Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
***ΠΡΟΣΟΧΗ***
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι από τις 20 Δεκεμβρίου η υπηρεσία του Capital.gr
Capital Blogs θα αναστείλει τη λειτουργία της για τεχνικούς λόγους.
Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση.
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΑΠΕΡΓΙΕΣ
3899 αναγνώστες
Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010
14:37

Οι μαζικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων, ειδικά τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, θα δηλώσουν επίσημα «ανυπακοή» των Πολιτών, στην εφαρμογή των μέτρων της κυβέρνησης, οδηγώντας μας σε εθνική χρεοκοπία.

 

****************

 

Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο μας (ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Οι βασικές αιτίες της χρεοκοπίας ενός κράτους, τα αποτελέσματα της για τους πιστωτές, τον κρατικό μηχανισμό, την οικονομία και τους πολίτες της χώρας, οι διάφοροι μέθοδοι αποφυγής της, οι λανθασμένοι χειρισμοί, ιστορικά παραδείγματα κρατικών πτωχεύσεων και οι δείκτες μέτρησης-αξιολόγησης του κινδύνου της χρεοκοπίας ενός κράτους  20/11/2009 ), υπάρχουν αρκετές δυνατότητες για να αποφύγει ένα κράτος την οριστική του χρεοκοπία.

 

Εάν όμως δεν υπάρξει, από αρκετό χρονικό διάστημα πριν το «μοιραίο», η ανάλογη σοβαρότητα (άρθρο μας: Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ: Η αναμενόμενη δημοσιονομική κρίση πλήττει πρώτα τη χώρα μας, καθιστώντας την ανυπεράσπιστο στόχο των κερδοσκόπων και ωρολογιακή βόμβα μεγάλης ισχύος στα θεμέλια της Ευρωζώνης.  12/12/2009), καθώς επίσης η απόλυτη «συναίνεση» των εργαζομένων, των συνδικάτων, των επιχειρήσεων και των πολιτικών κομμάτων του, είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχουν θετικό αποτέλεσμα. Σε γενικές γραμμές οι σημερινές δυνατότητες, περιοριζόμενοι εδώ σε μία χώρα της Ευρωζώνης, είναι οι εξής:

 

(α)  Η δραστική μείωση των δημοσίων δαπανών, όπου «ύστατος» στόχος τους είναι ο περιορισμός των κοινωνικών παροχών, ενώ προέχει η ελαχιστοποίηση των διαφόρων ενισχύσεων-επιδοτήσεων (μέτρα στήριξης, φοροελαφρύνσεις κλπ), καθώς επίσης των μισθών και άλλων εξόδων που συνιστούν μεγάλο μέρος της επιβάρυνσης του ετήσιου προϋπολογισμού.

 

(β)  Η αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, καθώς επίσης η επιβολή νέων φόρων σε όλους ανεξαιρέτως τους Πολίτες (επιχειρήσεις) της χώρας.

 

(γ)  Η επιβολή «καταναγκαστικών μέτρων» εκ μέρους της κυβέρνησης, επί πλέον των συνήθων φορολογικών. Δηλαδή, οι ειδικοί φόροι εις βάρος της ατομικής περιουσίας των Πολιτών, καθώς επίσης των επιχειρήσεων, οι οποίοι επιβάλλονται «καταναγκαστικά» από το κράτος, χωρίς τη συμφωνία τους και χωρίς να έχουν «προ-αναγγελθεί» στον ετήσιο προϋπολογισμό.

 

Τέλος, ουσιαστικά ένα κράτος θεωρείται επίσημα χρεοκοπημένο, μόνο εάν οι Πολίτες του επιδείξουν «ανυπακοή» - εάν «επαναστατήσουν» δηλαδή και εμποδίσουν την εφαρμογή των καταναγκαστικών και λοιπών μέτρων που επιβάλλονται από την κυβέρνηση τους.   

 

Έχουμε την άποψη λοιπόν ότι (αν και αναγνωρίζουμε την «ανάγκη» απεργιακών κινητοποιήσεων για την εξασφάλιση «κεκτημένων», άρθρο μας: ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ: Οι καινούργιοι εχθροί των κρατών, οι αντιδραστικές κοινωνίες που αναπτύσσονται ραγδαία, καθώς επίσης οι πολιτικές ηγεσίες, πιθανόν «παραγνωρίζουν» τη σημασία των συνεχώς υψηλότερων χρεών, τα οποία απειλούν «ευθέως ανάλογα» την εμπιστοσύνη των πολιτών στις χώρες τους  6/1/2010), τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, οι μαζικές απεργίες δηλώνουν επίσημα «ανυπακοή» των Πολιτών, στην εφαρμογή των μέτρων της κυβέρνησης.

 

Εάν λοιπόν «κλιμακωθούν», είναι πολύ πιθανόν να μας οδηγήσουν τελικά στη χρεοκοπία η οποία, σε τελική ανάλυση, θα κοστίσει πολύ περισσότερο στο σύνολο του πληθυσμού της χώρας – ειδικά εάν «επιλεχθεί» η λύση του ΔΝΤ (το ΕΝΤ θα είναι ίσως ακόμη χειρότερο), το οποίο ουσιαστικά λειτουργεί σαν ένας «σύνδικος πτώχευσης», με κύριο στόχο του την εξασφάλιση των πιστωτών του κράτους που χρωστάει (θα επανέλθουμε με λεπτομερή ανάλυση σε επόμενο άρθρο μας).

 

Επειδή η «διαδικασία» αυτή (ΔΝΤ) θα μας «μετάλλασσε» ενδεχομένως σε ένα «προτεκτοράτο» (των Η.Π.Α. ή της ΕΕ), κρίνουμε σκόπιμη την επαναφορά ενός παλαιότερου άρθρου μας, από το Μάρτιο του 2009.

 

Αθήνα, 10. Μαρτίου 2010

Βασίλης Βιλιαρδος

viliardos@kbanalysis.com

 

ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

 

PAX GERMANICA: Η φτώχεια μίας Δημοκρατίας είναι πολύ καλύτερη από την υλική ευημερία η οποία, καθώς ισχυρίζονται, συνυπάρχει με τον Ολοκληρωτισμό, όπως ακριβώς η ελευθερία είναι καλύτερη από τη δουλεία (Δημόκριτος)  6/3/2010

 

 

Σύγχρονες αποικίες μέσω οικονομικών κατακτήσεων

Μάρτιος 2009

 

Σε προηγούμενο άρθρο μας (Αποπληθωρισμός: Το πλέον τρομακτικό σενάριο της οικονομικής κρίσης, στο οποίο βρισκόμαστε πιο κοντά από ποτέ, με καλύτερη δυνατή ενδεχόμενη επένδυση τη διατήρηση των χρημάτων σε μετρητά  27/2/2009) αναφέραμε, μεταξύ άλλων, ότι υπάρχει ένας αφανής δανεισμός των επιχειρήσεων στη χώρα μας, ο οποίος προέρχεται από τις μεταχρονολογημένες επιταγές, ύψους 300 δις €. Πρόκειται για ένα ποσόν που είναι μεγαλύτερο από το ετήσιο ΑΕΠ (περίπου 241 δις € το 2007) και υψηλότερο από το Δημόσιο Χρέος (257,1 δις € ή 104,3% του ΑΕΠ). Οι μεταχρονολογημένες αυτές επιταγές θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν σαν «πληθωριστικά» χρήματα, αφού κυκλοφορούν και ανταλλάσσονται οπισθογραφημένες. Εκτός λοιπόν από το δημόσιο τομέα, είναι υπερχρεωμένος και ο ιδιωτικός, τουλάχιστον συγκριτικά με τις μεγάλες Οικονομίες της ΕΕ, οπότε κινδυνεύει επίσης.

 

Είχαμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, με την  κρίση που αρχίζει να εμφανίζεται και στην Ελλάδα, οι βιομηχανίες πιθανόν θα αυξήσουν τις τιμές πώλησης τους προς το εμπόριο, τουλάχιστον για να καλύψουν τους μεγαλύτερους πιστωτικούς κινδύνους από τις μεταχρονολογημένες επιταγές (Πληθωριστικός αποπληθωρισμός: Ένα ιδιαίτερα σκοτεινό και οξύμωρο υποθετικό σενάριο γα τις μικρές Οικονομίες  5/3/2009). Σε τελική ανάλυση λοιπόν, η ζήτηση θα μειώνεται συνεχώς, ενώ οι τιμές των προϊόντων θα αυξάνονται, οπότε θα έχουμε έναν εκρηκτικό μίγμα πληθωρισμού με αποπληθωρισμό, πολύ δύσκολο στη διαχείριση του.

 

Όπως συμβαίνει σε όλα τα πράγματα, κάποιοι ζημιώνονται και κάποιοι ωφελούνται από τέτοιου είδους καταστάσεις, οι οποίες στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από ευρύτερες αλλαγές. Κατά την άποψη μας, οι επιχειρήσεις που σίγουρα ωφελούνται είναι αυτές που εισάγουν και πουλούν τα εμπορεύματα τους μόνες τους (για παράδειγμα οι ξένες αλυσίδες λιανικής, όπως οι Lidl, Ikea, Media Markt κ.α.), αφού στο μέλλον θα αγοράζουν τα προϊόντα τους σε ακόμη φτηνότερες τιμές λόγω αποπληθωρισμού στο εξωτερικό, ενώ θα τα πουλούν ακριβότερα, λόγω του ιδιότυπου πληθωρισμού στο εσωτερικό.

 

Εκτός αυτού, θα αγοράζουν όλο και περισσότερους «κωδικούς» από το εξωτερικό, αφού η ελληνική βιομηχανία θα γίνεται όλο και λιγότερο ανταγωνιστική, τόσο από τις «μικροοικονομικές», όσο και από τις «μακροοικονομικές» συνθήκες που θα επικρατούν στη χώρα μας. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με μία πιθανή έκρηξη των μεταχρονολογημένων επιταγών, είτε λόγω της πιστωτικής συρρίκνωσης των τραπεζών, είτε για άλλες αιτίες, θα σημάνει τη μαζική χρεοκοπία πολλών επιχειρήσεων, μεταξύ άλλων των βιομηχανιών και του χονδρικού εμπορίου. Κατά την άποψη μας, όσο περισσότερο «βάλλεται» η εμπορική πίστη διεθνώς, τόσο πιο επικίνδυνη είναι η κατάρρευση της ελληνικής αγοράς των μεταχρονολογημένων επιταγών.       

 

Δυστυχώς, μία τέτοιου είδους «ζοφερή» προοπτική, δεν είναι μόνο για τις ελληνικές επιχειρήσεις καταστροφική, αλλά και για το ελληνικό Δημόσιο. Όπως είναι γνωστό το ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), το σύνολο δηλαδή όλων των προϊόντων και αγαθών που παράγει μια οικονομία εκπεφρασμένο σε χρηματικές μονάδες, είναι η συνισταμένη:

 

(α) της κατανάλωσης, της δαπάνης δηλαδή που πραγματοποιούν τα νοικοκυριά για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών (προφανώς θα μειωθεί)

 

(β) της επένδυσης, της δαπάνης δηλαδή για την αγορά κεφαλαιουχικού εξοπλισμού, αποθεμάτων και κτιρίων συμπεριλαμβανόμενης και της δαπάνης για την αγορά νέων κατοικιών (επίσης προφανώς θα μειωθεί, πόσο μάλλον όταν ανέκαθεν είχαμε από  μειωμένες έως ανύπαρκτες επενδύσεις από τις ξένες χώρες)

 

(γ) των δημοσίων δαπανών, αυτών δηλαδή για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών, τις οποίες πραγματοποιούν η τοπική αυτοδιοίκηση και οι κυβερνήσεις, όπως για παράδειγμα η αγορά αμυντικού εξοπλισμού και


(δ)
των καθαρών εξαγωγών, των δαπανών δηλαδή για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται στην εγχώρια οικονομία και αγοράζονται από αλλοδαπούς (εξαγωγές), μείον τη δαπάνη για την αγορά ξένων αγαθών (εισαγωγές) και υπηρεσιών που πωλούνται στην εγχώρια οικονομία (και εδώ θα έχουμε προφανώς μείωση, αφού ήδη διαφαίνεται από τις εξαγωγές και προβλέπεται ως άνω για τις εισαγωγές).

 

Με βάση αυτά που έχουμε ήδη αναφέρει, αλλά και με τα απλά συμπεράσματα μας, τουλάχιστον οι τρείς από τις τέσσερις αυτές συνιστώσες (μοναδική πιθανή εξαίρεση οι δημόσιες δαπάνες) θα πάψουν να αυξάνονται - αν δεν διαγράψουν αρνητική πλέον πορεία. Επομένως, το ΑΕΠ πιθανότατα δεν θα συνεχίσει την αυξητική του πορεία και δεν θα είναι 298 δις €, όπως είχε προβλέψει το ΔΝΤ το 2007 (με 1,30 το $). Όμως, το δημόσιο χρέος (η πορεία του οποίου είναι συνυπεύθυνη για τα επιτόκια δανεισμού της χώρας μας, την πιστοληπτική αξιολόγηση της κλπ), προσδιορίζεται σαν ποσοστό του ΑΕΠ, οπότε η συγκριτική αύξηση του είναι εξαιρετικά πιθανή, ακόμη και αν περιοριστούν οι δημόσιες δαπάνες

 

Ο προσδιορισμός αυτός του Δημοσίου Χρέους σαν ποσοστό επί του ΑΕΠ, είναι (σχετικά) κάτι ανάλογο, σαν να προσδιορίζει μία ιδιωτική επιχείρηση τα χρέη της ως ποσοστό επί του ετησίου τζίρου της (δυστυχώς τα χρέη πολλών ελληνικών επιχειρήσεων ξεπερνούν τον ετήσιο τζίρο τους) και όχι σαν αυτού καθ’ εαυτού απόλυτο μέγεθος. Στην περίπτωση αυτή, ο μόνος τρόπος για να μειώσει η επιχείρηση το «δείκτη» είναι είτε η αύξηση του τζίρου της, είτε η μείωση των χρεών της. Η αύξηση όμως του τζίρου της, εάν δεν είναι αντίστοιχα κερδοφόρα, τελικά οδηγεί σε έναν μάλλον πλασματικό δείκτη ευρωστίας που σε κάποια στιγμή, εάν επιδεινωθούν οι γύρω συνθήκες, οδηγεί στην ανεπίστρεπτη χρεοκοπία της.  

 

Μπορεί λοιπόν η Ελληνική Οικονομία (Δημόσιος και Ιδιωτικός τομέας) να αυξήσει το «τζίρο» της κερδοφόρα, κάτω από τις σημερινές συνθήκες της διεθνούς οικονομικής κρίσης; Εάν προστεθεί ο κρυφός δανεισμός των επιχειρήσεων (μεταχρονολογημένες επιταγές) στα υπόλοιπα προβλήματα που υπάρχουν, είναι δυνατόν να αυξηθεί ένας «τζίρος», ο οποίος όχι μόνο στηρίζεται σε υπερβολικά χρέη, αλλά προϋποθέτει περεταίρω πιστώσεις, εν μέσω μίας παγκόσμιας πιστωτικής συρρίκνωσης; Δεν θα χαρακτηριζόταν κάτι τέτοιο σαν «φυγή προς τα εμπρός», όπως η κατάσταση εκείνη δηλαδή που γνωρίζουμε από τις επιχειρήσεις ότι συμβαίνει συχνά, λίγο πριν από τη χρεοκοπία τους;

 

Από την άλλη πλευρά, μπορεί η Ελληνική Οικονομία (ξανά Δημόσιος και Ιδιωτικός τομέας) να μειώσει τα χρέη της, ευρισκόμενη ουσιαστικά (ρεαλιστικά) σε αδυναμία να αυξήσει το τζίρο της, διατηρώντας μεταφορικά μία υγιή κερδοφορία; Είτε μπορεί όμως, είτε δεν μπορεί, δεν είναι σε τελική ανάλυση υποχρεωμένη να το κάνει; Εάν δεν το κάνει μόνη της, δεν θα αναγκαστεί από «τρίτους» αφού, η χώρα τουλάχιστον, δεν μπορεί να κλείσει, όπως μία ιδιωτική επιχείρηση; Εάν οι «τρίτοι» αυτοί θα είναι η ΕΕ ή το ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), αλλάζει τίποτα στα επώδυνα μέτρα που τελικά θα πρέπει να ληφθούν;   

 

Ενδεχομένως λοιπόν, από τη μία πλευρά θα αντιμετωπίσουμε ένα κύμα χρεοκοπίας πολλών ελληνικών επιχειρήσεων, προφανώς με αντικατάσταση των απαραίτητων για τη λειτουργία της αγοράς από ξένες, ενώ από την άλλη μία επίσης αντικατάσταση σε κρατικό επίπεδο (πλήρη υποταγή στις οδηγίες της ΕΕ ή του ΔΝΤ), σε συνθήκες μίγματος πληθωρισμού των προϊόντων πρώτης ανάγκης και αποπληθωρισμού των υπολοίπων αξιών (μετοχές, ακίνητα, εργασία κλπ). Ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν θα σήμαινε απότομη υποβάθμιση του επιπέδου ζωής μας, μέσα από μία επώδυνη πτώση αναζήτησης ενός νέου σημείου ισορροπίας της οικονομίας και της κοινωνίας μας εν γένει;    

 

Κατά την άποψη μας, αφού έτσι και αλλιώς θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το πρόβλημα, θα ήταν καλύτερο να το αντιμετωπίσουμε άμεσα, θαρραλέα και μόνοι μας, χωρίς να αναγκαστούμε να υποταχθούμε σε ξένους «εισβολείς». Προϋπόθεση είναι βέβαια η επανάκτηση της εθνικής μας υπερηφάνειας, την οποία δυστυχώς θυσιάσαμε στο βωμό της άμετρης κατανάλωσης, της μειωμένης παραγωγικότητας και της εμμονής μας να πιστεύουμε στον  «από μηχανής Θεό» (στο θείο από την Αμερική ή στον πολιτικό της συναλλαγής), αυτόν δηλαδή που εμφανίζεται πάντοτε την τελευταία στιγμή για να μας σώσει από το χείλος του γκρεμού.  

 

Όπως μία επιχείρηση που βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία, οφείλουμε να δεχτούμε τα λάθη μας με την απαραίτητη αυτοκριτική - αυτή δηλαδή που δεν μας οδηγεί στη μίζερη ενοχοποίηση τρίτων για τα δικά μας σφάλματα, αλλά στη λήψη άμεσων μέτρων αναστροφής της πορείας. Στη συνέχεια, πρέπει να κάνουμε το πρόγραμμα μας αποδεχόμενοι έναν πολύ χαμηλότερο τζίρο (ΑΕΠ) και να περιορίσουμε δραστικά τα έξοδα μας (δημόσιες και ιδιωτικές δαπάνες), αφού μόνο έτσι θα διατηρήσουμε εμείς τις επιλογές, τον έλεγχο δηλαδή του κράτους και της κοινωνίας μας, τον οποίο κινδυνεύουμε να μας τον στερήσουν οι ξένοι.

 

Για να τα καταφέρουμε, δεν χρειαζόμαστε απλά την αυτονόητη συναίνεση των πολιτικών κομμάτων που ζήτησε πρόσφατα ο Πρωθυπουργός, αλλά μία πραγματικά εθνική ομοψυχία, μία «συστράτευση» όλων μας ανεξαιρέτως – πολιτικών, επιχειρηματιών, ιδιωτών. Τόσο το κράτος μας, όσο οι επιχειρήσεις και ο λαός στο σύνολό του χρειάζονται σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, ένα «Crisis Management» υψηλής ποιότητας και απόλυτης πειθαρχίας/συνοχής. Το κράτος οφείλει να παραμείνει δικό μας, οι ελληνικές επιχειρήσεις επίσης – οπότε πρέπει να παραμερίσουν εντελώς τα πάσης φύσεως προσωπικά συμφέροντα, αυτά δηλαδή που στηρίζουν το κέρδος του ενός στη ζημία του άλλου.

 

Περαιτέρω, γνωρίζοντας ότι σε κάθε κρίση υπάρχουν πολλές ευκαιρίες, αφού αλλαγή σημαίνει ταυτόχρονα αναδιανομή, ίσως μέσα από τις σημερινές συνθήκες  μπορέσουμε να κερδίσουμε τη θέση που μας αξίζει, αφού αυτό που μας λείπει δεν είναι η έμφυτη δημιουργικότητα, αλλά η επίκτητη μεθοδικότητα. Αντιμετωπίζοντας τη διεθνή κρίση και την εθνική χρεοκοπία όχι παθητικά,  αλλά σαν πρόκληση και ευκαιρία, μόνο τώρα μπορούμε να αλλάξουμε ριζικά το αρρωστημένο σύστημα που τόσα χρόνια ταλαιπωρεί τη χώρα μας, χαράσσοντας μία εντελώς νέα πορεία (άρθρο μας: Η ανίατη ασθένεια της ελεύθερης Οικονομίας: Υπερσυγκέντρωση Κεφαλαίων σε λίγους  12/2/2009).

 

Η διαφθορά πρέπει να εκλείψει εντελώς, η πολιτική συναλλαγή να σταματήσει, η μεγάλη φτώχεια και ο υπερβολικός πλούτος να πάψουν να υπάρχουν. Η απασχόληση των ιθυνόντων με τις «λεπτομέρειες» (όπως για παράδειγμα με το κλείσιμο όλων των φροντιστηρίων, με τη σωστή εκπαίδευση για όλους, με την Υγεία, με την εξάλειψη της γραφειοκρατίας κλπ) θα πρέπει να είναι πρώτης προτεραιότητας.

 

Τα μεγάλα πολιτικά κόμματα πρέπει να πάψουν να μας κουράζουν με τα κοινότυπα «προγράμματα ιδεών» που εμφανίζουν κάθε φορά (όπως και στις επιχειρήσεις, οι δημιουργικές σκέψεις και οι Ιδέες ανήκουν στο πεδίο των μικρών κομμάτων) και να μας προτείνουν πια Οργανογράμματα για όλες τις δημόσιες θέσεις, ειδικά για αυτές των δημοσίων επιχειρήσεων (υφισταμένων και μελλοντικών). Η χώρα μας διαθέτει εξαιρετικά, ικανότατα άτομα που δυστυχώς όχι μόνο αποφεύγουν, αλλά στην κυριολεξία σιχαίνονται την Πολιτική.

 

Μόνο ο ηγέτης εκείνος που θα κατορθώσει να πείσει όλα αυτά τα άτομα να συμμετέχουν ενεργητικά στα «κοινά», καταλαμβάνοντας τις κατάλληλες θέσεις στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, θα μπορέσει να μας πείσει ότι θα βγούμε πραγματικά από το τέλμα. Πολύ περισσότερο όταν τα πραγματικά ικανά άτομα δεν υποκινούνται (motivation) από τις υψηλές αμοιβές, που προφανώς δεν μπορούν να προσφερθούν, αλλά από τις έντιμες προκλήσεις (για παράδειγμα. η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων από τη χώρα μας ήταν μία έντιμη πρόκληση), αρκεί φυσικά να μην γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης.  

 

Έτσι θα μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία, αφού η ίδια η «ρηχή» οικονομία μας, το ελάττωμα μας δηλαδή σε περιόδους παγκόσμιας ανάπτυξης, μας προσφέρει όλες τις προϋποθέσεις σε περιόδους παγκόσμιας συρρίκνωσης. Σε αντίθεση με τις μεγάλες χώρες, οι οποίες ναι μεν διαθέτουν πλούτο, αλλά δεν είναι καθόλου ευέλικτες (κατά την άποψη μας θα τα καταφέρουν μόνο εάν δημιουργήσουν σύγχρονες αποικίες μέσω οικονομικών «κατακτήσεων» και αυτό ακριβώς επιδιώκουν σιωπηρά), η χώρα μας μπορεί πολύ πιο εύκολα να διαχειριστεί την κρίση, αρκεί να αντισταθεί σωστά στην πιθανή επερχόμενη «αποικιοποίηση» της, ενεργώντας γρήγορα, σοβαρά, με σύνεση, με συνέπεια και με τη συναίνεση όχι μόνο των πολιτικών κομμάτων, αλλά όλων μας. 

 

Βασίλης Βιλιάρδος

Αθήνα, 08.03.2009

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
24 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

10/03 15:56  TRITON
Η έννοια της απεργίας στην Ελλάδα όπου η σοβαρή βιομηχανική παρουσία είναι μηδενική και ο τουρισμός της σε επίπεδα αρπαχτής,διολισθαίνει σε επίπεδα αεργίας η οποία εκδηλώνεται μέσα απο τα συμφέροντα του δημοσίου και ευρύτερα δημοσίου τομέα.
Η συνδικαλιστική παρουσία είναι όμορα συνδεδεμένη με το κράτος,άρα κομίζει γλαύκας εις Αθήναν!
Καλή σας ημέρα κε Βιλιάρδο και συγχαρητήρια για το θάρρος της έκδοσης!
10/03 16:08  Σάρισα
Tα λεμε αλλα ποιος ακουει , το παρηγορο ειναι οτι μερα με τη μερα, ολο και περισσοτεροι συνειδητοποιουν την κατασταση.
10/03 19:33  Frapezitis
Σάρισα
Δεν νομίζω μέρα με τη μέρα όλοι συνειδητοποιούν την κατάσταση. Πάντως σίγουρα όχι οι Τραπεζίτες...
Για διαβάστε ένα που αλίευσα από Ναυτεμπορική για τις Τράπεζες. Που αλλού?
http://frapezitis.wordpress.com/
11/03 00:25  zoumb.y
Κύριε Βιλλιάρδο έχω διαβάσει τα περισσότερα από τα θαυμάσια και μακροσκελή άρθρα σας (χαρά στο κουράγιο σας να προσπαθείτε να μας ¨ξεστραβώσετε¨ γράφωντας όλα αυτά,τόσα πολλά).Έχω καταλήξει ότι θα χρεωκοπήσουμε μιας και οι αλλαγές νοοτροπίας και ηγετών που προτείνετε δεν φαίνονται στον ορίζοντα(πέρα από τα αναγκαία μέτρα που πάρθηκαν και θα ξαναπαρθούν).Για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς(ΓΚΑΝΤΙ).
Εγώ λοιπόν είμαι αδάνειστος,με ιδιόκτητο διαμέρισμα(ναναι καλά ο πατέρας μου),ιδιώτικός υπάλληλος(με πολλή ανασφάλεια αυτή την εποχή) και οικογενειάρχης. Πέρα απο κάποιες μετοχές,αμοιβαία κεφάλαια εξωτερικού και ομόλογα(σχετικά λίγα αθροιστικά) έχω ένα σεβαστό ποσό σε προθεσμιακές καταθέσεις. Τι μου προτείνεται; Μπαούλο; (που λέει και ο Χάρος). Χρυσό; Διότι φοβάμαι θα είμαι απ΄αυτούς που θα τη πατήσουν.
Με απεριόριστη εκτίμηση.
Υ.Γ: Είμαι σαν όλους τους άλλους Ελληνες που δεν μπορούν να αλλάξουν αν και αγαπώ αυτή τη χώρα.
11/03 00:40  cornelsen
Η εργατική δύναμη στον καπιταλισμό είναι κι αυτή ένα εμπόρευμα με μία ιδιαίτερη, όμως, ιδιότητα: μπορεί να διεκδικεί αύξηση τής τιμής της και μάλιστα με φασαριόζικο τρόπο.

Τι να πεις στον μισθωτό που βλέπει να μένει άνεργος; Ή να παίρνει μισθό που δεν φτάνει ούτε για 15 ημέρες; Τι να τού πεις όταν διαπιστώνει ότι άλλοι έτρωγαν με δύο μασέλες επί χρόνια και αυτόν τον άφησαν με τα χρέη; Τι να τού πεις σε 2-3 μήνες όταν θα ζητηθούν ακόμη χειρότερα μέτρα; Το τέλος δεν είναι αβέβαιο αλλά είναι κοντά.
11/03 12:30  Βασίλης Βιλιάρδος
Triton: Σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο – ακόμη και τα αυτονόητα είναι μάλλον θετικό να «επικοινωνούνται».

Σάρισα: Επίσης σας ευχαριστώ, ενώ συμφωνώ απόλυτα με την τοποθέτηση σας

Frapezitis: Οι τράπεζες ακολουθούν προφανώς τελείως διαφορετικούς κανόνες, αφού εκπροσωπούν άλλα συμφέροντα.

Zoumb.y: Ο κόσμος αλλάζει, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Εμείς απλά προσπαθούμε να επιταχύνουμε τις εξελίξεις, έτσι ώστε να είναι λιγότερο επώδυνες οι «δυσλειτουργίες». Δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να προτείνω οτιδήποτε – ειδικά κάτω από τις σημερινές συγκυρίες. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

Cornelsen: Έχετε απόλυτο δίκιο σε σχέση με τα προβλήματα των μισθωτών. Όταν βρείτε χρόνο, δείτε για τη χώρα μας το http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1653.aspx
11/03 16:24  romanov
H αύξηση των συντελεστών ΦΠΑ, η νέα αύξηση στο φόρο βενζίνης, τσιγάρα, οινοπνευματώδη θα πλήξουν ακόμη περισσότερο την αδύναμη ήδη ζήτηση και συνεπώς την κατανάλωση με αποτέλεσμα να βυθιστεί η οικονομία σε μεγαλύτερη ύφεση. Απόρροια αυτής της μειωμένης κατανάλωσης σε συνδυασμό με την μείωση της αγοραστικής δύναμης ενός μεγάλου αριθμού εργαζομένων θα επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το οικονομικό περιβάλλον. Αυτό μεταφράζεται σε χαμηλότερα φορολογικά έσοδα για το κράτος αφού η κατανάλωση θα μειωθεί δραστικά από τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα αφού το μεγαλύτερο αν όχι όλο διατίθεται στην κατανάλωση αγαθών. Επίσης είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει κύμα ανατιμήσεων σε όλο το φάσμα της αγοράς παρόλο που η οικονομική δραστηριότητα δέχεται ένα νέο σοκ από τα εξαγγελθέντα μέτρα συν την μείωση των θέσεων απασχόλησης και την βέβαιη διόγκωση της ανεργίας.
Τα φτωχά νοικοκυριά και τα μόνιμα υποζύγια χαμηλόμισθοι και συνταξιούχοι και άλλοι μικροί επιτηδευματίες καλούνται να σηκώσουν τα δημοσιονομικά βάρη που του φόρτωσε το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο. Να επισημάνουμε επίσης όταν ένα φορολογικό σύστημα γίνεται όλο και περισσότερο άδικο η τάση για φοροδιαφυγή αυξάνεται εφόσον αυτό δεν κατανέμει τα φορολογικά βάρη αναλογικά με βάση τις οικονομικές δυνατότητες του καθένα μας. Τέλος να σημειώσω αυτή η εισπρακτική πολιτική από τις ίδιες κατηγορίες φορολογουμένων για την κάλυψη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων που σε τίποτα δεν φταίνε δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που εγκυμονεί κοινωνικές εκρήξεις και βαθαίνει ακόμη περισσότερο την κοινωνική ανισότητα και την κατανομή του εισοδήματος.
11/03 16:53  zachmour
romanov: λέμε για τους κακόμοιρους τους μισθωτούς που δεν φταίνε σε τίποτα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για να τρως πρέπει να παράγεις. όταν το μοντέλο διοίκησης της χώρας αλλά και η νοοτροπία των πολιτών ήταν να χωθούμε στο δημόσιο, να κωλοβαράμε και να αγοράζουμε cayenne δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για άμοιρους ευθυνών μισθωτούς. Όταν διαβάζω για 1700 υπαλλήλους στη Βουλή, για 400 ρουσφετολογικές προσλήψεις σε κάθε ένα εκ των Προαστιακός, Μετρό, Τραμ κλπ πριν από τις εκλογές τόσο του 2004 και του 2009 όταν γενικώς έχουμε 50-60% παραπάνω δημόσιους υπαλλήλους από όσους χρειαζόμαστε πραγματικά δεν γίνεται να λέμε ότι οι κακόμοιροι πληρώνουν τις σπατάλες των πολιτικών γιατί και οι ίδιοι αποτελούν σπατάλη. Δεν είναι δυνατόν για μία δουλειά που απαιτείται ένα άτομο εμείς να πληρώνουμε 10 και μετά αυτοί οι 10 να γκρινιάζουν γιατί πληρώνονται λίγο, ή γιατί ακριβαίνουν τα προϊόντα. Αν ήταν έτσι θα έπρεπε να γίνουν όλοι οι Έλληνες Δ.Υ. και να δίνουν 300% αύξηση στον εαυτό τους κάθε χρόνο.

Γιατί δεν γκρινιάζει το ΚΚΕ, ο Τσίπρας και όλοι που κλαίνε τώρα όταν γίνονται τόσες προσλήψεις από το παράθυρο. Αυτοί που μπαίνουν από το παράθυρο πρέπει μετά να μοιραστούν την ίδια πίτα με τους υπόλοιπους. Με το να μπαίνουν όλοι στο Δημόσιο η πίτα δεν αυξάνει.

Μόνο από αυτούς που αναφέρει το άρθρο:
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=298070&dt=08/11/2009

πληρώνουμε 1700*16μισθοί *4000 (που είμαι βέβαιως ότι και λίγα λέω) = 110εκ Ευρώ ετησίως. Ποσό όσο 10 Βατοπέδια/έτος μόνο στους υπαλλήλους της Βουλής. Γιατί δεν μιλάνε γι αυτά οι εργατοπατέρες και μιλάνε μόνο για τις μειώσεις των μισθών?

Το ότι τα λεφτά που λείπουν τα έχει φάει το κεφάλαιο είναι ένα μεγάλο άλλοθι για όλους μας. Εμείς όλοι τα έχουμε φάει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και τελείως αφελώς τα περισσότερα μέσω ημών έχουν στις Γερμανικές, Ιαπωνικές κλπ βιομηχανίες.

Λύση βλέπω μόνο όσα εξαιρετικ
11/03 16:55  TRITON
Παρακαλώ μπορεί κάποιος να μου απαντήσει αν σήμερα απεργούν οι εργαζόμενοι η το Κράτος με τις συμπαρομαρτούντες εξουσίες του?
Το μόνο που λένε τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων είναι ότι έχει παραλύσει η χώρα!Τελικά είμαστε κράτος η επάγγελματίες κρατικοδίαιτοι?
11/03 20:11  Skakistis
Κύριε Βιλιάρδο έχω μια απορία την οποία έθεσα και σε τρεις καθηγητές του πανεπιστημίου μακεδονίας όπου σπουδάζω,ο ένας μάλιστα είναι και αντιπρύτανης!Η κυβέρνηση μπορεί να χρησιμοποιήσει τις τράπεζες της χώρας ώστε να δανειστεί έμμεσα από τη διατραπεζική αγορά με το πολύ χαμηλό επιτόκιο euribor που μέχρι πριν λίγο καιρό δν ξεπερνούσε το 1.5%?Εννοώ δηλαδή να δανειστουν οι τράπεζες απ τη διατραπεζική αγορά με το πολύ χαμηλό euribor και στη συνέχεια να δανείσουν το δημόσιο με παραπλήσιο επιτόκιο! Έτσι θα λυνόταν το πρόβλημα του ακριβου δανεισμού!Στο ερώτημα αυτό δυο καθηγητες μου απάντησαν οτι γίνεται και ο ένας μου είπε οτι οι τράπεζες θα δανειζόντουσαν σ αυτήν την περίπτωση με υψηλότερο επιτόκιο απο το κράτος(πάνω απο 7% δηλαδη) λόγω αναξιιοπιστίας του κράτους και οτι για αυτο δεν γίνεται.Τελικά τι ισχύει?Εσεις τι πιστεύετε? Με ποια άποψη συμφωνείτε?
12/03 11:33  Βασίλης Βιλιάρδος
Romanov: Το Δίκαιο αναφέρεται ουσιαστικά στην προστασία των εκάστοτε συμφερόντων – ατομικών ή συλλογικών. Εξαρτάται λοιπόν τόσο από την ατομική θέση που βρίσκεται κανείς, όσο και από την «ομάδα» που ανήκει.

Zachmour: Προφανώς έχετε σε πάρα πολλά από αυτά που γράφετε απόλυτο δίκιο. Το κεφάλαιο όμως δεν είναι απλά άλλοθι – είναι υπαρκτό και αρκετά επικίνδυνο.

Triton: Εύλογη η απορία, όταν απεργούν αυτοί που στην πραγματικότητα έχουν εργοδότη το Κράτος – δηλαδή όλους εμάς.

Skakistis: Φυσικά μπορούν να δανείσουν οι τράπεζες με όποιο επιτόκιο θέλουν. Αφενός όμως δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, αφετέρου οι κινήσεις τους κρίνονται από τις αγορές, με βάση τόσο το ρίσκο, όσο και την κερδοφορία των τοποθετήσεων τους.
12/03 15:23  zachmour
Αξιότιμε κύριε Βιλιάρδο, το κεφάλαιο έχει δύο βασικές εκφάνσεις. Το κεφάλαιο που ασχολείται με το επιχειρείν και παράγει πλούτο και το κεφάλαιο που αναλώνεται στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Αν μιλάμε για το πρώτο τότε κατά την άποψή καλά κάνει και βγάζει χρήματα κατά την άποψή μου γιατί πρώτον παίρνει ρίσκα, δεύτερον δημιουργεί θέσεις εργασίας και τρίτον παράγει πλούτο ή αλλιώς αυξάνει την πίτα για όλους μας. Λογικό είναι αυτοί οι επιχειρηματίες να βγάζουν αρκετά χρήματα με την προϋπόθεση βέβαια ότι τηρούν τους κανόνες του παιχνιδιού.
Αν μιλάμε για το δεύτερο τότε θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας ότι έχει γιγαντωθεί και ότι είναι πράγματι πολύ επικίνδυνο. Εκεί θα πρέπει οι πολιτικοί και οι πολίτες όλοι μαζί να βάλουν ένα φρένο σε αυτούς που έχουν δει σαν τζόγο τις τιμές των εμπορευμάτων, τη χρεοκοπία Κρατών και που δεν διστάζουν να υποθηκεύσουν το μέλλον και την ευημερία του πλανήτη στο όνομα των παχυλών bonus τους...
13/03 10:34  Βασίλης Βιλιάρδος
Zachmour: Προφανώς εννοώ το δεύτερο, το «αδρανές» κεφάλαιο δηλαδή. Παραθέτω μέρος του πρόσφατου άρθρου μου, από το οποίο φαίνεται:

“Μέσω του πληθωρισμού, όχι μόνο μειώνεται η ισχύς και η «αγοραστική δύναμη» του «αδρανούς» Κεφαλαίου (αυτού δηλαδή που δεν επενδύεται στην πραγματική Οικονομία), αλλά ταυτόχρονα «αμβλύνονται» τα πάσης φύσεως χρέη (δημόσια και ιδιωτικά), χωρίς ουσιαστικά να επηρεάζονται οι μισθοί των εργαζομένων - οι οποίοι συνήθως αναπροσαρμόζονται ανάλογα.”
13/03 15:10  Αρκάς
Κ. Βιλλιάρδο, συγχαρητήρια για τα άρθρα σας, για άλλη μια φορά.
Είναι ανεκτίμητος την εποχή αυτή, λόγος σαν τον δικό σας που συγκερνάει τόσο τον ρεαλισμό όσο και τον αληθινό πατριωτισμό.

Θα ήταν πολύ χρήσιμο να δίνατε αφορμή, μέσω ίσως κάποιου άρθρου να συζητησούσαμε δύο θέματα.

α) Κατά πόσο οι πρακτικές του ΔΝΤ ωφέλησαν τις δεκάδες χώρες στις οποίες εφαρμόστηκαν. Τι έχει δείξει η ιστορία για αυτό.
β) Θα μπορούσε η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και η σύσταση μιας εθνικής κεντρικής τράπεζας να αποτελέσει ένα ωφέλιμο "reset" τόσο οικονομικό όσο και κοινωνικό και με ποιές προυποθέσεις.

Υ.Γ. Δεν έχω καταφέρει να βρω ένα link που να έχει τα αρθρα σας από το cass.gr συγκεντρωμένα.
13/03 17:15  Skakistis
Κύριε βιλιάρδο δν ήσασταν απόλυτα σαφής! Τελικά οι ελληνικές τράπεζες μπορούν αυτην την στιγμη να δανειστουν απο τη διατραπεζικη αγορα με το πολυ χαμηλο επιτοκιο euribor η όχι? Διότι αν μπορούν τότε δν υπάρχει πρόβλημα ακριβού δανεισμου!Σαφώς και δν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα!Αν δανείζονται όμως με 1.5% μπορούν δανείσου τη κυβέρνηση με 3% για παράδειγμα ή και με λιγότερο!Άλλωστε υπάρχουν και κρατικές τράπεζες και εν πάσει περιπτώση δν γίνεται όταν έχουν πρόβλημα το δημόσιο να τις χρηματοδοτεί απο φιλανθρωπισμό και όταν το δημόσιο τις χρειάζεται αυτές να το πατάνε κάτω!Παρακαλώ διευκρινίστε αν ισχύει αυτός ο μηχανισμό φτηνού δανεισμού που περιγράφω και αν ισχύει τότε γιατι δν εφαρμόζεται κατα τη γνώμη σας? Και κάτι ακόμα, είναι αλήθεια ότι οι τράπεζες φορολογούνται προνομιακά με συντελεστή 10%? Σας ευχαριστώ!
13/03 20:34  romanov
zachmour
Σωστά τα λες, αλλά για να παράγεις πρέπει να σου δίνεται και η δυνατότητα. Κανένας όμως δεν επενδύει στην Ελλάδα, με τόσες δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπίσει (καταλαβαίνεις τι εννοώ). Κατά τα άλλα, συμφωνώ μαζί σου.
14/03 14:43  Βασίλης Βιλιάρδος
Romanov: Δυστυχώς σωστή η τοποθέτηση – οφείλει όμως να αλλάξει και πρέπει να συνεργασθούμε όλοι μας.

Skakistis: Οι ελληνικές τράπεζες μπορούν φυσικά να δανεισθούν με τα επιτόκια που δανείζονται όλες οι άλλες, αρκεί να διαθέτουν τις απαραίτητες εγγυήσεις – κάτι που δεν γνωρίζω. Φυσικά δεν ισχύει προνομιακός φορολογικός συντελεστής, εξ όσων τουλάχιστον έχω υπ’ όψιν μου. Λυπάμαι αν δεν σας κάλυψα όπως θα θέλατε, αλλά αυτό δεν «νομιμοποιεί» τα θαυμαστικά σας.

Αρκάς: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ – το σχόλιο σας με τιμάει ιδιαίτερα. Δεν νομίζω ότι η Ελλάδα (όπως και οι άλλες χώρες) έχει την πολυτέλεια να εξέλθει «αλώβητη» από το Ευρώ. Αναμφίβολα, μία διακρατική ένωση είναι η λογική εξέλιξη από την Οικογένεια προς τη Φυλή, την Πόλη και το Κράτος (το τελικό στάδιο είναι προφανώς ο Πλανήτης - παγκοσμιοποίηση). Η έξοδος θα ήταν λοιπόν βήμα προς τα πίσω, αλλά η ΕΕ οφείλει να λειτουργεί σωστά και με αλληλεγγύη για τα μέλη της, όπως ακριβώς η οικογένεια.

Τα άρθρα μου είναι συγκεντρωμένα στη στήλη «Οικονομία και Πολιτική» του www.casss.gr . Αρκεί να πατήσει κανείς στη θέση «άλλα νέα….» κάτω δεξιά από το «κουτί».

Για τα ΔΝΤ-ΕΝΤ μπορείτε να δείτε την πρόσφατη ανάλυση μου «Οι σύνδικοι του διαβόλου» στο: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1703.aspx
14/03 16:29  Skakistis
Κύριε Βιλίαρδο συγνώμη αν παρεξηγήθηκα δεν ήταν η προθεσή μου αυτή.Τα θαυμαστηκά τείνω να τα χρησιμοποιώ καταχρηστικά και δεν δείνω ιδιαίτερη σημασία κακώς βέβαια!Έχω πει άλλωστε ότι σας θαυμάζω!Παρ όλα αυτά αυτό που κατάλαβα εγώ τουλάχιστον και από εσάς αλλά και από συζητήσεις στο μεταπτυχιακό τμήμα του MBA στο πανεπιστήμιο μακεδονίας είναι ότι υπάρχει αυτή η φόρμουλα φτηνού δανεισμού που δεν αξιοποιείται και αναρωτιέμαι γιατί? Ενοείται ότι θα ήταν αντικείμενο διαπραγμάτευσεις οι όροι δανεισμού τραπεζών και δημοσίου αλλά δεν θα πλήρωνε ο ελληνικός λαός παράλογα επιτόκια 6 και 7.2%!Ο μόνος λόγος που αντιλάμβανομαι εγώ τουλάχιστον είναι ότι δεν θα ήταν σοφό να μετατραπεί μια δημοσιονομική κρίση σε τραπεζική! Αυτό θα ήταν ολέθριο! Φυσικά όμως ούτε το αντίθετο όπως στο παράδειγμα της Ισλανδίας θα ήταν αποδεκτό! Σας ευχαριστώ που απαντάται σε μένα και σε όλους τους υπόλοιπους χρήστες!
14/03 21:59  Αρκάς
Ανέφερα την πιθανή έξοδο από το ευρώ, γιατί σε παλαιότερο άρθρο σας αναφερόμενος στην Αργεντινή, θεωρείτο οτι η σύνδεσή της με ένα ισχυρό νόμισμα ήταν παράγων της χρεοκοπίας της.
Επίσης τελευταία κυκλοφορούν διάφορα άρθρα (από Αγγλοσάξωνες βέβαια) στα οποία ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρούν την μελλοντική μας έξοδο από το ευρώ αναπόφευκτη, κυρίως λόγω του ελλείματος του ισοζυγίου.
Αναζητούσα περισσότερο μια τεχνική απάντηση ως προς τι θα σήμαινε αυτό μακροπρόθεσμα για την Ελλάδα αν γινόταν, αλλά καταλαβαίνω οτι είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς μας.
14/03 22:10  geokalp
όταν ο υπουργός Παπακωνσταντίνου μεθαύριο Τρίτη δεν θα έχει δικαίωμα ψήφου στη συζήτηση του ελληνικού θέματος, καθώς του αφαιρέθηκε στο προηγούμενο εκοφιν, μπορούμε (εκτός της διάσωσης) να περιμένουμε κάτι καλύτερο από το "πτωχοί και υποτελείς";
15/03 10:54  cornelsen
Καλημέρα.
Αναφέρομαι στο "Επίσης, όταν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων είναι κατά μέσον όρο 2.725 € μηνιαία [...] ενώ οι αντίστοιχοι του ιδιωτικού τομέα υπολογίζονται στα 740 €"

Δεν ξέρω από που αντλείτε τα στοιχεία αλλά οι αριθμοί αυτοί είναι μακριά από την πραγματικότητα.

Με 2725€ μπορεί να αμείβεται ένας υπάλληλος τού ΥΠΟΙΚ και μάλιστα με κάποια χρόνια υπηρεσίας. Αλλά με τίποτε δεν είναι ο μέσος μισθός (Μ.Μ.) των ΔΥ. Η ΑΔΕΔΥ υπολογίζει τον Μ.Μ. σε 1350€ και σίγουρα δεν ξεπερνά τα 1500€. Ένας πρωτοδιόριστος εκπαιδευτικός έχει μηνιάτικο 1200€ (τα 150€ λόγω πτυχίου) και ένας πρωτοδιόριστος αστυνομικός 1000€. Αναφέρθηκα σε δύο πολυπληθείς κατηγορίες ΔΥ και φυσικά περιλαμβάνω όλες τις πρόσθετες αμοιβές.

"Το 50% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κερδίζει λιγότερα από 1.090 ευρώ μηνιαίως (στοιχεία τού ΙΚΑ). Περίπου 250.000 εργαζόμενοι επίσης στον ιδιωτικό τομέα αμείβονται με τούς κατώτατους μισθούς-ημερομίσθια, δηλαδή 33 ευρώ (κατώτατο ημερομίσθιο) και 740 ευρώ κατώτατο μισθό."
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=3&artid=4560619
Άρα τα 740€ είναι ο κατώτατος μηνιαίος μισθός ΙΥ. Και το 50% των ΙΥ έχει μισθό πάνω από 1090€. Να προσθέσω ότι οι ΙΥ έχουν 14 μισθούς (και κάποιοι παίρνουν 15ο μισθό, bonus, δωρεάν αυτοκίνητο ενώ παίζονται και πολλά "μαύρα") ενώ οι ΔΥ από 13 έως 13,5 μισθούς. Άρα ο Μ.Μ. ΙΥ είναι πάνω από τα 1000€.

Μακριά από μένα η πρόθεση να φέρω σε αντιπαράθεση ΙΥ και ΔΥ. Αλλά μην διαστρεβλώνουμε με τέτοιο τρόπο την πραγματικότητα.
15/03 14:01  Βασίλης Βιλιάρδος
Skakistis: Πολύ σωστές οι τοποθετήσεις σας. Ο κίνδυνος της τραπεζικής κρίσης είναι υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις (γενικά) υπαρκτός, αλλά ελπίζουμε όλοι ότι θα αποφευχθεί. Δυστυχώς, ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε τα υψηλά επιτόκια, αυτή η στιγμή, είναι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη – η πραγματική όμως: όχι με «ανίερα» ανταλλάγματα.

Αρκάς: Έχετε απόλυτο δίκιο, αλλά οι συνθήκες της Ευρωζώνης είναι διαφορετικές σήμερα. Αν θέλετε, δείτε σε σχέση με την πιθανότητα εξόδου μίας χώρας, την ανάλυση μου στο: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1615.aspx

Geokalp: Μπορούμε να επιτύχουμε πολλά πράγματα, αρκεί να μη συνθηκολογήσουμε – επίσης, να μην επιτρέψουμε στην (όποια) κυβέρνηση μας να χειρισθεί λανθασμένα τις υποθέσεις της Ελλάδας. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε αμέσως είναι να πάψουμε να δανειζόμαστε, αφού ο δανεισμός ισούται με την απώλεια της ελευθερίας.

Cornelsen: Για τους ΙΥ πιθανόν να έχετε δίκιο, αφού δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία. Όσον αφορά τους ΔΥ, στο μέσο όρο υπολογίζονται όλοι οι μισθοί – δηλαδή, επίσης των «υψηλόβαθμων» στελεχών του δημοσίου. Ο συγκεκριμένος μέσος είναι αυτός του στενού δημόσιου τομέα.

Είναι το αποτέλεσμα της διαίρεσης των δαπανών για μισθοδοσία, με τον αριθμό των «εγγεγραμμένων» υπαλλήλων - με βάση τον επίσημο προϋπολογισμό που υπάρχει στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Οικονομικών (ελπίζω να μην μου προσάπτετε «κατηγορία» για σκόπιμη διαστρέβλωση στοιχείων - θα με στενοχωρούσε ιδιαίτερα). Αν θέλετε, δείτε επ’ αυτού την ανάλυση μου στο: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1674.aspx
15/03 14:26  cornelsen
Κατ' αρχάς δεν σάς προσάπτω τέτοια κατηγορία -εξάλλου εξέφρασα την εκτίμηση μου από την πρώτη στιγμή που διάβασα την blogοσελίδα σας. Απλώς σάς λέω ποιά είναι η πραγματικότητα. Δεν γνωρίζω τι ακριβώς έξοδα περιλαμβάνονται στην σχετική ιστοσελίδα τού ΥΠΟΙΚ αλλά ο Μ.Μ. των 2725€ διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Επιπλέον, δημιουργεί αντιπαλότητες και στοχοποιεί κατηγορίες εργαζομένων χωρίς να λύνει κανένα πρόβλημα. Το 80% (ίσως και παραπάνω) των ΔΥ θα διαδήλωνε υπέρ τής κυβέρνησης αν ο Μ.Μ. έφτανε όχι το ποσόν αυτό που γράφετε αλλά και στα 2000€. Μπορώ να σάς γράψω πολλές πραγματικές περιπτώσεις που αποδεικνύουν αυτό που σάς λέω.

ΥΓ1.: Αν τώρα μισθοί των μανατζαραίων και των υπόλοιπων αρπακτικών εκτινάσσουν τον Μ.Μ. από τα 1500€ (ή τα 1350€) στα 2725€ είναι ένα άλλο ζήτημα.
ΥΓ2.: Διάβασα κάπου ότι οι μισθοί των ΔΥ στην Ελλάδα αποτελούν το 10,8% τού ΑΕΠ ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στις 27 Ευρωπαϊκές χώρες είναι 10,9%. Επίσης ότι τα έσοδα τού ελληνικού κράτους είναι στο 27% τού ΑΕΠ και στην Ευρώπη περίπου 40%. Αν αληθεύουν αυτοί οι αριθμοί δεν νομίζω ότι χρειάζεται πολύ για να βρούμε τον πραγματικό ένοχο τής σημερινής κατάστασης.
15/03 15:21  Βασίλης Βιλιάρδος
Cornelsen: Σας ευχαριστώ πολύ για την ενδιαφέρουσα ανταλλαγή απόψεων. Στους μισθούς συνυπολογίζονται οι (κάποιες φορές) «πλασματικές» υπερωρίες, καθώς επίσης τα επιδόματα, τα οποία παραδόξως ξεπερνούν συχνά το μισθό. Έχετε απόλυτο δίκιο σε σχέση με το ότι υπάρχουν αρκετοί «χαμηλόμισθοι» ΔΥ – ο μέσος όρος όμως είναι κάτι άλλο, όπως πολύ σωστά αναφέρατε και εσείς.

Δεν γνωρίζω το ακριβές ποσοστό των μισθών των ΔΥ σε άλλες χώρες επί του ΑΕΠ, όπως και το αντίστοιχο εκεί ποσοστό των «υψηλόμισθων» - ούτε τη «συγκριτική» παραγωγικότητα τους. Τα έσοδα του κράτους μας όμως δεν ξεπερνούν το 23% του ΑΕΠ (το ΑΕΠ αυξήθηκε, όπως γνωρίζετε, σχετικά αυθαίρετα το 2006, με την «έντεχνη» προσθήκη του «τζίρου» της παραοικονομίας), ενώ αυτά της Γερμανίας είναι περίπου το 27% του ΑΕΠ.

Βέβαια, πολλές ευρωπαϊκές χώρες «ανταποδίδουν» περισσότερα στους εργαζομένους τους, από ότι η Ελλάδα (πραγματικά δωρεάν Παιδεία, Υγεία κλπ) - γεγονός που «διαστρεβλώνει» τη συγκριτική εικόνα που σχηματίζουμε.

Το χειρότερο βέβαια που θα μπορούσε να μας συμβεί θα ήταν ένας «εμφύλιος πόλεμος», μεταξύ των ΙΥ και των ΔΥ. Αν θέλετε, δείτε για το συγκεκριμένο θέμα το άρθρο μου εδώ (Ο κυρίαρχος του σύμπαντος) στο:
http://viliardos.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=22058&blid=363

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις