία
43,3% ΑΕΠ
10,45 τρις
47,04 δις
-111,0 δις
Ρωσία
7,0% ΑΕΠ
384,8 δις
470,0 δις
74,0 δις

 * 2006 - Μόνο η Ρωσία 2007  ** Η.Π.Α. 2008 περίπου 73% ΑΕΠ  Πληροφορίες: ip
 
Από αυτόν τον πίνακα βλέπουμε τα προβλήματα των Η.Π.Α. ήδη από το 2007 (ο ρυθμός αυξήθηκε αμέσως μετά την κατάρρευση της Wall Street το 2000), αφού το συνολικό χρέος προς το εξωτερικό ήταν περί τα 12,3 τρις $ (89,5% του ΑΕΠ), παρά το ότι το δημόσιο χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν μόλις 36,8% (μεγάλη εσωτερική αγορά), ενώ τα συναλλαγματικά τους αποθέματα ήταν πολύ χαμηλά (65,9 δις), με αρνητικό «ταμείο» (υπόλοιπο λογαριασμού).
 
Η Κίνα φαίνεται σε πολύ καλή θέση, όσον αφορά και τους τέσσερις δείκτες (η ισχυρότερη όλων), ενώ η Ιαπωνία είναι σοβαρά χρεωμένη (182,4% του ΑΕΠ, προφανώς από το πρόβλημα του στασιμοπληθωρισμού που αντιμετωπίζει τόσα χρόνια τώρα). Βέβαια η Ιαπωνία δεν είναι εξαρτημένη από το εξωτερικό, αφού χρωστάει σχετικά ελάχιστα (1,492 τρις έναντι 5,103 τρις ΑΕΠ), με αποθέματα 881 δις και πιθανότατα υψηλό «ταμείο».
 
Η Μ. Βρετανία όμως χρωστάει πάρα πολλά στο εξωτερικό (10,45 τρις $ έναντι 2,472 τρις $ ΑΕΠ, σχεδόν 4 φορές περισσότερα – έλλειμμα εμπορικού Ισοζυγίου -38.400 εκ. $), έχει ελάχιστα συναλλαγματικά αποθέματα και επίσης αρνητικό ταμείο (η ασθενέστερη όλων - σχετικά με το θέμα του εξωτερικού χρέους διεθνώς, του κύριου χαρακτηριστικού του καπιταλισμού, στην κυριολεξία «θεμέλιο» του, θα αναφερθούμε σε επόμενο άρθρο μας, αφού θεωρούμε ότι είναι μία βόμβα μεγατόνων για ολόκληρο τον πλανήτη). Τέλος η Γαλλία, με αρνητικό υπόλοιπο λογαριασμού (ταμείο), είναι σε ελαφρά χειρότερη θέση (2 φορές το ΑΕΠ) από τη Γερμανία.    
 
  • Ποια είναι τώρα η οικονομική κατάσταση των γερμανών πολιτών στο εσωτερικό της χώρας;
Εν πρώτοις, οι Γερμανοί αποταμιεύουν σε μεγάλο βαθμό τα χρήματα τους, ευρισκόμενοι στην τέταρτη θέση παγκοσμίως, με 11,6% του οικογενειακού εισοδήματος (στη πρώτη θέση οι Γάλλοι με 12,7% - οι Αμερικανοί με μόλις 1,6% και οι Ιάπωνες με 3,3% - πηγή: Focus). Οι συνολικές αποταμιεύσεις των Γερμανών ιδιωτών (νοικοκυριά) το 2008 (Ιούνιος) ήταν 4,57 τρις € (σχεδόν 1,5 φορές πάνω από το ΑΕΠ και περίπου ίσες με το εξωτερικό χρέος), εκ των οποίων τα 1,6 τρις € ευρίσκονταν σε καταθέσεις όψεως (αυτό πρόσεξε μάλλον η Lehman Brothers). Οι καθαρές αποταμιεύσεις (αφαιρουμένων των οφειλών δηλαδή) ήταν 3,027 τρις €, από 1,798 τρις € το 1998 (σχεδόν διπλασιάστηκαν σε 10 έτη).
 
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε επιγραμματικά κάτι, στο οποίο δεν δίνεται η απαιτούμενη σημασία από τα υπόλοιπα κράτη και ιδιαίτερα από τους άμεσους ανταγωνιστές της Γερμανίας. Τα πακέτα στήριξης της Οικονομίας της ενισχύονται (σε σχετική αντίθεση με τις Η.Π.Α.) από το ίδιο το σύστημα της, με τον ονομαζόμενο «Εξισορροπητικό Παράγοντα». Οι άνεργοί της δηλαδή δεν συνιστούν μία «αδρανή» οικονομικά μάζα, όπως αυτή που δημιουργήθηκε από τον τρομακτικό αποπληθωρισμό που ακολούθησε το κραχ του 1929. Τα εισοδήματα τους δεν μηδενίζονται, αφού τα επιδόματα ανεργίας είναι αρκετά υψηλά (κάποιοι Γερμανοί προτιμούν μερικές φορές να παραμένουν άνεργοι, αφού το εισόδημα τους δεν μειώνεται σημαντικά – η υγεία και η παιδεία είναι πραγματικά εντελώς δωρεάν), οπότε συμμετέχουν ενεργά στην κατανάλωση και λειτουργούν αυτόματα αντισταθμιστικά στον κίνδυνο του αποπληθωρισμού.
 
  • Πως επεκτείνονται τώρα οι Γερμανικές επιχειρήσεις στις αγορές του εξωτερικού;
 Σε γενικές γραμμές, χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, προηγούνται οι ισχυρές λιανικές της επιχειρήσεις (κυρίως χαμηλής τιμολόγησης - discount) οι οποίες, αφού εδραιώνονται εξασφαλίζοντας μία από τις πρώτες θέσεις στις χώρες που «καταλαμβάνουν», εισάγουν όλο και περισσότερα προϊόντα από την πατρίδα τους, «εξάγοντας» τρόπον τινά την παραγωγή, τις θέσεις εργασίας, τα κέρδη και τέλος τη φορολόγηση πίσω στη Γερμανία. Θα αναφέρουμε μερικά από τα πανίσχυρα «τεθωρακισμένα» τους: Metro (Makro, Praktiker, Saturn, MediaMarkt), Aldi, Lidl, Rewe κλπ.   
 
Στη συνέχεια, προτιμούνται «μονοπωλιακοί» τομείς (όπως για παράδειγμα ο ΟΤΕ στη χώρα μας, η ενέργεια κλπ – βλ. προσπάθεια για τη ΔΕΗ), κάποια βασικά ΜΜΕ (για το «επικοινωνιακό-διαφημιστικό-ηθοπλαστικό» μέρος της επέκτασης), θυγατρικές βιομηχανιών και μόλις στο τέλος οι τράπεζες, οι οποίες μέχρι τότε περιορίζονται στην απλή παρουσία τους μέσω γραφείων, για την εξυπηρέτηση των «δικών» τους επιχειρήσεων. Σε κάθε περίπτωση, η επέκταση γίνεται σιωπηλά, υπόγεια σχεδόν, μεθοδικά, συλλογικά και βάσει σχεδίου (οι θυγατρικές των γερμανικών βιομηχανιών, «αεροπλανοφόρα» όπως οι Thyssen Krupp, Siemens, Daimler, Volkswagen, Lufthansa, BASF, Bayer, Telekom, Hoechst, SAP, Salzgitter, RWE, E.ON κλπ, δεν εξάγουν ποτέ KnowHow, αλλά εκμεταλλεύονται σχεδόν αποκλειστικά το εκάστοτε χαμηλό εργατικό κόστος), αφού όπου τοποθετούνται, παραμένουν για πάντα.
 
Εδώ οφείλουμε να αναφέρουμε ότι, οι γερμανικές επιχειρήσεις έχουν στην πλειοψηφία τους γεμάτα «πολεμικά και μη» ταμεία (πολεμικά ονομάζονται αυτά που προορίζονται για εξαγορές), ενώ από τις συντηρητικές λογιστικές μεθόδους που χρησιμοποιούσαν ανέκαθεν, είχαν σχεδόν πάντοτε αφανείς αξίες στους Ισολογισμούς τους, καθώς επίσης αφανείς ρεζέρβες κάθε είδους. Εκτός αυτού, όχι μόνο συμμετέχουν η μία στην άλλη, αλλά και συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους (είναι απολύτως φυσιολογικό οι διάφοροι managers να δραστηριοποιούνται σε πολλά διοικητικά συμβούλια), ενώ ακόμη και το ίδιο το κράτος εμποδίζει την εξαγορά των δικών του επιχειρήσεων από ξένους. Τέλος, η λειτουργία ξένων εταιρειών εντός της Γερμανίας παρεμποδίζεται με διάφορους τρόπους (το ίδιο συμβαίνει και στην Ιαπωνία), με αποτέλεσμα να εγκαταλείπουν την αγορά τους πολλές θυγατρικές αλλοδαπών επιχειρήσεων. Ακόμη και η πανίσχυρη αμερικανική Wal-Mart των 351 δις $ τζίρου (2007) αναγκάστηκε τελικά να εγκαταλείψει τη Γερμανία, όπως και πολλές Γαλλικές και άλλες αλυσίδες.           
 
  • Ενδιάμεσα συμπεράσματα και η ομιλία του Γερμανού Προέδρου στο Βερολίνο
 Έχοντας δώσει τώρα μία μικρή εικόνα της σημερινής θέσης της Γερμανίας στην ευρωπαϊκή & παγκόσμια σκακιέρα, μας είναι κατανοητό ότι ναι μεν πληρώθηκαν χρήματα στους Αμερικανούς, αλλά δεν έμειναν (ή δεν θα μείνουν) χωρίς αντίκρισμα. Ας μην ξεχνάμε τα ποσά που δόθηκαν στους Ρώσους για την εξαγορά της Ανατολικής τότε Γερμανίας, τα οποία πιθανόν να ήταν ακόμη περισσότερα από αυτά που τώρα απαιτούνται για την ενδεχόμενη φιλική «προσάρτηση» ολόκληρης της Ανατολικής Ευρώπης – με την καταναγκαστική ανοχή των Βρετανών και των Γάλλων, την οποία κατά κάποιον τρόπο «εξασφαλίζει» στη Γερμανία η παγκόσμια οικονομική κρίση.
 
Ας μην ξεχνάμε ότι, η Γερμανία ανέκαθεν επιθυμούσε την ανατολική πλευρά (Ευρασία), για την οποία είχε πάντοτε την πρόθεση ακόμη και να πολεμήσει. Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι κάποτε, οι τότε Γερμανοί ιθύνοντες, πίστευαν ότι οι Η.Π.Α. κυβερνούνταν υπόγεια από Εβραίους «τοκογλύφους», οι οποίοι κοίταζαν μόνο το δικό τους ατομικό συμφέρον – τα χρήματα.
 
Ο πρόεδρος τώρα της Γερμανίας, ο εξαιρετικά ικανός κ. Horst Koehler, κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης ομιλίας του ενώπιον του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου στο Βερολίνο, είπε μεταξύ άλλων τα παρακάτω: «Η Γερμανία κρατάει το πεπρωμένο της στα δικά της χέρια, η παγκόσμια οικονομία είναι το πεπρωμένο μας…..Η οικονομική κρίση δεν είναι μία θεατρική σκηνή για δήθεν αγώνες ενώπιον ακροατηρίου. Αποτελεί μία δοκιμασία για τη Δημοκρατία στη χώρα μας…..Βιώνουμε τα αποτελέσματα μίας ανεύθυνης ελευθερίας….Τώρα καταλαβαίνουμε ότι η ελεύθερη αγορά από μόνη της δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει ομαλά. Χρειάζεται ένα ισχυρό κράτος, το οποίο να τοποθετεί τους κανόνες και να φροντίζει για την εφαρμογή τους». 
 
Η πραγματικά εξαιρετική ομιλία του χειροκροτήθηκε με ενθουσιασμό από όλα τα πολιτικά κόμματα της χώρας, ενώ προβλήθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από όλα ανεξαιρέτως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Γερμανίας. 
 
  • Με τι ακριβώς μοιάζει τώρα το πολίτευμα της Γερμανίας (ανεξαρτήτως κομμάτων) και πως ορίζεται;
Όπως αναφέραμε στο πρώτο μέρος του άρθρου μας, πρόκειται για έναν «Αταξικό Καπιταλισμό» - μια σύγχρονη «παραλλαγή» της Δημοκρατίας του Αριστοτέλη, όπου όμως στη Γερμανία το άτομο υποτάσσεται στο σύνολο και πειθαρχεί απόλυτα στο συλλογικό όφελος (η έντονη αστυνόμευση αποτελεί κυρίαρχη τάση). Οι Γερμανοί πολίτες δεν είναι βέβαια ιδιαίτερα δημιουργικοί (και καθόλου «πονηροί», όπως φάνηκε καθαρά από την «περιπέτεια» της Lehman), αφού προτιμούν την ασφάλεια που προϋποθέτει αστυνόμευση. Η ασφάλεια βέβαια σημαίνει ανελευθερία, με την ελευθερία να είναι το DNA της δημιουργικότητας. Είναι όμως εργατικοί, μεθοδικοί και πειθαρχικοί όσο κανένας άλλος λαός στον κόσμο. Το κράτος με τη σειρά του εμπιστεύεται αξιωματικά τους πολίτες του, ταυτόχρονα όμως επικρατεί το ρητό «Η εμπιστοσύνη είναι καλή, ο έλεγχος ακόμη καλύτερος». (τα πρόσφατα σκάνδαλα που αφορούν τη μυστική παρακολούθηση των εργαζομένων από επιχειρήσεις όπως οι Siemens, Telekom, Lidl, Γερμανικοί Σιδηρόδρομοι κ.α. το αποδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο).  
 
Ιδιαίτερα ενδιαφέρον εδώ είναι το γεγονός ότι οι ίδιοι οι Γερμανοί «κατηγορούν» τους «συγγενείς ιδεολογικά» Ρώσους ως εξής (Spiegel): «Εν τω μεταξύ παρουσιάζεται ο Σταλινισμός, στα καινούργια σχολικά βιβλία, ξανά “ουδέτερος”. “Χωρίς τον κολεκτιβισμό δεν θα είχε γίνει η Ρωσία ένα ισχυρό κράτος”, διδάσκονται σήμερα οι Ρώσοι μαθητές-απόγονοι. Θεωρείται δηλαδή ότι το κράτος είναι η απόλυτη αξία, εντός του οποίου το άτομο είναι μόνο το μέσον για την επίτευξη του στόχου».  
 
Επανερχόμενοι στο θέμα του πολιτεύματος της Γερμανίας, η Δημοκρατία του Αριστοτέλη ήταν σε γενικές γραμμές η εξής: Διάκριση των εξουσιών του κράτους στο α) νομοθετικό β) εκτελεστικό και γ) δικαστικό σώμα. Ορισμός του κράτους ως μίας αυτάρκης, αυτόνομης κοινότητας ίσων μεταξύ τους ανθρώπων, με σκοπό την επίτευξη της ευδαιμονίας των πολιτών. Η άριστη μορφή κράτους ή πολιτεύματος, δηλαδή η πιο ευεργετική για την πλειονότητα του λαού και με το μικρότερο κίνδυνο να χρησιμοποιηθεί για εγωιστικούς σκοπούς, είναι – πραγματικά και βάση της αρχής της χρυσής μεσότητας – ο συνδυασμός δημοκρατίας και ολιγαρχίας, όπου θα αποφεύγονται τόσο η φτώχεια, όσο και ο υπερβολικός πλούτος και όπου τα περισσότερα δικαιώματα θα εκχωρούνται στη μεσαία τάξη των πολιτών (βλ. γερμανούς ιστορικούς Delius, Gatzenmeier, Sertcan, Wuenscher).
 
Η «Ολιγαρχία» στη σύγχρονη Γερμανία είναι μάλλον ο συνδυασμός των ισχυρών επιχειρηματιών της χώρας (οι βιομηχανίες της ανήκουν ως επί το πλείστον στους απογόνους των ιδρυτών τους), με τους επίσης ισχυρούς Γερμανούς managers των πολυεθνικών (το 35% των managers των Ελβετικών εταιρειών είναι Γερμανοί) και την πολιτική ηγεσία (ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας). Πρόσφατα, στα πλαίσια των χειρισμών της κρίσης, η κυρία Merkel συναντήθηκε ειδικά με τους επιχειρηματίες αυτούς, έτσι ώστε να συντονιστούν από κοινού οι ενέργειες τους.
 
  • Πως «μεθοδεύεται» στην πράξη η «παραλλαγή» του Αριστοτέλη και, κυρίως, μέσω ποιού μηχανισμού ελέγχεται και επιβάλλεται η ορθολογική λειτουργία του πολιτεύματος της Γερμανίας;
Όπως γνωρίζουμε, το βασικό αξίωμα του καπιταλισμού μας λέει πως «Ότι είναι καλό για το άτομο, είναι ωφέλιμο για την κοινωνία». Αντίθετα, το βασικό αξίωμα του κομμουνισμού είναι εκ διαμέτρου αντίθετο, υποστηρίζοντας πως «Ότι είναι καλύτερο για την κοινωνία, είναι καλό για το άτομο». Ο Hitler δε ερμήνευσε τις έννοιες Εθνικισμός και Σοσιαλισμός με τον εξής παράδοξο τρόπο: Εθνικισμό θεώρησε την υποταγή του ατόμου στην κοινωνία του, ενώ Σοσιαλισμό την υπευθυνότητα της κοινωνίας για το άτομο, απορρίπτοντας ταυτόχρονα την κοινωνικοποίηση (εθνικοποίηση) των επιχειρήσεων (του παραγωγικού μηχανισμού γενικά).
 
Εάν εξαιρέσουμε εντελώς το αρρωστημένο ρατσιστικό-αντισημιτικό μέρος του «Εθνικοσοσιαλισμού», θα δούμε ότι πρέσβευε το «Συνολικό όφελος πριν από το ατομικό», ενώ ήθελε να εγκαταστήσει στη θέση του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος ένα μικτό σύστημα, το οποίο θα συνδύαζε νεωτεριστικά επιλεγμένα στοιχεία τόσο της ελεύθερης, όσο και της κεντρικά κατευθυνόμενης αγοράς. Επομένως, θεωρητικά τουλάχιστον αφού η «υπαρκτή» εφαρμογή του απέτυχε, πρόκειται για έναν τρίτο δρόμο, μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού (μεσότητα).
 
Κατά την άποψη μας τώρα, το πολίτευμα της Γερμανίας έχει στοιχεία από όλα τα παραπάνω, το κράτος είναι αν όχι η απόλυτη, τουλάχιστον η κυρίαρχη αξία και το άτομο υπηρετεί υποχρεωτικά το σύνολο, ενώ υποτάσσεται αναγκαστικά στις συλλογικές ανάγκες.
 
Με συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό, ο έλεγχος μοιράζεται μεταξύ της Αστυνομίας της χώρας («Ποινικός έλεγχος») και της Φορολογικής Μηχανής της («Έλεγχος αναδιανομής εισοδημάτων» και εξίσωσης των πολιτών μεταξύ τους), όπου η Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών εξασφαλίζει την άριστη λειτουργία και το συντονισμό των δύο μηχανισμών ελέγχου (βλ. άρθρα μας Συνεργασία της Ομοσπονδιακής Μυστικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Γερμανίας (BND) με τις φορολογικές αρχές (ΣΔΟΕ) και τη εκλεγμένη Κυβέρνηση, σε εξαγορά προϊόντων υποκλοπής πληροφοριών από ξένη χώρα  2/19/2008 και  Φορολογικό σκάνδαλο στη Γερμανία: Περιληπτικά το ιστορικό της υπόθεσης που απασχόλησε όλα τα ΜΜΕ της χώρας  2/25/2008). Πρόσφατα δε ψηφίστηκε νέος νόμος, ο οποίος επιτρέπει πια την παράδοση στοιχείων από τις τράπεζες στις εφορίες, χωρίς να συντρέχει το αδίκημα της φοροδιαφυγής.  
 
Η έννοια του Δικαίου (ελληνορωμαϊκής προέλευσης) αποτελεί κυρίαρχη τάση, όπου όμως η τυχόν αντιπαράθεση του ατόμου με το κοινό όφελος τιμωρείται αυστηρά, ανεξάρτητα από το εάν έχει τεκμηριωμένα δίκιο ή όχι. Οι πολιτικοί μηχανισμοί απονομής Δικαίου υπάρχουν παντού (Ομοσπονδιακή Βουλή και τοπικά Κοινοβούλια στη θέση του «Συνηγόρου του πολίτη»), είναι πάντοτε σε ετοιμότητα και μονοδρομούν (παρεμποδίζουν ευγενικά με τη βοήθεια της γραφειοκρατίας) τις μη συμβατές με το κοινό καλό διεκδικήσεις των ατόμων – δίκαιες ή μη.  
 
  • Μήπως αποτελεί αλήθεια «υποχρέωση» η επέκταση μίας χώρας με αυτά τα χαρακτηριστικά, κατά το παράδειγμα των πολυεθνικών επιχειρήσεων;
Υποθέτουμε (χωρίς φυσικά να συμφωνούμε) ότι μία τέτοια χώρα, με αυτή την οικονομική ευρωστία, με αυτήν την επιχειρηματική ισχύ, με αυτό το ιστορικό DNA, με αυτήν την οργάνωση, την πειθαρχία και την κοινωνική συνοχή, είναι σχεδόν υποχρεωμένη να επεκταθεί – πόσο μάλλον όταν δημιουργούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις, όπως αυτές που προκλήθηκαν από την οικονομική κρίση που βιώνουμε. Πολύ περισσότερο όταν αποκτά έρεισμα - κάτι που πιθανόν της προσφέρθηκε γενναιόδωρα από τις Η.Π.Α. οι οποίες, όπως πάντοτε, αποσύρονται εύκολα από τη διεθνή πολιτική σκηνή, εάν κάτι τέτοιο απαιτείται από την καλύτερη διαχείριση των οικονομικών τους (ιδιωτικό συμφέρον).
 
  • Ποια είναι τώρα η «ενδιάμεση» κατάσταση που έχει δημιουργηθεί διεθνώς, στα πλαίσια της «κατ’ ευφημισμό» οικονομικής κρίσης;
Θεωρούμε (χωρίς φυσικά να διεκδικούμε το «αλάθητο»), ότι η «μάχη» στην Ευρώπη έχει ήδη ξεκινήσει, με την Ελβετία να αμύνεται σθεναρά (δυστυχώς για την ίδια, προηγήθηκε η οργανωμένη από τη γείτονα της επίθεση των Η.Π.Α. εναντίον του χρηματοπιστωτικού της συστήματος), την Αυστρία λιγότερο και το μικρό Λιχτενστάιν να έχει ήδη συνθηκολογήσει (ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών έχει σχεδόν μονοπωλήσει το μίσος των Ελβετών).
 
Η «βοήθεια» της ΕΕ (ποιος αλήθεια είναι ο βασικός χρηματοδότης της;) είναι προφανής, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες «συστάσεις» της προς τις Μ. Βρετανία και Γαλλία, επί πλέον στην απίστευτη προσβολή προς τη χώρα μας (αν μη τι άλλο, έχουμε ένα αξιοπρεπές ΑΕΠ – 27η χώρα παγκοσμίως, ονομαστικό ΑΕΠ σε $ κατά τη λίστα του ΔΝΤ, καλές προοπτικές ανάπτυξης και μάλλον περιορισμένο φόβο από την παρούσα κρίση, μη διαθέτοντας βαριά βιομηχανία. Το μεγάλο πρόβλημα μας είναι το δημόσιο - 93% του ΑΕΠ και το εξωτερικό χρέος του δημόσιου & ιδιωτικού τομέα της οικονομίας μας – 362,6 δις € σήμερα ή 148% του ΑΕΠ (Πηγή: Τράπεζα της Ελλάδος), που όμως δεν είναι αδύνατον να μειωθούν και δεν είναι απαραίτητο να υποφέρουμε. Ποτέ όμως δεν είμαστε ο αγαπημένος λαός των Γερμανών - με εξαίρεση την Αρχαία Ελλάδα και τα πανέμορφα νησιά μας).  
 
Προς την ίδια κατεύθυνση πιστεύουμε ότι κινείται και η αξιόλογη μείωση του «πληθωριστικού» χρήματος εκ μέρους της ΕΚΤ, εν μέσω της «κρίσης». Κατά τον Γερμανό οικονομολόγο κ. F. Bulthaupt, η προσφορά νέου χρήματος στην Ευρωζώνη τα τελευταία χρόνια αυξανόταν με ρυθμό 9-12% ετησίως. Παραδόξως και μέσα στην παρούσα οικονομική αναταραχή, η προσφορά αυτή μειώθηκε στο ήμισυ (6%), επειδή ξαφνικά τοποθετήθηκε το θέμα της νομισματικής απαξίωσης του Ευρώ!
 
Η θεωρητική βασική αρχή είναι η εξής: «Όταν ανταλλάσσει κανείς χρήματα με αγαθά, τότε διπλασιάζονται οι τιμές των αγαθών, στην περίπτωση που διπλασιάζονται τα «τυπωμένα» νομίσματα. Εάν η ποσότητα των χρημάτων αυξάνεται κατά 10%, ενώ η ποσότητα των αγαθών κατά 2%, η διαφορά μας οδηγεί σε πληθωρισμό της τάξης του 8%». Πως είναι δυνατόν όμως να μειώνεται η ποσότητα των χρημάτων (ακολουθώντας προφανώς τη μείωση των αγαθών, λόγω μίας προβλεπόμενης «αποπληθωριστικής» παραγωγής), όταν σήμερα, λόγω της κρίσης «εμπιστοσύνης», οι ίδιες οι εμπορικές τράπεζες διοχετεύουν λιγότερα χρήματα στις αγορές, με τα περισσότερα να «λιμνάζουν» τοποθετημένα από τις εμπορικές τράπεζες σε καταθέσεις στην ΕΚΤ; Ποιος παίρνει άραγε αυτές τις αποφάσεις;         
 
Περεταίρω, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης - στις οποίες ήδη κυριαρχούν τα γερμανικά «τεθωρακισμένα» του λιανικού και χονδρικού εμπορίου - πιεζόμενες από τα απαράδεκτα υψηλά επιτόκια δανεισμού τους (παρά το ότι έχουν ελάχιστο δημόσιο χρέος) και από το ΔΝΤ (που συνχρηματοδοτείται από τη Γερμανία), μάλλον θα αποδεχτούν ευχάριστα κάποια «κυριαρχία», έχοντας ιστορική μνήμη υπακοής στους ισχυρούς. Η μεγάλη μείωση της προσφοράς των χρημάτων εκ μέρους της ΕΚΤ και των εμπορικών τραπεζών, δεν μπορεί παρά να συνευθύνεται για τα υπερβολικά επιτόκια, με τα οποία επιβαρύνονται κυρίως οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (δυστυχώς και η χώρα μας).     
 
Βέβαια, η Γερμανία έχει κάποια σημαντικά μειονεκτήματα, με κύριο την ενεργειακή της εξάρτηση από το εξωτερικό (αντίστοιχη με την Ιαπωνία). Όμως, αφ’ ενός μεν ήδη βρίσκεται στην αναζήτηση λύσεων (στα πλαίσια αυτά θεωρούμε ότι ταξινομείται η πώληση ποσοστού της Daimler στο Abu Dhabi, επί πλέον του Κουβέιτ), αφ’ ετέρου η ενδεχόμενη οικονομική «προσάρτηση» της Ανατολικής Ευρώπης θα την φέρει πιο κοντά στην Περσία (διατηρούσε ανέκαθεν καλές σχέσεις), ενώ θα της εξασφαλίσει τον έλεγχο σημαντικών ενεργειακών αγωγών. Εμπόδιο βέβαια είναι όπως πάντοτε η Ρωσία, για την οποία η γερμανική κυβέρνηση τρέφει πολύ μεγάλο φόβο (ιδιαίτερα λόγω της συγκριτικά ασθενής «μαχητικής» της ετοιμότητας, όταν την ίδια ώρα οι Ρώσοι ανακοινώνουν νέα εξοπλιστικά προγράμματα, καθώς επίσης των εμπειριών της).       
 
Οι κινήσεις τώρα της Κίνας (με την πρόσφατη «επίθεση» της στο δολάριο, όπου προτίμησε να αψηφήσει τη ζημία στα συναλλαγματικά αποθέματα της από την ενδεχόμενη μείωση της αξίας του δολαρίου, προτείνοντας ένα νέο «πλανητικό νόμισμα» - προς όφελος των εξαγωγών της, μέσω της περαιτέρω «διολίσθησης» του εθνικού της νομίσματος), οι οποίες «στοχεύουν» κυρίως τις Η.Π.Α. είναι μάλλον προς όφελος της Γερμανίας. Εξυπηρετούν βέβαια ταυτόχρονα την προσπάθεια της Κίνας να αναδειχθεί σε μία νέα παγκόσμια αυτοκρατορία στη θέση των Η.Π.Α., η οποία θα συνεργασθεί καλύτερα με τις υπόλοιπες «μεγάλες δυνάμεις» (Γερμανία, Ρωσία κλπ). Η συμμετοχή των άλλων χωρών στην ίδια κίνηση (μετά τη Ρωσία που προηγήθηκε, ακολούθησαν οι υπόλοιπες BRIC – Βραζιλία και Ινδία, καθώς επίσης η Νότια Κορέα και η Νότια Αφρική), επίσης την ωφελεί.
  
Τελειώνοντας, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε ότι «η Ισπανία (οι Η.Π.Α. του 16ου αιώνα – ίσως ακόμη ισχυρότερη τότε), ο θησαυροφύλακας του κόσμου, ήταν μία χώρα φτωχή,όπως μας λέει ο ιστορικός, γιατί όλο της το χρυσάφι πήγαινε πάλι στο εξωτερικό, για να αγοράζει σιτάρι και όλα τα άλλα αναγκαία για τη ζωή, τα οποία οι Ισπανοί, αν και μπορούσαν να τα παράγουν μόνοι τους, δεν τα παρήγαγαν». Τι μας διδάσκει αυτό το παράδειγμα σε σχέση με τις Η.Π.Α., τον κατ’ αρχήν «οικονομικό νικητή» και τι μπορούμε αλήθεια να περιμένουμε από μία τέτοια χώρα, σε μία τέτοια κατάσταση; (χωρίς βέβαια να το γνωρίζουμε, υποθέτουμε ότι ακόμη και η Wall Street έχει «στρατολογηθεί» στον αγώνα επικράτησης των Η.Π.Α., «χειραγωγούμενη» από τους ίδιους τους τιμωρούς κάθε ανάλογης παρενέργειας).
 
Για να απαντήσουμε στο παραπάνω ερώτημα, θα πρέπει να κατανοήσουμε κάπως καλύτερα το πως λειτουργεί σήμερα το παγκόσμιο σύστημα (ο κεντρικός πυλώνας του οποίου είναι ακόμη οι Η.Π.Α.), οπότε θα αναφέρουμε επιγραμματικά (μελέτη των Ελβετών S. Howald /A. Rothenbuehler από 24.10.06) ότι:
 
(α) το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν 44 τρις $ το 2005, ενώ το παγκόσμιο εξωτερικό χρέος 233 τρις $
 
(β)  το 18ο αιώνα τα πραγματικά νομίσματα ήταν το 60% των κυκλοφορούντων χρημάτων, ενώ σήμερα είναι μόλις το 6%, με τα υπόλοιπα να εμφανίζονται σαν χρέη, χαρτιά ή ηλεκτρονικά χρήματα και
 
(γ) οι χρηματοοικονομικές συναλλαγές, στο σημερινό καπιταλισμό-καζίνο, είναι παγκοσμίως 548 τρις $, εκ των οποίων μόλις το 4% είναι πραγματικές - το υπόλοιπο 96% είναι κερδοσκοπικές (πηγή: CIA World Fact Book 2005). 
 
Περαιτέρω, το 75% των πλεονασμάτων των Εμπορικών Ισοζυγίων παγκοσμίως (στοιχεία 2006) χρησιμοποιούνται για την χρηματοδότηση των ελλειμμάτων των Η.Π.Α. (Έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου -829.100 εκ. $ - πηγή ΔΝΤ 2006). Εάν ενδεχομένως σταματούσε η εισροή κερδοσκοπικών και λοιπών κεφαλαίων στις Η.Π.Α. (κύριοι χρηματοδότες οι Ασιατικές τράπεζες), λόγω, για παράδειγμα, αδυναμίας της WallStreetή «κρίσης εμπιστοσύνης», τότε θα είχαμε τεράστια υποτίμηση του δολαρίου, μεγάλη αύξηση των επιτοκίων και χρεοκοπία των Η.Π.Α. (αδυναμία εξόφλησης χρεών και προσπάθεια «ρύθμισης» τους, κατά το παράδειγμα του Μεξικού το 1982 ή της Αργεντινής, η οποία «απόσβεσε» 100 δις $ εξωτερικού χρέους), όσο εξωπραγματικό και αν ακούγεται κάτι τέτοιο για μία τόσο μεγάλη οικονομία (μία μικρή χώρα, με λιγότερα ή έστω ανάλογα προβλήματα και με περιορισμένη εσωτερική αγορά, θα είχε προ πολλού χρεοκοπήσει).
 
«Αφαίρεσαν» άραγε ήδη οι Η.Π.Α. αρκετά χρήματα από την ΕΕ και τις υπόλοιπες χώρες, όσα τουλάχιστον τους χρειάζονται για να τα καταφέρουν; Εμπιστεύονται τις Η.Π.Α. και τις έχουν ακόμη ανάγκη τα αιμοδότρια-κράτη που τις πιστώνουν; Θα πετύχουν και τα τρία μέρη του σχεδίου διάσωσης και επικράτησης τους; Θα ευοδωθεί το «σχέδιο Obama», ή μήπως θα γίνουν οι Αμερικανοί «έγκαιρα αντιληπτοί» από τους υπόλοιπους λαούς;
 
Θα σταθεί εμπόδιο στο δρόμο τους η Γερμανία, όπως το 1929, ή θα «αναδιπλωθεί», διαισθανόμενη το μέγεθος του ρίσκου από μία ενδεχόμενη χρεοκοπία της μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη; Μήπως αλήθεια η σύνοδος των G20 στο Λονδίνο θα σημάνει την αρχή του τέλους της αμερικανικής αυτοκρατορίας, όπως έγινε με κάποιες άλλες «ηγεμονίες» στο παρελθόν, οι οποίες παρήγαγαν πολύ λιγότερα από όσα κατανάλωναν, υπερχρεώθηκαν και αυτοκαταστράφηκαν; Μήπως κάτι τέτοιο δεν νοιώθει κανείς, βλέποντας τις συνεχείς, υπερβολικά βιαστικές, πραξικοπηματικές, αντισυμβατικές και μάλλον σπασμωδικές κινήσεις των Αμερικανών σήμερα;      
 
Υποθέτοντας ότι δεν θα επικρατήσει τελικά το «κακό σενάριο», στο επόμενο, τρίτο και τελευταίο μέρος του άρθρου μας, θα αναφερθούμε επιγραμματικά σε κάποιες «περιφερειακές» οικονομίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι μικρές ή λιγότερο σημαντικές. Δεν θα συμπεριλάβουμε την Αυστραλία, τον Καναδά και το Μεξικό οι οποίες έχουν άμεση σχέση με τις Η.Π.Α. (για την επίσης συμπλέουσα Μ. Βρετανία, η οποία από αποικιοκράτης έχει μετατραπεί σε αποικία, ενώ προσπαθεί ερασιτεχνικά να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο καρέκλες, έχουμε ήδη αναφερθεί) και θα περιορισθούμε στις Ευρωπαϊκές, προσπαθώντας να αναλύσουμε κυρίως τη χώρα μας - μόνο όσον αφορά κάποιους προβληματισμούς της από τον, κατά την άποψη μας πάντοτε,  «Πρώτο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο».
 
Αθήνα, 29. Μαρτίου 2009 
Βασίλης Βιλιάρδος
 
ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΜΕΡΗ: 
 
Αξιολογήστε το άρθρο 
26 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

17/12 16:21  zeuspower
5 *
17/12 21:20  romanov
5! Το άρθρο “εταιρίες αξιολόγησης” αναδημοσιεύτηκε το Σάββατο 11/12 από την εφημερίδα Μέτοχος και τη Δευτέρα από το site. Ίδιο και απαράλλακτο, με το όνομα Μιχαλης Γελαντάλις και με άλλο τίτλο. Είναι σωστό; Εγώ απλώς το λέω.
http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1631.aspx 7/12
http://www.euro2day.gr/article/560840/ArticleDetails.aspx 11/12
17/12 22:18  Βασίλης Μαρκάκης
Εξαιρετική ανάλυση κε. Βιλιάρδε. Δεν θα φανταζόμουνα ποτέ ότι η Γερμανία είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής στις εξαγωγές. Να είσαστε καλά.
18/12 03:08  epidoxos
Δε χρειαζονται πολλα λογια..εξαιρετικη η αρθρογραφια σας!
18/12 10:51  Βασίλης Βιλιάρδος
romanov
Ευχαριστώ - το έμαθα εκ των υστέρων από το δημοσιογράφο, ο οποίος το πήρε από κάποια ιστοσελίδα της Θεσσαλονίης. Προφανώς δεν με ρώτησε, δεν πήρε υλικό από εμένα, ούτε είμαι φίλος και αναγνώστης της εφημερίδας που γράφει στο τέλος.
18/12 11:42  Βασίλης Βιλιάρδος
κ. Βασίλη Μαρκάκη και epidoxos

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια.
20/12 01:16  emperor
κ. Βιλιάρδε παρακαλώ συνεχείστε να γράφετε και να ανοίγετε τα μάτια πολλών. Αυτά που γραφετε δείχνουν μια εις βάθος κατανόηση των καταστάσεων που λίγοι έχουν και δυστυχως πολύ πολιτικοί δεν συγκαταλέγονται σε αυτούς.
20/12 05:55  shareholder-cs
Βασίλη το θέμα που εντόπισε ο ronamov δεν πρέπει να περάσει έτσι. Είναι θέμα αρχής και δεοντολογίας, ωστε η χώρα να μην είναι ζούγκλα στα πάντα.

Εστειλα μηνυμα στο euro2day σε σχολιασμό του άρθρου το παρακάτω:

Quote
Ένα έχω να πω κύριε Γελαντάλι.
ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ !
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ;

Το άρθρο που παρουσιάζεται στις 14/12 ως δικό σας, είναι λέξη προς λέξη αντιγραφή απο το άρθρο με ημερομηνία 7/12 του κ. Βιλιάρδου, βλ εδώ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1631.aspx

Και τι λέει εδώ ο συγγραφέας για το θέμα της αντιγραφής;
http://viliardos.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=21658&pg=10000#comment154787
"Ευχαριστώ - το έμαθα εκ των υστέρων από το δημοσιογράφο, ο οποίος το πήρε από κάποια ιστοσελίδα της Θεσσαλονίκης. Προφανώς δεν με ρώτησε, δεν πήρε υλικό από εμένα, ούτε είμαι φίλος και αναγνώστης της εφημερίδας που γράφει στο τέλος. "

Δεν φτάνει λοιπόν που κλέψατε και ιδιοποιηθήκατε το άρθρο, τη πνευματική δουλειά άλλου κύριε δημοσιογράφε, στο τέλος πετάτε και "ένα κόκαλο" στον κ. Βιλιάρδο, και αυτό μάλλον το κάνατε εκ των υστέρων αφού δημιουργήθηκε το θέμα και σας πήραν χαμπάρι:

"Ευχαριστούμε τον φίλο και αναγνώστη κ. Β. Βιλιάρδο για τα χρησιμότατα στοιχεία, το αρχειακό υλικό και τη συνδρομή του."

Έτσι λέγεται τώρα η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας;
ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ

Να επανορθώστε αμέσως, και να αποκαταστήσετε πλήρως τον κ. Βιλιαρδο και τη δεοντολογία.

Unquote
20/12 06:13  shareholder-cs
Αλλωστε εσυ είσαι επαγγελματίας αναλυτής της K&Banalysis.com και τα αρθρα που δημοσιεύεις αποσκοπούν και συντελούν και υποβοηθούν την επαγγελματική σου φήμη...
20/12 12:20  ΜΥΑΛΟ
Διάβασα αυτό το άρθρο σας που είναι το πιο πρόσφατο:

http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1640.aspx

Καταρχήν, τον αντιγερμανισμό σας δεν τον ασπάζομαι. Κι εγώ δεν τους γουστάρω, αλλά είναι ΛΑΟΣ και ΚΡΑΤΟΣ με κάτι αρχ... ΝΑ. Συγνώμη για την έκφραση αλλά τι να λέμε, δύο πολέμους ολέθριους πέρασαν, πήγαν να τα βάλουν μόνοι τους με όλο τον πλανήτη σχεδόν, παρήγαγαν ΤΑ ΠΑΝΤΑ και έφτιαχναν ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ο ορισμός της πειθαρχίας εγκεφαλικά και σωματικά, παρά τις καταστροφές τους ξαναστήθηκαν στα πόδια τους και πάλι ακμαίοι.

Εμείς τι;;; Αέρα μπανά. Αέρα κοπανιστό. Λίγο κριτική σε εμάς δεν θα έβλαπτε.

Σας έχω γράψει πρώτος εδώ όταν ήρθατε, ότι σας γουστάρω και ότι είναι τιμή για το χώρο η παρουσία σας.

Από αυτά που διάβασα στο άρθρο διακρίνω πίσω από τις λέξεις ότι είστε υποστηρικτής μιας τελικής λύσης με επιστροφή στη δραχμή, ή κάνω λάθος; Μακάρι να κάνω λάθος...
21/12 11:17  Βασίλης Βιλιάρδος
Shareholder-cs

Ευχαριστώ πάρα πολύ για την «υπεράσπιση». Κατά την άποψη μου όμως, δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία η «πατρότητα» ενός τέτοιου άρθρου, όσο η διάχυση του σε περισσότερους αποδέκτες – εάν βέβαια είναι σωστό, αντικειμενικό και εξυπηρετεί τη χώρα μας. Κρίνοντας δε από τους πρόσφατους χαρακτηρισμούς αυτών των εταιρειών από κάποιους πολιτικούς («Οίκοι ανοχής» κλπ), θεωρώ ότι έχει συμβάλει στην ορθή κατανόηση της ανεξέλεγκτης λειτουργίας, αλλά και της αυθαιρεσίας τους.
21/12 11:56  Βασίλης Βιλιάρδος
ΜΥΑΛΟ

Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σας. Σέβομαι τις απόψεις σας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμμερίζομαι τους «αντί» χαρακτηρισμούς σας. Υποκειμενικά θεωρώ ότι, οι ικανότητες και η ισχύς ενός ατόμου ή ενός κράτους, όσο αξιοθαύμαστες και αν είναι, δεν «νομιμοποιούν» ενδεχόμενες «απολυταρχικές» ή αλαζονικές συμπεριφορές.

Θερμή παράκληση να περιοριζόμαστε σε πολιτισμένες εκφράσεις, για τις οποίες δεν χρειάζεται να ζητάμε συγνώμη.

Δεν «κρύβω» ποτέ ασαφή νοήματα πίσω από τις λέξεις, αφού δεν «εξυπηρετώ» καμία σκοπιμότητα. Προσπαθώ, όσο μπορώ, να είναι τα κείμενα μου απολύτως κατανοητά σε όλους – δυστυχώς με κίνδυνο να είναι κουραστικά, λόγω «μεγέθους».

Τόσο το κοινό νόμισμα, όσο και οι διακρατικές ενώσεις, με στόχο την πραγματική (πολιτική, κοινωνική) παγκοσμιοποίηση, είναι ότι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί. Εν τούτοις, το κοινό νόμισμα μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικό (ειδικά για τις μικρές χώρες), εάν δεν συνοδεύεται από μέτρα που εξασφαλίζουν «άριστους νομισματικούς χώρους», εάν οι αδύναμες χώρες δεν λειτουργούν ορθολογικά ή εάν κάποια ισχυρά κράτη το χρησιμοποιούν για τη «χειραγώγηση» των ασθενέστερων.

Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρχει θέμα επιστροφής σε δραχμές, λιρέτες, μάρκα κλπ – θα ήταν ακόμη πιο καταστροφικό. Οι αποφάσεις έχουν ληφθεί, τυχόν «σφάλματα» πρέπει να διορθώνονται, οι «παλινωδίες» δεν συντελούν στην πρόοδο και ο «δρόμος» είναι δεδομένος.
24/12 01:09  τσατσαρα
Βρέθηκα στο blog σας από παραπομπή του Αrtaxia H του Harou, είμαι εντελώς ερασιτέχνης σε οικονομικά θέματα, απλώς διαβάζω πολλα άρθρα και οικονομικά ιστορικά βιβλία.Λόγω της δούλειάς μου στη γεωργία μου έκαναν τρομερή εντύπωση οι απόψεις σας για τη γεωργία και γενικά την παραγωγικότητα. Σπανίως οι οικονομολόγοι έχουν σαφείς απόψεις για αυτήν. Ισως οι σπουδές σας στην Γερμανία κάνουν την διαφορά, σε αντίθεση με τις Αγγλοσαξονικές σπούδές που ρέπουν στην ανάπτυξη του αισθήματος της κερδοσκοπίας στους φοιτητές. Σπάνια βρίσκει κανείς τόσο ολοκληρωμένες και τεκμηριωμένες απόψεις και είναι προφανέστατο οτι ΔΕΝ κινούνται από ΚΑΜΙΑ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ.Mας κάνετε σοφότερους.
24/12 01:10  τσατσαρα
Ξερετε και χτενιζετε πολυ καλα
25/12 21:24  romanov
Η ΔΥΣΗ ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ ΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ !

"Ψυχολογικό ρήγμα ανάμεσα στην ΕΕ και στον ελληνικό λαό απειλούν να προκαλέσουν πλέον οι επιθέσεις του γερμανικού, γαλλικού και βρετανικού Τύπου εναντίον της χώρας μας, που έχουν υπερβεί κάθε όριο έστω και κακόβουλης κριτικής. Είναι τουλάχιστον εξωφρενικό η συζήτηση περί του ελλείμματος και του χρέους να οδηγεί π.χ. τη σοβαρή εφημερίδα «Ντι Τσάιτ» των διανοουμένων του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας να θέτει, σοβαρά υποτίθεται, το προσβλητικό ερώτημα: «Ανήκει λοιπόν η Ελλάδα στην Ευρώπη;»"
Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid= ... id=9100849

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις