Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
***ΠΡΟΣΟΧΗ***
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι από τις 20 Δεκεμβρίου η υπηρεσία του Capital.gr
Capital Blogs θα αναστείλει τη λειτουργία της για τεχνικούς λόγους.
Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση.
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
4372 αναγνώστες
Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010
15:25
Ο κίνδυνος της κατάρρευσης του ευρωπαϊκού ονείρου της αιώνιας ειρήνης, οι επιλογές της Ένωσης, η ερμηνεία της γερμανικής οικονομικής υπεροχής και οι άμεσες προτεραιότητες της Ελλάδας.   
 
******************
 
«Θεέ μου, προστάτευε μας από τους φίλους μας – από τους εχθρούς μας μπορούμε οι ίδιοι να φυλάξουμε τους εαυτούς μας», είχε πει κάποτε ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της Ιστορίας, ο Immanuel Kant. Μεταξύ άλλων, ήταν ένας από αυτούς που αντιστάθηκαν στο «ολοκληρωτικό δόγμα», σύμφωνα με το οποίο: η Δύναμη εγκαθιδρύει Δίκαιο - υποστηρίζοντας ότι, η εγκαθίδρυση της αιώνιας ειρήνης μπορεί να προέλθει μόνο μέσω μίας ομοσπονδιακής ένωσης αυτών που ονομάζουμε δημοκρατικά κράτη. Κάτι αντίστοιχο, στη δική μας ιστορική περίοδο, η μοναδική δηλαδή δυνατότητα της εξασφάλισης της «αιώνιας ειρήνης», είναι αναμφίβολα η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δυστυχώς κινδυνεύει σήμερα να καταρρεύσει.   
 
Ο κίνδυνος της κατάρρευσης της εστιάζεται βέβαια στους «πλούσιους» φίλους μας, παρά στους εχθρούς μας – στους πλεονασματικούς εταίρους μας δηλαδή οι οποίοι, παρά το ότι γνωρίζουν ότι είναι αδύνατον να επιβιώσει μία ένωση κρατών, η οποία δεν αποτελεί ουσιαστικά «άριστο νομισματικό χώρο» (ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων και κεφαλαίου, έτσι ώστε να καταπολεμούνται οι «ανισορροπίες» στο εσωτερικό της), δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να επιλύσουν το πρόβλημα – πόσο μάλλον να ολοκληρώσουν τους αρχικούς σχεδιασμούς, επιταχύνοντας την πολιτική ένωση της Ευρώπης.
 
Αυτό που διαπιστώσαμε λοιπόν, «με τη βοήθεια» της Ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης (άρθρο μας: Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ: Η αναμενόμενη δημοσιονομική κρίση πλήττει πρώτα τη χώρα μας, καθιστώντας την ανυπεράσπιστο στόχο των κερδοσκόπων και ωρολογιακή βόμβα μεγάλης ισχύος στα θεμέλια της Ευρωζώνης.  12/12/2009 ), ήταν η προσπάθεια της Δύναμης, της Γερμανίας δηλαδή, να εγκαθιδρύσει Δίκαιο εντός της Ευρώπης – αυτή τη φορά χωρίς συμβιβαστικές προθέσεις και χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό.
 
Ουσιαστικά παρακολουθήσαμε πρόσφατα μία «θεατρική παράσταση», στην οποία ο αδιαφιλονίκητος ιδιοκτήτης μίας «Ευρωπαϊκής Πολυαγοράς» (Euro Mall), επέβαλλε «μονομερώς» τη θέληση του στους ενοικιαστές της - αναγκάζοντας τους να πληρώνουν διαρκώς αυξανόμενα ενοίκια, εάν ήθελαν να παραμείνουν εντός του ιδιόκτητου ακινήτου του. Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, εμφανίζονται κάποια βασικά μεγέθη, τα οποία διαφοροποιούν «δραματικά» τις χώρες της ΕΕ μεταξύ τους, αναδεικνύοντας τις τεράστιες ανισορροπίες που υπάρχουν:
 
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξαγωγές, εισαγωγές, πλεονάσματα και ελλείμματα το έτος 2009, σε δις €, με κριτήριο κατάταξης το έλλειμμα (πλεόνασμα) του 2009 – Ισοζύγιο 2008
                                

ΧΩΡΑ
Εξαγωγές
 
Εισαγωγές
Ισοζύγιο
Ισοζύγιο
 
 
 
 
2009
2008
 
 
 
 
 
 
Γερμανία
803.9
 
668.1  
135.8
177.5
Ολλανδία
357.3
 
319.5
37.9
38.7
Ιρλανδία
82.1
 
44.6
37.4
28.4
Βέλγιο
265.2
 
252.3
12.8
3.8
Σουηδία
94.0
 
85.4
8.6
11.0
Δανία
66.9
 
59.4
7.5
4.5
Τσεχία
81.2
 
75.3
5.9
3.2
Ουγγαρία
60.0
 
56.0
4.0
-0.3
Φιλανδία
44.9
 
43.3
1.6
3.2
Σλοβακία
40.1
 
39.6
0.5
-1.9
 
 
 
 
 
 
Σλοβενία
18.8
 
19.0
-0.2
-2.0
Εσθονία
6.5
 
7.3
-0.8
-2.4
Μάλτα
1.5
 
2.6
-1.1
-1.2
Λιθουανία
11.8
 
13.1
-1.3
-5.1
Λετονία
5.5
 
6.9
-1.4
-4.1
Λουξεμβούργο
14.9
 
17.5
-2.6
-4.3
Ιταλία
290.1
 
294.2
-4.1
-13.0
Αυστρία
98.6
 
102.8
-4.1
-2.0
Κύπρος
0.9
 
5.6
-4.7
-6.1
Βουλγαρία
11.8
 
16.7
-4.9
-9.9
Πολωνία
96.4
 
105.1
-8.7
-26.1
Ρουμανία
29.1
 
38.9
-9.8
-23.5
Πορτογαλία
31.1
 
50.1
-19.0
-23.2
Ελλάδα
14.4
 
42.9
-28.5
-43.5
Ισπανία
156.6
 
206.2
-49.5
-94.7
Γαλλία
341.6
 
396.1
-54.5
-69.5
Μ. Βρετανία
252.3
 
344.9
-92.6
-117.8

Πηγή: Eurostat     
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
 
Όπως συμπεραίνεται με ευκολία από τον πίνακα, οι χώρες που ενδεχομένως θα μπορούσαν να «απαιτήσουν» την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, η Γαλλία πρωτίστως, δευτερευόντως η Ιταλία και η Ισπανία, καταλαμβάνουν τις τελευταίες θέσεις – γεγονός που σημαίνει ότι, δυστυχώς έχουν απολέσει σχεδόν καθ’ ολοκληρία την ανταγωνιστικότητα τους, αφού εισάγουν κατά πολύ περισσότερα προϊόντα από αυτά που εξάγουν (η αύξηση/μείωση του εξωτερικού δημοσίου χρέους, είναι σε άμεση συνάρτηση με το εμπορικό ισοζύγιο). Ειδικά όσον αφορά τη Μ. Βρετανία, βλέπουμε ότι έχει «καταποντισθεί» στην τελευταία θέση, ενώ η χώρα μας είναι σε αισθητά καλύτερη - τόσο σε σχέση με την Ισπανία, όσο και με τη Γαλλία (σε απόλυτα βέβαια νούμερα, όχι ποσοστιαία επί του ΑΕΠ).
 
Απλά και μόνο λοιπόν παρατηρώντας τον πίνακα, διαπιστώνουμε με ασφάλεια ότι δεν φαίνεται να ακολουθεί η πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης, αφού η ηγέτιδα δύναμη της στόχευε ανέκαθεν στην πλήρη, μονόπλευρη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων μίας ένωσης, η οποία απλά θα εξασφάλιζε την ελεύθερη διακίνηση των εμπορευμάτων εντός της, χωρίς κανένα σχεδόν συναλλαγματικό κίνδυνο (άρθρο μας: ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΨΕΥΔΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ: Οι σχεδιασμοί της Κομισιόν, η ανεξέλεγκτη αποβιομηχανοποίηση και ο ανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος του χρέους, «προδιαγράφουν» την ολοκληρωτική απώλεια της ανεξαρτησίας μας  29/12/2009).
 
Έχοντας την άποψη λοιπόν ότι, ο στόχος της Γερμανίας έχει πλέον επιτευχθεί (η Ολλανδία είναι συνοδοιπόρος της, εξαρτώμενη σε μεγάλο βαθμό από την γερμανική αγορά, για την πώληση των προϊόντων της), με την έννοια ότι οι περισσότερες άλλες χώρες είτε δεν είναι σε θέση να «απεξαρτηθούν» από την Ευρωζώνη, είτε δεν μπορούν να απειλήσουν την ηγεμονία της στην ΕΕ, ο δρόμος έχει μεταβληθεί πλέον σε μονόδρομο, από τον οποίο πολύ δύσκολα μπορεί να ξεφύγει κανείς.
 
Η Ευρώπη έχει μετατραπεί πια σε ένα εμπορικό κέντρο, σε ένα Euro Mall δηλαδή, το οποίο αφενός μεν «ανήκει» στη Γερμανία, αφετέρου δε έχει κύριο στόχο του την προώθηση των δικών της εμπορευμάτων και των δικών της υπηρεσιών. Πρόσφατα δε «απείλησε» εκείνες τις χώρες, οι οποίες δεν θα μπορούσαν πλέον να πληρώσουν τα «κοινόχρηστα», πόσο μάλλον το «ενοίκιο» και τις εξαγωγικές της απαιτήσεις, με έξοδο τους από το εμπορικό κέντρο της – με την εκδίωξη τους δηλαδή από την Ευρωζώνη. Ευτυχώς αντέδρασε έγκαιρα ο πρόεδρος της ΕΚΤ, ο μοναδικός που υπερασπίσθηκε «σθεναρά» την «ιδέα» της ένωσης – ας ελπίσουμε ότι δεν θα εκλεγεί ποτέ Γερμανός στη θέση του.      
 
Επομένως, αντιμετωπίζοντας ρεαλιστικά την πραγματικότητα και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε «αμαχητί» το ευρωπαϊκό όνειρο, το οποίο εξασφαλίζει την «αιώνια ειρήνη» εντός των συνόρων της ΕΕ, υπάρχουν οι εξής επιλογές:
 
(α) Να απομονωθεί η Γερμανία, ακλουθώντας το μοναχικό δρόμο της, με αντίπαλο τον υπόλοιπο πλανήτη (μία τέτοια «ολοκληρωτική» χώρα, είναι μάλλον αδύνατον να αναπτυχθεί χωρίς την ύπαρξη «εχθρού»).
 
(β) Να «συνετισθεί» η Γερμανία, βοηθούμενη να κατανοήσει ότι, μία ανάλογη απομόνωση την οδήγησε δύο φορές σε καταστροφικούς πολέμους - οι οποίοι ήταν εξαιρετικά επώδυνοι όχι μόνο για όλους εμάς, αλλά και για τους δικούς της Πολίτες.
 
(γ) Να υποταχθούν όλες οι χώρες στη Γερμανία, «επιτρέποντας» την εκπλήρωση του ονείρου της να «ηγηθεί» στην Ευρώπη - φοβούμενοι τη δύναμη της και επιλέγοντας την ασφάλεια, από την ελευθερία (άρθρο μας: PAX GERMANICA: Η φτώχεια μίας Δημοκρατίας είναι πολύ καλύτερη από την υλική ευημερία η οποία, καθώς ισχυρίζονται, συνυπάρχει με τον Ολοκληρωτισμό, όπως ακριβώς η ελευθερία είναι καλύτερη από τη δουλεία (Δημόκριτος)  6/3/2010).    
 
Περαιτέρω, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που φαίνεται να «υποκλίνονται» μπροστά στο «γερμανικό θαύμα» (άρα και στον ολοκληρωτισμό) - έτσι όπως αυτό διαπιστώνεται από την ανάπτυξη της συγκεκριμένης χώρας, παρά την τεράστια καταστροφή που υπέστη μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (υπενθυμίζουμε ότι έχει ανέλθει «σιωπηρά» στην 3η θέση παγκοσμίως, στις εξαγωγές πολεμικού εξοπλισμού, με κυριότερους πελάτες την Ελλάδα και την Τουρκία).
 
Επειδή όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι θαυμάζουν τη γερμανική ισχύ, απεχθανόμενοι ταυτόχρονα την αδυναμία του δικού τους κράτους (επικρίνοντας συνήθως τα ελαττώματα τόσο του ιδιωτικού, όσο και του δημοσίου βίου τους), θα επιθυμούσαν ενδεχομένως μία ανάλογη εξέλιξη της χώρας τους, θεωρήσαμε σκόπιμο να αναλύσουμε κάποια από τα στοιχεία εκείνα, επάνω στα οποία οικοδομήθηκε το «γερμανικό θαύμα», «εμπλουτίζοντας» τον πλανήτη με δύο παγκοσμίους πολέμους – πιθανότατα και με έναν τρίτο, εάν τυχόν τελικά καταρρεύσει η ΕΕ. Κατά την άποψη μας λοιπόν, η διαχρονική ανάπτυξη της Γερμανίας στηρίχθηκε, μεταξύ άλλων, στα εξής:
 
(α) Στην αλληλεγγύη των Η.Π.Α. (σχέδιο Μάρσαλ), όπως και των υπολοίπων ευρωπαϊκών δυνάμεων οι οποίες, εκτός των άλλων, βοήθησαν στο να λησμονηθεί το εθνικοσοσιαλιστικό παρελθόν της. Φυσικά η ίδια, η Γερμανία δηλαδή, δεν «επηρεάζεται» από κανενός είδους συναισθήματα αλληλεγγύης, θεωρώντας τα ανέκαθεν χαρακτηριστικό των αδυνάτων (η μοίρα των οποίων είναι ο «Καιάδας»). Επίσης, δεν νοιώθει εκ φύσεως την παραμικρή ευγνωμοσύνη για όποιον τυχόν τη βοηθήσει - αφού θεωρεί ότι αυτός που το κάνει, που τη βοηθάει δηλαδή, είναι υποχρεωμένος να συμπεριφερθεί έτσι, «σεβόμενος» τη «θεϊκή» υπεροχή της «άριας φυλής» και υποκλινόμενος απέναντι της.  
 
(β) Στις τεράστιες περιουσίες των ναζί, προερχόμενες από τη λεηλασία πολλών κρατών και πολιτών τους, οι οποίες σταδιακά επανεπενδύθηκαν στη βιομηχανία της (συμπεριλαμβανομένης της «πολεμικής», η οποία σχετικά εύκολα μεταβλήθηκε σε «πολιτική»). Προφανώς δεν είναι μόνο η εργασία, αυτή που εξασφαλίζει την οικονομική βιωσιμότητα και την επιτυχία στη βιομηχανική ή λοιπή παραγωγή αλλά, πολύ περισσότερο ίσως, το Κεφάλαιο, το οποίο δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις «εκμετάλλευσης» του εκάστοτε εργατικού δυναμικού.
 
(γ) Στη μεθοδική εκμετάλλευση της εσωτερικής αγοράς της (δήθεν) ενωμένης Ευρώπης (άρθρο μας: ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ: Η Γερμανία είναι μέρος του προβλήματος της Ελλάδας, ενώ θα είναι η κύρια υπεύθυνη στην περίπτωση που τυχόν καταρρεύσει, κάτω από την πίεση της κρίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινό νόμισμα  16/1/2010). Η ανταγωνιστικότητα που εξασφάλισε η Γερμανία, με τη μέθοδο του εργατικού και λοιπού dumping (μεταξύ άλλων, σε μία χώρα των 80 εκ. κατοίκων, οι επιχειρήσεις έχουν αναμφίβολα πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες ανάπτυξης, οπότε μπορούν να «επιδοτούν» τις επεκτατικές τους κινήσεις), του χρηματισμού κυβερνήσεων από τις επιχειρήσεις της, καθώς επίσης της εκτεταμένης διαφθοράς συνειδήσεων, της προσέφερε ακόμη ένα πλεονέκτημα: αυτό της απεξάρτησης, της «ανοσίας» της καλύτερα απέναντι στις ενδεχόμενες, ανοδικές ή καθοδικές διακυμάνσεις του κοινού νομίσματος.
 
Ακριβώς για το λόγο αυτό, δεν ενδιαφέρεται σήμερα ιδιαίτερα για το μέλλον του Ευρώ, αφού στην περίπτωση της ανατίμησης του, ενισχύεται «εξαγωγικά» εντός της Ευρώπης ενώ, εάν υποτιμηθεί, ενισχύεται διεθνώς – απέναντι κυρίως στις Η.Π.Α. και στην Κίνα.
 
(δ) Στον έμφυτο «εθνικισμό» της χώρας, στον οποίο οφείλονται σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία, η πρόοδος, καθώς επίσης τα οικονομικά της επιτεύγματα (εξαγωγές, πλεονάσματα, βιομηχανική εξέλιξη κλπ). Ο εθνικισμός ανταποκρίνεται σε μία ενστικτώδη, μάλλον «βιολογική» ανάγκη: στην επιθυμία των ανθρώπων να ανακαλύψουν και να γνωρίσουν την καθορισμένη θέση τους στον κόσμο, καθώς επίσης να ανήκουν σε ένα ισχυρό συλλογικό σώμα, νοιώθοντας ταυτόχρονα ασφαλείς. Εφ’ όσον λοιπόν ο (φυλετικός) εθνικισμός καλύπτει μία τόσο μεγάλη και «πολύπλευρη» ανθρώπινη ανάγκη, προσφέροντας ουσιαστικά ένα είδος «αυτοπραγμάτωσης», είναι φυσικό να γίνεται αποδεκτός από τις μάζες, ενώ είναι «υποφερτή» η ολοκληρωτική «χροιά» του. 
 
Ο γερμανικός εθνικισμός ειδικότερα εκδηλώνει ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό, το οποίο αποτελεί έναν σημαντικό «συστατικό» γενικότερα της «υπερβάλλουσας» ανθρώπινης φιλοδοξίας: Το αίσθημα κατωτερότητας των Γερμανών απέναντι σε πιο ισχυρά κράτη – κάποτε στη Μ. Βρετανία και σήμερα κυρίως στις Η.Π.Α.
 
Χωρίς δε αυτόν τον φυλετικό εθνικισμό ο οποίος, σε συνδυασμό με το συναίσθημα κατωτερότητας, «εκβάλλει» σε ένα σύμπλεγμα εξουσίας, θα ήταν αδύνατον να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή εντός της Γερμανίας – επίσης όχι η «πειθαρχία», η οποία ουσιαστικά επιβάλλεται στους Πολίτες από την Οικονομική & Πολιτική Αστυνομία, από τη Μυστική Υπηρεσία, καθώς επίσης από διάφορους άλλους «ελεγκτικούς» η «αποτρεπτικούς» μηχανισμούς, τους οποίους έχει στη διάθεση της η κρατική εξουσία.
 
Ειδικά μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, ο έμφυτος εθνικισμός χρησίμευσε τα μέγιστα στο να «σκύψουν το κεφάλι», να αφιερωθούν στην ανοικοδόμηση της χώρας με όλες τους τις δυνάμεις (αφού τους βοηθούσε να ξεχάσουν την ντροπή της ήττας από τον εχθρό), καθώς επίσης να περιμένουν υπομονετικά να έλθει εκείνη η στιγμή, η οποία θα τους επέτρεπε να επιβεβαιώσουν ακόμη μία φορά την ανωτερότητα της «φυλής» τους.
 
Ίσως εδώ δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι, όπως αναφέρει ο πρώσος ιστορικός Treitschke, «Ο πόλεμος δεν είναι μόνο μία πρακτική, αλλά και μία θεωρητική αναγκαιότητα, μία επιτακτική απαίτηση της λογικής…..η έννοια του κράτους συνεπάγεται την έννοια του πολέμου, επειδή η ουσία του κράτους είναι η δύναμη. Το κράτος είναι λαός οργανωμένος σε μία κυρίαρχη δύναμη»
 
Σε κάποιο επόμενο άρθρο μας θα αναφερθούμε διεξοδικά στον ολοκληρωτισμό ο οποίος, έχοντας τη «δυνατότητα» να επιλύει τόσο το πρόβλημα της ανεργίας, όσο και αυτό της αναδιανομής των εισοδημάτων, επανέρχεται κάθε φορά στην επικαιρότητα, δια μέσου της αδυναμίας των υπολοίπων πολιτευμάτων (τα οποία  βασίζονται στην ατομικότητα και στην ελευθερία) να εξασφαλίσουν μία διαχρονική λύση.       
 
Ολοκληρώνοντας, επειδή οφείλουμε να ασχολούμαστε με τα δικά μας προβλήματα και όχι μόνο με τα ευρωπαϊκά, αφού ένας υγιής «συνεταιρισμός» απαιτεί υγιείς εταίρους (πόσο μάλλον όταν έχουμε διαπράξει αναμφίβολα αμέτρητα λάθη, ιδίως η Πολιτική μας), οι προτεραιότητες της Ελλάδας οφείλουν να είναι οι παρακάτω:
 
(α) Η αύξηση των εξαγωγών, με κύρια κατεύθυνση εκείνες τις χώρες, από τις οποίες εισάγουμε περισσότερο, έτσι ώστε να «ισοσκελίζεται» υποχρεωτικά το εμπορικό μας ισοζύγιο.
 
(β) Η μείωση των εισαγωγών, αφενός μεν με την προτίμηση μας στα ελληνικά προϊόντα (άρθρο συναδέλφου: Προτιμάτε με επιμονή προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα: Η πιο απλή και πρακτική λύση στα οικονομικά προβλήματα της χώρας μας!  8/3/2010), αφετέρου δε με τις εισαγωγές από τις χώρες εκείνες που προωθούν τις δικές μας εξαγωγές. Για παράδειγμα, εάν η Ιταλία επιλέγει τα δικά μας εμπορεύματα ή τις υπηρεσίες (τουρισμός, ναυτιλία κλπ), τότε θα πρέπει και εμείς να αγοράζουμε τα δικά της αυτοκίνητα - ή οτιδήποτε άλλο παράγει με δικό της εργατικό δυναμικό.
 
(γ) Ο μηδενισμός του ελλείμματος του προϋπολογισμού, μέσω κυρίως του περιορισμού των δημοσίων δαπανών – της σπατάλης δηλαδή των φορολογικών εσόδων. Κατά την άποψη μας, η μείωση των μισθών των ΔΥ δεν είναι το ιδανικό μέτρο, παρά το ότι οφείλει άμεσα να εξισορροπήσει η τεράστια μισθολογική διαφορά που υπάρχει μεταξύ των δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων. Το ίδιο ακριβώς θεωρούμε ότι ισχύει και για την αύξηση της φορολόγησης, αφού και τα δύο αυτά μέτρα, σε συνθήκες τόσο παγκοσμίου κρίσης, όσο και ευρωπαϊκής, θα έχουν σαν αποτέλεσμα μία εκτεταμένη ύφεση, η οποία θα μας οδηγήσει πολλές δεκαετίες πίσω.
 
Επομένως, αυτό που απομένει, από την πλευρά της εξοικονόμησης πόρων, είναι ο περιορισμός των ανεξέλεγκτων δημοσίων δαπανών, για την επίτευξη το οποίου θα πρέπει να δραστηριοποιηθούν όλοι οι Πολίτες ανεξαιρέτως. Ίσως εδώ να βοηθήσουν στην κατανόηση οι ενέργειες κάποιων πολιτών της Βραζιλίας, σύμφωνα με την εξής είδηση:
 
«Σε μία μικρή πόλη της Βραζιλίας, οι κάτοικοι αντέδρασαν στην κλοπή του δημόσιου χρήματος και στην ατιμωρησία των πολιτικών. Ενώσεις εμπόρων λοιπόν, δικηγόροι, πανεπιστημιακοί και κοινωνικές οργανώσεις, διαπραγματεύτηκαν την πρόσβασή τους στα έγγραφα του Δήμου. Διέθεσαν τον ελεύθερο χρόνο στη μελέτη τους και η διαφθορά εξαφανίστηκε. Επιπλέον, ο δήμος εξοικονόμησε 5 εκατ. δολάρια. Άλλες 35 πόλεις υιοθέτησαν το παράδοξο αυτό σύστημα».
 
Όπως φαίνεται από την είδηση, δεν είναι μόνο οι κρατικές υπηρεσίες αυτές οι οποίες κατασπαταλούν το δημόσιο χρήμα, αλλά και οι δήμοι. Οι Πολίτες μίας χώρας πρέπει να κατανοήσουν πως, εάν θέλουν πράγματι να ζουν ελεύθεροι, οφείλουν να αναλαμβάνουν έμπρακτα υπευθυνότητες για τα κοινά, νοιώθοντας ότι η δημόσια περιουσία (οι δρόμοι, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, οι κοινωφελείς επιχειρήσεις κλπ), τους ανήκει και πρέπει να την προστατεύουν.
 
(δ) Ο μηδενισμός της δημιουργίας νέων χρεών, δημόσιων και ιδιωτικών, τα οποία θα μας οδηγούσαν χωρίς καμία αμφιβολία στην πλήρη υποδούλωση – πόσο μάλλον όταν δεν μπορεί να εξατομικευθεί η υπευθυνότητα στην όποια κυβέρνηση, αλλά «διαχέεται» σκόπιμα από τον έναν στον άλλο (άρθρο μας: Ετεροβαρές ρίσκο: Τα τρία βασικά στάδια του σπειροειδούς κύκλου των χρηματοπιστωτικών κρίσεων και η γενεσιουργός αιτία τους - Έφτασε αλήθεια το τέλος της κρίσης;  26/4/2009 ).
 
Εδώ πρέπει να τονίσουμε ακόμη μία φορά το ότι, η χρήση εκ μέρους της όποιας κυβέρνησης του «δανείου έσχατης ανάγκης» που μας ενέκρινε η Ευρωζώνη, σε συνεργασία με το ΔΝΤ, θα ήταν ποινικά κολάσιμη πράξη – ένα έγκλημα καλύτερα κατά του συνόλου των Ελευθέρων Ελλήνων Πολιτών. Το ίδιο ισχύει και για οποιεσδήποτε τυχόν «ιδιωτικοποιήσεις» κερδοφόρων κοινωφελών επιχειρήσεων του δημοσίου, οι οποίες ανήκουν στους Πολίτες της χώρας, ενώ δεν έχει καμία κυβέρνηση την εξουσιοδότηση να τις «εκποιήσει».
 
Βασίλης Βιλιάρδος
Αθήνα, 29. Μαρτίου 2010
 
ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ:
 
Αξιολογήστε το άρθρο 
48 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

29/03 15:49  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Για άλλη μία φορά μπράβο σας κύριε Βιλλιάρδε.
29/03 15:56  expert
Εξαιρετικό ως συνήθως!
29/03 17:02  TRITON
Πρίν μερικά χρόνια η Τουρκία είχε τον ρόλο του χωροφύλακα των ΗΠΑ στην ευαίσθητη περιοχή -Μαύρη Θάλασσα,Μεσόγειος,Κασπία.
Τώρα υπάρχουν κάποιες ανακατατάξεις,θάλεγα επικίνδυνα ανεξέλεγκτες για τις ΗΠΑ.
Η παράδοση της Ευρώπης στην Γερμανία,είναι η πληρωμή των ΗΠΑ στην Γερμανία για τις μελούμενες υπηρεσίες απαλλοτρίωσης που θα γίνουν απο την Γερμανία στα κράτη του πρώην Ανατολικού μπλόκ,στα Βαλκάνια και στην Τουρκία.
Η εργολαβία είναι μεγάλη,τόσο μεγάλη,όσο ονειρεύεται η Γερμανία!
Μια τεράστια μάντρα υπο απόσυρση κρατών με δυνατότητα επαναπώλησης με τιμές ανακύκλωσης!
Ακούγεται εφιαλτικό?Με τους όρους που δανειοδοτούνται όλα αυτά τα κράτη,είναι απλά θέμα χρόνου,σε βάθος μιας δεκαετίας να πούμε?
Σας εύχομαι Καλό Πάσχα με υγεία σε σας και σ'όσους αγαπάτε,
με εκτίμηση
29/03 18:18  ΜΥΑΛΟ
Σας διαβάζω με ενδιαφέρον πάντα, όπως σας έχω πει.

Όμως με ενοχλεί ένα κόμπλεξ που βλέπω απέναντι στη Γερμανία. Είστε μη αντικειμενικός.

Και το ερώτημα είναι: Εμείς γιατί δεν μπορούμε να τους φτάσουμε ούτε στο νυχάκι τους; Αντί να κάνετε κριτική σε αυτούς, καλύτερα να κάνετε σε εμάς!

Όσο για τη διαφθορά, αυτοί λάδωναν τους δικούς μας, αλλά υπέρ του συμφέροντος των εξαγωγών τους. Καλύτερα να κάνετε την κριτική στους δικούς μας που τα έπαιρναν εις βάρος των δικών μας συμφερόντων!

Καλύτερα να κάνετε κριτική σε αυτή τη γελοία χώρα που δεν έχει βάλει φυλακή κανέναν.

Μόνο ίσως έτσι αλλάξουμε. Όλα τα άλλα είναι αρκετά λαϊκιστικά και αδικούν το επίπεδό σας.
29/03 18:23  ΜΥΑΛΟ
Οι Κινέζοι αυτές τις μέρες έριξαν 10 χρόνια φυλακή στον επικεφαλής της Ρίο Τίντο για υποθέσεις παρόμοιες με τις δικές μας. Εδώ είδατε κανείς να μπει φυλακή;

Και ασχολείστε με τη Γερμανία; Έλεος...

Εδώ πρέπει να πέσει φωτιά και τσεκούρι. Μία γελοία χώρα λαϊκιστική που έπρεπε να φτάσει μία ανάσα πριν την καταστροφή για να ανασκουμπωθεί λιγάκι.

Τζίτζικες αιώνιοι, τζίτζικες εγκληματικοί. Χαντακώσανε το μέλλον των παιδιών τους. Και αντί γραφίδες σαν και τη δική σας να εξαπολύουν κεραυνούς, ασχολείστε με τη Γερμανία. Κλαπ- κλαπ χειροκρότημα ψάχνετε; Ε δεν βοηθάτε έτσι.

Άλλα πράγματα χρειάζεται η Ελλάδα και όχι λαϊκισμό. Μακάρι να μοιάζαμε λιγάκι στους Γερμανούς. Έστω λίγο.
29/03 18:29  ΜΥΑΛΟ
Εδώ σήμερα διάβασα το γνωστό δημοσιογράφο να λέει πάλι για φούσκες και ανόδους χρηματιστηριακές, μιλάμε ότι ακόμα δεν ξεκοκκίνησε η σφαλιάρα από τις καρπαζιές και όμως άρχισε να ονειρεύεται πάλι άκοπο χρήμα. Λίγες μέρες πριν έφευγαν τα λεφτά από τις τράπεζες από τους πανικόβλητους Έλληνες, ο ίδιος έγραφε συνεχώς για χρεοκοπία, και τώρα ακόμα δεν συνήλθαν καλά καλά από το έφραγμα οι τρπαεζικοί και άρχισε το σύστημά τους να μιλάει πάλι για άκοπο χρήμα χρηματιστηριακό.

Ρεμάλια, τζίτζικες, γελοίοι, τεμπελχανάδες, βρεγμένη σανίδα αναδρομικά χρειάζεται αυτή η χώρα.

Τόση ηλιθιότητα και αναλγησία δεν αντέχεται.
29/03 18:34  nhad
Κύριε Βιλιάρδο, τα απόλυτα νούμερα δε σημαίνουν το παραμικρό. Γιατί τα αναφέρετε; Για να βγάλετε το συμπέρασμα "ενώ η χώρα μας είναι σε αισθητά καλύτερη θέση";
Από τη άλλη πλευρά, σημαντικότερο από το εμπορικό έλλειμα είναι το έλλειμα τρεχουσών συναλλαγών, που είναι αυτό που παραδοσιασκά για την Ελλάδα είναι πολύ καλύτερο από το εμπορικό. Οι κακοί εφοπλιστές, ο τουρισμός και τα έσοδα από την ΕΕ βελτιώνουν αισθητά το ελληνικό ισοζύγιο.
29/03 19:06  jorgos
Κε. Βιλλιάρδο, τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε σαν χώρα για να σταματήσουμε να είμαστε οι επαίτες της Ευρώπης τα ακούω εδώ και πολλά χρόνια. Τα ίδια μέτρα πιπιλάνε όλες τις κυβερνήσεις που έχουν περάσει από αυτόν τον έρημο τόπο, όλο τα ίδια και τα ίδια, τα ίδια στερεότυπα, "μείωση εισαγωγών"-"αύξηση εξαγωγών"-"μείωση ελλειμάτων". Χαίρω πολύ, έχετε δει να γίνεται τίποτε από αυτά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες;

Όσο για την Γερμανία, τον "γερμανικό ολοκληρωτισμό" ή "επιβολή εσωτερικής πειθαρχίας", δεν μπορώ να συμφωνήσω μαζί σας. Όσα χρόνια ζούσα εκεί δεν είδα κάποιο καθεστώς τύπου Κίνας ή Ιαπωνίας. Αντίθετα τη θεωρώ μία πολύ ελεύθερη και δημοκρατική χώρα, με πολίτες που εργάζονται μεν σκληρά (και πάλι όχι τόσο όσο οι αμερικάνοι), αλλά και με σωστή διαχείριση, με κοινωνικές παροχές, πραγματική δωρεάν περίθαλψη και παιδεία κλπ.

Γενικά, ο μέσος γερμανός εργαζόμενος ζει το ίδιο καλά όσο ο έλληνας, αλλά αποδίδει το πολλαπλάσιο. Όχι γιατί ο γερμανός είναι καλύτερος από τον έλληνα, αλλά γιατί το θεσμικό περιβάλλον τον ευνοεί, είτε είναι υπάλληλος είτε είναι ελεύθερος επαγγελματίας. Με απλά ελληνικά: η δουλειά του πιάνει τόπο, γιατί το κράτος που ζει λειτουργεί σωστά, δεν είναι μπου...ο.

Όσο για το σχέδιο Μάρσαλ, φυσικά η Γερμανία στηρίχθηκε εκεί σε μεγάλο βαθμό για να ορθοποδήσει μετά τον πόλεμο. Στη δική μας χώρα τι έγιναν τα χρήματα που πήραμε;
30/03 01:02  Αρκάς
Σχετικά με κάτι που γράφτηκε σε κάποιο προηγούμενο σχόλιο, να πώ ότι έχω διαβάσει όλα τα άρθρα του κ. Βιλλιάρδου και δεν έχω αντιληφθεί ούτε ίχνος λαικισμού.

Εκείνο για το οποίο μπορεί να "κατηγορήσει" κάποιος τα άρθρα είναι ότι οι λύσεις φαίνονται ως ευχολόγια, αλλά όμως ας προσέξουμε το εξής:

Πρόκειται για λόγο τόσο οικονομικό, όσο και πολιτικό και φιλοσοφικό. Πολλές φορές το να μεταφέρεις ιδέες φαίνεται σαν «ευχολογία», όμως η δύναμη των ιδεών είναι αξεπέραστη.
Αν και δεν ταυτίζομαι με τα άρθρα κατά 100%, είναι ικανά για να σε βάζουν σε χρήσιμη σκέψη και σίγουρα αναγνωρίζω σε αυτά έναν γνήσια πατριωτικό χαρακτήρα.

Τώρα σχετικά με τη Γερμανία, μπορούμε να διδασκόμαστε και να παίνουμε από τους άλλους λαούς ό,τι μπορεί να μας βελτιώσει και μας ταιριάζει και μόνο μέχρι εκεί.

Δεν είναι «κόμπλεξ» για ένα έθνος να αναγνωρίζει τη δική του ταυτότητα και να μην άγεται και φέρεται από λαούς-«πρότυπα».

Αλλωστε όποιος το λαχταρά, είναι ελεύθερος να πάει και να ζήσει ανάμεσα στους Γερμανούς, όπως επίσης και ανάμεσα στους Μογγόλους, στους Ινδονήσιους, στους Λάπωνες και όπου επιθυμεί.
30/03 12:34  Βασίλης Βιλιάρδος
Ανήσυχος πατέρας: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Σας εύχομαι Καλό Πάσχα – όπως και σε όλους της ιστοσελίδας.

Expert: Επίσης σας ευχαριστώ - τόσο για τα καλά σας λόγια, όσο και για την επικοινωνία.

Triton: Ακούγεται πράγματι εφιαλτικό το σενάριο που περιγράφετε. Σας εύχομαι Καλό Πάσχα, με υγεία και ευτυχία.

Μυαλό: Έχω την εντύπωση ότι, η συνεχής αρνητική κριτική της χώρας μας, όπως συνήθως συμβαίνει, λειτουργεί αποσταθεροποιητικά, δεν διορθώνει τα λάθη μας και δεν εκπαιδεύει – πόσο μάλλον η παθητική. Ενδεχομένως βέβαια να έχετε εσείς δίκιο.

Γνωρίζω ότι η Δύναμη υποβάλλει, ελκύει το θαυμασμό και θυματοποιεί – πολύ καλύτερα από εμένα, το γνωρίζει η κάθε μορφής εξουσία. Επομένως η θέση σας, την οποία φυσικά σέβομαι χωρίς να την συμμερίζομαι, μου είναι απόλυτα κατανοητή. Εάν θεωρείτε βέβαια ότι η χώρα μας (εννοώ πάντοτε τους πολίτες και όχι τους πολιτικούς) αξίζει το «δάχτυλο της Αφροδίτης», επιτρέψτε μου να έχω διαφορετική άποψη.

Για το χειροκρότημα, την κατηγορία για «έπαρση» δηλαδή, νομίζω ότι είναι μάλλον άδικη. Στην Κίνα πάντως, κάτω από τις σημερινές πολιτικές συνθήκες, δεν θα ήθελα να διαμένω. Σας ευχαριστώ πολύ τόσο για την επικοινωνία, όσο και για την κριτική.

Nhad: Κατά την άποψη μου, το σημαντικότερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας της. Αυτή διαπιστώνεται κυρίως από το εμπορικό ισοζύγιο. Συμφωνώ για τους ποσοστιαίους δείκτες, αν και τα απόλυτα νούμερα είναι κάποιες φορές αναγκαία. Δεν βλέπω να ανέφερα πουθενά κάτι για «κακούς εφοπλιστές».
30/03 12:51  ΜΥΑΛΟ
Κύριε, δεν ξέρω αν η χώρα μας αξίζει το "δάχτυλο της Αφροδίτης", πάντως ένα μεγάλο δάχτυλο το αξίζει πολύ βαθειά...

Καλό Πάσχα να έχετε.

Σκεφτείτε μόνο πόσο κακό έκαναν στη χώρα και σε εμάς τους πολίτες της όλοι αυτοί που σιωπούσαν τόσα χρόνια ή χαίδευαν αυτιά.

Εγώ είμαι υπέρ του "ξύλου". Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο...

Σκέψη, πειθαρχία, μέτρο, αυτοκριτική, τιμωρία, και να βλέπεις μακριά.

Τι από αυτά τα 6 πιστεύετε ότι είχε αυτή η έρμη χώρα τόσα χρόνια; Τίποτα.
30/03 13:49  Βασίλης Βιλιάρδος
Jorgos: Αυτό που λείπει από τη χώρα, είναι η ενεργή συμμετοχή των πολιτών της στα κοινά. Δεν μπορεί κανείς να περιμένει να λειτουργήσουν όλα από μόνα τους ή, έστω, από την όποια κυβέρνηση, αρκούμενος στην κριτική των πεπραγμένων της - οφείλει να συμμετέχει ενεργά, όπως στο παράδειγμα της Βραζιλίας. Προφανώς δεν φτάνει να ψηφίζει κανείς μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια και απλά να κρίνει τους άλλους, εάν θέλει να συμβάλλει πραγματικά στην δημιουργία ενός ορθολογικού πλαισίου λειτουργίας της Οικονομίας μας – αυτό που, κατά την άποψη μου, όπως και τη δική σας, αποτελεί το μεγαλύτερο «έλλειμμα» μας.

Συμφωνώ σε σχέση με την κάποτε Δυτική Γερμανία, η οποία ήταν ίσως ακόμη καλύτερη από αυτήν που περιγράφετε. Μετά την ένωση όμως, η αλλαγή ήταν σταδιακή μεν, αλλά ραγδαία. Σε κάθε περίπτωση, δεν φαίνεται πια να «συμμερίζεται» την πολιτική ένωση της ΕΕ, γεγονός που θα μας κοστίσει ενδεχομένως ακόμη και την ειρήνη. Σας ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία.

Αρκάς: Σας ευχαριστώ πολύ για την «υποστήριξη», καθώς επίσης για την εκτίμηση του «λόγου», από όπου και αν προέρχεται – συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του.

Μυαλό: Σκεφθείτε ότι η «χώρα» δεν είναι κάποιος τρίτος, αλλά όλοι εμείς. Πιστεύω ότι η «υπερβάλλουσα», μονότονη και παθητική αυτοκριτική μας, σε συνδυασμό με την «αποθέωση» των άλλων κρατών, επισκιάζει δυστυχώς όλα τα υπόλοιπα που αναφέρετε. Επίσης Καλό Πάσχα, με υγεία και ευτυχία.
30/03 14:14  analytis
Κ. συναδελφε ,ειναι αυτονοητο οτι διαθετετε συγγραφικο ταλεντο ,και εγκυκλοπεδικες γνωσεις ,ο συνδυασμος αυτων δινει σε μας τους τχερους αναγνωστες σημαντικο υλικο ,για το γνωστικο μας οπλοστασιο.
Καλο Πασχα
30/03 21:33  jorgos
Κε. Βιλιάρδο, έχετε δίκηο για την ενεργή συμμετοχή των πολιτών. Όμως, δίπλα στον ενεργό πολίτη πρέπει να υπάρχει και ένα κράτος έντιμο και λειτουργικό, που να ενθαρρύνει, να συντονίζει και φυσικά να αξιοποιεί στο έπακρο την ενεργή αυτή συμμετοχή. Διαφορετικά θα πέσει στο κενό. Είναι σαν να ρίχνεις τον οβολό σου στο παγκάρι της εκκλησίας, και μετά τη λειτουργία ο παπάς να τα βάζει στην τσέπη του.

Ακριβώς σε αυτό το λόγο, δηλ. την έλλειψη εμπιστοσύνης του πολίτη προς το κράτος και τους φορείς που το εκπροσωπούν, οφείλεται -κατά την ταπεινή μου άποψη- η αποχή του έλληνα πολίτη από τα κοινά. Αδιαφορεί ο πολίτης για τα κοινά, επειδή θεωρεί δεδομένο ότι την προσφορά του θα την καρπωθούν κάποιοι επιτήδειοι και θα πάει χαμένη.

Αυτή η εικόνα όμως για τον μέσο έλληνα είναι λανθασμένη. Πιστεύω, οι περισσότεροι έλληνες πολίτες θα πρόσφεραν στα κοινά εάν υπήρχε ένα σωστό και έμπιστο «πλαίσιο διαχείρισης». Ένα πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η αθρόα προσέλευση εθελοντών σε δενδροφυτεύσεις που οργανώθηκαν από ιδιωτικό φορέα. Και τονίζω το «ιδιωτικό» γιατί δυστυχώς η πολιτεία σπάνια παίρνει τέτοιες πρωτοβουλίες. Φαίνεται τέτοιες πρωτοβουλίες δεν έχουν μίζες.
31/03 11:58  Βασίλης Βιλιάρδος
Analytis: Η εξαιρετικά θετική «αξιολόγηση» σας, ειδικά επειδή προέρχεται από συνάδελφο, μου ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητική. Σας ευχαριστώ πολύ.

Jorgos: Συμφωνώ απόλυτα σε σχέση με τις «αδυναμίες» της Πολιτείας – δυστυχώς δεν αφορά μόνο τη δική μας χώρα, αλλά όλες τις «δυτικές». Επίσης για την έλλειψη εμπιστοσύνης του Πολίτη προς το κράτος, για την οποία έχω γράψει δύο κείμενα που σας επισυνάπτω στο τέλος

Από την άλλη πλευρά, πιστεύω απόλυτα στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στον άνθρωπο – ειδικά στον Έλληνα πολίτη, όπως και εσείς. Η δραστηριοποίηση του λοιπόν στα «κοινά» είμαι σίγουρος ότι είναι η μόνη δυνατότητα επίλυσης των προβλημάτων μας – ιδιαίτερα της διαφθοράς. Κάτι τέτοιο όμως συνεπάγεται «εθελοντικές», αφιλοκερδείς δηλαδή ενέργειες, όπως αυτές των πολιτών της Βραζιλίας που αναφέρω στο άρθρο μου (έλεγχος των δημοσίων υπηρεσιών κλπ).

Φυσικά αυτού του είδους οι «ιδιωτικές» πρωτοβουλίες, οφείλουν να επεκταθούν και σε άλλους τομείς. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν σωστά στελεχωμένες ομάδες πολιτών, να «απαιτήσουν» από τα τηλεοπτικά μέσα να μην συμπεριλαμβάνουν ιδιοτελείς πολιτικούς στις ενημερωτικές εκπομπές τους, αλλά πολίτες (καθηγητές, επιχειρηματίες κλπ), έτσι ώστε αφενός μεν να ενημερωνόμαστε σωστά, αφετέρου δε να ελέγχεται αντικειμενικά η Πολιτεία - από τους ίδιους τους πολίτες της.

Επίσης, έχω την άποψη ότι το διαδίκτυο, με τις τεράστιες δυνατότητες που προσφέρει (συγγραφή κειμένων από μη εξαρτημένους πολίτες, μαζική αποστολή ενημερωτικών mail κλπ), θα μπορούσε να αναδειχθεί στον καλύτερο συνεργάτη του «ενεργητικού» Πολίτη, αρκεί να χρησιμοποιείται μεθοδικά και σωστά.
http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1653.aspx
http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1645.aspx


31/03 21:57  ΚΑΤΜΑΝ
Πολύ καλό.
Το θέμα είναι ποιός το βλέπει και αν ναι τι μπορεί να κάνει, αν θέλει να το κάνει ή αν τον αφήνουν να το κάνει.
Σήμερα είδα το πρώτο θετικό σημάδι,τις διάφορες συλλήψεις.Μπράβο τους και μπράβο στα ΜΜΕ που το κάλυψαν ώστε να τα βλέπει και ο κόσμος.
Ρωτάω όμως εγώ ο αφελής Έλληνας.
Όταν αυτοί οι κύριοι πάνε φυλακή-θέλω να πιστεύω- θα βγουν μετά από λίγο με άδεια;
Θα κάνει κάποιο καταναγκαστικό έργο, όπως η Ναόμι Κάμπελ που καθάριζε κτίρια, ώστε να κερδίσει κάτι ελάχιστο το κράτος, να το ,καταλάβει ο ίδιος και να το δει και ο κόσμος;
Τα της Γερμανίας τώρα.
Πολύ καλά τα λέτε. Όσο για τα σχόλια του JIORGO, μπορεί όταν ζούσε στη Γερμανία να πέρναγε καλά γιατί όντως η Γερμανία είναι προηγμένο κράτος, αλλά η συμπεριφορά της μου θυμίζει τώρα τις τράπεζες, στις οποίες πηγαίνει ο κόσμος για ρύθμιση ενήμερων οφειλών βλέποντας ότι θα έχει πρόβλημα στη συνέχεια και η Τράπεζα του προτείνει ή αύξηση επιτοκίου( επιχ.δάνεια ) ή απόρριψη για καταναλωτικά και κάρτες.
Το πρόβλημα θα γίνει ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ σε μερικές δεκαετίες, όταν θα καταλάβουν κάποιοι ότι το περιβάλλον δεν ξέρει από οικονομία ,SPREADS και CDS.
Eίμαι σίγουρος, ότι και εσείς,όπως και εγώ, σε συζητήσεις για τα τεκταινόμενα, το συμπέρασμα είναι η αποδοχή του μεγέθους του προβλήματος και κατάληξη κάποιο εστιατόριο ή καφέ.
Καλό Πάσχα
01/04 11:25  Βασίλης Βιλιάρδος
Katman: Σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο. Όσον αφορά τις τράπεζες, αλλά και την «παγκοσμιοποίηση» του προβλήματος, συμφωνώ απόλυτα. Σχετικά τώρα με το τι μπορεί να κάνει κάποιος πολίτης, εάν δεν θέλει απλώς να συζητάει τα τεκταινόμενα, όπως πολύ σωστά γράφετε, σας επισυνάπτω ένα μέρος από το συμπλήρωμα του άρθρου μου:

“Από την άλλη πλευρά, εμείς πιστεύουμε απόλυτα στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στον άνθρωπο – ειδικά στον Έλληνα πολίτη. Η δραστηριοποίηση του πολίτη λοιπόν στα «κοινά» είμαστε σίγουροι ότι, είναι η μόνη δυνατότητα επίλυσης των προβλημάτων μας – ιδιαίτερα της διαφθοράς.

Κάτι τέτοιο όμως συνεπάγεται «εθελοντικές», αφιλοκερδείς δηλαδή ενέργειες, όπως αυτές των πολιτών της Βραζιλίας (έλεγχος των δημοσίων υπηρεσιών κλπ) – κάτι απόλυτα εφικτό, αφού όλοι μας έχουμε «έννομο» συμφέρον, σε σχέση με τη δημόσια περιουσία. Επομένως, δικαιούμαστε να ζητήσουμε ακόμη και τη βοήθεια των δικαστηρίων, εάν τυχόν δεν μας «επιτραπεί» η πρόσβαση και ο έλεγχος της διαχείρισης του δημοσίου πλούτου.

Επίσης, έχουμε την άποψη ότι το διαδίκτυο, με τις τεράστιες δυνατότητες που προσφέρει (συγγραφή κειμένων από μη εξαρτημένους, ανιδιοτελείς πολίτες, μαζική αποστολή ενημερωτικών mail κλπ), θα μπορούσε να αναδειχθεί στον καλύτερο δυνατό συνεργάτη του «ενεργού» Πολίτη - αρκεί να χρησιμοποιείται μεθοδικά και σωστά. Έτσι, θα μπορούσε να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των Πολιτών απέναντι στην Πολιτεία, χωρίς την οποία είναι αδύνατον να ευδοκιμήσουν οι όποιες προσπάθειες αλλαγής και εξυγίανσης της Οικονομίας μας”.

Σας εύχομαι επίσης Καλό Πάσχα, με υγεία και ευτυχία.
01/04 18:17  nicathans
Αγαπητέ κύριε Βιλιάρδο,
Λαμβάνοντας υπ' όψιν μου την επιστημονική αρτιότητα του λόγου σας, αλλά και την ιδιαίτερα ουσιώδη και θερμή πέννα σας, έχω λάβει το θάρρος να αναδημοσιεύω στο ιστολόγιό μου κάποια άρθρα σας.

Αυτονόητα, πάντα αναφέρω την πηγή και τον συγγραφέα με τις σχετικές παραπομπές.
Αν και αδικαιολογήτως καθυστέρησα να σας ενημερώσω δεδομένου του ότι τα αναδημοσίευα από Σοφοκλέους 10, θα ήθελα να γνωρίζω εάν το θεωρείται σκόπιμο να τα αποσύρω, ή εάν έχω την άδεια σας να συνεχίσω τώρα που ανακάλυψα και την ιστοσελίδα σας.

Τέλος, σας εύχομαι καλή Ανάσταση και πάντα με υγεία.
Νίκος Α.
02/04 14:24  Βασίλης Βιλιάρδος
Nicathans: Δεν έχω γενικά καμία αντίρρηση σε σχέση με αναδημοσιεύσεις των κειμένων μου, αρκεί να ενημερώνομαι. Επίσης, εάν είναι δυνατόν, να μου στέλνεται το link στο mail μου. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια, όπως και για την επικοινωνία σας μαζί μου. Επίσης Καλό Πάσχα, με Υγεία και Ευτυχία.

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις