Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ
3603 αναγνώστες
Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010
12:42

Η απειλή της «συλλογικής συνθηκολόγησης», ο φόβος ενδεχόμενης επικράτησης του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη, ο τευτονικός κίνδυνος και τα δέκα κυρίαρχα προβλήματα της οικονομίας μας

 

*****************

 

Αν μας ρωτούσε κάποιος ποιοί θα μπορούσαν να είναι οι τρείς μεγαλύτεροι φόβοι της Ελλάδας, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, θα τοποθετούμαστε ως εξής:

 

(α)  Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία: Η δημιουργία δηλαδή μίας «πεποίθησης», σαν αποτέλεσμα του συνεχούς «βομβαρδισμού» μας με αρνητικές ειδήσεις από τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ, σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της χώρας μας, η οποία θα μας έπειθε συλλογικά ότι είναι αδύνατον να αποφύγει η Ελλάδα την πτώχευση. Αν και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, η ενδεχόμενη συλλογική πεποίθηση, λειτουργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, αποτελεί το μεγαλύτερο κίνδυνο να συμβεί κάτι τέτοιο.

 

Επακόλουθα της είναι η διοχέτευση χρημάτων στο εξωτερικό, η οποία θέτει κυρίως σε κίνδυνο το Ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, η «άπνοια» στις επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα, μεταξύ άλλων σαν αποτέλεσμα της πιστωτικής συρρίκνωσης, καθώς επίσης της απόσυρσης της ρευστότητας από την αγορά, η αδράνεια επιχειρηματιών και εργαζομένων, η δυσανάλογα αυξημένη αποταμίευση σε «ασφαλείς προορισμούς», οι ουρές στα ταμεία των τραπεζών κλπ.   

 

(β)  Η επικυριαρχία του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη: Οι κρίσεις αυτής της μορφής στην «περιφέρεια», προκαλούν την πτώση όλων των αξιών (ακίνητα, μετοχές, ομόλογα κλπ) και διογκώνουν την ανεργία, η οποία «εκβάλλει» τελικά σε μεγάλες κοινωνικές αναταραχές. Οι αναταραχές αυτές (απεργίες, κινητοποιήσεις, «ταξικοί πόλεμοι» κλπ) «εκτρέφουν» με τη σειρά τους απολυταρχικά καθεστώτα – με τις «περιφερειακές», αδύναμες χώρες να «υποτάσσονται» στις ισχυρές του «κέντρου».

 

Αναλυτικότερα, η οικονομική ανάπτυξη που έχει προηγηθεί στο «κέντρο», σε κάποιες πλεονασματικές χώρες της ΕΕ δηλαδή, ήταν το αποτέλεσμα της συσσώρευσης του κεφαλαίου – μίας διαδικασίας που απαιτεί χαμηλούς μισθούς και υψηλούς ρυθμούς αποταμίευσης. Η «λειτουργία» αυτή επιτυγχάνεται πολύ πιο εύκολα κάτω από μία αυταρχική κυβέρνηση, η οποία είναι σε θέση να επιβάλλει τη θέληση της στους ανθρώπους – σε αντίθεση με μία δημοκρατική κυβέρνηση, η οποία ανταποκρίνεται στις επιθυμίες του εκλογικού σώματος.  

 

Σε ένα τέτοιο «μοντέλο», το κράτος «συμμαχεί» σε γενικές γραμμές με τα μεγάλα τοπικά επιχειρηματικά συμφέροντα, βοηθώντας τα να συσσωρεύσουν κεφάλαιο. Η συγκεκριμένη στρατηγική απαιτεί κυβερνητική ηγεσία στο βιομηχανικό σχεδιασμό, φιλικά, αν όχι «στρατευμένα» ΜΜΕ, έναν υψηλό βαθμό προστασίας της εγχώριας οικονομίας, καθώς επίσης την ικανότητα ελέγχου των μισθών. Στη συνέχεια, ένα τέτοιο κράτος διευκολύνει την επέκταση των επιχειρήσεων του στο εξωτερικό, «διεισδύοντας» ειρηνικά σε άλλες χώρες.

 

Περαιτέρω «απορροφάει», «εισάγει» δηλαδή φορολογικά έσοδα, μέσω της τιμολογιακής πολιτικής που ακολουθείται από τις πολυεθνικές του, «υποχρεώνει» έμμεσα τα κράτη να χρεωθούν, έτσι ώστε να αμβλυνθούν οι αντιστάσεις των πολιτών τους, καθώς επίσης των θεσμών τους και εμφανίζεται τελικά σαν το λευκό ιππότη – το μοναδικό δηλαδή «οργανισμό», ο οποίος έχει τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσει την αποφυγή της χρεοκοπίας, έναντι φυσικά ανταλλαγμάτων και χωρίς φαινομενικά να το επιθυμεί ή να το επιδιώκει.

 

Σύμφωνα τώρα με τον αυστριακό φιλόσοφο K. Popper και την, με βάση των Πλάτωνα, «πολιτική» ανάλυση του, ένα ολοκληρωτικό καθεστώς διακρίνεται από μία «τριμερή» οργάνωση της Πολιτείας:

 

  • από τους «φύλακες», η κύρια αρετή των οποίων είναι η σοφία - από τις κυβερνήσεις των κρατών ουσιαστικά, στις οποίες ο μοναδικός αποδεκτός έλεγχος είναι ο αυτοέλεγχος

 

  • από τους «επικούρους», με την ανδρεία να αποτελεί το χαρακτηριστικό τους – σήμερα αποτελούν μέρος τους κάποιες δημόσιες υπηρεσίες (ειδικά η «επίλεκτη» οικονομική αστυνομία, σε χώρες που έχουν «μεγαλουργήσει» στον τομέα της υποταγής των πολιτών τους), με κύριο μέλημα ενός τέτοιου κράτους την πλήρη απασχόληση, τη σταθερότητα και την ασφάλεια, καθώς επίσης

 

  • από όλους τους «υπόλοιπους πολίτες», επιχειρηματίες και εργαζομένους, οι οποίοι συνυπάρχουν σε μία άβουλη, «αταξική κοινωνία» - απαιτείται να διακατέχονται από την αρετή της σωφροσύνης, με κύριο χαρακτηριστικό την αποταμίευση.  

 

Κατά τον ίδιο, οι φύλακες και οι επίκουροι πρέπει να είναι «προικισμένοι» με ένα χαρακτήρα βίαιο και ευγενικό συγχρόνως, ενώ σωφροσύνη σημαίνει να γνωρίζει κανείς τη θέση του – δηλαδή, να είναι ικανοποιημένος από αυτήν. Σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς το Δίκαιο είναι συνώνυμο με το «συμφέρον» της άριστης Πολιτείας, όπου η βασική αρχή της θεωρίας της Δικαιοσύνης είναι η εξής:

 

«Έργο και σκοπός του ατόμου θα πρέπει να είναι η διατήρηση και η ενίσχυση της σταθερότητας του κράτους». Επίσης αναφέρει ότι, «Το μέρος υφίσταται για χάρη του όλου, αλλά το όλον δεν υφίσταται για χάρη του μέρους», όπως και ότι «Κριτήριο ηθικότητας είναι το συμφέρον του κράτους».

 

Τέλος, συμπληρώνει πως, «Το κράτος το ίδιο δεν μπορεί ποτέ να έχει λάθος σε οποιαδήποτε πράξη του, ενόσω είναι ισχυρό – το κράτος έχει το δικαίωμα όχι μόνο να ασκεί βία στους πολίτες του, αν αυτό θα οδηγούσε σε μία αύξηση της δύναμης του, αλλά και να κάνει επιθέσεις σε άλλα κράτη - με την προϋπόθεση όμως πως αυτό γίνεται χωρίς να μειώνεται η δύναμη του».

 

(γ)  Η τευτονική απειλή: Ο τρίτος και τελευταίος φόβος μας «πηγάζει» από την απίστευτη επίθεση που δεχόμαστε από την ηγέτιδα δύναμη της Ευρωζώνης, τη Γερμανία («επιστρατεύονται» ακόμη και «κίτρινες δημοσκοπήσεις» εναντίον της Ελλάδας), στα πλαίσια της δημιουργίας εκείνων των προϋποθέσεων, οι οποίες θα διευκόλυναν τα όποια σχέδια της (ευτυχώς, ο «εφιάλτης της Ρωσίας» παραμένει ισχυρότατος «σύμμαχος» μας). Στο σημείο αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η πρόσφατη στάση της Ελβετίας (πηγή: MM 17.02.10), η οποία κατηγορεί δημόσια τη Γερμανία (μέσω του προέδρου της ομοσπονδίας των φορολογουμένων και βουλευτή κ. Alfred Heer), για ασέβεια απέναντι στο Ελβετικό Κράτος Δικαίου, καθώς επίσης για «τρομοκρατία» των Ελβετών πολιτών, από τη Γερμανική Μυστική Υπηρεσία.

 

Ο Ελβετός έχει προτείνει την ψήφιση ενός νόμου, ο οποίος προβλέπει την άρση του τραπεζικού απορρήτου για όλους τους πολιτικούς, καθώς επίσης για τους πάσης φύσεως δημοσίους λειτουργούς. Το γεγονός αυτό φαίνεται ότι θορύβησε σε πολύ μεγάλο βαθμό όλους τους γερμανούς κρατικούς υπαλλήλους, όπως και τα στελέχη των κομμάτων εξουσίας της χώρας. Ο κ. Heer, σε πρόσφατη συνέντευξη του σε γερμανικό περιοδικό, αναφέρει χαρακτηριστικά τα παρακάτω:

 

«Η Γερμανία διέπεται από μία διπλή ηθική – άλλη για τους Πολιτικούς και άλλη για τους Πολίτες. Υπάρχουν πολλές τεκμηριωμένες περιπτώσεις, κατά τις οποίες αρκετοί γερμανοί υπηρεσιακοί παράγοντες έχουν δωροδοκηθεί ή έχουν εισπράξει «μαύρα» χρήματα για τα κόμματα τους, τα οποία κυκλοφόρησαν μέσα από ιδρύματα στο Λιχτενστάιν ή από κρυφούς ελβετικούς λογαριασμούς, χωρίς να ελεγχθούν ποτέ….Η εμπιστοσύνη των Γερμανών πολιτών στις κυβερνήσεις τους δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη….Οι Γερμανοί πολιτικοί δεν σέβονται τη χώρα μας και μας απειλούν ακόμη και με στρατιωτικά μέσα. «Παίζουν» το ρόλο του καθαρού, αφού δεν είναι σε καμία περίπτωση….Όταν το γερμανικό κράτος ελέγχει φορολογικά τους πολίτες του, αλλά όχι τους δημοσίους λειτουργούς του, κάτι δεν πάει καλά με τη δημοκρατία».

 

 

Περαιτέρω, όσον αφορά τα προβλήματα της Ελλάδας, φυσικά δεν είναι «άμοιροι ευθυνών» οι Πολίτες της χώρας, για όλα όσα συμβαίνουν – αν και προηγούνται σαφώς οι Πολιτικοί. Θεωρούμε λοιπόν ότι είναι απαραίτητη η ριζική αλλαγή νοοτροπίας, καθώς επίσης η συνεπής, απόλυτη λειτουργία όλων, μέσα στα πλαίσια των νόμων. Οφείλει όμως να προηγηθεί η Πολιτεία, έτσι όπως αυτή εκφράζεται από τους πολιτικούς, τους δημοσίους λειτουργούς και τα κόμματα, λειτουργώντας σαν πρότυπο για την αλλαγή της συμπεριφοράς όλων των υπολοίπων. Στη συνέχεια, θα πρέπει να επιλυθούν μεθοδικά όλα τα «οικονομικά» προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, τα οποία συνοψίζουμε στα παρακάτω:    

 

ΤΑ ΔΕΚΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

(1)  Η αποβιομηχανοποίηση:  Ήδη από την είσοδο της στην ΕΕ το 1981, η Ελλάδα αντιμετωπίσθηκε από τους «εταίρους» της σαν μία καταναλωτική αγορά - όχι σαν μία χώρα εγκατάστασης βιομηχανικών επενδύσεων. Ένας από τους τελευταίους μεταποιητικούς κλάδους της, η κλωστοϋφαντουργία, έπαψε να είναι με τη σειρά της ανταγωνίσιμη, μετά την είσοδο της Α. Ευρώπης στην ΕΕ. Τέλος, η Γερμανία συνετέλεσε τα μέγιστα με τις μεθόδους της (άρθρο μας:  ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ: Η Γερμανία είναι μέρος του προβλήματος της Ελλάδας, ενώ θα είναι η κύρια υπεύθυνη στην περίπτωση που τυχόν καταρρεύσει, κάτω από την πίεση της κρίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινό νόμισμα  16/1/2010 )

 

(2)  Το αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο:  Το σύνολο των εισαγωγών της χώρας μας ανήλθε στα 60,7 δις € το 2008, έναντι εξαγωγών 17,3 δις €, οπότε το έλλειμμα αναρριχήθηκε στα -43,4 τρις €. Ουσιαστικά αποτελεί την κυριότερη αιτία της αλματώδους αύξησης του εξωτερικού χρέους και πρέπει να καταπολεμηθεί επειγόντως, μέσω της ενίσχυσης των εξαγωγών. 

 

(3)  Η υποχώρηση των βασικών κλάδων της Ελληνικής Οικονομίας: Η οικοδομική δραστηριότητα μειώθηκε κατά 26% το πρώτο εξάμηνο του 2009 (άρθρο μας: ΥΠΕΡΒΟΛΗ ΑΚΙΝΗΤΩΝ: Η επόμενη μεγάλη δοκιμασία για τη χώρα μας, αφού η ενδεχόμενη έκρηξη μίας πιθανής «φούσκας» στις τιμές των ακινήτων, μπορεί να παραλύσει το σύνολο της οικοδομικής δραστηριότητας, επηρεάζοντας καταλυτικά τόσο την πραγματική οικονομία, όσο και τη χρηματοπιστωτική αγορά  14/12/2009, ενώ ο τουρισμός κατά 18% (το 20% σχεδόν των θέσεων εργασίας είναι συνδεδεμένες με τον τουρισμό). Η ναυτιλία σημείωσε επίσης πτώση, κάτω από το βάρος της διεθνούς κρίσης.

 

(4)  Η ανισορροπία των μισθών: Οι μέσοι μισθοί των ΔΥ, περί τα 3.000 € μηνιαία (συμπεριλαμβανομένων των επιδομάτων και των υπερωριών), αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, μετά την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη. Αντίθετα, οι πραγματικοί μισθοί του ιδιωτικού τομέα παρέμειναν σταθεροί στα περίπου 820 € μηνιαία, δημιουργώντας μία τεράστια ανισορροπία.

 

Από την άλλη πλευρά βέβαια, με βάση την έκφραση «το μη χείρον βέλτιστον», τα χρήματα δεν συσσωρεύτηκαν στους ήδη υπερβολικά πλούσιους, αλλά στα νοικοκυριά των ΔΥ, τα οποία καταναλώνοντας τα για να καλύψουν τις ανάγκες τους, ενίσχυσαν ουσιαστικά την Οικονομία της χώρας (εξ αυτού και μέρος της υψηλής ανάπτυξης της Ελλάδας τα τελευταία έτη, σε συνδυασμό με τον συνεχώς αυξανόμενο δανεισμό – φυσικά και γνώριζαν ανέκαθεν το πρόβλημα οι «εταίροι» μας, αλλά προφανώς τους εξυπηρετούσε, για το χρονικό διάστημα που αγοράζαμε τα προϊόντα τους, έχοντας τη δυνατότητα να πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας).

 

Επομένως, οφείλουμε να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί, όσον αφορά το «ρυθμό» των μέτρων που λαμβάνονται για μειώσεις μισθών. Παρά το ότι δηλαδή οι μειώσεις είναι απαραίτητες για την αποκατάσταση της ισορροπίας ανάμεσα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, δεν πρέπει να είναι απότομες σε περιόδους ύφεσης.

  

(5)  Η κρυφή ανεργία: Λόγω του υπερβολικού αριθμού των προσλήψεων στον δημόσιο, καθώς επίσης των περιορισμένων επενδύσεων στον ιδιωτικό τομέα, έχει αυξηθεί επικίνδυνα το ύψος της κρυφής ανεργίας, απειλώντας σε μεγάλο βαθμό την απασχόληση (άρθρο μας:  ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑΣ: Η τεράστια κρυφή ανεργία, ενσωματωμένη στο κόστος εργασίας της χώρας μας, οφείλει να καταπολεμηθεί άμεσα, εάν θέλουμε να αποφύγουμε τα χειρότερα  3/12/2009       

 

(6)  Οι αποκρατικοποιήσεις:  Η ανεύθυνη πώληση πολλών επιχειρήσεων του δημοσίου, ιδιαίτερα των κερδοφόρων (ΟΤΕ), έχει εντείνει ακόμη περισσότερο την αποβιομηχανοποίηση της χώρας, καθώς επίσης την εξάρτηση της από τις ξένες πολυεθνικές (άρθρο μας:  ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΨΕΥΔΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ: Οι σχεδιασμοί της Κομισιόν, η ανεξέλεγκτη αποβιομηχανοποίηση και ο ανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος του χρέους, «προδιαγράφουν» την ολοκληρωτική απώλεια της ανεξαρτησίας μας  29/12/2009   

 

(7)  Η διαφθορά:  Σύμφωνα με τη διεθνή οργάνωση διαφάνειας (Transparency International), ο χρηματισμός το 2008 ανήλθε στα 750 εκ. € - μία αύξηση του ύψους του 17% σε σχέση με το 2007. Η Ελλάδα κατέλαβε έτσι την 71η θέση στο σύνολο των 180 χωρών, ενώ μία από τις τελευταίες στην ΕΕ (μαζί με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία). Η εμφάνιση του συγκεκριμένου προβλήματος, ουσιαστικά «παραγώγου» της διαπλοκής, θα ήταν σχεδόν αδύνατη, εάν δεν συμμετείχε ο δημόσιος τομέας.

 

(8)  Η ανεπάρκεια της δημόσιας διοίκησης:  Το έλλειμμα της χώρας οφείλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο υπερβολικό κόστος και στη χαμηλή παραγωγικότητα, στην ανεπάρκεια καλύτερα της δημόσιας διοίκησης η οποία, ειδικά στον τομέα της προμήθειας των νοσοκομείων, αλλά και σε πολλούς άλλους, είναι το λιγότερο καταστροφική.

 

(9)  Οι σχεδόν μηδενικές ξένες επενδύσεις:  Το 2007 οι απ’ ευθείας επενδύσεις των ξένων στην Ελλάδα ήταν μόλις 4,6 δις € - ένα χρόνο πριν, το 2006, ήταν 31,3 δις €. Εκτός αυτού, ένα ελάχιστο μόνο μέρος αφορούσε τον μεταποιητικό τομέα, με το συντριπτικό ποσοστό να οδηγείται στο εμπόριο και στις υπηρεσίες.

 

(10)  Το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος:  Χωρίς να σημαίνει ότι δεν πρέπει να μας απασχολήσει επειγόντως η επίλυση αυτών των δύο προβλημάτων, αφενός προηγούνται τα υπόλοιπα εννέα, αφετέρου δεν είναι σε καμία περίπτωση τα σημαντικότερα. Πόσο μάλλον αφού η επίλυση τους είναι μία σχετικά εύκολη διαδικασία, με τη βοήθεια ενός μέτριου πληθωρισμού (ακόμη και το ΔΝΤ προτείνει πλέον στην ΕΚΤ πληθωρισμό της τάξης του 4%).   

 

Για παράδειγμα, οι Η.Π.Α. κατάφεραν μετά από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο να μειώσουν το χρέος τους, μέσα σε λίγα χρόνια, κατά 20%, με τη βοήθεια  ενός πληθωρισμού ύψους 6% (σε περιόδους πληθωρισμού, αυξάνονται τα κρατικά έσοδα, ενώ μειώνονται τα πραγματικά έξοδα, με την πραγματική αξία των χρεών να περιορίζεται συνεχώς). Σύμφωνα δε με πρόσφατους υπολογισμούς της Morgan Stanley, οι Η.Π.Α. θα μπορούσαν σταδιακά να μειώσουν το σημερινό χρέος τους, με τη βοήθεια ενός πληθωρισμού ύψους 9% - εάν δε αυξανόταν κάπως η αποταμίευση, θα χρειαζόταν πληθωρισμός μόλις 5%. Δυστυχώς, στην Ευρωζώνη απαιτείται η κοινή βούληση των κρατών-μελών της και η υποστήριξη εκ μέρους της ΕΚΤ (άρθρο μας:  Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ: Η «εγκληματική εμμονή» της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας στη διατήρηση της υψηλής τιμής του Ευρώ, απέναντι στα υπόλοιπα «ανταγωνιστικά» νομίσματα του πλανήτη, είναι πολύ πιθανόν να σημάνει την αρχή του τέλους της Ενωμένης Ευρώπης  19/12/2009  )    

 

Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι, η ενδεχόμενη «εμπλοκή» του ΔΝΤ στη χώρα μας, θα πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία - είναι πλέον πολλαπλά αποδεδειγμένο πως «ακολουθείται» άμεσα από μία εκτεταμένη ύφεση, η οποία έχει καταστροφικά αποτελέσματα για τις Οικονομίες των χωρών που αποδέχονται την εγκληματική «εισβολή» του. Το πρόσφατα παραδείγματα της Λετονίας (-18% μείωση του ΑΕΠ) και της Ουκρανίας (-15%), συνηγορούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην άποψη μας.

 

Επίσης, θα ήταν ευχής έργο να αποφευχθεί η εκλογή Γερμανού στη θέση του προέδρου της ΕΚΤ, όπως επιδιώκεται με κάθε μέσον (είναι το μοναδικό «ευρωπαϊκό αξίωμα» που, εύλογα, επιθυμεί «διακαώς» η Γερμανία), αφού ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα καθιστούσε την κεντρική τράπεζα της ΕΕ ακόμη πιο αδιάλλακτη – αν όχι πλήρως κατευθυνόμενη.   

 

Βασίλης Βιλιάρδος

Αθήνα, 18. Φεβρουαρίου 2009  

viliardos@kbanalysis.com

 

ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

 

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ: Το μεγάλο πρόβλημα της απασχόλησης, οι διάφορες μορφές «έλλειψης» της, οι θεωρητικές ερμηνείες της ανεργίας, τα οικονομικά αποτελέσματα, καθώς επίσης οι καταστροφικές συνέπειες της για τη φυσική και την ψυχική υγεία του ανθρώπου  14/2/2010  

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
28 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

18/02 12:48  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Μονον μη μου πείτε ότι είστε οπαδός του Popper...
18/02 14:28  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Εύγε! και λίγα λέω.
18/02 15:06  Frixos
Κύριε Βιλιάρδο, ως υπουργός οικονομικών, θα εφαρμόζατε τις προτάσεις σας? Υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης στην πατρίδα μας?
18/02 21:42  τσατσαρα
Κε Βιλιάρδο, καλησπέρα σας,πάντα εξαιρετικά αναλυτικός.
Θα ήθελα να σας ρωτήσω ποιά είναι η ισχύς και η επιρροή των ΗΠΑ σήμερα, πόσο αισθάνεται ότι απειλείται από άλλες χώρες και ποιά θα είναι η πολιτική της για να τις αντιμετωπίσει.
Τελικά υπάρχουν διεθνείς οργανισμοί, ΔΝΤ και όργανα της ΕΕ που δεν υπόκεινται σε εκλογικές διαδικασίες κρατών και άρα είναι υπεράνω δημοκρατικών ελέγχων? Αν ναι από που ελέγχονται?
Ευχαριστώ.
19/02 00:05  giotch
Κύριε βιλιαρδο καλησπέρα
Ηλεκτρονική διακυβέρνηση
Ο ισχυρισμός ότι τα κράτη μελή με την είσοδο τους στη ΕΕ χάνουν ένα μέρος της κυριαρχίας τους δεν είναι αρκετά βάσιμος όσο κάποιος δεν αναλογίζεται την ανανοηματοδότηση της έννοιας της κυριαρχίας-Στην περίπτωση της Ευρώπης υπάρχει μια θεσμοθετημένη πολλαπλότητα συγκυρίαρχων δρώντων…-βεβαία προκαλεί κάποιο φόβο όταν οι θεσμο8ι δεν λειτουργούν ..αυτό όμως είναι θέμα εθνικό κι αποδίδεται στη θεσμική και πολιτική ενότητα κοινωνίας και κρατικής εξουσίας ….Αν η Ελλάδα είχε αξιοποιήσει πραγματικά και με σύνεση τα κονδύλια της ΕΕ των προηγούμενων χρόνων σε συνάρτηση της ολυμπιακής χώρας το 2004 αλλά και με τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχει (έχω σχολιάσει σε προηγούμενο άρθρο σας)έπρεπε να προσφέρει παροχές Μονακό και βιοτικό επίπεδο Ελβετίας βεβαία αποκαλύπτεται καθημερινά ότι αυτά τα χρήματα τα καταχραστήκαν. (λαϊκά χώρισαν την πίτα και την έφαγαν κάποιοι έλληνες )
Το κεφάλαιο στην παγκόσμια αγορά δεν έχει εθνικότητα και το ευρωπαϊκό κεφάλαιο ούτε είναι ¨τόσο¨ κοινοτικό όσο το κρατικό αλλά ούτε είναι και ¨μόνο ¨τόσο κοινοτικό όσο το κρατικό κεφάλαιο. Αυτό αυτόματα μας παραπέμπει σε ένα σορό θεσμικών κανόνων λειτουργιάς του κράτους για την καλύτερη αξιοποίηση του κεφαλαίου της και την ανάλογη απόδοση του για την περεταίρω ανάπτυξη (πράγμα που η Ελλάδα δεν μπόρεσε να κάνει ) η κινητικότητα του κεφαλαίου μας παραθέτει σε κοινούς κανόνες στη ζώνη του ευρώ αλλά και στης χώρες ζώνης ελεύθερων συναλλαγών και προϋποθέτει διαφάνεια της λειτουργιάς της για τους πολίτες και σύγχρονος προσβασιμότητα στην πληροφόρηση..όλα αυτά από ότι αποδεικνύεται καθημερινά δεν υπάρχουν στην Ελλάδα όπως επίσης επισημαίνετε και στο κείμενο σας …Θέλω να αναφέρω εδώ ότι ο ευρωπαίος πολίτης δεν εκτοπίζει το ρόλο του εθνικού πολίτη κ αυτό έχει φάνει σε πολλές περιπτώσεις …..ολα τα παραπάνω προδιαθέτουν μια νέα μορφή διακυβέρνησης της κοινότητας την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και στη διαμόρφωση πολλαπλών κοινωνικών και οικονομικών σφαιρών .
Θέλω να επ
19/02 00:21  giotch
Θέλω να επισημάνω πάλι ότι πλέον η Ελλάδα δεν πρέπει να λαμβάνει κονδύλια από τυην ένωση αλλά να συμβάλει για της χώρες της νοτιοανατολικής Ευρώπης αλλά και για της υπό ένταξη χώρες ….Aν υπάρξει αποτελεσματική λειτουργιά απλή και γρήγορη των στόχων που σε συνεργασία έχουν επιβληθεί στη Ελλάδα για αυτή την εγχώρια οικονομική κρίση και θεσμικοί κανόνες οι όποιοι θα διαφυλάττουν τα κεκτημένα των Ελλήνων τότε το μέλλον ίσως να είναι καλύτερο..
Ο Καρλ Πόπερ είχε έναν αξιόλογο συζητητή τον Λούντβιχ Βιτγκενστάιν
Ευχαριστώ πολύ συγγνώμη για τον επιπλέον χώρο .
19/02 01:20  Αρκάς
Κ. Βιλλιάρδο
Αναφέρατε σωστά τα δέκα προβλήματα της Ελλάδας. Αναρωτιέμαι, υπάρχει άλλο πρόβλημα που θα μπορούσε να είχε μια έρμη χώρα, ή τα εξαντλήσαμε όλα ?
19/02 08:53  ΜΥΑΛΟ
Αρκά,

και είναι από τους μη απαισιόδοξους ο κύριος. Και είναι από τους μή αυστηρούς απέναντι στην Ελλάδα.

Φαντάσου δηλαδή να ήταν και σκληρός...

Είναι πολύ σωστός πάντως.
19/02 08:55  ΜΥΑΛΟ
Όμως τον Βέμπερ της Μπούντεσμπανκ δεν θα τον γλιτώσει.

Αυτός πιστεύω ότι θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της ΕΚΤ.

Και άμα ψάξετε τι σκληρές δηλώσεις έχει κάνει στο παρελθόν για τις γερμανικές τράπεζες, αλλά και για την γερμανική κυβέρνηση, θα καταλάβετε...

Έκραζε τη γερμανική κυβέρνηση για μη συμμάζεμα του κράτους! Φαντάσου τι θα κάνει με το ελληνικό κράτος...
19/02 12:20  Βασίλης Βιλιάρδος
Θ. Καλοχαιρέτας: Εκ φύσεως, δεν είμαι γενικά οπαδός – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν εκτιμώ ιδιαίτερα την προσφορά του K. Popper.

Ανήσυχος Πατέρας: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια – είναι κάτι περισσότερο από ανταμοιβή.

Frixos: Εάν δεν θα τις εφάρμοζα, δεν θα είχα κανένα λόγο να τις γράφω. Μία από τις σημαντικότερες εναλλακτικές λύσεις θα ήταν η συνειδητοποίηση εκ μέρους όλων μας ότι, ο οικονομικός πόλεμος είναι επίσης πόλεμος, από τον οποίο κινδυνεύει κανείς να υποδουλωθεί. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις έχουν πολύ σπάνια ικανότητες που ξεπερνούν τις αντίστοιχες του μέσου ατόμου – συχνά ακόμη χαμηλότερες. Επομένως, εάν περιμένει κανείς τη λύση των προβλημάτων του μόνο από αυτές, χωρίς τη δική του ενεργητική συμμετοχή, επιλέγει μάλλον την πλευρά των ηττημένων.

Τσατσάρα: Οι Η.Π.Α. έχουν από καιρό τώρα προγραμματίσει όλα τα βήματα τους, γεγονός που αποδεικνύεται από τη χθεσινή απόφαση της Fed να αυξήσει κατά 0,25 μονάδες το επιτόκιο, προξενώντας ένα ακόμη «χτύπημα» στο Ευρώ. Αν μη τι άλλο, αποφασίζουν γρήγορα και δεν χάνουν το χρόνο τους σε ατέρμονες συζητήσεις και εμφύλιους «διαξιφισμούς», όπως η ΕΕ. Το ΔΝΤ ελέγχεται από τις Η.Π.Α., ενώ οι οργανισμοί της ΕΕ προφανώς από τις ηγετικές δυνάμεις της.

Giotch: Πάντοτε χάνει κανείς ένα μέρος της ελευθερίας του, όταν αποφασίζει να συμμετέχει σε ένα συλλογικό «όργανο» (κοινωνία, κράτος, διακρατικές ενώσεις κλπ). Όταν η συμμετοχή του είναι «ελλειμματική», διακινδυνεύει προφανώς την κυριαρχία του.
19/02 12:57  Frixos


"..Οι εκάστοτε κυβερνήσεις έχουν πολύ σπάνια ικανότητες που ξεπερνούν τις αντίστοιχες του μέσου ατόμου – συχνά ακόμη χαμηλότερες...
(Σεβαστή η διαπίστωση)

"... Επομένως, εάν περιμένει κανείς τη λύση των προβλημάτων του μόνο από αυτές, χωρίς τη δική του ενεργητική συμμετοχή, επιλέγει μάλλον την πλευρά των ηττημένων..."

Θα παρακαλούσα για μία περαιτέρω ανάλυση της φράσης " ενεργητική συμμετοχή..." ώστε να είναι πρακτικά υλοποιήσιμη και αποδοτική.

Ευχαριστώ για την απάντηση
19/02 13:58  Βασίλης Βιλιάρδος
Αλήθεια: (στο προηγούμενο κείμενο μου) Εμείς δεν εμπνέουμε τις αγορές, με τον τρόπο που χειριζόμαστε σήμερα τα «απεργιακά» αιτήματα μας κλπ – η κυβέρνηση απλά μας εκπροσωπεί. Δεν πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός έκανε κάποια «ανίερη» συμφωνία. Δεν δανειστήκαμε επειδή δυστυχώς προκρίναμε τις εκλογές, όταν όλοι οι άλλοι αναζητούσαν έγκαιρα ρευστότητα. Οι απογραφές είναι ίσως η πιο θλιβερή ιστορία της χώρας μας – ας ελπίσουμε ότι δεν θα συμβεί ποτέ ξανά. Η κομματική σκοπιμότητα «καλλιεργείται» δυστυχώς από τη δική μας ιδιοτέλεια. Όταν ένας λαός εξαρτάται από την «ποιότητα» της κυβέρνησης του, στην οποία «εκβάλλει» η «ποιότητα» των ΜΜΕ κλπ, είναι μάλλον αναμενόμενο να του συμβαίνουν, αυτά που συμβαίνουν.

Αρκάς: Εάν τα αντιμετωπίσουμε σαν προκλήσεις και όχι σαν προβλήματα, θα βγούμε κερδισμένοι από την κρίση. Η Ελλάδα είναι μία πολλαπλά «προικισμένη» χώρα, η οποία όμως «λεηλατήθηκε» ανεξέλεγκτα, συνειδητά και μη, τόσο από Έλληνες, όσο και από ξένους.

Μυαλό: Οι επισημάνσεις σας είναι σωστές, αν και ελπίζω ότι τελικά δεν θα καταλήξει στη Γερμανία η προεδρεία της ΕΚΤ. Ήδη έχει τοποθετηθεί αρνητικά ο κ. Γιούνκερ, ενώ ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να δημιουργήσει δύο εχθρικά στρατόπεδα στην ΕΕ – τους Βορείους και τους Νοτίους. Σήμερα γράφει ο γερμανικός Τύπος ότι «Το μισθολογικό dumping των Γερμανών τινάζει στον αέρα την ΕΕ» - άρθρο ενός γερμανού οικονομολόγου.
19/02 16:30  Βασίλης Βιλιάρδος
Frixos: Για παράδειγμα, να ισχυροποιήσουμε τους θεσμούς «αυτοπειθαρχώντας», έτσι ώστε να μην είναι συνδεδεμένο το μέλλον της χώρας από τυχόν κακές κυβερνήσεις - αλλά από τους νόμους και από τους Πολίτες της. Επίσης, να πάψουμε να είμαστε «ιδιοτελείς» οπαδοί των όποιων κομμάτων, να αναβιώσουμε την επιχειρηματικότητα στη χώρα, να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητα μας, να δουλέψουμε ξανά παραγωγικά, χωρίς να περιμένουμε να σωθούμε από άλλους, να καταναλώνουμε «στοχευμένα» (αναζήτηση φθηνότερων τιμών κλπ), ανάλογα με τα εισοδήματα μας κλπ. Σας ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία.
19/02 16:54  romanov
Ο Γερμανός κεντρικός τραπεζίτης, Άξελ Βέμπερ, γνωρίζει ότι μετά την επιλογή του Πορτογάλου, Βίτορ Κονστάνσιο για τη θέση του αντιπροέδρου της ΕΚΤ έχει αυξημένες πιθανότητές να είναι εκείνος ο διάδοχος του Ζαν Κλοντ Τρισέ.
Γνωρίζει όμως επίσης ότι η μάχη δεν έχει κριθεί ακόμη. Οι εκπλήξεις της τελευταίας στιγμής δεν θα πρέπει να αποκλείονται.
Στους διπλωματικούς κύκλους ακούγεται πολύ έντονα ότι ο Βέμπερ βρίσκεται πλέον σε πλεονεκτική θέση, καθώς οι Ευρωπαίοι τείνουν να μοιράζουν τις σημαντικές θέσεις στην ΕΚΤ μεταξύ Βορρά και Νότου, εκτιμώντας ότι έτσι μπορεί να τηρηθούν καλύτερα οι ισορροπίες
22/02 14:12  Βασίλης Βιλιάρδος
romanov: Η κρίση Βορά-Νότου είναι δεδομένη, οπότε δεν βλέπω να διαδέχεται τον κ. Τρισέ ο κ. Βέμπερ. Φυσικά υπάρχει ακόμη χρόνος ενδιάμεσα, οπότε είναι πολύ πιθανόν να ξεσπάσει το πρόβλημα της Ισπανίας προηγουμένως (έχω την εντύπωση ότι αυτό κρύβεται πίσω από την απροθυμία να βοηθηθεί η Ελλάδα). Πάντως, η Γερμανία έχει μεγάλη ευθύνη http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1660.aspx
24/02 12:01  geokalp
πολύ καλό άρθρο!
είμαστε στην ίδια πλευρά!

μία μόνο παρατήρηση: δυσκολεύομαι να επιβεβαιώσω το €820 του μέσου μισθού ιδιωτικού υπαλλήλου
από ότι είδα ο μέσος μισθός ΙΚΑ είναι περί τα 1300 (Ιαν.2009 - http://www.ika.gr/gr/infopages/news/apasxolisi_01_2009.pdf)
(για τους δημόσιους ανάθεμα κι αν μπορεί κάποιος να βγάλει άκρη όταν ούτε ο κάθε Παπακωνσταντίνου δεν ξέρει πόσους υπαλλήλους πληρώνει)
24/02 15:26  Βασίλης Βιλιάρδος
geokalp: Σας ευχαριστώ για το link που μου στείλατε – διαφέρει πράγματι από τις δικές μου πηγές. Για την «ίδια «πλευρά» που μου γράφετε, θα έχετε διαπιστώσει και εσείς την τεράστια και συντονισμένη επίθεση που δέχεται η χώρα μας. Αν βρείτε χρόνο, δείτε ένα πολύ παλαιότερο άρθρο μου στο http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1476.aspx
25/02 10:34  ΕΝΑΠ
Καλημέρα σας.
Τρεις οι ερωτήσεις μου.
Σας ευχαριστώ προκαταβολικά για τις απαντήσεις.

1. "Η τευτονική απειλή:...στα πλαίσια της δημιουργίας εκείνων των προϋποθέσεων, οι οποίες θα διευκόλυναν τα όποια σχέδια της"

Θα μπορούσατε να γίνεται πιο συγκεκριμένος για τα απειλητικά σχέδια;

2. "Αν και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να χρεοκοπήσει η Ελλάδα.."

Υπό ποίαν έννοια είστε τόσο απόλυτος, όταν:
α. 550.000 Έλληνες εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, καλούνται να στηρίξουν την οικονομία της Ελλάδας των 1.300.000 υπαλλήλων του Δημόσιου τομέα;
β. όταν παράλληλα το Α.Ε.Π της χώρας μας βαίνει συνεχώς μειούμενο λόγω αποβιομηχανοποίησης; Και

3. "Η εγκληματική εμμονή της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας στη διατήρηση της υψηλής τιμής του Ευρώ, απέναντι στα υπόλοιπα «ανταγωνιστικά» νομίσματα του πλανήτη.."

Θεωρείται πως αρκεί η εμμονή του ενός στη διατήρηση της υψηλής τιμής του ευρώ, όταν απαιτείται τουλάχιστον η συμμετοχή των δύο για την επίτευξη της ισορροπίας του σε χαμηλότερα επίπεδα;
25/02 14:09  Βασίλης Βιλιάρδος
ΕΝΑΠ: Σας ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία. Σε σχέση με τις ερωτήσεις σας, τα παρακάτω:

(α) Τα σχέδια είναι η δημιουργία μίας ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας, υπό την κυριαρχία της, μέσω της (οικονομικής) «ειρηνικής» διείσδυσης (Pax Romana). Εντελώς θεμιτά για τη συγκεκριμένη χώρα (οι πολυεθνικές πρεσβεύουν κάτι ανάλογο), αλλά μάλλον «ασύμφορα» για εκείνες τις υπόλοιπες, στις οποίες προέχει ο «ατομικισμός» και η ελευθερία.

(β) Τα προβλήματα της Ελλάδας είναι μεν μεγάλα, αλλά απολύτως επιλύσημα, αφού είναι μόνο δημοσιονομικά – κάτι που δεν ισχύει για πολλές άλλες χώρες (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Μ. Βρετανία κλπ). Το εξωτερικό χρέος μας (δημόσιο και ιδιωτικό) είναι από τα χαμηλότερα στην ΕΕ. Αν θέλετε, δείτε επ’ αυτών το http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1674.aspx

(γ) Για την επίτευξη της ισορροπίας του € σε χαμηλότερα επίπεδα, υπό τη σημερινή συγκυρία στις Η.Π.Α., αρκούν οι μονομερείς ενέργειες της ΕΚΤ, μέσω της αύξησης της ποσότητας του χρήματος, της διατήρησης χαμηλών επιτοκίων, της πιστωτικής επέκτασης, των μισθολογικών αναπροσαρμογών των πλεονασματικών χωρών κλπ. Φυσικά θα ήταν κατά πολύ προτιμότερη η συνεργασία της με τη Fed, στα πλαίσια μίας από κοινού νομισματικής πολιτικής.
28/02 14:19  romanov
Καλημέρα
Έχω την εντύπωση ότι σε λίγο θα παρακαλούν όλοι να μας δανείσουν. Και οι αμερικάνοι και οι γερμανοί. Είναι για το http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1694.aspx

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις