Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
***ΠΡΟΣΟΧΗ***
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι από τις 20 Δεκεμβρίου η υπηρεσία του Capital.gr
Capital Blogs θα αναστείλει τη λειτουργία της για τεχνικούς λόγους.
Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση.
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑ
3439 αναγνώστες
Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2010
15:55

Η εξασφάλιση της ρευστότητας για το άμεσο μέλλον, αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης μας η οποία, εν όψει πληθωρισμού, θα της εξασφαλίσει «οικονομικά» τον απαιτούμενο χρόνο, για την εξισορρόπηση του προϋπολογισμού και την επιτυχημένη έξοδο από την κρίση.    

 

***********

 

Στις 27 Ιουνίου του 2009 γράφαμε στο άρθρο μας (Το ελιξίριο του καπιταλισμού : Ο άγριος πόλεμος για την εξασφάλιση του πολυτιμότερου εμπορεύματος στον κόσμο, απειλεί με την καταστροφή χιλιάδες επιχειρήσεις, αδύναμα κράτη και χρεωμένους καταναλωτές  27/6/2009) τα παρακάτω:

 

Όταν χορηγείς σε κάποιον αυξημένες ενέσεις κορτιζόνης, ο πόνος εξαφανίζεται «ως δια μαγείας» και δεν αισθάνεται πλέον καμία ενόχληση. Επίσης, όταν ένας αθλητής παίρνει «διεγερτικά», η απόδοση του πολλαπλασιάζεται και μπορεί να επιτύχει απίστευτες επιδόσεις. Αντίστοιχα, όταν σε μια υπερχρεωμένη επιχείρηση, στην Οικονομία ευρύτερα, «προσθέσεις» αφειδώς ρευστότητα, δημιουργείς μία απατηλή εικόνα ευφορίας, η οποία εξαφανίζει αμέσως όλα τα συμπτώματα της αρρώστιας.

 

Το κοινό σημείο και στις τρείς παραπάνω περιπτώσεις είναι το ότι η μαγική «θεραπεία», αφενός μεν διαρκεί όσο και η «επίδραση» των φαρμάκων, αφετέρου δε επιδεινώνει την «ασθένεια», η οποία ενίοτε γίνεται θανατηφόρα. Έτσι λοιπόν, ο «ασθενής» θεραπεύεται βραχυπρόθεσμα, ενώ ουσιαστικά τοποθετείται  στον «ορό» - αφού δεν μπορεί πια να «λειτουργήσει», χωρίς τη συνεχώς αυξανόμενη ποσότητα των χορηγουμένων φαρμάκων. Στο τέλος, δεν πεθαίνει από την αρρώστια, αλλά από τα ίδια τα φάρμακα που υποχρεώθηκε να καταναλώσει.

 

Όμως, ειδικά όσον αφορά τις επιχειρήσεις, τους καταναλωτές και το δημόσιο, την Οικονομία γενικότερα, τα «φάρμακα» υπάρχουν σε περιορισμένες ποσότητες - με αποτέλεσμα η εξασφάλιση τους να μην είναι δεδομένη για όλους. Επομένως, αυτός που θα προλάβει, έχοντας τις καλύτερες προϋποθέσεις (ευρωστία, πιστοληπτική ικανότητα κλπ), θα πάρει τα περισσότερα και μάλιστα στην καλύτερη δυνατή τιμή (επιτόκιο εν προκειμένω), αφού αυτή υπόκειται στους κανόνες της ζήτησης και της προσφοράς.

 

Ταυτόχρονα, θα θελήσει να εξασφαλίσει περισσότερα από όσα έχει ανάγκη (όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα φάρμακα σε περιόδους επιδημιών), όχι μόνο για σιγουριά (ρεζέρβες), αλλά γνωρίζοντας με σαφήνεια ότι θα ακριβύνουν στο μέλλον. Το πραγματικό ελιξίριο του καπιταλισμού, τα μετρητά χρήματα δηλαδή που επινοήθηκαν από τον ίδιο σαν το ιδανικό ανταλλακτικό μέσον για την εξασφάλιση της λειτουργίας του, φαίνεται ότι θα τοποθετηθούν σε πρώτη προτεραιότητα, «επισκιάζοντας» αισθητά όλες τις υπόλοιπες.   

 

Συμπεραίναμε λοιπόν τότε, μετά από λεπτομερή ανάλυση όλων των παραγόντων, ότι τα χρήματα θα γίνουν σύντομα το πολυτιμότερο αγαθό στον κόσμο - καθώς επίσης ότι θα απορροφηθούν από τους ισχυρότερους της αγοράς, σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες από τις συνήθεις. Αναρωτηθήκαμε, στη συνέχεια, εάν θα βιώσουμε μελλοντικά έναν μεγάλο πληθωρισμό, με κυοφορούμενο απολυταρχισμό και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι, κάτι που ξεπερνάει το μέτρο, προκαλεί συνήθως τη μετάπτωση στο αντίθετο του (Πλάτωνος Πολιτεία), διατυπώνοντας το ως εξής:

 

Προφανώς όλα όσα ευρίσκονται σε εξέλιξη, δεν είναι υποχρεωτικό να συμβούν. Αν όμως συνεχίσουμε να επιμένουμε ότι η λύση του προβλήματος των πιστώσεων που εμείς προκαλέσαμε, είναι η αδιάκοπη αύξηση τους, εάν ξεπεράσουμε εντελώς το «μέτρο», εάν δεν επανεξετάσουμε αντικειμενικά την «καθαρή θέση» μας, εάν δεν περιορίσουμε άμεσα τις επιθυμίες μας και εάν δεν καταπολεμήσουμε τον άμετρο καταναλωτισμό μας, δυστυχώς είναι πιθανόν να συμβούν – ίσως σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από όσο πιστεύουμε.

 

Καμία αρρώστια δεν θεραπεύεται με «διεγερτικά», ενώ τα όποια συμπτώματα της είναι προς όφελος μας, προστατεύοντας μας από το ανεπανόρθωτο – την ολοκληρωτική καταστροφή εν προκειμένω.

 

Η μερική αποπαγκοσμιοποίηση (όχι ο πανικοβλημένος προστατευτισμός), η κατάτμηση των πολυεθνικών, η εξυγίανση των τραπεζών (διαχωρισμός σε μετρίου μεγέθους επενδυτικές και εμπορικές), η αναβίωση της μικρομεσαίας επιχείρησης, η εξοικονόμηση περιβαλλοντικών, ενεργειακών και οικονομικών πόρων, καθώς επίσης η πολιτική αναζήτηση ενός καλύτερου δρόμου, με σαφή, εφικτή, ορθολογική και σύγχρονη κατεύθυνση, θα ήταν ενδεχομένως εκείνα τα μέτρα, με βάση τα οποία ο τεράστιος κίνδυνος θα μπορούσε να μετατραπεί σε μία εξαιρετικά μεγάλη ευκαιρία για όλους μας. Σε καμία περίπτωση η περαιτέρω πιστωτική επέκταση και η μετάθεση του προβλήματος επαυξημένου στο μέλλον.    

 

Σήμερα, μετά την πάροδο αρκετών μηνών από τότε, διαπιστώνουμε πράγματι ότι η ρευστότητα, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την κερδοφορία, απέκτησε μία «ιδιάζουσα» σημασία. Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, η εξασφάλιση της προηγείται από κάθε τι άλλο, αφού οι όποιες αλλαγές και διορθωτικές ενέργειες της Οικονομίας της, απαιτούν μία βιώσιμη χρηματοδότηση. Κατά την άποψη μας, οι πλέον ρεαλιστικές δυνατότητες που έχει η χώρα μας είναι οι εξής:

 

(α) Η εσωτερική χρηματοδότηση, με την έκδοση εθνικών ομολόγων (άρθρο μας: ΕΘΝΙΚΑ ΟΜΟΛΟΓΑ: Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, η «διττή» τους ωφέλεια και ο ευρύτερος προβληματισμός των τραπεζών, ο οποίος ενδεχομένως θα σημάνει το οριστικό τέλος της «συστημικής» παντοδυναμίας τους  30/10/2009 )     

 

(β)  Η πώληση ομολόγων του δημοσίου, σε χώρες που δεν δραστηριοποιείται τόσο έντονα, επιθετικά και απαιτητικά, το διεθνές, κερδοσκοπικό κεφάλαιο (άρθρο μας: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ: Η ανάγκη περιστολής των κρατικών δαπανών, η «συγκράτηση» των αμοιβών, η εξισορρόπηση του εμπορικού ισοζυγίου, η κερδοφορία των εθνικών επιχειρήσεων, ο περιορισμός των δημοσίων επενδύσεων και οι απαιτήσεις μας από την ΕΕ  30/1/2010 )   

 

Αφού λοιπόν εξασφαλισθεί η ρευστότητα (είναι μάλλον αρκετά τα 50 περίπου δις € που έχει ανάγκη η Ελλάδα, για την πληρωμή των υποχρεώσεων της το 2010 – το μεγαλύτερο μέρος τους είναι για τα χρεολύσια), παράλληλα καλύτερα για να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των καινούργιων δανειστών, οφείλουν να γίνουν οι απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές. Κατά προτεραιότητα, η μείωση των μισθών των ΔΥ, έτσι ώστε να διορθωθεί η «ανισορροπία» μεταξύ των αμοιβών του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα - δυστυχώς, δεν είναι σήμερα δυνατόν να αυξηθούν «παραγωγικά» οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα, έτσι ώστε να επιτευχθεί ανώδυνα η απαιτούμενη ισορροπία.  

 

Θεωρώντας δεδομένο ότι, οι μισθοί στο ιδιωτικό τομέα καθορίζονται από τον ανταγωνισμό στην ελεύθερη αγορά (ζήτηση και προσφορά), ενώ οι αντίστοιχοι στο δημόσιο τομέα είναι προφανώς αυθαίρετοι και «διαστρεβλώνουν» τη λειτουργία της Οικονομίας, η «διόρθωση» τους θα ήταν υποχρεωτική, ακόμη και αν δεν βρισκόταν η Ελλάδα στη σημερινή δυσμενή θέση.   

 

Εδώ θα πρέπει ίσως να επισημανθεί μία παράμετρος, όσον αφορά τη σύγκριση των αμοιβών του δημοσίου, με αυτών του ιδιωτικού τομέα. Εάν υποθέσουμε ότι, δύο θέσεις εργασίας είναι πανομοιότυπες στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα (ως προς τη φύση τους, τις συνθήκες δουλειάς, την παραγωγικότητα κλπ), ακόμα και τότε η θέση στον δημόσιο τομέα θα πρέπει να έχει χαμηλότερη αμοιβή, αφού δεν απειλείται από τους εξής δύο κινδύνους:

 

(α)  από τον κίνδυνο της απόλυσης (στον ιδιωτικό τομέα μπορεί κανείς να απολυθεί, με μικρή αποζημίωση, για τυχαίους λόγους) και

 

(β)  από τον κίνδυνο της πτώχευσης της εταιρείας (ο οποίος συνήθως συνοδεύεται από την απώλεια αρκετών μισθών) ή, έστω, των «ανωμαλιών» στην καταβολή του μισθού.

 

Όπως είναι αδύνατον λοιπόν να υπάρξει (ελεύθερη) αγορά χρεογράφων, στην οποία η απόδοση δεν συνοδεύεται από αντίστοιχο κίνδυνο, έτσι και η αγορά εργασίας δεν είναι δυνατόν ποτέ να λειτουργήσει ορθολογικά, όταν η εργασία χωρίς κίνδυνο αμείβεται το ίδιο, με την εργασία που εμπεριέχει κίνδυνο – πόσο μάλλον όταν η πρώτη, αμείβεται σχεδόν τετραπλάσια από τα δεύτερη. Για να κατανοηθεί καλύτερα το μέγεθος του προβλήματος, αρκεί να αναφέρουμε ότι, εάν οι 500.000 περίπου δημόσιοι υπάλληλοι (σύμφωνα με τον προϋπολογισμό) αμείβονταν κατά μέσον όρο αντίστοιχα με τον ιδιωτικό τομέα, η εξοικονόμηση πόρων θα ήταν πάνω από 10 δις € (εάν δε μειωνόταν και ο αριθμός τους, τουλάχιστον κατά 50.000 άτομα, τότε θα προστίθεντο ακόμη γύρω στα 2 δις €).      

 

Περαιτέρω, η ταυτόχρονη προτεραιότητα της Ελλάδας θα ήταν αναμφίβολα η μείωση των υπολοίπων περιττών δαπανών του δημοσίου (περί τα 4,8 δις €), ενώ η αμέσως επόμενη θα έπρεπε να είναι η αύξηση των εξαγωγών (μέσω επιδοτήσεων των θέσεων εργασίας, έτσι ώστε να γίνει η χώρα περισσότερο ανταγωνιστική). Οι εξαγωγές, απλά και μόνο διπλασιαζόμενες (η Πορτογαλία εξάγει περίπου 50 δις $, έναντι λιγότερο από 27 δις $ της Ελλάδας), θα διαμόρφωναν ένα θετικό εμπορικό ισοζύγιο – εξυγιαίνοντας σε μεγάλο βαθμό το σύνολο της Οικονομίας.  

 

Στο σημείο αυτό, ίσως θα έπρεπε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τη δημιουργία ενός δικού μας «ζωτικού χώρου» - μίας νέας περιοχής εξαγωγικής ανάπτυξης και υγιούς, «παραγωγικού» δανεισμού μας. Αποτελώντας «ζωτικό χώρο» μονόπλευρης εκμετάλλευσης των «ηγεμονικών» κρατών της Ευρώπης, θα ήταν ενδεχομένως σκόπιμη μία κάποια, μεσοπρόθεσμη έστω, απεξάρτηση μας από τη «δύση». Οι Άραβες, οι Κινέζοι αλλά και οι Ιάπωνες ακόμη θα μπορούσαν πιθανότατα να μας χρηματοδοτήσουν - κάτω από υγιέστερες συνθήκες.

 

Από την άλλη πλευρά στα Βαλκάνια, στην Τουρκία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Εγγύς και στη Μέση Ανατολή, ακόμη και στις νότιες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (στην Ουκρανία, στη Μολδαβία, στη Γεωργία, στο Αζερμπαϊτζάν και στην Αρμενία), δραστηριοποιούνται, εδώ και αρκετό πλέον καιρό, πολλές ελληνικές επιχειρήσεις - με σημαντική επιτυχία, παρά την παντελή έλλειψη εθνικής στρατηγικής. Η Ελλάδα είναι ίσως σήμερα μια μικρή χώρα, αλλά τα Βαλκάνια, χωρίς την Τουρκία, είναι μία περιοχή περίπου 70 εκ. καταναλωτών - μαζί με τις χώρες που προαναφέρθηκαν, είναι μια τεράστια αγορά πολλών εκ. κατοίκων.

 

Πρόκειται δε για μία γεωγραφική περιοχή, στην οποία «παραδοσιακά» η αστική τάξη ήταν κυρίως Ελληνική - ενώ σε κάποιο βαθμό, ακόμη και σήμερα, οι Έλληνες έχουν τόσο υψηλό «πολιτισμικό», όσο και στρατηγικό πλεονέκτημα. Ίσως τελικά το πρόσφατο παρελθόν μας, να μας οδηγήσει με ασφάλεια σε ένα εντελώς καινούργιο μέλλον - συμπληρώνοντας εποικοδομητικά το ευρωπαϊκό παρόν μας. 

 

Έτσι λοιπόν διαπιστώνουμε ότι, είναι δυνατόν να αποφύγει η Ελλάδα τη χρεοκοπία και να εξασφαλίσει τον απαιτούμενο χρόνο για τις υπόλοιπες διαρθρωτικές αλλαγές (καταπολέμηση της διαπλοκής, της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής κλπ), αρκεί να μπορέσει να λύσει ο πρόβλημα της χρηματοδότησης της - τουλάχιστον για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, έως ότου «λειτουργήσουν» τα διάφορα «μέτρα» εξοικονόμησης πόρων, τα οποία θα «ισοσκελίσουν» οριστικά τον ετήσιο προϋπολογισμό της.  

 

Όσον αφορά τώρα το κόστος χρηματοδότησης (επιτόκιο δανεισμού), θεωρούμε ότι δεν αποτελεί τη μεγαλύτερη φροντίδα της χώρας, αφού οι προϋποθέσεις αύξησης του πληθωρισμού γενικά διαγράφονται θετικές. Πόσο μάλλον, όταν οι έμμεσοι φόροι «μεταφερθούν» στην αγορά, αυξάνοντας τις τιμές πώλησης - εξ αυτών τον «εσωτερικό» πληθωρισμό, με «ευεργετικά» αποτελέσματα για το ΑΕΠ και τα έσοδα (ανάπτυξη).

 

Ανεξάρτητα όμως από τον εσωτερικό πληθωρισμό (ο οποίος βέβαια δεν θα είναι υγιής, αφού θα προέλθει από τους έμμεσους φόρους - θα επιβαρύνει δυσανάλογα τις ασθενέστερες εισοδηματικές τάξεις, θα δυσχεράνει τη ζήτηση, θα μειώσει την ανταγωνιστικότητα της χώρας και δεν θα περιορίσει το δημόσιο χρέος), έχουμε την άποψη ότι, θα «συνοδευθεί» σύντομα από έναν διεθνή, «υγιή» πληθωρισμό, με σημαντικά «αντισταθμιστικά» οφέλη για τα υπερχρεωμένα κράτη («άμβλυνση» των χρεών, πραγματική μείωση του εδικού βάρους των επιτοκίων κλπ), για τους εξής λόγους:

 

(α)  Η περαιτέρω βιομηχανοποίηση των περιφερειακών χωρών (ιδιαίτερα της Κίνας) θα αυξήσει τις τιμές της ενέργειας – επίσης αυτές των εμπορευμάτων, μεταξύ των οποίων και των τροφίμων (οπότε η γεωργία μας θα επωφεληθεί ιδιαίτερα, καλύπτοντας ίσως τη μελλοντική απώλεια των επιδοτήσεων).

 

(β)  Η απελευθέρωση των αγορών θα υποχωρήσει, αφού η «επιρροή» των κρατών έχει αυξηθεί, ιδιαίτερα μετά τη διάσωση αρκετών επιχειρήσεων από πολλές δυτικές χώρες - γεγονός που συντελεί συνήθως στην «ειδική προστασία» τους από τον ανταγωνισμό, εκ μέρους των κρατών. Λιγότερος όμως ανταγωνισμός σημαίνει μεγαλύτερες δυνατότητες αύξησης των τιμών, οι οποίες θα «επιβληθούν» στις αγορές, αμέσως μετά την «αναθέρμανση» της ζήτησης.         

 

(γ)  Ο «προστατευτισμός» φαίνεται να κερδίζει συνεχώς έδαφος, εις βάρος της παγκοσμιοποίησης – γεγονός που μειώνει την προσφορά στις επί μέρους αγορές, αυξάνοντας τις τιμές.  

 

(δ)  Η «μετανάστευση» των επιχειρήσεων στις χώρες φθηνού εργατικού κόστους δεν θα συνεχιστεί, ιδίως επειδή αντιτίθεται πλέον η Πολιτεία - με αποτέλεσμα την αύξηση της ζήτησης εργατικού δυναμικού, την αντίστοιχη των μισθών και, κατ’ επακόλουθο, των τιμών.

 

(ε) Ο πληθυσμός στις δυτικές χώρες του πλανήτη βαίνει μειούμενος (γήρανση, περιορισμένες γεννήσεις, λιγότεροι μετανάστες κλπ), οπότε θα υπάρξει έλλειψη στις εξειδικευμένες θέσεις εργασίας, αύξηση των αμοιβών και ανοδικός σπειροειδής κύκλος τιμών.   

 

(στ)  Η παραγωγική ικανότητα των επιχειρήσεων, λόγω της κρίσης, μειώνεται σταθερά, αφού δεν γίνονται νέες επενδύσεις. Αυτό σημαίνει με τη σειρά του περιορισμό της προσφοράς με αποτέλεσμα, όταν αργότερα αυξηθεί η ζήτηση, να επικρατήσουν υψηλότερες τιμές.

 

(ζ)  Η υπερχρέωση των κρατών και η επιβάρυνση τους με διαρκώς αυξανόμενους τόκους, θα καταστήσει υποχρεωτική την (τεχνητή)  μείωση των χρεών τους, με τη βοήθεια του πληθωρισμού. Επομένως, οι κεντρικές τράπεζες θα ακολουθήσουν μία πολύ λιγότερο «αντιπληθωριστική» πολιτική - θα διατηρήσουν χαμηλά τα βασικά επιτόκια και δεν θα απορροφήσουν ολόκληρη την ποσότητα χρήματος που έχουν διαθέσει στις αγορές (τράπεζες κλπ), με ευεργετικά αποτελέσματα για τον πληθωρισμό.      

 

Συμπερασματικά λοιπόν, εάν η Ελλάδα καταφέρει να εξασφαλίσει την απαιτούμενη ρευστότητα για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, παραμένοντας ψύχραιμη, υποβοηθώντας τον εσωτερικό πληθωρισμό και «προλαβαίνοντας» την έλευση του διεθνούς πληθωρισμού, ο κίνδυνος χρεοκοπίας της θα μειώνεται συνεχώς. Επίσης, λαμβάνοντας τα απαραίτητα διαρθρωτικά μέτρα, η έξοδος της από την κρίση θα συνοδευθεί με την, από πολλά χρόνια τώρα, αναγκαιότητα εξισορρόπησης του προϋπολογισμού της, με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της και με τη μείωση των δημοσίων χρεών της.

 

Αθήνα, 09. Φεβρουαρίου 2010

Βασίλης Βιλιάρδος

viliardos@kbanalysis.com

 

ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

 

ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ: Οι τέσσερις μεγάλοι προβληματισμοί, τα δέκα από τα πλέον χρεωμένα κράτη και μία μερική παρουσίαση των διαφόρων «περιοχών» του πλανήτη, στην αρχή της δεύτερης φάσης του πρώτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου  7/2/2010

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
22 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

09/02 18:29  romanov
Η Αμερική θα αναγκάσει την ΕΕ σε πληθωρισμό γιατί δεν έχει άλλη επιλογή. Η επιβεβαίωση για την επίθεση στο ευρώ και το άρθρο "στο μάτι του κυκλώνα" είναι ολοκάθαρη στο
http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1776148
10/02 00:52  cornelsen
2δισ.€/50000εργαζόμενοι σημαίνει ότι κάθε Δ.Υ. παίρνει 40000€! Ο μέσος μισθός Δ.Υ. είναι 20000€. Συγγνώμη, μην τρελλαθούμε κι όλας.
10/02 00:57  cornelsen
Οι μισθοί που αναφέρουμε είναι ετήσιοι και περιλαμβάνουν και κάθε είδους επιδόματα και υπερωρίες.

Μπορείτε να κάνετε μία σύγκριση των μισθών Δ.Υ. σε Ελλάδα, ΗΠΑ και Ιαπωνία α) σε σχέση με το ΑΕΠ και β) σε σχέση με τις εισπράξεις των κρατικών Ταμείων;
10/02 01:06  GIOS
Κε Βιλιάρδο νομίζω ότι το καπιταλιστικό σύστημα από τότε που « επέτρεψε » στις τράπεζες να δημιουργούν επενδυτικά « παραμάγαζα » , όπου το χρήμα ( που πολύ σωστά το χαρακτηρίζετε ως ελιξίριο ) επενδύεται σε χρηματιστικό κεφάλαιο και όχι σε παραγωγικό, και συγχρόνως χωρίς ουσιαστικό ελέγχο τότε έπαυσε να είναι καπιταλισμός.
Μάλλον καζίνο έγινε...
10/02 02:44  cornelsen
Δίνω ένα παράδειγμα. Σε μία ανεξάρτητη αρχή "Μόνο ο πρόεδρος και οι (4) εισηγητές στοιχίζουν ετησίως περισσότερα από 600.000 ευρώ." [Κόσμος τού Επενδυτή 7/11/2009]
Ειδικότερα, (μηνιαίοι) μισθοί
Πρόεδρος: 9.039,40 €
Εισηγητής: 6.338,00 €
"Αποζημίωση" ανά συνεδρίαση τής Επιτροπής
Πρόεδρος: 350,00 €
Εισηγητής: 300,00 €
Μέλος: 300,00 €
Υπάλληλος: 70,00 €
Γραμματέας: 65,00 €
Σε μία χρονιά οι συνεδριάσεις ξεπερνούν και τις 150!

Ε, αν συνυπολογίζονται τέτοιου μεγέθους έξοδα στους μισθούς των 1500€ των Δ.Υ. τότε μπορεί να εξηγηθεί γιατί οι ετήσιες αποδοχές ενός Δ.Υ. φαίνονται διπλάσιες από τις πραγματικές.
10/02 11:19  Βασίλης Βιλιάρδος
romanov: Στο άρθρο μου που ακολουθεί φαινόταν ήδη από την αρχή του 2009 η συγκεκριμένη εξέλιξη: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1471.aspx

cornelsen: Ο μέσος μισθός των δημοσίων λειτουργών, κρατικών υπαλλήλων καλύτερα, ήταν 37.000 € ετησίως το 2009, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό. Φυσικά δεν σημαίνει ότι ο κάθε υπάλληλος αμείβεται τόσο πολύ – κάποιοι απλά παίρνουν πολύ πιο πολλά και κάποιοι πολύ λιγότερα, όπως και εσείς διαπιστώνετε. Δείτε επ’ αυτού τον πίνακα στο άρθρο μου «Ο Ελληνικός δρόμος».

gios: Έχετε απόλυτο δίκιο με την τοποθέτηση σας – δυστυχώς για όλους μας.
10/02 11:44  cornelsen
"Κατά προτεραιότητα, η μείωση των μισθών των ΔΥ, έτσι ώστε να διορθωθεί η «ανισορροπία» μεταξύ των αμοιβών του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα" γράφετε κι εσείς παραπάνω.
Κανείς όμως δεν λέει την πραγματικότητα. Φταίνε για τα δημοσιονομικά -γενικώς- οι μισθοί δεν είναι η αλήθεια. Αντιθέτως, είναι ένα μεγάλο ΨΕΜΜΑ για να δικαιολογηθεί η "περιοριστική" (sic) οικονομική πολιτική. Οι οποίοι, μισθοί, επιπλέον, κάθε χρόνο σε πραγματικό μεγεθος ελαττώνονται. Με 10% αύξηση κόστους ζωής η μέση αύξηση τού μισθού ήταν 2,5% για μιά ολόκληρη δεκαετία -από πέρυσι οι αυξήσεις μισθών είναι και σε απόλυτους όρους αρνητικές.
10/02 11:53  ΑΛΗΘΕΙΑ
Δεν συμφωνώ απολύτως μαζί σας κύριε Βιλιάρδο αν και σέβομαι απόλυτα τις απόψεις σας. ( γι αυτό είμαστε εδώ για ανταλλαγή απόψεων..) το πρόβλημα της οικονομίας μας δεν είναι οι μισθοί μέσων δημοσίων υπαλλήλων που παίρνουν 1400 ευρώ μικτά, βεβαίως δέχομαι πώς υπάρχουν μεγάλες στρεβλώσεις στον δημόσιο τομέα ( πχ ακούμε κάθε τόσο για έλλειψη προσωπικού αλλά ποτέ καμία κυβέρνηση δεν προχώρησε σε πραγματική απογραφή υπαλλήλων και αναγκαστικές μετατάξεις που είναι για μένα μέγα θέμα και λύνει πολλά από τα μελλοντικά προβλήματα του δημοσίου). Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουμε παραγωγική οικονομία. Επιτέλους θα πρέπει η κυβέρνηση να καταθέσει αξιόπιστα αναπτυξιακά προγράμματα που βασικό τους επίκεντρο θα είναι η ανάπτυξη του δυναμικού της επαρχίας και όχι της Αθήνας. Ως οικονομολόγος γνωρίζετε πως η μείωση των δαπανών και ο δανεισμός δεν λέει τίποτα. Θα πρέπει επιτελούς σε αυτήν την χώρα ο ρυθμός παραγωγής και ανάπτυξης του πραγματικού ΑΕΠ να είναι μεγαλύτερος από τον ρυθμό που δανειζόμαστε για να λέμε πως έχουμε μέλλον..
10/02 12:45  cornelsen
Δείτε και την παρουσίαση http://www.econ.uoi.gr/seminars_oikonimia_koinonia/dialeksi8/pdf.pdf σελ. 17 και 18. Και μην ξεχνάτε:
1. Στις δαπάνες μισθοδοσίας περιλαμβάνονται τόσο οι αμοιβές τής ΔΥπαλληλικής αριστοκρατίας (πχ. τελωνειακοί) και των κάθε είδους μανδαρίνων (βλέπε προηγούμενο σχόλιο)
2. Οι μισθοί των 1200-1500€ επιστρέφουν αυτούσιοι στην αγορά και εισπράττονται ως φόροι και κέρδη των επιχειρήσεων.
10/02 13:02  Βασίλης Βιλιάρδος
cornelsen, αλήθεια: Λυπάμαι που δεν έγινα κατανοητός – προφανώς δεν κατάφερα να αποδώσω σωστά τα νοήματα, ειδικά στο θέμα των ΔΥ. Η θέση μου δεν είναι η «δογματική» μείωση των μισθών (στο μέσο όρο συμπεριλαμβάνονται τα επιδόματα - τα οποία αυξήθηκαν δυσανάλογα και επιλεκτικά, οι υπερωρίες - όχι μόνο οι πραγματικές κλπ), αλλά η ισορροπία των μισθών του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα. Η ανισορροπία προκαλεί δυσμενέστατες στρεβλώσεις, ενώ τα κίνητρα για την απασχόληση στο δημόσιο είναι υπερβολικά μεγάλα. Φυσικά δεν εννοώ τους χαμηλούς μισθούς, αλλά τους υπερβολικά υψηλούς - μέσω κυρίως του περιορισμού των «άδικων» επιδομάτων και των «πλασματικών» υπερωριών.

Θα ήταν ευχής έργο να μπορούσαν να αυξηθούν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να μειωθούν στο δημόσιο, για να επιτευχθεί η απαιτούμενη ισορροπία. Δυστυχώς όμως, υπό τις σημερινές συνθήκες, τις οποίες πολύ σωστά περιγράφετε, δεν μου φαίνεται εφικτό.

Φυσικά, η όποια μείωση μισθών θα έχει αρνητικά επακόλουθα για την Οικονομία - τουλάχιστον στον τομέα της ζήτησης (άρα και των δημοσίων εσόδων). Επίσης, οι μισθοί δεν είναι η μοναδική προτεραιότητα, αλλά η πρώτη αναγκαιότητα – πάντοτε υπό τις σημερινές συνθήκες υπερχρέωσης της Ελλάδας (εάν μετατραπούμε σε προτεκτοράτο, οι συνθήκες θα γίνουν πολύ πιο δύσκολες).

Δεν θα έπρεπε να παραλείψω στο κείμενο (δυστυχώς το έκανα), την άμεση εξάρτηση του βιοτικού επιπέδου του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, ακριβώς από το μισθό του δημοσίου υπαλλήλου – αφού σε κάθε οικογένεια σχεδόν, κάποιος απασχολείται στο δημόσιο. Τέλος, θα ήταν ίσως σημαντικό να λάβετε υπ’ όψιν, την κατά πολύ δυσμενέστερη θέση (ανασφάλεια, άγχος, πιέσεις κλπ) αυτών που απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα – γεγονός στο οποίο οφείλεται, μεταξύ άλλων φυσικά, η συνεχώς μειούμενη παραγωγικότητα της χώρας μας. Επίσης, των αυτοαπασχολουμένων και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Σας ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία.
10/02 14:33  cornelsen
Τις προάλλες μού είπε κάποιος γνωστός Λογιστής πως ένας πελάτης του εργολάβος έβγαλε από τόκους 45000€ σε ένα χρόνο. Από αυτό μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο χρήμα έχει αποθησαυρίσει (και εν μέρει γιατί δεν έχουν πέσει οι τιμές των ακινήτων).

Το κεφάλαιο έχει την δυνατότητα στις εποχές τής "ανάπτυξης" να αυξάνει με τρελλούς ρυθμούς τα κέρδη του κάτι που δεν συμβαίνει με την εργασία. Έτσι όμως δημιουργεί και το μελλοντικό του πρόβλημα καθώς ο καταναλωτής-μισθωτός όλο και περισσότερο αδυνατεί με το μισθό του το προϊόν που ο ίδιος παράγει (πως ν' αγοράσει διαμέρισμα 200.000€ ο εργάτης που παίρνει 40€ μεροκάματο;). Στις δύσκολες εποχές, το κεφάλιο, έχει τους τρόπους του να απομακρύνεται -μαζί με τα κέρδη του- αφήνοντας την κρίση να θερίσει τούς μισθωτούς αφού προηγουμένως έχει εκτινάξει στα ύψη το κόστος ζωής.

Τώρα βρισκόμαστε σε αυτό ακριβώς το σημείο. Αφού το κεφάλαιο φούσκωσε το κόστος ζωής (ώστε να βγάλει τα κέρδη του) αποεπενδύεται -αν δεν απομακρύνεται από την χώρα- και αφήνει στους συνήθεις υπόπτους μισθωτούς και μικρεπαγγελματίες -αλλά και σε εκείνα τα τμήματα τού κεφαλαίου που δεν είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα- να πληρώσουν την κρίση. Η φιλολογία περί ακριβών μισθών και αντιπαράθεσης ΙΥ, ΔΥ και ΕΕ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα προπαγανδιστικό τρυκ ώστε να περάσουν τα μέτρα τής νέας αναδιανομής τού εισοδήματος.

Προσωπικά δεν βλέπω κανέναν τρόπο εξόδου από την κρίση τού χρέους. Και δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιος. Ακόμη κι αν μειώνονταν στο μισό οι μισθοί (από τα 17 στα 8,5 δισ.) θα ήταν σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. τού χρέους.

ΥΓ.: Προ καιρού είχα διαβάσει πως υπάρχει πολύ μεγάλο χρέος των επιχειρήσεων προς διάφορους δανειστές τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Αληθεύει; Αν συμβαίνει αυτό, νομίζω ότι κάποιοι -δεν εννοώ εσάς- "δεν έχουν δικαίωμα δια να ομιλούν".

Φιλικά
10/02 15:00  giotch
- Καλησπέρα κ Βιλιάρδο
ρευστότητα <<υστάτη λύση>> που δεν θα θίγει τα κράτη της ενώσεις που δεν θα συμμετέχουν σε μια
εφαρμογή ενισχυμένης οικονομικής βοήθειας
-ποιος όμως μηχανισμός είναι σε θέση να διευθύνει μια οικονομική βοήθεια και να αναστρέψει την κατάσταση?
-με ποιους όρους θα μπορέσει να εγγυηθεί σε ενδεχόμενο αρνητικής συγκυρίας ?
Αυτή τη στιγμή αν η Ελλάδα κατάφέρει να λάβει ρευστό από την ένωση θα πρέπει να εγγυηθεί ότι ο μηχανισμός που θα το χρησιμοποιήσει θα μπορέσει να ανταπεξέλθει σε όποια αρνητική συγκυρία.
Και το κεφάλαιο αυτό θα έχει μορφή χαμαιλέοντα ,όταν θα αντιλαμβάνεται πίεση θα αμύνεται (προστασία).
Ποιοι όμως θα είναι οι επενδυτές αυτού του έξυπνου κεφαλαίου???
Πρέπει να δημιουργηθεί ένα νευρωνικό σύστημα μεταξύ τραπεζών κράτους επενδυτών και κεφαλαίου το όποιο θα ακόλουθη και την παραγωγική δυνατότητα της οικονομίας …
Ρευστότητα υστάτη λύση
Η κρίση είτε θα δημιουργήσει νέους θεσμούς είτε θα ανανοηματοδοτήσει τους ήδη υπάρχοντες.
Ευχαριστώ πολύ.
11/02 00:53  ΑΛΗΘΕΙΑ
Κύριε Βιλιαρδο πριν μερικά χρόνια έτυχε και είχα μια κουβέντα με έναν Έλληνα οικονομολόγο που ζει στο εξωτερικό. Καθώς μιλούσαμε και προσπαθούσα να του αναλύσω τις σκέψεις μου ( πιο νέος και με περισσότερη ιδεολογική λογική τότε ) περί οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών και παρασκηνιακών θεμάτων μου ανέφερε χωρίς περαιτέρω ανάλυση ( δεν είχα open mind που λένε και οι φίλοι μας οι αγγλοσάξονες ) πως κάποια στιγμή το χρήμα θα καταργηθεί και ήδη ψάχνουν το αντικαταστατό του. Όταν το πρωτοάκουσα τον πέρασα για τρελό όπως και θα με περάσουν και πολλοί από εδώ. Αργότερα βέβαια που κατάλαβα που στηρίζεται η παγκόσμια οικονομία καθώς και τι εστι χρέος και τράπεζα συνειδητοποίησα πως είχε δίκιο. Βέβαια δε θα το προλάβουμε εμείς αλλά χρειάζεται εκατοντάδες χρόνια ακόμα. Και όλο αυτό το ανέφερα για τον λόγο πως στην Ελλάδα καθώς και στην υπόλοιπη παγκόσμια κοινότητα υπάρχει έλλειψη οικονομικής παιδείας στους πολίτες ( ελπίζω να πλησιάζω κάπως την πραγματική έννοια ). Αμφιβάλλω αν κάνουμε ένα γκάλοπ στη Ελλάδα πόσοι από εμάς γνωρίζουμε πραγματικά τι είναι αυτό που κρατάμε ( βάζω και τον εαυτό μου ). Το όλο σύστημα της παγκόσμιας οικονομίας όπως είναι διαμορφωμένο, βασίζεται σε ένα ΔΕΝ. Για να λειτουργήσει σωστά το σύστημα είναι περισσότερα τα ΔΕΝ από τα ΜΠΟΡΩ να κάνω.
11/02 11:18  Βασίλης Βιλιάρδος
cornelsen: Έχετε δίκιο όσον αφορά το Κεφάλαιο, για το οποίο έχω γράψει εδώ το άρθρο «Ο κυρίαρχος του σύμπαντος»). Είναι κάτι διαφορετικό όμως αυτό, σε σχέση με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους αυτοαπασχολούμενους. Σχετικά τώρα με τα χρέη των Ελληνικών επιχειρήσεων, συμμετέχουν ελάχιστα στο εξωτερικό χρέος μας, (σε αντίθεση με τη Μ. Βρετανία, για παράδειγμα, στην οποία ο ιδιωτικός τομέας είναι τουλάχιστον υπερχρεωμένος - αν όχι χρεοκοπημένος).

giotch: Νομίζω ότι δεν πρέπει να υποτιμάμε την «υποχρέωση αλληλεγγύης» της ΕΕ, καθώς επίσης τους μηχανισμούς που έχει στη διάθεση του ο καπιταλισμός. Σε γενικές γραμμές, συμφωνώ με όλα τα υπόλοιπα που γράφετε – είναι εξαιρετικά. Η ρευστότητα είναι λύση, εφόσον «επέλθει» πληθωρισμός, όπως τεκμηριωμένα υποθέτω.

αλήθεια: Είμαι επίσης της άποψης ότι θα πρέπει να έχουν όλοι οι Πολίτες οικονομικές γνώσεις – ειδικά κάτω από τις συνθήκες που διαμορφώνονται.
11/02 16:48  romanov
Το ευρώ πέφτει, το δολάριο ανεβαίνει, τα χρηματιστήρια κατεβαίνουν, το σπρνεντ στη θέση του και εμείς πανηγυρίζουμε. Τελικά τι συμβαίνει; Πως ακριβλως θα μας μας σώσουν;
11/02 18:31  Παπαρδέλας
Παπαρδέλας ξανά μαζί σας.

Κύριε Βιλιάρδε είστε μια όαση μέσα σε αυτόν τον κόσμο της ατελείωτης Παπαρδελιάς.

Να είστε καλά να μας γράφετε τα αξιολογότατα άρθρα σας.
12/02 11:40  Βασίλης Βιλιάρδος
romanov: Κανένας δεν μας έσωσε – κατά την άποψη μου, απλά μας διατήρησαν στη ζωή, μέχρι να δουν τι θα κάνουν. Η μακροπρόθεσμη και «έντιμη» λύση μας είναι τα εθνικά ομόλογα, η πώληση ομολόγων του δημοσίου στην Ασία και η άμεση επίλυση των διαρθρωτικών προβλημάτων μας – ιδιαίτερα των ανισορροπιών στους μισθούς, ταυτόχρονα με τη μείωση των δημοσίων δαπανών και την αύξηση του ΑΕΠ μέσω των εξαγωγών. Έτσι μόνο θα πάψουμε να ντρεπόμαστε για τη χώρα μας και θα ανακτήσουμε την εθνική υπερηφάνεια μας - το οφείλουμε στα παιδιά μας.

παπαρδέλας: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια.
12/02 17:24  romanov
“Χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα για την πολιτική με την οποία η ΕΕ αντιμετώπισε το ζήτημα της Ελλάδας, ο κ. Παπανδρέου υπογράμμισε ότι «υπήρξαν πολλαπλοί γιατροί με διαφορετική συνταγογράφηση πάνω από τον ασθενή που λέγεται Ελλάδα. Υπήρξε προσπάθεια να κρύψουν τις ευθύνες τους πίσω από την Ελλάδα».
Επιπλέον, έκανε λόγο για «μετρολογία» αρμοδίων και αναρμοδίων, έλλειψη συντονισμού των οργάνων της ΕΕ και «εικασίες διεθνώς που δημιούργησαν ψυχολογία επικείμενης κατάρρευσης».
«Μπροστά σε ένα πρωτόγνωρο για την ευρωζώνη φαινόμενο, γίναμε πειραματόζωο σε μία μάχη της Ευρώπης και των διεθνών αγορών», ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Η Ε.Ε. έδωσε την πολιτική και θεσμική της στήριξή. Στη μάχη απέναντι στην ψυχολογία της αγοράς υπήρξε το λιγότερο άτολμη» “.

Ας ελπίσουμε ότι ο πρωθυπουργός κατάλαβε τι σημαίνει Ευρώπη και ότι θα ψάξει τώρα να βρει τη σωστή λύση μακριά από αυτούς.
14/02 19:23  Βασίλης Βιλιάρδος
romanov: Η απόκρυψη των ευθυνών της ΕΕ πισω από την Ελλάδα είναι γεγονός. Υπάρχουν όμως συγκεκριμένες σκοπιμότητες, οι οποίες το επέβαλλαν. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι η ανεργία, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ισπανία. Επ' αυτού ένα νέο άρθρο μου
http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1685.aspx
14/02 20:32  ΚΥΠΡΙνΟΣ
κύριε Βασίλη,
αφού όλα τα Δυτικά Κράτη είναι ελλειματικά και τα συναλλαγματικά αποθέματα της Ανατολής δεν φτάνουν να τα καλύψουν,ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙ ΛΕΦΤΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΟΜΟΛΟΓΑ?

15/02 11:35  τσατσαρα
Κε Βιλιάρδο,
αφού όλα τα Δυτικά Κράτη είναι ελλειματικά και τα συναλλαγματικά αποθέματα της Ανατολής δεν φτάνουν να τα καλύψουν,ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙ ΛΕΦΤΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΟΜΟΛΟΓΑ?
15/02 11:48  τσατσαρα
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=10202891
Είναι σωστά τα στοιχεία που παρατίθενται??
Ευχαριστώ.
15/02 21:22  τσατσαρα
«ΜΟΝΤ»
Τώρα ομολογεί πικρές αλήθειες

Χρειάστηκε η βελτίωση προχθές του πολιτικού κλίματος μετά τη συνάντηση Σαρκοζί - Παπανδρέου στο Παρίσι για να βγει η γαλλική «Μοντ» και να διακηρύξει στο κύριο άρθρο της μερικές αλήθειες. Πρώτον, ότι τα κράτη χρεώθηκαν για να σώσουν τις τράπεζες και τώρα αυτές επιτίθενται στα χρεωμένα κράτη. Δεύτερον, ότι είναι «σχεδόν μηδενική» η περίπτωση να μην μπορέσει η Ελλάδα να πληρώνει τα χρέη της. Τρίτον, ότι οι ίδιες οι τράπεζες κερδοσκοπούν με τα ομόλογα των κρατών. Τέταρτον, ότι τρεις και μόνο τράπεζες -η Τζ. Π. Μόργκαν, η Γκόλντμαν Ζαξ και η Ντόιτσε Μπανκ- ελέγχουν το 75% (!) της αγοράς ασφάλισης κατά της μη αποπληρωμής δανείων (CDS), έχοντας έτσι τη δυνατότητα να γονατίσουν όποια χώρα βάλουν στόχο.

Τι λύση προτείνετε για όλα αυτά???????
16/02 11:58  Βασίλης Βιλιάρδος
Κυπρίνος: Δεν είναι όλα τα κράτη ελλειμματικά (ζημιογόνα δηλαδή), αλλά το 60% αυτών που καταγράφονται από τον παγκόσμιο οργανισμό. Τα κρατικά ομόλογα αγοράζονται από το διεθνές κεφάλαιο (τράπεζες, επενδυτικές εταιρείες κλπ) - όχι από τα κράτη, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.

Τσατσάρα: Το άρθρο στο Έθνος έχει σωστά στοιχεία – έχω αναφέρει τα περισσότερα από αυτά σε προηγούμενα κείμενα μου. Σε σχέση με την ισχύ των τραπεζών που γράφετε, η μοναδική λύση είναι η ανάληψη όλων αυτών των «διαδικασιών» από την Πολιτεία – μέσω δικών της χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Διαφορετικά το διεθνές κεφάλαιο, το οποίο είναι πλέον ανεξέλεγκτο, θα επικρατήσει πλήρως. Επ’ αυτού τα κείμενο μου
http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1658.aspx
http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1609.aspx
18/02 00:28  ΑΛΗΘΕΙΑ
Δυστυχώς βλέπουμε μία κυβέρνηση η οποία είναι χωρίς πρόγραμμα, δεν εμπνέει τις λεγόμενες ¨αγορές ¨ , είναι έρμαιο των κερδοσκόπων και των πιέσεων που δεχόμαστε από έξω, και το βασικότερο αρχίζω και αναρωτιέμαι άλλα πράματα.. Όπως ποια συμφωνία έκανε ο Παπανδρέου με μεγαλοστελέχη ξένων οίκων και τραπεζών ( ονόματα δεν λέμε ) στην μεγάλη βρετανια και τι είπαν? γιατί δεν δανειστήκαμε πριν κάτι μήνες με ιδιαίτερο χαμηλό επιτόκιο παρά περιμέναμε να φτάσουν τα επιτόκια σε τόσο υψηλό επίπεδο? Δεν ήξεραν τα αστέρια του υπουργείου μας πως με την νέα απογραφή που έκαναν έδιναν τροφή στους ξένους? Μήπως δεν ξέρανε τι θα επακολουθήσει? Γιατί συνεχίζει (πληρώνοντας ξένα δίκτυα για να βγει) και κατηγορεί την προηγούμενη κυβέρνηση ( ανεξάρτητα αν έχουν δίκιο ) ότι έκρυβε στοιχεία. Δεν ξέρει ότι έτσι θα δυσκολέψει τις συνθήκες δανεισμού…? Παρατηρούμε πως ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες στιγμές η κομματική σκοπιμότητα υπερέχει από την σωτηρία της Ελλάδος. Και τα ψεύδη συνεχίζονται.. συνεχώς ψάχνουν τον τρόπο να δανειστούμε περισσότερα και φθηνότερα και όχι στο πως θα παράγουμε σε αυτή την χώρα.. Μας οδηγεί σε λάθος μονοπάτι παίζοντας τα παιχνίδια άλλων.. φοβάμαι πως σύντομα θα ανακαλύψουμε πως η σημερινή κυβέρνηση είναι χειρότερη ακόμα και από αυτή του Καραμανλή.. τελικά το βαρέλι δεν έχει πάτο…

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις