Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
***ΠΡΟΣΟΧΗ***
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι από τις 20 Δεκεμβρίου η υπηρεσία του Capital.gr
Capital Blogs θα αναστείλει τη λειτουργία της για τεχνικούς λόγους.
Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση.
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ
3607 αναγνώστες
Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010
14:20

Χωρίς να θέλουμε να «αποποιηθούμε» τις τεράστιες ευθύνες όλων μας για την υπερχρέωση της Ελλάδας, έχουμε την άποψη ότι τα λάθη μας δεν νομιμοποιούν τις αρρωστημένες «τευτονικές» επιθέσεις, τις οποίες δεχόμαστε πλέον καθημερινά.  

 
***************
 
Ουσιαστικά ευρισκόμαστε σε πορεία σύγκρουσης με τη Γερμανία - όχι μόνο εμείς, αλλά και πολλές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, αμέσως μετά την επίσημη έναρξη της Ευρωζώνης (άρθρο μας: ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΨΕΥΔΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ: Οι σχεδιασμοί της Κομισιόν, η ανεξέλεγκτη αποβιομηχανοποίηση και ο ανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος του χρέους, «προδιαγράφουν» την ολοκληρωτική απώλεια της ανεξαρτησίας μας  29/12/2009). Επομένως, η οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια εκ μέρους της, θα ήταν ότι χειρότερο για τη χώρα μας - αφού θα σήμαινε την «εξάρτηση» μας από ένα «καθεστώς» εντελώς αδιανόητο για δημοκρατικούς, ελεύθερους Πολίτες.
 
Παρά το ότι λοιπόν είμαστε εντελώς αντίθετοι στα «σενάρια» εξόδου μας από την Ευρωζώνη ή στη βοήθεια εκ μέρους του ΔΝΤ, θα τα προτιμούσαμε, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, από την «υποτέλεια» σε μία τέτοια χώρα – αν και η Ελλάδα μπορεί να «βοηθηθεί» μόνη της, χωρίς να υποχρεωθεί σε λύσεις «ανάγκης», μεταξύ άλλων μέσω εσωτερικού δανεισμού (άρθρο μας: ΕΘΝΙΚΑ ΟΜΟΛΟΓΑ: Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, η «διττή» τους ωφέλεια και ο ευρύτερος προβληματισμός των τραπεζών, ο οποίος ενδεχομένως θα σημάνει το οριστικό τέλος της «συστημικής» παντοδυναμίας τους  30/10/2009). Άλλωστε, έχουμε την εντύπωση ότι, ο μοναδικός στόχος της «βοήθειας» που προγραμματίζεται, δεν είναι άλλος από την εξασφάλιση των απαιτήσεων των δανειστών μας - σε καμία περίπτωση η ανταγωνιστικότητα και η εξυγίανση της Οικονομίας μας.            
 
Υπενθυμίζουμε εδώ ότι σε ένα πολιτικό μοντέλο, όπως το γερμανικό, το κράτος «συμμαχεί» με τα μεγάλα τοπικά επιχειρηματικά συμφέροντα, βοηθώντας τα να συσσωρεύσουν κεφάλαιο. Η συγκεκριμένη στρατηγική απαιτεί κυβερνητική ηγεσία στο βιομηχανικό σχεδιασμό, φιλικά, αν όχι «στρατευμένα» ΜΜΕ («γκεμπελικής» μορφής, όπως ο καθένας μας πλέον διαπιστώνει από τις συνεχείς, προσβλητικές και μηδενικού πολιτιστικού επιπέδου αναφορές κάποιων γερμανικών ΜΜΕ), έναν υψηλό βαθμό προστασίας της εγχώριας οικονομίας, καθώς επίσης την ικανότητα ελέγχου των μισθών.
 
Στη συνέχεια, ένα τέτοιο κράτος διευκολύνει την επέκταση των επιχειρήσεων του στο εξωτερικό, «διεισδύοντας» ειρηνικά σε άλλες χώρες (άρθρο μας: ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ: Η Γερμανία είναι μέρος του προβλήματος της Ελλάδας, ενώ θα είναι η κύρια υπεύθυνη στην περίπτωση που τυχόν καταρρεύσει, κάτω από την πίεση της κρίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινό νόμισμα  16/1/2010). Τέλος, εισπράττει πίσω τις επενδύσεις του από τις «καταληφθείσες» χώρες («πολεμικά λάφυρα»), με τη βοήθεια της υπερβολικής πλέον «απομύζησης» των πολιτών τους - οι οποίοι οδηγήθηκαν σαν ανόητοι στην «παγίδα του χρέους», χωρίς καν να την αντιληφθούν.
 
Φυσικά, αυτοί που υποφέρουν περισσότερο από κάθε άλλον, είναι δυστυχώς οι ίδιοι οι πολίτες μίας τέτοιας χώρας (το «ναζιστικό παρελθόν» επιβεβαιώνει απόλυτα τη θέση μας), οι οποίοι υποδουλώνονται πρώτοι στο ολοκληρωτικό καθεστώς τους - αναγκασμένοι να υπομένουν αδιαμαρτύρητα τις κυριαρχικές βλέψεις και τις απίστευτες θηριωδίες του.
 
Οι δυστυχείς αυτοί πολίτες, οι Γερμανοί εν προκειμένω, «μεταλλάσσονται» σε άβουλα εξαρτήματα ενός αυτονομημένου μηχανισμού εξουσίας, ο οποίος επιβάλλει τη θέληση του με διάφορους «καταναγκαστικούς» τρόπους - χωρίς να ανέχεται την παραμικρή ανυπακοή. Κάποια από τα απίστευτα μέσα που χρησιμοποιεί, περιγράφονται στο βιβλίο: Υπέρβαση Εξουσίας: Ένα κοινωνικοπολιτικό βιβλίο-θρίλερ, μία συγκλονιστική ιστορία στην καρδιά της Ευρώπης, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα  1/3/2008.
 
Ολοκληρώνοντας, κρίνουμε σκόπιμη την επαναφορά ενός παλαιοτέρου άρθρου μας, στο οποίο προβλέπαμε τη «χρησιμοποίηση» της χώρας μας, με στόχο τον «παραδειγματισμό» των υπολοίπων Ευρωπαίων - κατά την «προσφιλή» γερμανική μεθοδολογία.        
 
Αθήνα, 01. Μαρτίου 2010
Βασίλης Βιλιάρδος
 
ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ
 
 
12/04/2009: Η ιδανική υποψήφια χώρα για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων «εταίρων» της Ευρωζώνης: Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης ή μήπως μία δίκαιη απόφαση για την υπεράσπιση του ευρώ;
 
Ο μεγαλύτερος εχθρός του δολαρίου, αυτός που χωρίς καμία αμφιβολία απειλεί με αξιώσεις την παγκόσμια κυριαρχία του, είναι το επίσημο νόμισμα της ΕΕ, το Ευρώ. «Μία τυχόν απειλή εκτοπισμού του δολαρίου από το ευρώ, θα πυροδοτούσε σοβαρή σύγκρουση ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις Ηνωμένες Πολιτείες», γράφει χαρακτηριστικά ο αμερικανός διεθνολόγος R. Gilpin.
 
Από την άλλη πλευρά, ο μεγαλύτερος εχθρός του Ευρώ, αυτός που «εκ των έσω» απειλεί τη διαφαινόμενη μελλοντική κυριαρχία του, είναι η ενδεχόμενη απώλεια της συνοχής των χωρών της ΕΕ που διαθέτουν ήδη το κοινό νόμισμα - δευτερευόντως η μη τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας των οικονομιών κάποιων μελών της (ελλείμματα προϋπολογισμών άνω του 3% - μείωση των δημοσίων χρεών σε σχέση με το εκάστοτε ΑΕΠ). Πιθανότατα, με απώτερο στόχο την αποσταθεροποίηση του ευρώ, «υποκινούνται» πολύ έξυπνα ακόμη και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που δεν το έχουν ακόμη υιοθετήσει (από το ΔΝΤ - βλ. Η.Π.Α., με αφορμή την «οικονομική κρίση»), να συμπεριληφθούν επειγόντως στην Ευρωζώνη, ανεξάρτητα από το εάν πληρούν τα κριτήρια ή όχι. Φυσικά, πολύ σωστά, ο Γερμανός υπουργός οικονομικών απέκλεισε αμέσως το ενδεχόμενο αυτό, για το οποίο «πιέσθηκε» πρόσφατα από την Πολωνία και την Ουγγαρία. 
 
Οι χώρες τώρα της Ευρωζώνης που παρουσιάζουν ήδη μεγάλα προβλήματα στους παραπάνω δείκτες οικονομικής ευρωστίας, είναι η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία. Η Ιταλία όμως, η μοναδική που έχει μεγαλύτερο χρέος από εμάς σε σχέση με το ΑΕΠ της, είναι μεγάλη χώρα, συμμετέχει στην Παγκόσμια Κυβέρνηση (G20) και ο πολιτικός ηγέτης της είναι πολλαπλά ισχυρός (ΜΜΕ κλπ). Επομένως, δεν μπορεί να «ενοχληθεί» σοβαρά σε σχέση με την μη τήρηση του Συμφώνου, ενώ η Ισπανία προστατεύεται σχετικά από τη Γερμανία και η Ιρλανδία από την Αγγλία, για διάφορος ειδικούς λόγους. Με δεδομένη πλέον
 
(α) τη σπουδαιότητα του ευρώ για την Ευρώπη και ειδικά για τη Γερμανία (για την οποία ήταν ανέκαθεν προτεραιότητα το ισχυρό ευρώ, σε αντίθεση με τη Γαλλία, για την οποία προηγείται η ανταγωνιστικότητα των εξαγωγικών προϊόντων της και η χαμηλή ανεργία – ο «γαλλογερμανικός άξονας» έχει αρκετά κοινά, αλλά ακόμη περισσότερες διαφορές), καθώς επίσης
 
(β) σε συνδυασμό με τη έμφυτη συνήθεια της Γερμανίας να τιμωρεί κάποιους για παραδειγματισμό (όπως πρόσφατα έκανε με τον Πρόεδρο των γερμανικών ταχυδρομείων κύριο K. Zumwinkel, προσωπικό φίλο της κυρίας Merkel, άρθρο μας: Φορολογικό σκάνδαλο στη Γερμανία: Περιληπτικά το ιστορικό της υπόθεσης που απασχόλησε όλα τα ΜΜΕ της χώρας  25/2/2008), 
 
η ιδανική «υποψήφια χώρα» για παραδειγματισμό των υπολοίπων δεν είναι άλλη από την Ελλάδα. Έτσι λοιπόν, η χώρα μας τοποθετήθηκε στο στόχαστρο της Γερμανίας, όπως συμπεραίνεται, μεταξύ άλλων, από πρόσφατο άρθρο (06.04.09) του Spiegel. Στο κείμενο αυτό η χώρα μας εξευτελίζεται στην κυριολεξία, ήδη από τον υπότιτλο: «Η Αθήνα ευρίσκεται πριν από τη χρεοκοπία, παρά το ότι η οικονομική κρίση δεν έχει ακόμη ξεσπάσει στη χώρα, με ολόκληρη τη μανία της. Τώρα εκδικείται η αδυναμία αλλαγής».
 
Μέσα στο άρθρο διακωμωδείται ατυχώς ένας κυβερνητικός Γενικός γραμματέας της χώρας μας, «προβάλλεται» ένας επιχειρηματίας που δεν πληρώνεται από το Ελληνικό Δημόσιο, γίνεται ειδική μνεία σε υπάλληλο που εργάζεται ανεπίσημα, με μισθό 2.000 € μηνιαία, αναφέρεται ποσοστό ανεργίας 9,9% για το 2009 (22,3% για την ηλικία 15-24), συγκρίνεται το δημόσιο χρέος ανά άτομο με το ΑΕΠ και πολλά άλλα. Κάπου υπάρχει βέβαια μία αδιόρατη ζηλοφθονία για τον ελεύθερο, ισορροπημένο και χαρούμενο τρόπο ζωής μας, αλλά φυσικά αντιμετωπίζεται μόνο από την αρνητική του πλευρά. Προφανώς, πολύ σωστά, το περιοδικό δεν θα ήθελε με κανέναν τρόπο να «σκανδαλίσει» τους Γερμανούς αναγνώστες του ή να «υπονομεύσει» τον καταναγκαστικό, αφόρητα καταπιεστικό τρόπο ζωής τους.
 
Είναι όμως ωφέλιμη ή επιβλαβής η «στοχοποίηση» της χώρας μας για την Ευρώπη και το κοινό μας νόμισμα; Είναι δίκαιη ή άδικη; Μπορούμε να αντιπαρατεθούμε με επιτυχία στην επίθεση που δεχόμαστε, αντιστρέφοντας το «παιχνίδι»; Σε τελική ανάλυση, μπορούμε μήπως να τεκμηριώσουμε ότι, τουλάχιστον στην περίπτωση της χώρας μας, η Γερμανία κάνει κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης της στην Ευρώπη;
 
Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε διαδοχικά σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα (επιφυλασσόμενοι, όπως πάντοτε, για τυχόν «συνειρμικά σφάλματα», λάθη ή παραλείψεις), ξεκινώντας από τη γενικότερη σημασία του «αποθετικού» νομίσματος στη διεθνή οικονομική σκηνή, μέσα από το πρόσφατο (G20) παράδειγμα των Η.Π.Α.
 
Όπως γνωρίζουμε, κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνόδου του BrettonWoods το 1944, αποφασίσθηκε μεταξύ άλλων η σύνδεση του δολαρίου με το χρυσό, ενώ όλων των υπολοίπων δυτικών νομισμάτων με το δολάριο, με σταθερές αλλά ευέλικτες ισοτιμίες (μέγιστη επιτρεπόμενη απόκλιση συν/πλην 10% από το δολάριο και κατ’ επέκταση από το χρυσό). Για το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα που συστάθηκαν τότε, για τον αρχικό θετικότατο ρόλο τους, καθώς επίσης για την εξέλιξη τους όταν «χρησιμοποιήθηκαν» επεκτατικά από τις Η.Π.Α. (Νότια Αμερική, δικτατορίες, Τράπεζα του Νότου κλπ) θα επανέλθουμε σε κάποιο άλλο άρθρο μας, αφού η Ευρώπη δεν μπορεί παρά να στηριχθεί στη δική της Ευρωπαϊκή Τράπεζα και στο δικό της Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο (Ταμείο συνοχής). 
 
Το σύστημα λειτούργησε για αρκετά χρόνια ικανοποιητικά, κάτω από τις τότε συνθήκες κλειστών χρηματοπιστωτικών αγορών, συνοριακού ελέγχου της διακίνησης κεφαλαίων, πολύ περιορισμένων δυνατοτήτων επένδυσης χρημάτων ή δανειοδότησης από το εξωτερικό, εθνικές οικονομίες κλπ. Στη συνέχεια, όταν οι Η.Π.Α. ήλθαν αντιμέτωπες με το πρόβλημα του στασιμοπληθωρισμού (άνοδος της ανεργίας και του πληθωρισμού ταυτόχρονα), το BrettonWoods «αυτοακυρώθηκε». Οι Η.Π.Α. ανακοίνωσαν δηλαδή ότι καταργούν μονομερώς τον κανόνα του χρυσού και επέβαλλαν μία επιβάρυνση 10% επί τω εισαγωγών στη χώρα τους, μέχρι να επιτύχουν μία ικανοποιητική υποτίμηση του δολαρίου και να λύσουν πληθωριστικά το πρόβλημα τους χρέους τους (όπως και σήμερα), την αδυναμία εξαγωγών και τον περιορισμό των εισαγωγών.
 
Με τη συμφωνία τώρα του 1971 οι υπόλοιπες χώρες αποδέχθηκαν τελικά να υποτιμήσουν τα νομίσματα τους και άλλαξε το διεθνές νομισματικό σύστημα (αντί δηλαδή να βασίζεται στο χρυσό και σε καθορισμένες συναλλαγματικές ισοτιμίες, βασιζόταν πλέον σε κυμαινόμενες). Αυτό το γεγονός
 
(α) οδήγησε, μεταξύ άλλων, στην μέχρι σήμερα μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, βασισμένη στα χρέη «χωρίς αντίκρισμα» κατά το πρότυπο των Η.Π.Α., αφού αναιρέθηκε ο κανόνας του χρυσού,
 
(β) στη σημερινή «χρηματοπιστωτική κρίση» και στον πρώτο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, ο οποίος ευρίσκεται σε εξέλιξη (άρθρο μας: Πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος: Ενδιάμεσος απολογισμός της θηριώδους μάχης στο χρηματοπιστωτικό κυβερνοχώρο – μέρος Α!  22/3/2009 ).
 
Περαιτέρω, λίγο πριν από την G20 του Λονδίνου, πολλές χώρες επιτέθηκαν στο δολάριο, προτείνοντας την «αναβίωση» του καλαθιού νομισμάτων, αποτελούμενου από δολάριο, γεν, αγγλική λίρα και ευρώ. Το γεγονός αυτό ήταν ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος με τον οποίο ήλθαν μέχρι σήμερα αντιμέτωπες οι Η.Π.Α. και ο οποίος τελικά αποφεύχθηκε, επιλυόμενος κατ’ ιδίαν, πίσω από «κλειστές πόρτες». Δεν έγινε παραδόξως καμία δημόσια συζήτηση ή δήλωση και το θέμα «ξεχάστηκε», κάτι που επιτρέπει την άποψη πως οι Η.Π.Α. προσέφεραν «ικανά» ανταλλάγματα. Ίσως έτσι να εξηγείται η περίεργη «σιωπή» του αμερικανού προέδρου στο τέλος της συνόδου, η ανάληψη της ευθύνης για την κρίση από τον ίδιο και τις Η.Π.Α., η «αποχή» της Ρωσίας, η στήριξη της Ιαπωνίας, καθώς επίσης η αυστηρότητα της Κίνας, η οποία απαίτησε εξωτερικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, στη θέση του συνήθη αυτοέλεγχου.  
 
Θεωρούμε ότι ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τις Η.Π.Α., επειδή είναι γνωστό πως «Όσο αυξάνεται ο όγκος των συναλλαγών που γίνονται με το νόμισμα μίας συγκεκριμένης χώρας, τόσο αυξάνονται και τα κέρδη της, καθώς επίσης η διεθνής ανταγωνιστικότητα που απολαμβάνουν τόσο οι τράπεζες, όσο και οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί της εν λόγω χώρας». Η ενδεχόμενη λοιπόν αντικατάσταση του δολαρίου θα ήταν ένα καίριο χτύπημα για την αμερικανική οικονομία, η οποία στηρίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα. Όλα όσα απαίτησαν οι Ευρωπαίοι, όπως για παράδειγμα ο αυξημένος έλεγχος των τραπεζών, θα ήταν περιττά εφ όσον (ακόμη και αν απλά μειωνόταν η σημασία του δολαρίου σαν αποθεματικό νόμισμα) θα γκρεμιζόταν κυριολεκτικά ολόκληρη η αμερικανική οικονομία.
 
Οι Η.Π.Α. πλέον, έχοντας εν πρώτοις αποφύγει τον τεράστιο κίνδυνο, δεν μπορεί παρά να θελήσουν να μην επαναληφθεί κάτι τέτοιο στο μέλλον, παίρνοντας τα μέτρα τους. Πιστεύοντας τώρα ότι, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, με τα τεράστια προβλήματα της αγγλικής λίρας και του ιαπωνικού γεν, μόνο το Ευρώ είναι ο «εχθρός», οτιδήποτε θα μείωνε την ισχύ του θα ήταν δώρο για τους Αμερικανούς και ζημία για τους Ευρωπαίους.
 
Κατ’ επέκταση, φαίνεται εν πρώτοις δίκαιη η θέση της Ευρώπης απέναντι μας, αφού κυρίως εμείς μπορούμε να «υπονομεύσουμε» την εγκαθίδρυση του Ευρώ σαν παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος στη θέση του δολαρίου και την εξ αυτής τεράστια ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού «βραχίονα» της ΕΕ (οπότε και του ΑΕΠ της). 
 
Θα μπορούσε όμως να αντικατασταθεί σήμερα το δολάριο από το ευρώ και άραγε να δικαιολογηθεί η βιασύνη της Γερμανίας να «αποκαταστήσει την τάξη», στοχοποιώντας τη χώρα μας για παραδειγματισμό των υπολοίπων κρατών-μελών της ΕΕ; Πιστεύουμε πως όχι, για τους παρακάτω μερικούς λόγους:
 
(α) Το ευρώ θα μπορούσε κάποτε να αντικαταστήσει το δολάριο στις διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές, μόνο εάν η Ευρώπη δημιουργήσει μία ολοκληρωμένη και αποτελεσματική χρηματοοικονομική αγορά. Αυτό είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι θα συμβεί, ενώ σίγουρα όχι στο κοντινότερο μέλλον.
 
(β) Εάν η ΕΕ ήταν ένας «άριστος νομισματικός χώρος», θα μπορούσε να υπάρξει η προοπτική. Αναλυτικότερα, εάν οι τιμές και οι μισθοί στα κράτη-μέλη της ανέβαιναν και έπεφταν συγχρόνως, όταν μεσολαβούσε κάποια αλλαγή στις οικονομικές συνθήκες (κάτι που προϋποθέτει πλήρη κινητικότητα του Κεφαλαίου και των Εργαζομένων μεταξύ όλων των χωρών), τότε θα μιλούσαμε γα άριστο νομισματικό χώρο.
 
Η ΕΕ, χωρίς καμία περαιτέρω αναφορά, φαίνεται καθαρά ότι δεν συνιστά τέτοιο χώρο, αφού της λείπουν και οι δύο προϋποθέσεις. Πόσο μάλλον όταν η «ξενοφοβία» που επικρατεί, κυρίως στις πιο πλούσιες χώρες-μέλη, επιδεινούμενη σήμερα από την οικονομική κρίση και το φόβο της απώλειας θέσεων εργασίας των κατοίκων τους από τους «οικονομικούς μετανάστες», μειώνει ακόμη περισσότερο την κινητικότητα των Εργαζομένων.
 
(γ) Εάν είχε προϋπάρξει η πολιτική ένωση της Ευρώπης, εάν δηλαδή ήμασταν Πολιτείες κατά το «πρότυπο» των Η.Π.Α. και όχι ανεξάρτητα κράτη, θα μπορούσε επίσης να υπάρχει η προοπτική. Όμως, η Ευρώπη ξεκίνησε σαν οικονομική ένωση (ΕΟΚ) και όχι πολιτική ολοκλήρωση κάποιων κρατών - και μία οικονομική ένωση δεν οδήγησε ποτέ από μόνη της στην πολιτική ολοκλήρωση (από ιστορικής άποψης, η πολιτική ολοκλήρωση προηγήθηκε ανέκαθεν της οικονομικής).
 
Εκτός αυτού, μάλλον συνεχίζει να υπάρχει «υποσυνείδητα» η διαφορετική θέση των δύο ηγέτιδων δυνάμεων της ΕΕ σχετικά με την πολιτική ένωση. Η Γερμανία προτιμούσε ανέκαθεν ένα «συγκεντρωτικό ομοσπονδιακό πολιτικό σύστημα», όπου προφανώς η ίδια θα αναδεικνυόταν η κυρίαρχη δύναμη. Αντίθετα, η Γαλλία ήταν πάντοτε υπέρ μίας «Ευρώπης των πατρίδων», η οποία θα επέτρεπε στα κράτη-μέλη να έχουν μεγαλύτερη ελευθερία δράσης. Εμείς όλοι θα προτιμούσαμε βέβαια μία «Ευρώπη των Πολιτών της», χωρίς κανέναν κυρίαρχο και με ισότιμη ψήφο των Πολιτειών, ανεξαρτήτως του μεγέθους ή της οικονομικής ισχύος τους.
 
Για τους λόγους αυτούς λοιπόν, αλλά και για πολλούς άλλους που δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν εδώ, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η βιασύνη, αλλά ούτε και οι άλλες επιθετικές ενέργειες της Γερμανίας. Όπως αναφέρει δε ξανά ο R. Gilpin: «Ένας τυχόν οικονομικός κλυδωνισμός σε μία περιοχή, που θα οδηγούσε τη συγκεκριμένη περιοχή σε κάμψη, θα μπορούσε εύκολα να έχει ολέθριο οικονομικό και πολιτικό αντίκτυπο όχι μόνο στην περιοχή που πλήττεται άμεσα, αλλά πιθανόν και σε ολόκληρη την ΕΕ».
 
Επομένως, στη βάση όλων όσων αναλύσαμε παραπάνω, είναι πολύ επιβλαβής η «στοχοποίηση» της χώρας μας για την Ευρώπη και για το μέλλον του κοινού μας νομίσματος. Σε κάθε περίπτωση, αφού μεταξύ άλλων η ένταξη στην Ευρωζώνη ήταν από την αρχή, για όλες τις χώρες, ένας δρόμος χωρίς επιστροφή (όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο τότε γερμανός καγκελάριος H. Kohl), η επίθεση που δεχόμαστε «υποθάλπει» επικίνδυνα τη συνοχή ολόκληρης της ΕΕ.
 
Είναι όμως δίκαιη ή άδικη, η ναι μεν επιβλαβής για την ΕΕ, αλλά έστω καλοπροαίρετη επίθεση αυτή; Για να απαντήσουμε στο συγκεκριμένο ερώτημα, θα πρέπει να δούμε ποιες είναι οι δυνατότητες διαχείρισης κρίσεων εκ μέρους των επί μέρους κρατών-μελών. Όπως εύκολα διαπιστώνουμε, επειδή τα κράτη της Ευρωζώνης   
 
(α) δεν έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν ανεξάρτητες νομισματικές πολιτικές για να καταπολεμήσουν την κάμψη (για παράδειγμα, δεν μπορούν να τυπώσουν χρήματα, όπως οι Η.Π.Α. για να ενισχύσουν τη ζήτηση, να αναθερμάνουν την οικονομία τους και να μειώσουν το εξωτερικό χρέος τους πληθωριστικά) και 
 
(β) δεν διαθέτουν σοβαρές δημοσιονομικές εξουσίες, εμποδιζόμενα από το Σύμφωνο Σταθερότητας (για παράδειγμα, δεν μπορούν να μειώσουν τους φόρους για να τονώσουν την κατανάλωση),
 
βρίσκονται σε αδυναμία να αντιδράσουν «ατομικά» σε περιόδους κρίσεων, οπότε ουσιαστικά είναι υποχρεωμένα να παραμένουν σε μία στάση επικίνδυνης αναμονής, «καταδικασμένα» σε απραξία.
 
Επομένως, η μοναδική δυνατότητα τους είναι να περιμένουν από το αόρατο χέρι της αγοράς να επιβάλλει την πτώση των μισθών (ενδεχομένως και των τιμών), μέχρι να αποκατασταθεί αυτόματα η ισορροπία ανάμεσα στην προσφορά και τη ζήτηση εργασίας. Φυσικά κάποια από τα κράτη αυτά «σκύβουν το κεφάλι» και κάποια όχι – ο καθένας μπορεί να κρίνει εδώ ποια έχουν δίκιο και ποια άδικο.
 
Δυστυχώς, ειδικά τα ασθενέστερα κράτη δεν έχουν την κατανόηση και την βοήθεια των υπολοίπων, όπως θα έπρεπε, με τη δικαιολογία του «ηθικού κινδύνου» (αν βοηθηθεί κάποιο δηλαδή, θα ζητούν όλα τα άλλα βοήθεια, εμμένοντας στην «κακοδιαχείριση»). Εξ αυτού πηγάζει τελικά ο φόβος πως, στην περίπτωση αυτή, οι ισχυρότερες οικονομίες θα υποχρεώνονταν συνεχώς να «πληρώνουν» τις ασθενέστερες, εις βάρος των δικών τους προϋπολογισμών.
 
Τα οικονομικά ισχυρότερα (πλεονασματικά) όμως κράτη έχουν τη δυνατότητα να αντιδράσουν, όταν υπάρξει μία μεγάλη κρίση. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από το πρόσφατο παράδειγμα της Γερμανίας η οποία, παρά τη διαφαινόμενη πτώση των φορολογικών εσόδων της κατά 20 δις € λόγω της παρούσης οικονομικής κάμψης, δεν σκέφτεται δημοσιονομική λιτότητα (την οποία όμως απαιτεί από την Ελλάδα), αλλά κάλυψη της μείωσης των εσόδων μέσω δανεισμού. Όπως ο ίδιος ο Υπουργός οικονομικών της δηλώνει, «Η μείωση των εξόδων του δημοσίου θα επιδείνωνε την παρούσα οικονομική κρίση», κάτι που σε καμία περίπτωση δεν το επιθυμεί. Επίσης από το παράδειγμα της Γαλλίας, η οποία επιδοτεί την αυτοκινητοβιομηχανία της, όταν εμείς καταδικασθήκαμε στο παρελθόν για ανάλογες ενέργειες. 
 
Επομένως είναι εντελώς άδικη η «επίθεση» εναντίον της χώρας μας, τουλάχιστον μέσα στα πλαίσια της παρούσης οικονομικής κρίσης. Μη έχοντας
 
(α) συναλλαγματικές δυνατότητες (υποτίμηση του νομίσματος μας για να ενισχύσουμε τις εξαγωγές και τον τουρισμό, μειώνοντας ταυτόχρονα τις εισαγωγές κλπ, όπως συμβαίνει ήδη στην Τουρκία που σημειώνει αύξηση του τουρισμού της κατά 27%, όταν σε εμάς διαπιστώνεται μείωση 19%),
 
(β) δημοσιονομικές δυνατότητες (όπως είδαμε, η ΕΕ ζητάει επίμονα την άμεση τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και τη μείωση των ελλειμμάτων, με όλα όσα όλα αυτά συνεπάγονται – περιορισμό των μισθών, λιτότητα, μειωμένη ζήτηση με το φόβο του αποπληθωρισμού κ.α.)
 
(γ) μία «φιλική» δομή του ΑΕΠ μας απέναντι σε κρίσεις (Στη Γερμανία υπερισχύει ο μεταποιητικός τομέας, στον οποίο η αύξηση της παραγωγικότητας είναι σχετικά εύκολη, αφού τα μηχανήματα, αντικαθιστώντας τους ανθρώπους, έχουν τη δυνατότητα να εργάζονται νυχθημερόν και να εξελίσσονται συνεχώς. Στην Ελλάδα όμως υπερισχύει ο τομέας των Υπηρεσιών, στον οποίο η αύξηση της παραγωγικότητας είναι πολύ πιο δύσκολη αφού, μεταξύ άλλων, οι άνθρωποι που υποχρεωτικά τον στελεχώνουν, δεν έχουν τις ιδιότητες των μηχανών)   
 
(δ) την οικονομική βοήθεια της ΕΕ, η οποία μας την αρνείται ουσιαστικά, επικαλούμενη τον «ηθικό κίνδυνο» και, τέλος,
 
(ε) μη έχοντας δυστυχώς (απογραφή) την εμπιστοσύνη της ΕΕ η οποία, αν μη τι άλλο, θα μπορούσε τουλάχιστον να μας προσφέρει περισσότερο χρόνο για την επαναφορά των ελλειμμάτων στο 3%, καθώς επίσης κάποια δημοσιονομική ελευθερία ορισμένης διάρκειας,
 
είμαστε «καταδικασμένοι» να υποδουλωθούμε στο Ευρωπαϊκό ΔΝΤ (Ταμείο Συνοχής) με δυσμενέστατες συνθήκες, οι οποίες θα επιδείνωναν περαιτέρω τη θέση μας (υψηλά επιτόκια, δημοσιονομική στενότητα, ακόμη μεγαλύτερη μείωση της ανταγωνιστικότητας μας κ.α.), αφού η χώρα δεν επιτρέπεται (τουλάχιστον λόγω ΕΕ) να χρεοκοπήσει, ή να «ρυθμίσει» τις πληρωμές και τα χρέη της, όπως πριν αρκετά χρόνια η Αργεντινή.
 
Περαιτέρω και πριν ακόμη απαντήσουμε στις υπόλοιπες ερωτήσεις που θέσαμε στην αρχή, οφείλουμε να διαπιστώσουμε εάν είναι σωστές οι κατηγορίες που απευθύνονται αποκλειστικά και μόνο στη χώρα μας, με τέτοια μανία. 
 
Κατ’ αρχήν, η Ελλάδα κατηγορείται, τόσο από το εξωτερικό, όσο και από το εσωτερικό της δυστυχώς, ότι α) συντηρεί ένα πολύ σπάταλο κράτος, β) υπάρχει εκτεταμένη διαφθορά, καθώς επίσης ότι γ) έχει μεγάλη φοροδιαφυγή.
 
Εν πρώτοις, αποδεχόμενοι ότι πράγματι όλα αυτά συμβαίνουν και οφείλουν άμεσα να διορθωθούν, δεν νομίζουμε ότι η παρούσα τεράστια οικονομική κρίση επιτρέπει να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες, οι οποίες είναι κατάλληλες για να ασχοληθεί η όποια κυβέρνηση μας με αυτούς τους συγκεκριμένους, πρακτικά εξαιρετικά δύσκολους στην επίλυση τους, προβληματισμούς.
 
Στη συνέχεια, θεωρούμε ότι τα προβλήματα του Σπάταλου κράτους και της Διαφθοράς είναι εν πολλοίς αλληλένδετα, ενώ θα επιλυθούν όταν προηγουμένως
 
(α) πάψουν να περιστρέφονται όλοι και όλα γύρω από τα πολιτικά κόμματα και
 
(β) λειτουργήσει επί τέλους ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς, αντικαθιστώντας την υφιστάμενη φεουδαρχία. Κάτι τέτοιο όμως δεν «εκβιάζεται» χρονικά, κυρίως επειδή δεν έχουμε ακολουθήσει τα βήματα εξέλιξης των άλλων κρατών, παραμένοντας για εκατοντάδες χρόνια στο σκοτεινό Μεσαίωνα (και μάλιστα σκλαβωμένοι), όταν η υπόλοιπη Ευρώπη πέρασε από την Αναγέννηση, από το Διαφωτισμό και από όλα τα υπόλοιπα στάδια φυσιολογικής «ενηλικίωσης».   
 
Όσον αφορά τώρα τη Φοροδιαφυγή, που επίσης πρέπει να πάψει να υπάρχει, σε καμία περίπτωση δεν είμαστε η μοναδική χώρα που πλήττεται (χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δικαιολογείται). Σίγουρα όμως (το ίδιο ισχύει και για τη διαφθορά, με «φωτεινό» παράδειγμα την Ιαπωνία, στην οποία ζει και βασιλεύει), είμαστε η μόνη χώρα που το «διατυμπανίζει» απίστευτα, τόσο στο εσωτερικό της, όσο και στο εξωτερικό. Κανένας λαός στον κόσμο δεν κατηγορεί τη χώρα του, σε όλα ανεξαιρέτως τα επίπεδα της, σε τέτοιο βαθμό.
 
Εκτός αυτού, ότι και αν συμβαίνει στο εσωτερικό μίας χώρας, σπάνια εγκαταλείπει τα «σύνορά» της, στο ποσοστό που παρατηρούμε έκπληκτοι καθημερινά ότι συμβαίνει στην Ελλάδα. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι εμείς, σε αντίθεση με πολλά άλλα ευρωπαϊκά κράτη, φορολογούμαστε επί πλέον και μάλιστα με πολύ υψηλό συντελεστή, πληρώνοντας για την εκπαίδευση των παιδιών μας (φροντιστήρια) και για την υγεία μας («διευκολύνσεις», ιδιωτικές κλινικές κλπ), ποσά που για τους άλλους λαούς είναι το λιγότερο εξωπραγματικά.
 
Ανεξάρτητα από αυτά, στη Γερμανία (προφανώς το ίδιο θα συμβαίνει και σε άλλα κράτη), τόσο η φοροδιαφυγή, όσο και (ιδιαίτερα) η «φοροαποφυγή», δεν είναι καθόλου αμελητέες έννοιες. Η «ιστορία του CD» το οποίο αγοράσθηκε από «διαρρήκτη» (!) έναντι 5.000.000 €, απασχόλησε έντονα τόσο την Ευρώπη, όσο και τις Η.Π.Α. Οι γερμανικές τράπεζες, αλλά και πολλές άλλες μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας, είναι εγκατεστημένες σχεδόν σε όλους τους γνωστούς φορολογικούς παραδείσους - από τα νησιά Cayman, μέχρι τις Μπαχάμες και το Ντουμπάϊ.
 
Χάρη στην επιμονή της Γαλλίας και μόνο, δημοσιεύθηκαν οι λίστες με τις γκρίζες και μαύρες «φορολογικές οάσεις» (που εκμεταλλεύονται προφανώς οι ολιγοπωλιακές πολυεθνικές και το διεθνές έγκλημα – όχι οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες ή οι απλοί πολίτες), από τις οποίες πραγματικά κινδυνεύει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα (στο τέλος της συνόδου G20 στο Λονδίνο, παρά τις αντιδράσεις των Βρετανών και άλλων). 
 
Περαιτέρω, ή τεράστια «φοροαποφυγή» εκ μέρους των πολυεθνικών επιχειρήσεων δεν αντιμετωπίζεται από καμία χώρα. Για παράδειγμα, τεχνάσματα όπως η διαφορετική τιμολόγηση των προϊόντων της μητρικής προς τις θυγατρικές ανά κράτος και φορολογικό συντελεστή (ιδιαίτερα των φαρμάκων μηδενικού σχεδόν κόστους παραγωγής), ο δανεισμός κεφαλαίων εκ μέρους της μητρικής προς τις θυγατρικές με «προσαρμοσμένο» επιτόκιο, η σωστή χρήση των διαφόρων μοντέλων δικαιόχρησης – σημάτων («κορυφή» του τομέα η Σουηδική ΙΚΕΑ με κεντρικά «φορολογικά» γραφεία στην Ολλανδία), η φορολογική εκμετάλλευση των ζημιών των εξαγορασθέντων εταιρειών από τις αγοράζουσες, μέσω συμψηφισμού με τα κέρδη τους εις βάρος των Εθνικών Οικονομιών και πολλά άλλα, είναι αδύνατον σχεδόν να αποκλεισθούν. Οι πίνακες που ακολουθούν είναι καλύτεροι από τις λέξεις:
 
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: DeutscheBank (Εσωτερικό & εξωτερικό)
 

Έτος
Κέρδη σε εκ. €
Μερίσματα σε εκ. €
Φορολογία σε εκ. €
 
 
 
 
1999
2.351
706
738
2000
6.896
801
-6.644
2001
1.803
808
1.429
2002
3.549
808
3.189
2003
2.758
872
1.542
 
 
 
 
ΣΥΝΟΛΟ
17.357
3.995
254

Πηγή:H. Weiss/E. Schmiederer 2005    Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
 
Σε σύνολο κερδών πενταετίας ύψους 17.357 εκ. € (17 δις δηλαδή) πλήρωσε μερίσματα στους μετόχους της 3.995 εκ. € (σχεδόν 4 δις €) και φόρους μόλις 254 εκ. €, ήτοι 1,46% επί των κερδών της!
 
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Μεγέθη γερμανικών εταιρειών 2003 (Τζίρος, Κέρδη, Φόρος σε εκ. €) 
 

Εταιρίες /
ΜΕΤΡΟ
Telekom
Lufthansa
Siemens
TUI
BMW
Δείκτες
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Τζίρος
55.056
55.838
17.714
74.875
19.215
42.636
Κέρδη
817
1.398
-785
3.372
246
3.206
Κέρδη/τζίρος
1,5%
2,5%
-4,4%
4,5%
1,3%
7,5%
Φόρος
246
-225
193
867
-68
1.258
Φόρος/Τζίρος
0,4%
-0,4%
1,1%
1,2%
-0,4%
3%
Εργαζόμενοι
252.037
251.000
94.798
419.300
64.257
93.821

Πηγή:H. Weiss/E. Schmiederer 2005      Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
 
Η Siemens δηλαδή, για παράδειγμα, με 419.300 εργαζομένους πληρώνει μόλις 867 εκ. € φόρους, επομένως 2.068 € ανά εργαζόμενο ετήσια. Από την άλλη πλευρά, μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες στον τουρισμό, η TUI, δουλεύει με ζημίες, όπως και η DeutscheTelekom. Θα έπρεπε να τις λυπηθεί κανείς ή μήπως κερδίζουν περισσότερα σε κάποιους «παραδείσους»;
 
Συνεχίζοντας στο ίδιο θέμα, ίσως αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα στις δυνατότητες μειωμένης φορολόγησης που προσφέρονται από τα λεγόμενα CoordinationCenters, τα οποία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Βέλγιο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘80, περίπου 200 πολυεθνικές εταιρείες ίδρυσαν στο Βέλγιο (με πρωτοβουλία φυσικά της χώρας) αυτά τα κέντρα, σκοπός τω οποίων ήταν ο συντονισμός των χρηματοοικονομικών δραστηριοτήτων των μητρικών εταιρειών τους (!).
 
Η προσέλκυση τους έγινε από την πρωτεύουσα της Ευρώπης, η οποία πρότεινε τη φορολόγηση των χρηματοοικονομικών κερδών τους μέσω ενός μικρού ποσοστού φορολόγησης επί των εξόδων λειτουργίας τους! Σαν αποτέλεσμα ήταν η φορολόγηση των χρηματοοικονομικών κερδών των 207 εγκατεστημένων εκεί πολυεθνικών εταιρειών, ύψους περίπου 5 δις € με μόλις 73 εκ. €, κάτι που σημαίνει με φορολογικό συντελεστή 1,36%. Η γερμανική Volkswagen για παράδειγμα είχε 81 εκ. € κέρδος από το γραφείο του Βελγίου το 2003, προερχόμενο προφανώς από άλλες χώρες, και πλήρωσε 87.000 € φόρο (φορολογικός συντελεστής 0,1%).           
 
Μπορούμε όμως, αδιαφορώντας εντελώς για όλα αυτά, να αντιπαρατεθούμε με επιτυχία στην άδικη επίθεση που δεχόμαστε, αντιστρέφοντας το «παιχνίδι» και εξερχόμενοι με σοβαρά κέρδη από την οικονομική κρίση; Σε τελική ανάλυση, μπορούμε μήπως να τεκμηριώσουμε ότι, τουλάχιστον στην περίπτωση της χώρας μας, η Γερμανία κάνει κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης της στην Ευρώπη, εάν υποθέσουμε ότι δεν μας συκοφαντεί, δυσφημίζοντας μας;
 
Μία τέτοιας έκτασης δυσφήμιση, ακόμη και αν δεχθούμε ότι δεν είναι κακοπροαίρετη, μπορεί να μας κοστίσει πάνω από 10 δις € σε ετήσιους τόκους (δυσανάλογη αύξηση του επιτοκίου δανεισμού μας), καθώς επίσης να καταστρέψει πολλούς τομείς της οικονομίας μας, μέσα σε μία νύχτα. Μπορούμε να το επιτρέψουμε, χωρίς να αντισταθούμε συλλογικά; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να προστατεύσουμε το Δίκαιο και την Ελλάδα;
 
Ολοκληρώνοντας, επειδή είμαστε απόλυτα εναντίον αυτών που επικαλούνται «συνομωσίες» για να δικαιολογήσουν τα λάθη και τις αδυναμίες τους, έχουμε την άποψη ότι εδώ δεν αποκαλύπτεται καμία συνομωσία, αλλά μία καθημερινή πραγματικότητα στις σχέσεις μεταξύ των κρατών, των κυβερνήσεων, των επιχειρήσεων και των λαών τους.
 
Οι απαντήσεις, οι λύσεις καλύτερα, στο επόμενο άρθρο μας, επειδή δεν θέλουμε να καταχραστούμε την υπομονή των αναγνωστών μας, έχοντας ήδη εξαντλήσει όλα τα περιθώρια ενός υποφερτής έκτασης άρθρου. Το ζητούμενο είναι πάντοτε η λύση και όχι η περιγραφή του προβλήματος, παρά το ότι φυσικά προηγείται, αφού κανένα πρόβλημα δεν λύνεται, όταν δεν το γνωρίζουμε σε όλες του τις λεπτομέρειες.
 
Βασίλης Βιλιάρδος
Αθήνα, 12.04.2009
Αξιολογήστε το άρθρο 
30 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

01/03 15:10  TRITON
Εξαιρετική ανάλυση,επι τη ευκαιρία,τώρα στο Βέλγιο φημολογείται η κατάργηση της ευνοικής ρύθμισης για τις πολυεθνικές...Υπάρχει τέτοια πιθανότητα και αν ναι ποιός θα είναι ο νέος φορολογικός τους παράδεισος?Φημολογούνται χώρες όπως η Τουρκία η το Ντουμπάι!
01/03 16:06  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Και πάλι μπράβο κύριε Βιλιάρδε.

Το 4ο Ράιχ είναι πιά γεγονός. Ποιά είναι η άποψή σας γι αυτό;

Εγώ προσωπικά προτιμώ το ΔΝΤ παρά τη μπότα των ναζί (κάποιοι λαοί ή έστω οι ηγέτες τους δε μπορούν να αλλάξουν όσο κι αν το προσπαθήσουν). Στους παγκόσμιους πολέμους άλλωστε είμασταν παραδοσιακά ενάντιοι των γερμανών, ενώ πολλάκις έχουμε ζημιωθεί φριχτά ως έθνος από τις επεμβάσεις των γερμανών στα δικά μας θέματα (βλ. βαβαρική αντιβασιλεία επί Όθωνα - καταστροφή του 1922).

Τους χρωστάμε μήπως ευγνομοσύνη για κάτι καλό που μας πρόσφεραν; Μήπως για την επίπλαστη ευδαιμονία των τελευταίων δεκαετιών (μάλλον μας πάχαιναν για να μας φάνε την κατάλληλη στιγμή); Μήπως για τα επιπλέον κερατιάτικα δισεκατομμύρια που πληρώναμε επί σειρά ετών στη SIEMENS και ένας Θεός ξέρει και που αλλού (π.χ. ΜΑΝ, άρματα μάχης - υποβρύχια κλπ); Μήπως επειδή μας αποζημίωσαν με το παραπάνω για τα όσα μας πήραν και όσα μας προκάλεσαν κατά τη διάρκεια της κατοχής; Μήπως τέλος σαν καλά (δουλοπρεπή) παιδιά, πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη επειδή είμαστε εταίροι στην Ε.Ε. η οποία μόνο Ένωση αποδεικνύεται ότι δεν είναι;

ΔΝΤ και πάλι ΔΝΤ.

Με απεριόριστη εκτίμηση.
01/03 19:26  Frixos
Διαβάζω για πολλοστή φορά τ΄απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη και τα "περί τον Κολοκοτρώνη" από τον Φωτάκο.

Συμπέρασμα μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση:

Το Ελληνικό το κράτος "δημιουργήθηκε" μέσα από εσωτερικές καταστροφέςκαιεμφύλιες συγκρούσεις των "πολιτικών" της περιόδου εκείνης,(Μαυροκορδάτου, Κωλλέτη, Μεταξά, Καλέργη κλπ), οι οποίοι υποταγμένοι στους "Μεγάλους Προστάτες",(ερμήνευε νταβατζήδες),(οι ίδιοι είναι και σήμερα), μέσω των πρεσβευτών, εκείνης της εποχής πολεμούσε η μία φατρία την άλλη τρώγοντας όλοι μαζί τις σάρκες του Ελληνισμού. Δηλαδή , επί το λαικότερον, αλλάζαμε τους "νταβατζήδες" με το παραμικρό και το πληρώναμε με αίμα και χρήμα. Ούτε σταθερότητα στην επιλογή του "νταβατζή μας" δεν είχαμε και τότε και σήμερα δυστυχώς.

Εν κατακλείδι αν δεν σταθεροποιηθεί το ...@ , ψάρια δεν τρώμε, κατά την ψαράδικη ρήση. Τους υβρίζαμε με τον χειρότερο τρόπο του Ευρωπαίους,(ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο), τους προσκυνήσαμε να μας δεχθούν στην αυλή τους,(και ας είχε και έχει σκουπίδια), τους είπαμε κατ΄επανάληψη ψέματα, ζήσαμε και ζούμε με τα δανεικά τους και τώρα ψαχνόμαστε πάλι από την αρχή να επιλέξουμε "νταβατζή" μη λαμβάνοντας υπόψιν ότι και τα σώβρακά μας τα έχουμε υποθηκευμένα.

Της επί χρήμασι εκδιδομένης γυναικός το κιγκλίδωμα , μετά συγχωρήσεως.Το ποία είναι η γυνή δεν χρειάζεται να το επεξηγήσω.

A rolling stone knows no home κατά το Ευρωπαικότερον.



01/03 19:37  ΚΥΠΡΙνΟΣ
02/03 11:29  Βασίλης Βιλιάρδος
Triton: Σας ευχαριστώ πολύ. Η πιθανότητα υπάρχει, αλλά κανείς δεν γνωρίζει ακόμη τίποτα ακριβέστερο.

Ανήσυχος πατέρας: Επίσης σας ευχαριστώ – μάλλον θα αποφύγουμε τελικά το Ράιχ, έστω και την τελευταία στιγμή. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον εμείς δεν θεωρούμε ότι οι πρόγονοι μας ήταν ένας άλλος λαός, όπως όταν γίνεται αναφορά σε «κάποιους ναζί».

Frixos: Λυπάμαι, αλλά δεν συμμερίζομαι τους «αφορισμούς» σας για την Ελλάδα. Εάν εξαιρέσουμε κάποια συγκεκριμένη «μερίδα» του πληθυσμού μας, όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούν για το καλύτερο. Η Δημοκρατία είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο εγχείρημα, σε πλήρη αντίθεση με τον Ολοκληρωτισμό.

Κυπρίνος: Ο Keynes δεν είναι ξεπερασμένος. Απλούστατα έχει επιτραπεί από την Πολιτική η ασυδοσία του μεγάλου «χρηματιστηριακού» Κεφαλαίου - αυτού δηλαδή που δεν κατευθύνεται στην πραγματική οικονομία, αρκείται να κερδοσκοπεί και απειλεί να μας καταστρέψει όλους. Σε κάθε περίπτωση, η «αποδοχή του μοιραίου» δεν αποτελεί συνταγή ανάπτυξης. Σας ευχαριστώ πολύ.
02/03 11:50  Frixos
Αγαπητέ κύριε Βιλιάρδο,

Είμαι βέβαιος ότι έχετε γνώση και άποψη για τον τρόπο με τον οποίον ιδρύθηκε το Ελληνικό Κράτος, από ποίους και πάνω σε ποιά βάση. Ο Μακρυγιάννης και ο Φωτάκος καταθέτουν πολιτικά γεγονότα , νοοτροπίες και συμπεριφορές, που δεν έχουν αμφισβητηθεί ιστορικά. Οι "αφορισμοί" δεν είναι δικοί μου αλλά τεκμαίρονται από τα ιστορικά γεγονότα.Κατά την άποψή μου είμαστε και μεταπρατικό κράτος και χωρίς σταθερούς άξονες στην πολιτική μας,(δηλαδή πάμε κατά τον πνέοντα άνεμο και τις προσωπικές πολιτικές επιλογές).Ως οικονομολόγος γνωρίζεται κάλλιον εμού ότι με δανεικά οχι μόνο αξιοπρέπεια δεν έχεις αλλά και δεν είναι δυνατόν να επιβιώσεις επί μακρόν.
Ωστόσο σέβομαι την διαφωνία σας.

Υ.Γ Θα σας παρακαλούσα να με συμβουλεύσετε, ως οικονομολόγος, αν πρέπει να διαθέσω το 30% των ετήσιων εσόδων μου για να βάλω πλάτη σε πολιτικές και νοοτροπίες, που μας έφεραν εδώ που σήμερα είμαστε!.
Καλή σας ημέρα
02/03 13:18  romanov
«Τα κόλπα και οι αμαρτίες των Ελλήνων είναι ένα πράγμα, και η μαζική σπέκουλα εις βάρος του ευρώ και της Ελλάδας είναι κάτι άλλο –το οποίο αγγίζει τις διαστάσεις του σκανδάλου», αναφέρει η εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας Bild. «Τράπεζες και αμοιβαία κεφάλαια δισεκατομμυρίων ευρώ στοιχηματίζουν υπέρ της διάλυσης ενός ολόκληρου κράτους και κάθε μέρα βγάζουν κέρδη εις βάρος της Ευρώπης», σημειώνει η εφημερίδα του κεντροδεξιού χώρου.

«Και δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από τότε που τα ευρωπαϊκά κράτη έσωσαν το συγκεκριμένο κλάδο. Ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι έρχονται τώρα να στοιχηματίσουν εις βάρος ενός ευρωπαϊκού κράτους –το οποίο η ΕΕ καλείται να διασώσει με τα χρήματα των φορολογουμένων», αναφέρει χαρακτηριστικά η Bild.
02/03 17:02  Βασίλης Βιλιάρδος
Frixos: Λυπάμαι εάν σαν στενοχώρησα – δεν είχα πάντως καμία τέτοια πρόθεση. Για το θέμα των χρεών έχετε απόλυτο δίκιο. Εάν μου επιτρεπόταν, θα σας συμβούλευα να τα διαθέσετε, εάν διαπιστώσετε πραγματική αλλαγή της Πολιτικής, καθώς επίσης όταν βεβαιωθείτε ότι θα διατεθούν σωστά από επαρκείς κυβερνώντες.

Romanov: Το «αδρανές» κεφάλαιο έχει δυστυχώς αυτονομηθεί πλήρως, υπερισχύει της Πολιτικής εμφανώς και εκμεταλλεύεται κάθε αδυναμία του συστήματος.
02/03 17:54  ΚΥΠΡΙνΟΣ
το αδρανές κεφάλαιο υπερισχύει της Πολιτικής απλώς ή την καθορίζει κιόλας? Κάποια στιγμή το αδρανές καφάλαιο αυτοπαγιδεύεται και καταστρέφεται,τρώει τις σάρκες ...αρκεί να μην πεθάνει ο κόσμος μέχρι ΤΟΤΕ!

Οταν λέω ότι ο Keynes ξεπεράστηκε εννοώ στην Ελλάδα των αλλοδαπών...χωρίς ρατσιστική διάθεση.

Το "μοιραίο" ίσως έλθει για να συγκαλύψει ένα έγκλημα που τελέστηκε και πέρασε απαρατήρητο...από τους πολλούς.
Γιατί κανονικά δεν,ΔΕΝ, θα έπρεπε να είχαμε πρόβλημα,σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία της ΤτΕ. Θα επανέλθω σε αυτό,αν κατάλαβες τι λέω,για σκέψου το ...
02/03 18:06  Frixos
*Εάν μου επιτρεπόταν, θα σας συμβούλευα να τα διαθέσετε, εάν διαπιστώσετε πραγματική αλλαγή της Πολιτικής, καθώς επίσης όταν βεβαιωθείτε ότι θα διατεθούν σωστά από επαρκείς κυβερνώντες*

Τα ρήματα και το πρόσωπο που χρησιμοποιήσατε στην πρόταση ,("διαπιστώσετε"και "βεβαιωθείτε") ,ως ενέργειες, έπονται των πράξεων των κυβερνητικών. Οι μέχρι τώρα κυβερνητικές πράξεις μόνο τέτοιες διπιστώσεις και βεβαιώσεις δεν επιτρέπουν και εδώ είναι το μεγάλο ζητούμενο, η πολλαπλές εξαπατήσεις, εκ μέρους των κυβερνώντων που δεν αφήνουν περιθώρια για να τους εμπιστευθεί ο πολίτης.Ωστόσο η πατρίδα μας αφορά όλους και δεν είναι κτήμα των αναξιόπιστων πολιτικών μας,(όχι βέβαια όλων).
Οψόμεθα.

Ευχαριστώ ειλικρινώς για την ανταλλαγή των απόψεών μας. Υγιαίνετε
02/03 23:56  τσατσαρα
Μια και έρχονται δύσκολοι καιροί ας καλλιεργήσουμε λίγο την ... μας συνείδηση:

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί
Οι έμποροι φωνάζουν γι’αγορές
Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
Κηρύχνουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα
Ζητάνε θυσίες
03/03 03:21  Skakistis
Κύριε Βιλιάρδο πραγματικά σας θαυμάζω! Έχω όμως μια καίρια απορία! Σε περιόδους παχιών αγελάδων όταν τρέχαμε με ρυθμούς ανάπτυξης 5% ,(και φυσίκα δεν κάναμε αυτα που έπρεπε),ένας δημόσιος υπάλληλος απεκόμιζε τοτε τα ίδια ωφέλη με έναν φοροκλόφτη ελεύθερο επαγγελματία που τον ευνοούσε η οικονομική ευημερία? Τώρα γιατί καλείται να βγάλει τα κάστανα απο τη φωτιά ο οικονομικα πιο αδύναμος? Είναι κοινωνικοοικονομικά δίκαιο αυτό? Και εν πάση περιπτώση όταν χτυπάς την ήδη διαλυμένη αγοραστική δύναμη των μικρομεσαίων θα ταν απαραίτητο για να μην γίνουμε αργεντινή να μειώσεις με αγορανομικές διατάξεις τα προϊόντα που μπαίνουν στο καλάθι της νοικοκοιράς!Ειδάλως η εγκληματικότητα θα εκτιναχθεί!Θα κλέβουν και τους φούρνους!
03/03 13:34  romanov
Τέλος στα σενάρια περί παροχής οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα επιχειρεί να βάλει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος υποστηρίζει σε συνέντευξή του ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει ζητήσει ενίσχυση για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών της προβλημάτων.

«Η Ελλάδα δεν έχει ζητήσει καμία οικονομική βοήθεια, οπότε το θέμα της στήριξης δεν υφίσταται», δήλωσε στην καθημερινή γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung.
03/03 14:51  giotch
Τελικά κάντε πετάλι,
-δημιουργήστε συναγωνισμό ανάμεσα στις υπηρεσίες
-βοηθήστε τούς πολίτες, εμψυχώστε τους απαλλάξτε τους από την γραφειοκρατία
-υλοποιήστε τούς στόχους
-προβλέψτε τα προβλήματα κ προνοηστε για αυτά πριν εμφανιστούν
-βγάλτε χρήματα αντί να ξοδεύεται
-δημιουργήστε μηχανισμούς αγοράς
Πολλές φορές η γνώμη του κόσμου μπορεί και να μην είναι κ η σωστή. Η αντιδράσεις για την υπάρχουσα κατάσταση στη Ελλάδα που θα μεταφέρουν το πρόβλημα? ο γνώστης που μπορεί να θεραπεύσει την κατάσταση αυτή τη στιγμή είναι το επιστημονικό προσωπικό που μας επιτηρεί και με την καλή συνεργασία μας ίσως να δούμε κ καλά αποτελέσματα ..δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση με δίκη μας ευθύνη και της αξιοπιστίας που λαμβαναμε μέχρι τώρα από την Ευρώπη...γιατί άραγε έχουμε φτάσει στο σημείο να μεταφέρουμε τα βάρη στους ελεγκτικούς μηχανισμούς της κοινότητας ?το να είσαι απλώς κ δικαίως μπορεί να είναι πολύ δύσκολο άλλα μακροχρόνια θα βγεις σίγουρα κερδισμένος.
Πώς μπορώ να βρω πληροφορίες για το έργο του καθηγητή Κουτσογιαννης Ιωάννης (καθηγητής ανώτατης οικονομικής σχολής Πειραιώς – διευθ. Οικονομικών μελετών τράπεζας ελλαδασ)
hyvaa huomenta !
03/03 14:55  giotch
Συγνωνη το σχολιο αυτο δεν ειναι για το αρθρο σασ.απο λαθος μ ηρθε στη σελιδα σασ.ευχαριστω πολυ
03/03 16:28  Βασίλης Βιλιάρδος
Κυπρίνος: Δυστυχώς, είναι πιθανόν ακόμη και να την καθορίζουν – σας ευχαριστώ για την επικοινωνία.

Frixos: Ας ελπίσουμε ότι δεν θα επαναληφθεί το παρελθόν – σωστά λέτε ότι η Ελλάδα μας αφορά όλους.

Τσατσάρα: Οι θυσίες δεν είναι ανάγκη καν να ζητούνται – τις περισσότερες φορές είναι υποχρεωτικές.

Skakistis: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια. Δυστυχώς, οι αδύναμοι είναι η πλειοψηφία, οπότε η δική τους «συνδρομή» προσφέρει μεγαλύτερα ποσά στα ταμεία. Εκτός αυτού, είναι «πρακτικά» κατά πολύ ευκολότερη. Προφανώς, τουλάχιστον ο ΦΠΑ για τα προϊόντα του βασικού «καλαθιού» θα έπρεπε να μειωθεί.

Romanov: Ο «κύριος» που αναφέρετε, δεν θα περίμενε κανένας ποτέ να εκφράσει μία διαφορετική άποψη.

Giotch: Κανένα πρόβλημα.
04/03 17:33  romanov
Ο γερμανός υπουργός Οικονομίας Ράινερ Μπρίντερλε επανέλαβε σήμερα ότι η Ελλάδα οφείλει να επιλύσει η ίδια τα δημοσιονομικά της προβλήματα και σημείωσε ότι η γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ θα το πει αυτό ξεκάθαρα στο Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος αναμένεται αύριο στο Βερολίνο.

«Οφείλουμε να είμαστε πιστοί στην αρχή, σύμφωνα με την οποία κάθε χώρα οφείλει να επιλύει τα δικά της προβλήματα», δήλωσε ο υπουργός, ο οποίος χαιρέτισε παράλληλα τα μέτρα που εξήγγειλαν χθες οι ελληνικές αρχές.

Ο εκπρόσωπος της καγκελαρίας δήλωσε χθες, Τετάρτη, ότι η επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στο Βερολίνο δεν θα είναι σε καμία περίπτωση αφιερωμένη σε μια ενδεχόμενη οικονομική βοήθεια της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

Η ίδια η καγκελάριος δήλωσε εξάλλου ότι η επίσκεψη αυτή δεν αφορά «γερμανικές βοήθειες», αλλά «τις καλές σχέσεις μεταξύ της Γερμανίας και της Ελλάδας».
05/03 17:01  Βασίλης Βιλιάρδος
romanov: Ένα μικρό συμπλήρωμα του άρθρου:
Αν και είμαστε σίγουροι λοιπόν ότι πολλοί «απλοί» Γερμανοί Πολίτες είναι εντελώς αντίθετοι με το «επίπεδο» (niveau) της σημερινής σύγκρουσης, έτσι όπως αυτή «εκφράζεται» από αρκετά ΜΜΕ της χώρας τους, αναγνωρίζοντας ότι η ανταλλαγή «άθλιων» προσβολών όχι μόνο δεν προάγει τα συμφέροντα της Ενωμένης Ευρώπης αλλά, αντίθετα, «απειλεί» να την οδηγήσει πολλούς αιώνες πίσω, δεν μπορούμε παρά να αντισταθούμε «πολιτισμένα» - αρνούμενοι εν πρώτοις κάθε είδους βοήθεια εκ μέρους της Γερμανικής Κυβέρνησης.


Άλλωστε δεν ζητήσαμε ποτέ τη βοήθεια της Γερμανίας, ενώ δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε, πως είναι δυνατόν να της επιτρέπεται να «ιδιοποιείται» το όνομα της ΕΕ - να «εκφράζεται» δηλαδή για λογαριασμό της Κομισιόν, σαν να μην υπήρχε καμία άλλη χώρα. Είναι αλήθεια ήδη η Γερμανία ο Ευρωπαίος Ηγεμόνας, ο μονάρχης που διοικεί απολυταρχικά την Ένωση, χωρίς τη συμμετοχή κανενός άλλου; Δεν είναι ντροπή για το Spiegel να γράφει ότι «Η Αθήνα παρακαλάει το Βερολίνο να της παράσχει πολιτική Βοήθεια»;
08/03 11:28  Βασίλης Βιλιάρδος
PAX GERMANICA: Η φτώχεια μίας Δημοκρατίας είναι πολύ καλύτερη από την υλική ευημερία η οποία, καθώς ισχυρίζονται, συνυπάρχει με τον Ολοκληρωτισμό, όπως ακριβώς η ελευθερία είναι καλύτερη από τη δουλεία (Δημόκριτος)
http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1697.aspx

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις