Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΝΤ
4919 αναγνώστες
Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010
15:58

 

Ο οικονομικός λαϊκισμός, η ελληνική παραλλαγή του, οι δύο βασικοί τομείς δραστηριοποίησης των επιχειρήσεων, τα στάδια του δράματος, η «αποκαθήλωση» του ευρώ και η κυβερνητική αισιοδοξία.
 
********************
 
(Παλαιότερο αλλά επίκαιρο κείμενο μας, με κάποιες μικρές  αλλαγές).
 
Πριν ακόμη αναφερθούμε στα διάφορα στάδια, μέσα από τα οποία οδηγήθηκε η χώρα μας στο ΔΝΤ, έχοντας ουσιαστικά απολέσει την ανεξαρτησία της (αφού δεν έχει πλέον τη «ρεαλιστική» δυνατότητα «φυσιολογικού» δανεισμού της από τις «αγορές», ενώ δεν αποφασίζει μόνη της για το μέλλον των Πολιτών της), θα ήταν ίσως σκόπιμο να αναφερθούμε στον «οικονομικό λαϊκισμό» - για τον οποίο κατηγορείται έντονα η Ελλάδα, τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια.
 
Ο «λαϊκισμός» ορίζεται σαν μία «πολιτική φιλοσοφία», η οποία υποστηρίζει τα λαϊκά δικαιώματα, καθώς επίσης τη λαϊκή κυριαρχία – συνήθως απέναντι σε μία προνομιούχα άρχουσα τάξη. Κατά την άποψη πολλών, ο «οικονομικός λαϊκισμός» είναι μία αντίδραση ενός εξαθλιωμένου λαού, σε μία αποτυχημένη κοινωνία – μία κοινωνία δηλαδή, η οποία χαρακτηρίζεται από μία άρχουσα τάξη, η οποία θεωρείται «τάξη των καταπιεστών» (Greenspan). Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, ο «λαός» εν προκειμένω ορίζεται σαν μία άμορφη, μη συνεκτική μάζα ιδιοτελών, μη αλληλέγγυων ανθρώπων, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το σύνολο των ανεξάρτητων, «εκπαιδευμένων» και συνειδητών Πολιτών, το οποίο χαρακτηρίζει μία συνεκτική, δυναμική, δημοκρατική κοινωνία – η οποία πράγματι έχει την «ωριμότητα», να αποδέχεται το συλλογικό καλό, πριν από το ατομικό.  
 
Περαιτέρω, υπό καθεστώς «οικονομικού λαϊκισμού», η κυβέρνηση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των λαϊκών στρωμάτων, αγνοώντας εντελώς τόσο τα ατομικά δικαιώματα, όσο και την οικονομική πραγματικότητα – σε σχέση με το πως ο πλούτος ενός έθνους μπορεί να αυξηθεί ή, έστω, να διατηρηθεί στο ίδιο επίπεδο Δηλαδή, οι συνήθως αρνητικές οικονομικές συνέπειες των χρησιμοποιουμένων μεθόδων αγνοούνται, είτε εκούσια, είτε κατ’ ανάγκη – ενώ ο λαϊκισμός είναι πιο εμφανής σε κοινωνίες με υψηλά επίπεδα ανισότητας στα εισοδήματα.
 
Συνεχίζοντας, ο «οικονομικός λαϊκισμός» επιζητεί τη μεταρρύθμιση – όχι βέβαια την επανάσταση. Οι «απολογητές» του, οι εκάστοτε «λαϊκιστικές» κυβερνήσεις δηλαδή, είναι εντελώς σαφείς, σχετικά με τα προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν αλλά, ταυτόχρονα, οι «συνταγές» που προτείνουν είναι εξαιρετικά ασαφείς – ως επί το πλείστον σκόπιμα. Σε πλήρη αντίθεση με τον καπιταλισμό ή το σοσιαλισμό (με τον κομμουνισμό επίσης), ο οικονομικός λαϊκισμός δεν ασχολείται σοβαρά με οποιαδήποτε ανάλυση των συνθηκών, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη δημιουργία πλούτου και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου - αρκούμενος σε λόγια, χωρίς πράξεις.
 
Οι «λαϊκιστές» ηγέτες προσφέρουν γενικά σαφείς υποσχέσεις για τη «θεραπεία» πραγματικών ή φανταστικών αδικιών, όπου η αναδιανομή των εισοδημάτων, καθώς επίσης η τιμωρία της διεφθαρμένης άρχουσας τάξης, η οποία «κλέβει τους φτωχούς», αποτελούν τα συνήθη «μέσα» επίλυσης των πάντων. Η «δικαιοσύνη» είναι άλλο ένα ζητούμενο, παρουσιαζόμενη με μία αναδιανεμητική ή «εκδικητική» μορφή, ενώ μία καθαυτό δημοκρατική διαδικασία ευρίσκεται πολύ χαμηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων.
 
Φυσικά ο «οικονομικός λαϊκισμός» δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς, δεν δείχνει την τάση να υποχωρεί όταν αποτυγχάνει επανειλημμένα, ενώ «φαντασιώνεται» έναν πιο ευθύγραμμο, έναν απλούστερο δηλαδή και «συμμετρικό» κόσμο. Τέλος, οι «αρχές» του είναι μάλλον «πρωτόγονες», βασιζόμενες στο κράτος-μητέρα, το οποίο οφείλει να κάνει τα πάντα για τους υπηκόους-παιδιά του, χωρίς να απαιτεί ουσιαστικές ενέργειες εκ μέρους τους - σε πλήρη αντίθεση με τις πραγματικές ανάγκες της Οικονομίας, «εγκυμονώντας» συχνά τον ολοκληρωτισμό.  
 
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ «ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ»  
 
Επικεντρωνόμενοι στη χώρα μας, διαπιστώνουμε αρκετές φορές πως, αντί να αναλύουμε διεξοδικά τα υπαρκτά, διαχρονικά, μεγάλα  προβλήματα του δημοσίου χρέους και των ελλειμμάτων (τα οποία οφείλονται κυρίως στη διαρκώς μειούμενη ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας μας, όπως φαίνεται από το Ισοζύγιο στον Πίνακα Ι), αναλωνόμαστε στην αναζήτηση μίας βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης των «λειτουργικών» ζημιών του κράτους μας -  μεταθέτοντας την επίλυση του πραγματικού προβλήματος, τη δημιουργία πλεονασμάτων δηλαδή, στο μέλλον.  
 
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Δείκτες της ελληνικής οικονομίας, σε ποσοστά
 
Περίοδοι
Ανάπτυξη %
Ανεργία %
Πληθωρισμός %
Ισοζύγιο %
 
 
 
 
 
1975-1979
5,34
1,92
13,96
0,96
1980-1984
-0,22
5,36
21,10
0,28
1985-1989
1,76
6,76
17,58
-1,44
1990-1994
0,84
7,78
16,06
-0,94
1995-1999
2,98
10,28
5,92
-2,92
2000-2004
4,56
10,48
3,90
-11,82
2005-2008
3,58
8,70
3,55
-12,15
 
 
 
 
 
Πρόβλεψη 2010*
-4,00
14,00
7,00
-15,00
Πηγή: ΕΕ 2009
* Πίνακας: Β. Βιλιάρδος. Εάν στην ύφεση -4%που υπολογίζεται από το ΔΝΤ για το 2010 προσθέσει κανείς την αύξηση των τιμών κατά περίπου 8% λόγω των φόρων («φορολογικός πληθωρισμός»), τότε η «καταναλωτική επιβάρυνση» αγγίζει το -12%.   
 
Το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα «ενοχλητικό», αφού ουσιαστικά γνωρίζουμε τα λάθη μας, ενώ οι ενέργειες διόρθωσης τους («μέτρα» του ΔΝΤ) είναι προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση – οδηγώντας μας με μαθηματική ακρίβεια στην αναδιάρθρωση του χρέους, στη «λεηλασία» του πλούτου της χώρας μας, στην καταστροφή της μεσαίας τάξης, καθώς επίσης στην εξαθλίωση του μεγαλύτερου μέρους των Ελλήνων.
 
Για παράδειγμα, διακρίνοντας δύο είδη επιχειρήσεων στη χώρα μας, γνωρίζουμε με απόλυτη σαφήνεια ότι, η πρώτη ομάδα αποτελείται από τις επιχειρήσεις, οι οποίες παράγουν αγαθά και υπηρεσίες που δεν είναι διεθνώς εμπορεύσιμα (δημόσιος τομέας, μέρος των κλάδων της οικοδομής και των υπηρεσιών), ενώ η δεύτερη δραστηριοποιείται στην παραγωγή διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων. Επίσης διαπιστώνεται ότι (Πίνακας ΙΙ), το 80% σχεδόν του συνολικού ΑΕΠ μας προέρχεται από τις υπηρεσίες, με την ευρύτερη έννοιά τους.
 
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Σύσταση του συνολικού ΑΕΠ της Ελλάδας (213 δις €, χωρίς την «αναπροσαρμογή» του 2006)
 
Κατηγορίες
Σε ποσοστά του ΑΕΠ
 
 
Χονδρικό και λιανικό εμπόριο
33,50
Χρηματοπιστωτική και κτηματική δραστηριότητα
19,80
Τουρισμός
18,00
Λοιπές Υπηρεσίες
8,60
Βιομηχανία συμπεριλαμβανομένης ενέργειας
11,80
Οικοδομική βιομηχανία
4,50
Γεωργία, Κτηνοτροφία, Αλιεία
3,80
 
 
ΣΥΝΟΛΟ
100%
Πηγή: ΕΣΥΕ, Spiegel
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
 
Περαιτέρω είναι σαφές ότι, η πρώτη «ομάδα» επιχειρήσεων δεν υφίσταται πίεση από το διεθνή ανταγωνισμό, αφού λειτουργεί μόνο «εντός των συνόρων»  - οπότε μπορεί να επιβαρύνει εύκολα τις τιμές πώλησης της με τις αυξήσεις του κόστους, οι οποίες πηγάζουν από τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας μας. Για παράδειγμα, μία καφετέρια στην Αθήνα έχει τη δυνατότητα να χρεώνει τον καφέ 4 €, παρά το ότι το ίδιο προϊόν σε μία καφετέρια της Ιταλίας κοστίζει μόλις 1,5 €.    
 
Αντίθετα, η δεύτερη «ομάδα», η οποία περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του δευτερογενούς τομέα (μεταποίηση), καθώς επίσης σημαντικό μέρος των υπηρεσιών (τουρισμός, μεταφορές κλπ), δεν έχει τη δυνατότητα να επιρρίψει τις αυξήσεις του «ελληνικού κόστους» στις τιμές, επειδή ευρίσκεται κάτω από την πίεση του διεθνούς ανταγωνισμού (η διεθνής ανταγωνιστικότητα είναι μία πολυσύνθετη έννοια, η οποία σχετίζεται με την παραγωγικότητα, τις τιμές, το κόστος παραγωγής, την ποιότητα των προϊόντων, την τεχνολογική ανάπτυξη, τη γραφειοκρατία, τα επενδυτικά κίνητρα, τα αντικίνητρα κλπ).
 
Έτσι διαπιστώνουμε ότι, ακόμη και οι ελληνικές εξαγωγικές βιομηχανίες, προτιμούν να πουλούν τα προϊόντα τους εντός Ελλάδας, επειδή έχουν τη δυνατότητα να τα χρεώνουν ακριβότερα. Πόσο μάλλον όταν, η καταναλωτική συμπεριφορά των Ελλήνων είναι σε μεγάλο βαθμό «συμπλεγματική», αφού σπάνια αναζητούμε την καλύτερη δυνατή τιμή αγοράς, θεωρώντας ότι έτσι «υστερούμε» συγκριτικά - εμφανιζόμενοι φτωχότεροι, σε σχέση με το άμεσο περιβάλλον μας, οπότε λιγότερο ικανοί. Για παράδειγμα, αρκετές οινοβιομηχανίες της χώρας μας, πολλά χρόνια πριν, αναρωτιόταν γιατί να πουλήσουν τη φιάλη κρασιού στην Ολλανδία προς 2 €, όταν είχαν τη δυνατότητα να διαθέσουν το ίδιο ακριβώς προϊόν στην Αθήνα, έναντι 5 €.   
 
Στη Γερμανία αντίθετα, τα κέρδη των επιχειρήσεων από την εσωτερική αγορά, είναι κατά πολύ χαμηλότερα, σε σχέση με τα αντίστοιχα στις εξαγωγές, επειδή οι καταναλωτές εκεί είναι εξαιρετικά προσεκτικοί (μη «συμπλεγματικοί»), όσον αφορά τις τιμές των προϊόντων που αγοράζουν. Για παράδειγμα, τα καθαρά κέρδη της Lidlστη Γερμανία, δεν ξεπερνούσαν πρόσφατα το 1%, ενώ στην Ελλάδα υπερέβαιναν το 5%. Κατ’ επέκταση, οι γερμανικές επιχειρήσεις επικεντρώνονται στις εξαγωγές, με ευεργετικά αποτελέσματα για το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας τους.           
 
Συμπερασματικά λοιπόν, τόσο οι επιχειρηματίες, όσο και οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, έχουν οδηγηθεί «υποχρεωτικά» στην πρώτη ομάδα επιχειρήσεων (δημόσιο, οικοδομή, εστιατόρια, καφετέριες κλπ), με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται διαρκώς το ισοζύγιο μας, όπως επίσης να διαστρεβλώνεται η Οικονομία μας - χάνοντας και τα τελευταία υπολείμματα της ανταγωνιστικότητας της.
 
Παρ’ όλα αυτά, αντί να μειωθεί το εργατικό κόστος στη δεύτερη ομάδα από την «κυβέρνηση» μας (χωρίς να σημαίνει ότι επικροτούμε μία τέτοια ενέργεια, αφού οι μισθοί στην Ελλάδα είναι από τους χαμηλότερους στην ΕΕ, ενώ τυχόν περιορισμός τους δεν επιλύει το πρόβλημα), μειώνεται στην πρώτη – ειδικότερα στο δημόσιο, το οποίο δεν είναι εκτεθειμένο στο διεθνή ανταγωνισμό. Προφανώς, η σωστή «θεραπεία» θα ήταν η μείωση των υπεράριθμων απασχολουμένων του δημόσιου τομέα, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των επιχειρήσεων της δεύτερης ομάδας, έτσι ώστε να απορροφηθεί η ανεργία, ταυτόχρονα με την επίτευξη υψηλότερης ανταγωνιστικότητας.
 
Τα ότι λοιπόν συνεχίζουμε να λειτουργούμε «αντισυμβατικά», εκτός των ορίων της κοινής λογικής δηλαδή, μάλλον ενδυναμώνει την κριτική περί «οικονομικού λαϊκισμού» - ενώ ταυτόχρονα επιβεβαιώνει τους φόβους εκείνων, οι οποίοι  πιστεύουν ότι οδηγούμαστε είτε στην καταστροφή, είτε στην «αποικιοποίηση» (άρθρο μας: Σύγχρονες αποικίες)
 
ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ
 
Πριν ακόμη αναφερθούμε στα επί μέρους γεγονότα, τα οποία οδήγησαν τη χώρα μας στα νύχια του ΔΝΤ (χωρίς φυσικά να δίνουμε σημασία στις «περιρρέουσες» απόψεις, σύμφωνα με τις οποίες οι κυβερνήσεις μας «κοιμόντουσαν» συνειδητά με τους «εχθρούς» μας – Goldman Sachs, Η.Π.Α. κλπ), θα παραθέσουμε τον Πίνακα ΙΙΙ, ο οποίος αναφέρεται στους «βαθμούς», με τους οποίους αμείβουν ή τιμωρούν οι (μονοπωλιακές) εταιρείες αξιολόγησης τα κράτη και τις επιχειρήσεις.
 
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Αξιολόγηση δημοσίων ομολόγων της Standard & Poors    
 
Βαθμός
Ερμηνεία
 
 
ΑΑΑ
Σχεδόν μηδενικός κίνδυνος
ΑΑ+ , ΑΑ , ΑΑ-
Σίγουρη επένδυση, ελαφρό ρίσκο
Α+ , Α , Α-
Σίγουρη επένδυση, εκτός απροβλέπτων γεγονότων*
ΒΒΒ+ ,  ΒΒΒ,  ΒΒΒ-
Μέτρια επένδυση, μεσαίο ρίσκο χρεοκοπίας 
ΒΒ+ , ΒΒ , ΒΒ-
Κερδοσκοπική επένδυση, ρίσκο χρεοκοπίας
Β+ , Β , Β-
Πολύ κερδοσκοπική επένδυση, πιθανή χρεοκοπία
CCC+
Πολύ υψηλό ρίσκο χρεοκοπίας
 
 
Τάση**
Σταθερή – Θετική – Αρνητική
* Σε σχέση με την παγκόσμια οικονομία γενικά
** Εμφανίζεται σε συνδυασμό με τους βαθμούς αξιολόγησης
Πηγή: Spiegel
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
 
Για παράδειγμα βαθμολόγησης, η Γερμανία αξιολογείται με ΑΑΑ, το Βέλγιο με ΑΑ+, η Ιαπωνία και η Ισπανία με ΑΑ, η Κίνα, η Χιλή και η Ιταλία με Α+, η Πολωνία και η Πορτογαλία με Α-, η Ρωσία με ΒΒΒ, η Βραζιλία και η Ινδία με ΒΒΒ-, η Ελλάδα και η Ρουμανία με ΒΒ+, η Τουρκία με ΒΒ, η Ουγκάντα με Β+, η Κένυα με Β, το Πακιστάν με Β- και το Εκουαδόρ με CCC+ (με ημερομηνία 29.04.2010).
 
Συνεχίζοντας, αναφέρουμε με χρονολογική σειρά τα διάφορα γεγονότα, τα οποία οδήγησαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ και την ΕΕ σε άμυνα – ενδεχομένως σε μεγάλη ήττα, μετά τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ευρωπαϊκό πακέτο στήριξης της οικονομίας.
 
20.10.2009: Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ελλάδας για το 2009 «διορθώνεται» στο 12,5% του ΑΕΠ, από το 6% που είχε προβλεφθεί, ενώ ο νέος Υπουργός Οικονομικών ανακοινώνει εσπευσμένα τη λήψη μέτρων. Το γεγονός αυτό «συνδέεται» (εύλογα) από τις «αγορές», με τη διενέργεια πρόωρων εκλογών, με την ατυχή απογραφή του 2004, καθώς επίσης με τους ισχυρισμούς, σύμφωνα με τους οποίους η Ελλάδα παραποίησε τα στοιχεία της, κατά την εισαγωγή της στη ζώνη του Ευρώ. Ως εκ τούτου, αντιμετωπίζεται αφενός μεν «ανησυχητικά», αφετέρου με έντονη δυσπιστία - τόσο από την ΕΕ, όσο και από τις διεθνείς αγορές, «εκβάλλοντας» στην «κρίση αξιοπιστίας» της χώρας μας.  
 
22.10.2009: Η εταιρεία αξιολόγησης Fitch «υποτιμάει» την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας στο Α-. Η αμεσότητα της κίνησης της Fitch, είτε κριθεί εντός των «πλαισίων» της επιθετικής πολιτικής των Η.Π.Α., είτε σαν προσπάθεια διόρθωσης των προηγουμένων «σφαλμάτων» της (απαράδεκτα θετική αξιολόγηση των CDOsκλπ), δημιούργησε τεράστιες δυσκολίες στην Ελληνική κυβέρνηση, για τις οποίες δεν φαινόταν να είναι κατάλληλα προετοιμασμένη (εάν βέβαια δεν συμμετείχε στο «σχέδιο» έλευσης του ΔΝΤ, όπως κάποιοι ισχυρίζονται).  
 
09.12.2009: Η Fitch υποτιμάει ξανά την Ελλάδα, γεγονός που οδηγεί για πρώτη φορά το Ευρώ σε πτώση. Εν τούτοις, η Ευρωζώνη δεν φαίνεται να αξιολογεί σωστά το πρόβλημα, θεωρώντας ότι αφορά αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα. 
 
16.12.2009: Η Standard & Poorsμειώνει με τη σειρά της την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας, ακολουθώντας «κατά πόδας» την πρώτη αδελφή. Αν και οι πιέσεις είναι πλέον εμφανείς, η Ελλάδα παραμένει «στατικά» στις ανακοινώσεις μελλοντικών μέτρων, χωρίς να βιάζεται να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση των ομολόγων που λήγουν εντός του 2010.
 
22.12.2009: Η τρίτη αδελφή, η Moodys, υποβιβάζει την Ελλάδα από Α1 σε Α2, χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση, εκ μέρους της ΕΕ ή της χώρας μας.
 
14.01.2010: Η κρίση επιβαρύνει πλέον σημαντικά το κοινό νόμισμα, η ισοτιμία του οποίου, απέναντι στο δολάριο, διαμορφώνεται στο 1,44. Εν τούτοις, η ΕΕ παραμένει στο ρόλο του θεατή, χωρίς να κάνει το παραμικρό για την έγκαιρη αντιστροφή της τάσης.
 
28.01.2010: Ο υπουργός οικονομικών της χώρας μας «ενοχοποιεί» τους κερδοσκόπους, σε σχέση με την αύξηση των επιτοκίων (spreads) των ελληνικών ομολόγων. Παρά το ότι η κριτική του δεν είναι άνευ περιεχομένου, δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί πως οι «αγορές» επιτίθενται, μόνο όταν διακρίνουν σημαντικές αδυναμίες στην κυβέρνηση, καθώς επίσης στα οικονομικά μίας χώρας.    
 
03.02.2010: Το πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης της Ελλάδας κατατίθεται στην Κομισιόν για έλεγχο. Αν και έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τα πρώτα «συμπτώματα» της κρίσης, τόσο η ΕΕ, όσο και η Ελλάδα, συνεχίζουν να αντιδρούν, ενώ όφειλαν να «δρουν». 
 
11.02.2010: Ανακοινώνονται οι πρώτες υποσχέσεις βοήθειας προς την Ελλάδα, εκ μέρους της Ευρωζώνης, οι οποίες όμως δεν φαίνεται να πείθουν τις αγορές.
 
03.03.2010: Κατάθεση νέου «πακέτου μέτρων» εκ μέρους της Ελλάδας, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα τις απειλές των εργατικών συνδικάτων, τα οποία προειδοποιούν για κοινωνικές εκρήξεις.
 
05.03.2010: Η κυβέρνηση παρουσιάζει ένα καινούργιο οικονομικό πρόγραμμα, το οποίο συμπεριλαμβάνει αυξήσεις φόρων, μειώσεις αμοιβών, καθώς επίσης «πάγωμα» των κρατικών συντάξεων.  
 
15.03.2010: Οι υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης φαίνεται ότι αρχίζουν να κατανοούν το μέγεθος του προβλήματος. Ανακοινώνουν λοιπόν την πρόθεση τους να βοηθήσουν την Ελλάδα, χωρίς όμως να αποφασίζουν συγκεκριμένα μέτρα.
 
18.03.2010: Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας αναφέρει ότι επιθυμεί να απευθυνθεί στο ΔΝΤ για την επίλυση των προβλημάτων εξυπηρέτησης του χρέους, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Η κίνηση του αυτή χαρακτηρίζεται μάλλον «εκβιαστική» από την Ευρωζώνη, με τη Γερμανία να διαχωρίζει τη θέση της, εμφανίζοντας για πρώτη φορά τις ηγετικές της φιλοδοξίες.
 
25.03.2010: Ενώ το Ευρώ αγγίζει το χαμηλότερο σημείο της ισοτιμίας του από το Μάιο του 2009, λαμβάνει χώρα η σύνοδος κορυφής της ΕΕ. Η Ευρωζώνη, η Γερμανία καλύτερα, αποφασίζει ένα πακέτο στήριξης της ελληνικής οικονομίας, αποτελούμενο από διακρατικά δάνεια, καθώς επίσης βοήθεια εκ μέρους του ΔΝΤ. Το «πακέτο» οφείλει να ληφθεί, μόνο εάν υπάρξει φόβος χρεοκοπίας της Ελλάδας – δηλαδή, εάν δεν μπορέσει να δανεισθεί από τις διεθνείς αγορές, για να τηρήσει τις υποχρεώσεις της.  
 
11.04.2010: Οι υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης συγκεκριμενοποιούν την παροχή οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα, ύψους 30 δις €, την οποία όμως η χώρα μας θα λάβει μόνο σε περίπτωση ανάγκης. Οι συζητήσεις συνεχίζουν να διενεργούνται τα Σαββατοκύριακα, με στόχο να προλάβουν το άνοιγμα των αγορών. Στον αντίποδα, οι αμερικανικές εταιρείες αξιολόγησης ή τα οικονομικά ΜΜΕ «εκφράζονται» τις Παρασκευές, μετά το «κλείσιμο» της εβδομάδας.    
 
22.04.2010: Ενώ το επιτόκιο δανεισμού της Ελλάδας αυξάνεται στο 4,82% (19.04) πάνω από το γερμανικό, η στατιστική υπηρεσία της ΕΕ «διορθώνει» ξανά το έλλειμμα του προϋπολογισμού του 2009, στο 13,6% του ΑΕΠ. Ακολουθεί μία περαιτέρω υποβάθμιση εκ μέρους της Moodys, οπότε ο Έλληνας πρωθυπουργός ζητάει απροσδόκητα, την επόμενη ημέρα, χωρίς καν να απευθυνθεί για δανεισμό στις «αγορές», την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης «ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ».
 
27.04.2010: Υποβιβασμός της Ελλάδας από την Standard & Poors στο ΒΒ+, ο οποίος ουσιαστικά επισφραγίζει την ανάμιξη των Η.Π.Α. στα εσωτερικά της ΕΕ, δια μέσου του ΔΝΤ. 
 
02.05.2010: Αποφασίζεται η λήψη του πακέτου στήριξης ύψους 110 δις € έως το 2012 – τα 80 δις € από την Ευρωζώνη, ενώ τα υπόλοιπα από το ΔΝΤ.  
 
05.05.2010: Γενική απεργία στη Ελλάδα και μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας, εναντίον των ΔΝΤ-μέτρων. Μετά από επίθεση σε τραπεζικό κατάστημα, βρίσκουν το θάνατο τρεις άνθρωποι, υπενθυμίζοντας μας αντίστοιχα περιστατικά στην Αργεντινή, μετά την εκεί «έλευση» του ΔΝΤ. Τα γεγονότα λειτουργούν «ανατρεπτικά» στις ειρηνικές εκδηλώσεις των εργαζομένων, εξουδετερώνοντας τες σε μεγάλο βαθμό «εν τη γενέσει» τους - ενώ δημιουργούν απορίες, σε σχέση με τους «πραγματικούς» δράστες.      
 
09.05.2010: Συμφωνείται ένα επόμενο πακέτο στήριξης ύψους 750 δις € για όλη την Ευρωζώνη, η οποία προσπαθεί να διασώσει το κοινό νόμισμα από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων. Το ΔΝΤ εγκαθίσταται πλέον επίσημα στο χώρο του Ευρώ, δια μέσου του Ελληνικού δούρειου ίππου. Η παρουσία του σε πολλές άλλες χώρες της ΕΕ, θεωρείται από πολλούς σαν στρατηγική τοποθέτηση των πιονιών, σε μία εξαιρετικά σημαντική παρτίδα σκακιού, με έπαθλο την Ευρώπη.   
 
17.05.2010: Το Ευρώ συνεχίζει την πτωτική του πορεία απέναντι στο δολάριο, χάνοντας ακόμη και το 1,23 – σε κάθε περίπτωση έχει ηττηθεί πια, σε σχέση με τις φιλοδοξίες του για παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, «χάρη» στη Γερμανία.Η αιτία είναι κατά την άποψη μας προφανής: είναι πλέον ορατή στους κερδοσκόπους, η απόλυτη ανάγκη της Ευρώπης να επενδύσει στη διάσωση των υπερχρεωμένων κρατών της - αντί στην ανάπτυξη και στην πρόοδο της Οικονομίας της, η οποία ως εκ τούτου απειλείται με ύφεση (αποπληθωρισμό).      
 
Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο μας, ήδη από τον Απρίλιο του 2009 (άρθρο μας: Η Ιδανική υποψήφια χώρα), «όσο αυξάνεται ο όγκος των συναλλαγών που γίνονται με το νόμισμα μίας συγκεκριμένης χώρας, τόσο αυξάνονται και τα κέρδη της, καθώς επίσης η διεθνής ανταγωνιστικότητα που απολαμβάνουν τόσο οι τράπεζες, όσο και οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί της εν λόγω χώρας.
 
Η ενδεχόμενη λοιπόν αντικατάσταση του δολαρίου θα ήταν ένα καίριο χτύπημα για την αμερικανική οικονομία, η οποία στηρίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα (45% του ΑΕΠ). Όλα όσα απαίτησαν οι Ευρωπαίοι, όπως για παράδειγμα ο αυξημένος έλεγχος των τραπεζών, θα ήταν περιττά εφ όσον (ακόμη και αν απλά μειωνόταν η σημασία του δολαρίου σαν αποθεματικό νόμισμα) θα γκρεμιζόταν κυριολεκτικά ολόκληρη η αμερικανική οικονομία.
 
Οι Η.Π.Α. πλέον, έχοντας εν πρώτοις αποφύγει τον τεράστιο κίνδυνο, δεν μπορεί παρά να θελήσουν να μην επαναληφθεί κάτι τέτοιο στο μέλλον, παίρνοντας τα μέτρα τους. Πιστεύοντας τώρα ότι, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, με τα τεράστια προβλήματα της αγγλικής λίρας και του ιαπωνικού γεν, μόνο το Ευρώ είναι ο «εχθρός», οτιδήποτε θα μείωνε την ισχύ του θα ήταν δώρο για τους Αμερικανούς και ζημία για τους Ευρωπαίους.
 
Κατ’ επέκταση, φαίνεται εν πρώτοις δίκαιη η θέση της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα, αφού κυρίως εμείς μπορούμε να «υπονομεύσουμε» την εγκαθίδρυση του Ευρώ σαν παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος στη θέση του δολαρίου και την εξ αυτής τεράστια ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού «βραχίονα» της ΕΕ (οπότε και του ΑΕΠ της). 
              
Θα μπορούσε όμως να αντικατασταθεί σήμερα το δολάριο από το ευρώ και άραγε να δικαιολογηθεί η βιασύνη της Γερμανίας να «αποκαταστήσει την τάξη», στοχοποιώντας τη χώρα μας για παραδειγματισμό των υπολοίπων κρατών-μελών της ΕΕ; Πιστεύουμε πως όχι, για τους παρακάτω μερικούς λόγους:
 
(α)  Το ευρώ θα μπορούσε κάποτε να αντικαταστήσει το δολάριο στις διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές, μόνο εάν η Ευρώπη δημιουργήσει μία ολοκληρωμένη και αποτελεσματική χρηματοοικονομική αγορά. Αυτό είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι θα συμβεί, ενώ σίγουρα όχι στο κοντινότερο μέλλον.
 
(β)  Εάν η ΕΕ ήταν ένας «άριστος νομισματικός χώρος», θα μπορούσε να υπάρξει η προοπτική. Αναλυτικότερα, εάν οι τιμές και οι μισθοί στα κράτη-μέλη της ανέβαιναν και έπεφταν συγχρόνως, όταν μεσολαβούσε κάποια αλλαγή στις οικονομικές συνθήκες (κάτι που προϋποθέτει πλήρη κινητικότητα του Κεφαλαίου και των Εργαζομένων μεταξύ όλων των χωρών), τότε θα μιλούσαμε γα άριστο νομισματικό χώρο.
 
Η ΕΕ, χωρίς καμία περαιτέρω αναφορά, φαίνεται καθαρά ότι δεν συνιστά τέτοιο χώρο, αφού της λείπουν και οι δύο προϋποθέσεις. Πόσο μάλλον όταν η «ξενοφοβία» που επικρατεί, κυρίως στις πιο πλούσιες χώρες-μέλη, επιδεινούμενη σήμερα από την οικονομική κρίση και το φόβο της απώλειας θέσεων εργασίας των κατοίκων τους από τους «οικονομικούς μετανάστες», μειώνει ακόμη περισσότερο την κινητικότητα των Εργαζομένων.
 
(γ)  Εάν είχε προϋπάρξει η πολιτική ένωση της Ευρώπης, εάν δηλαδή ήμασταν Πολιτείες κατά το «πρότυπο» των Η.Π.Α. και όχι ανεξάρτητα κράτη, θα μπορούσε επίσης να υπάρχει η προοπτική. Όμως, η Ευρώπη ξεκίνησε σαν οικονομική ένωση (ΕΟΚ) και όχι πολιτική ολοκλήρωση κάποιων κρατών - και μία οικονομική ένωση δεν οδήγησε ποτέ από μόνη της στην πολιτική ολοκλήρωση (από ιστορικής άποψης, η πολιτική ολοκλήρωση προηγήθηκε ανέκαθεν της οικονομικής).
 
Εκτός αυτού, μάλλον συνεχίζει να υπάρχει «υποσυνείδητα» η διαφορετική θέση των δύο ηγέτιδων δυνάμεων της ΕΕ σχετικά με την πολιτική ένωση. Η Γερμανία προτιμούσε ανέκαθεν ένα «συγκεντρωτικό ομοσπονδιακό πολιτικό σύστημα», όπου προφανώς η ίδια θα αναδεικνυόταν η κυρίαρχη δύναμη. Αντίθετα, η Γαλλία ήταν πάντοτε υπέρ μίας «Ευρώπης των πατρίδων», η οποία θα επέτρεπε στα κράτη-μέλη να έχουν μεγαλύτερη ελευθερία δράσης. Εμείς όλοι θα προτιμούσαμε βέβαια μία «Ευρώπη των Πολιτών της», χωρίς κανέναν κυρίαρχο και με ισότιμη ψήφο των Πολιτειών, ανεξαρτήτως του μεγέθους ή της οικονομικής ισχύος τους.
 
Για τους λόγους αυτούς λοιπόν, αλλά και για πολλούς άλλους που δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν εδώ, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η βιασύνη, αλλά ούτε και οι άλλες επιθετικές ενέργειες της Γερμανίας. Όπως αναφέρει δε ο R. Gilpin: «Ένας τυχόν οικονομικός κλυδωνισμός σε μία περιοχή, που θα οδηγούσε τη συγκεκριμένη περιοχή σε κάμψη, θα μπορούσε εύκολα να έχει ολέθριο οικονομικό και πολιτικό αντίκτυπο όχι μόνο στην περιοχή που πλήττεται άμεσα, αλλά πιθανόν και σε ολόκληρη την ΕΕ».
 
Επομένως, στη βάση όλων όσων αναλύσαμε παραπάνω, είναι πολύ επιβλαβής η «στοχοποίηση» της χώρας μας για την Ευρώπη και για το μέλλον του κοινού μας νομίσματος. Σε κάθε περίπτωση, αφού μεταξύ άλλων η ένταξη στην Ευρωζώνη ήταν από την αρχή, για όλες τις χώρες, ένας δρόμος χωρίς επιστροφή (όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο τότε γερμανός καγκελάριος H. Kohl), η επίθεση που δέχεται η Ελλάδα, «υποθάλπει» επικίνδυνα τη συνοχή ολόκληρης της ΕΕ”           
 
24.05.2010: Η Ισπανία «παίρνει τη σκυτάλη», σε σχέση με τις πιέσεις στο κοινό νόμισμα της Ευρωζώνης, μετά την βιαστική «διάσωση» μίας τοπικής τράπεζας της, η οποία ανήκει στην καθολική εκκλησία. Η απαιτούμενη χρηματοδότηση της τράπεζας υπολογίζεται στο 1,4 δις € - είναι η δεύτερη μετά το ξέσπασμα της κρίσης και τη διάσωση, το Μάρτιο του 2009, της CCM, κόστους 9 δις €. Κατά την άποψη μας, την οποία έχουμε τεκμηριώσει σε προηγούμενο κείμενο μας  (άρθρο μας: Δημοσιονομικές αναταράξεις), η Ισπανία έχει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, από αυτά της Ελλάδας - ενώ το μέγεθος της Οικονομίας της απαιτεί περισσότερα «μέτρα στήριξης», εκ μέρους της Ευρωζώνης-ΔΝΤ.        
 
Όπως ήταν αυτονόητο, το ΔΝΤ «απαιτεί» τη λήψη δραστικών μέτρων εκ μέρους της Ισπανίας - ειδικά όσον αφορά το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, καθώς επίσης την «καταπονημένη» αγορά εργασίας. Ως εκ τούτου, υποθέτουμε τεκμηριωμένα ότι θα συμμετέχει πλέον κάθε φορά «ενεργητικότερα», στα εσωτερικά θέματα της Ευρωζώνης. Τέλος, πιθανολογείται η στενότερη «σύνδεση» Η.Π.Α. και Γερμανίας, «ερήμην» της υπόλοιπης ΕΕ - ιδιαίτερα μετά τις από κοινού πρωτοβουλίες τους, εναντίον του χρηματοπιστωτικού συστήματος (απαγόρευση των ανοιχτών πωλήσεων κλπ), οι οποίες όμως πολύ δύσκολα θα δαμάσουν το «θηρίο».      
 
25.05.2010: Η Ελληνική κυβέρνηση επιμένει παραδόξως ότι, δεν πρόκειται να υπάρξει αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους - καθώς επίσης νέα εισπρακτικά μέτρα. Επομένως, ισχυρίζεται έμμεσα ότι έχουμε ξεφύγει από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, παρά την τεράστια ύφεση που προδιαγράφουν οι αποφάσεις της, οι οποίες φυσικά επιβλήθηκαν από το ΔΝΤ - με τη σύμφωνη γνώμη Ελλάδας και ΕΕ (αν και αρκετοί υποθέτουν ότι η κυβέρνηση μας σχεδίαζε, πριν ακόμη εκλεγεί, την «εμπλοκή» του ΔΝΤ - θεωρώντας ότι μόνο με τη βοήθεια του θα μπορούσε να επιλύσει τόσο τα εσωτερικά, όσο και τα εξωτερικά προβλήματα της χώρας).  
 
Κρίνοντας όμως από τα γενικότερα στοιχεία της Ελληνικής οικονομίας, αδυνατούμε να κατανοήσουμε που ακριβώς στηρίζεται η τεράστια αυτή αισιοδοξία της. Πόσο μάλλον αφού δεν φαίνεται να «αγγίζει» τις δημόσιες επενδύσεις, καθώς επίσης τα προγράμματα εξοπλισμού, από τα οποία θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν άμεσα σημαντικότατοι πόροι – χωρίς να επιβαρυνθούν ιδιαίτερα οι Πολίτες.
 
Βέβαια, κατανοούμε ότι τέτοιου είδους «περιορισμοί» θα ήταν εις βάρος των πάσης φύσεως ξένων προμηθευτών μας (Γερμανία, Γαλλία, Η.Π.Α. κλπ), επειδή αυτοί κυρίως επωφελούνται από τις συγκεκριμένες δαπάνες. Όμως, οι μειώσεις μισθών, σε συνδυασμό με την αύξηση των εμμέσων φόρων, όχι μόνο δεν θα επιλύσουν το πρόβλημα, αλλά πιθανότατα θα επιδεινώσουν στο έπακρο και τις τρείς κεντρικές συνισταμένες του: Δημόσιο Χρέος, Έλλειμμα, Ανταγωνιστικότητα. Επί πλέον, σε συνθήκες στασιμοπληθωρισμού και παγκόσμιας αποσταθεροποίησης (όχι απλά κρίσης), θα αποδυναμώσουν σε μεγάλο βαθμό τη μεσαία κοινωνική τάξη, η οποία αποτελεί ουσιαστικά το συνεκτικό κρίκο μεταξύ της ανώτερης και κατώτερης – με κίνδυνο να καταστραφεί εντελώς η κοινωνική συνοχή.
 
Επομένως, η εμφανής αισιοδοξία της κυβέρνησης μας, θα στηρίζεται σε κάποια άλλα «κρυφά» δεδομένα, τα οποία ενδεχομένως δεν γνωρίζουμε ή αδυνατούμε να διακρίνουμε. Ελπίζοντας λοιπόν να αποδειχθεί ότι έχουμε εμείς άδικο, θα αναφερθούμε αναλυτικά στα σημερινά μεγέθη, καθώς επίσης στις «εκρηκτικές» συνθήκες της οικονομίας μας, σε επόμενα κείμενα μας.
 
Αθήνα, 26. Μαΐου 2010
 
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ
 
 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
34 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

03/09 18:32  ΚΥΠΡΙνΟΣ
04/09 12:00  Albus Genius
Αυτή η έννοια του κράτους-μητέρα είναι όλα τα λεφτά.Νάσαι καλά.
04/09 13:41  oberon
"Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, ο «λαός» εν προκειμένω ορίζεται σαν μία άμορφη, μη συνεκτική μάζα ιδιοτελών, μη αλληλέγγυων ανθρώπων, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το σύνολο των ανεξάρτητων, «εκπαιδευμένων» και συνειδητών Πολιτών, το οποίο χαρακτηρίζει μία συνεκτική, δυναμική, δημοκρατική κοινωνία – η οποία πράγματι έχει την «ωριμότητα», να αποδέχεται το συλλογικό καλό, πριν από το ατομικό."

Πολύ φοβάμαι, κ. Βιλιάρδο, ότι, αν σας πω ότι - κατά τη γνώμη μου - η κοινωνία είναι “άμορφη κ.λ.π.», όπως σωστά λέτε, επειδή προσπαθεί (αν το προσπαθεί) να το πετύχει με τη δημοκρατία, πολύ φοβάμαι λέω, ότι θα με βγάλετε … φασίστα.

Βρίσκω το άρθρο σας εξαιρετικά ενδιαφέρον και θα ήταν «λίγο» να περιορισθώ σε απλά σχόλια.

Επιφυλάσσομαι για σχετικό άρθρο μου με εκτενείς (εποικοδομητικές ;) αναφορές στα λεγόμενά σας.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την προσοχή σας.

04/09 19:20  Frixos
Αξιόλογο άρθρο με ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Θα θέλαμε την πρότασή σας προκειμένου να γίνουν οι "πολίτες" της χώρας μας ώριμοι και να προτάσσουν το συλλογικό καλό έναντι του ατομικού.

Να είστε καλά.
05/09 15:40  romanov
Τα περί μνημονίου πάντοτε ενδιαφέρουν. Δεν ξέρω αν είναι σωστά αυτά που γράφονται, αλλά αξίζει να ενημερώνεται κανείς. http://www.antinews.gr/?p=60199
05/09 16:38  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Frixos
Η απάντηση στο ερώτημά σου είναι η εξής:
Δια της Παιδείας, αλλά δυστυχώς η πολιτεία φροντίζει (δολίως κατ' εμέ) να μην λαμβάνει πραγματική παιδεία. Αν θυμάσαι έχουμε κάνει σχετική συζήτηση σε παλαιότερη ανάρτησή μου.
Τα σέβη μου.

Την καλησπέρα μου επίσης στον κύριο Βιλιάρδο που φροντίζει να μας κρατάει σε εγρήγορση με τα πάντα ενδιαφέροντα άρθρα του.
06/09 00:26  oberon
"Μαθήματα αλληλεγγύης"

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1862159

"Το φορολογικό αλαλούμ... επί χάρτου των τελευταίων ημερών δεν έχει προηγούμενο. Η κυβέρνηση αγωνιά για τα έσοδα και τους στόχους του μνημονίου, αλλά ταυτόχρονα συζητά φοροελαφρύνσεις για να αντιμετωπίσει τα αναπτυξιακά αδιέξοδα.

...

Ο κ. Παπανδρέου είπε: «Ξέρουμε ότι τα βάρη φέτος είναι περισσότερα από κάθε άλλο χρόνο, διότι έχουμε και ύφεση και περισσότερους φόρους, όμως δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα. Και ο φόρος, γι' αυτή την κυβέρνηση, δεν είναι χαράτσι, είναι αλληλεγγύη, γιατί οι φόροι με αυτή την κυβέρνηση σημαίνουν ότι αυτά τα λεφτά θα πάνε εκεί όπου πρέπει».

... "


κ. Βιλιάρδο, έχετε εικόνα ότι οι φόροι μας πάνε επί τέλους "εκεί που πρέπει" ή έχουμε να κάνουμε με κάτι χειρότερο από λαϊκισμό ;

Κ-α-ι στην περίπτωση αυτή, δ-ε-ν υπάρχει "ολίγον έγκυος". Ή το ένα (που εύχομαι και εγώ) ή το άλλο.

κ. Βιλιάρδο ;
06/09 12:44  Βασίλης Βιλιάρδος
ΚΥΠΡΙΝΟΣ: Οι απόψεις σας στο «Πείραμα της Ελλάδας» είναι πολύ ενδιαφέρουσες – σε κάθε περίπτωση, καθόλου μακριά από την πραγματικότητα και τις μεθόδους του Καρτέλ. Σας ευχαριστώ πολύ για την ενημέρωση.

ALBUS GENIUS: Επίσης να είσαστε καλά. Όσο για το κράτος-μητέρα, είναι κάτι που δεν πρόκειται δυστυχώς να εξαλειφθεί εύκολα από πολλές «συνειδήσεις».

OBERON: Θεωρώ ότι η έννοια «Πολίτης» είναι μεγάλο αξίωμα – επίσης πως μόνο η λειτουργική, «άμεση» Δημοκρατία, μπορεί να εξασφαλίσει τη σωστή συνέχεια του κοινωνικού καπιταλισμού - ο οποίος απειλείται τα μέγιστα από το μονοπωλιακό των Η.Π.Α. (όχι από τους αμερικανούς Πολίτες, οι οποίοι είναι επίσης θύματα) και τον ολοκληρωτικό της Κίνας, με ενδιάμεση τη Γερμανία. Οι «θέσεις» σας, στο ανοιχτό γράμμα που μου κάνατε την τιμή να μου στείλετε, είναι πάρα πολύ εύστοχες.

Η φορολογία οφείλει να είναι ανταποδοτική, ενώ απαιτείται φορολογική συνείδηση και όχι αστυνομικά μέτρα «καταστολής». Η «συλλογική» φορολογική συνείδηση όμως προϋποθέτει φορολογική δικαιοσύνη, η οποία εξασφαλίζεται μόνο από ένα πραγματικό κράτος δικαίου. Διαφορετικά, ακόμη και αν δεν γίνεται σκόπιμα από μία ανεπαρκή πολιτική εξουσία, ούτε φόροι συγκεντρώνονται (σε μακροπρόθεσμη βάση), ούτε στο σωστό μέρος πηγαίνουν.
06/09 13:09  oberon
Ευχαριστώ για την απάντηση κ. Βιλιάρδο.

Πάντως, στο θέμα της "εγκύου" τους "σφάζετε με το μπαμπάκι", οπότε μάλλον καλά θα κάνουμε να προκαλέσουμε ... εγκυμοσύνη.

06/09 13:18  Βασίλης Βιλιάρδος
FRIXOS: Η ερώτηση σας απαντήθηκε στο βασικό της σημείο. Εάν υπάρξει «Παιδεία», τότε θα υπάρξουν και πραγματικοί Πολίτες - οι οποίοι θα ενδιαφέρονται περισσότερο για τα κοινά, θα ενημερώνονται καθημερινά, σφαιρικά και σωστά, επιλέγοντας υπεύθυνα τις αξιόπιστες πηγές, δεν θα είναι εγωπαθείς, θα φροντίζουν μόνοι τους όσα μπορούν (περιβάλλον κλπ), χωρίς να περιμένουν τα πάντα από την Πολιτεία, θα ιδρύουν νέες επιχειρήσεις, αγωνιζόμενοι για την εξασφάλιση του σωστού πλαισίου, δεν θα διαπλέκονται με ιδιοτέλεια, δεν θα διαφθείρονται, δεν θα κατηγορούν κανέναν μη τεκμηριωμένα και θα τοποθετούν το συλλογικό καλό πριν, αλλά όχι εις βάρος του ατομικού.

ROMANOV: Δυστυχώς, για το μνημόνιο θα «αποκαλύπτονται» καθημερινά «νέα» στοιχεία. Όσο όμως είμαστε «υπό κατοχή», δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα – απλά θα κλιμακώνονται τα «μέτρα». Η θεωρεία περί λαϊκισμού, υποθέτω να βοήθησε κάπως στην απάντηση του «περιρρέοντος» ερωτήματος, σε σχέση με το πολιτικό σύστημα που κυριαρχεί τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας – προφανώς όχι «ερήμην» μας. Η ασάφεια και η αστάθεια των αντικρουόμενων «μέτρων» που υιοθετούνται καθημερινά, τεκμηριώνουν αρκετά πράγματα.

ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ: Σας ευχαριστώ πολύ για την απάντηση σας, η οποία «αγγίζει» ακριβώς το βασικό πυρήνα του προβλήματος. Εάν η αλλαγή, στην οποία όλοι ελπίζουμε, δεν είναι ταυτόχρονα οικονομική, πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική, ακόμη και αν μας χαρίσουν όλο το χρέος, θα ξαναβρεθούμε σύντομα στην ίδια δεινή θέση – υπόδουλοι δηλαδή του «συστήματος».
06/09 15:58  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Σε μία παλιά ανάρτησή μου (http://ainatem.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=16565&blid=287) είχα γράψει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια αναφέρει ότι η ηθική αρετή δημιουργείται από το έθος (= συνήθεια - συμπεριφορά που επαναλαμβάνεται πανομοιότυπα) και καλή και πετυχημένη πολιτεία και καλός και πετυχημένος νομοθέτης είναι αυτοί που κάνουν καλούς τους πολίτες τους ασκώντας τους να αποκτούν συγκεκριμένες συνήθειες. Η απόκτηση δε των καλών εκείνων συνηθειών κατά τον Αριστοτέλη είναι το παν και πρέπει να αποκτούνται από τη νεότητά μας.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ (ΚΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ προέρχεται από το ΆΝΩ ΘΡΩΣΚΩ = κοιτάω ψηλά)

Εξ ορισμού, η ανθρώπινη φύση κοιτάει ψηλά. Με βάση δε τη χριστιανική πίστη προορισμός της είναι να ομοιωθεί (κατά χάρην) με τον ίδιο Το Θεό!

Με βάση τα παραπάνω λοιπόν, οι άνθρωποι και οι ανθρώπινες κοινωνίες πρέπει να κοιτάνε ψηλά, να εντοπίζουν στόχους (ηθικούς πρώτα και στη συνέχεια υλικούς) και κατόπιν να στήνουν τις δομές εκείνες που θα οδηγούν στην επίτευξή τους. Με βάση την Αριστοτέλειο λογική θα πρέπει η πολιτεία να μεριμνάει για τη δημιουργία καλών πολιτών, φροντίζοντας πρωτίστως για την ηθική τους ολοκλήρωση από τη νεότητά τους δηλαδή μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία.

Τι κάνει η Ελληνική πολιτεία - κοινωνία;

Εδώ και πολλά χρόνια απολύτως τίποτα.
06/09 16:16  ZULUS
τι αξιολογηση ειχε η λημαν μπραδερς λιγο πριν χρεοκοπησει?
06/09 22:02  oberon
"Πήδηξε από τον 39ο όροφο αλλά δεν κατάφερε να αυτοκτονήσει"

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11512&subid=2&pubid=27984948

"Όταν κάποιος πέφτει από ύψος 122 μέτρων με ταχύτητα που έφτασε και τα 200 χιλιόμετρα την ώρα και σηκώνεται ζωντανός, τότε μιλάμε για θαύμα από εκείνα που δεν συνηθίζεται να συμβαίνουν ούτε σε χολιγουντιανές υπερπεριπέτειες.
Ένα τέτοιο θαύμα ωστόσο έλαβε χώρα προ ημερών στην πραγματικότητα, με πρωταγωνιστή (και μεγάλο τυχερό μέσα στην ατυχία του) το 22χρονο ηθοποιό Τόμας Μαγκίλ ο οποίος αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του επιχειρώντας άλμα στο κενό από τον 39ο όροφο ενός κτηρίου της Νέας Υόρκης.

Πήδηξε από τον 39ο όροφο αλλά δεν κατάφερε να αυτοκτονήσει

Για καλή του τύχη, ο Μαγκίλ ο οποίος κατά την πτώση εκτιμάται ότι έπιασε ταχύτητα έως και 200 χλμ. την ώρα, προσγειώθηκε πάνω στο πίσω τζάμι ενός σπορ αυτοκινήτου μάρκας Dodge που ήταν παρκαρισμένο από κάτω με αποτέλεσμα να μετριαστεί η πρόσκρουση και αυτός να γλιτώσει από βέβαιο θάνατο με μόνες απώλειες τα δύο σπασμένα πόδια του. "


κ. Βιλιάρδο, μήπως έχουμε και εμείς ελπίδες ;

07/09 11:50  Βασίλης Βιλιάρδος
ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ: Το κείμενο που προσθέσατε είναι πράγματι εξαιρετικό. Συμφωνώ σε σχέση με το ότι η Πολιτεία δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα. Ας ελπίσουμε όμως ότι όλοι μας, όπως προφανώς εσείς, προσπαθούμε, ή θα προσπαθήσουμε εντονότερα, να αναπληρώσουμε το τεράστιο αυτό κενό.

ZULUS: Από ότι γνωρίζω άριστη, μέχρι την ημέρα που χρεοκόπησε. Κανένας φυσικά δεν περίμενε μία τέτοια κατάληξη, ενώ για την Ελλάδα όλοι το περιμένουν. Ίσως αυτό να είναι θετικό για τη χώρα μας. Εν τούτοις, διαπιστώνοντας ότι «σύσσωμη» η Πολιτική, αλλά και τα ΜΜΕ, ασχολούνται με τις δημοτικές εκλογές, όταν η Ελλάδα ευρίσκεται αντιμέτωπη με τέτοια προβλήματα, είναι δύσκολο να περιμένουμε το «Θαύμα».

OBERON: Κατά την άποψη μου (ελπίζοντας να μην θεωρηθεί απαισιόδοξη αλλά ρεαλιστική), δεν υπάρχει απολύτως καμία ελπίδα να αποφύγουμε την ελεγχόμενη χρεοκοπία, η οποία μάλλον προγραμματίζεται «πειραματικά» - υπό φυσιολογικές συνθήκες βέβαια, εξαιρουμένης της τύχης, των «θαυμάτων» και των εξωτερικών, αστάθμητων παραγόντων (όπως για παράδειγμα οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, τα ξένα συμφέροντα κλπ).

Σημειώστε ότι μόνο οι τράπεζες μας χρωστούν περί τα 92 δις € στην ΕΚΤ, σύμφωνα με πρόσφατη ενημέρωση της τράπεζας διεθνών διακανονισμών της Ελβετίας. Το ποσό αυτό είναι ανάλογο με το 30% του συνολικού δημοσίου χρέους, ενώ οφείλεται στο ότι δεν μπορούν πλέον να δανειστούν από τις «αγορές». Από αυτά η ΕΤΕ, η οποία συνεχίζει να εμφανίζει 4% εκροές καταθέσεων (οι υπόλοιπες τράπεζες είναι σε πολύ δυσμενέστερη θέση), οφείλει περί τα 22 δις €. Τα συμπεράσματα, τόσο όσον αφορά την ΕΚΤ, όσο και την «υγεία» του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος, δικά σας.
07/09 17:37  romanov
Το μόνο που απομένει για να ψηφίσει κανείς είναι το ΚΚΕ. Δεν λέω σαν κόμμα, αλλά σαν συνδικάτο για την προστασία των εργατών, των υπαλλήλων και των μικρών επιχειρήσεων. Τα άλλα συνδικάτα είναι έτσι και αλλιώς διαπλεκόμενα, αν δεν κάνω λάθος.
09/09 13:41  giotch
Καλησπέρα κ βιλιαρδε
Η ειδική περίπτωση της ελληνικής οικονομίας στον ευρωπαϊκό χάρτη είναι κ ο λόγος που φιλοξενούμε εδώ το ΔΝΤ κ την εποπτεία της ευρωπαϊκής ένωσης .το αποτέλεσμα αυτό ήρθε μακροχρόνια με την απόκλιση από αυθαίρετες εκτιμήσεις των αρμόδιων για τον κεντρικό σχεδιασμό αντί των αναμενόμενων αποδόσεων της αγοράς από τα συγκριτικά πλεονεκτήματα στις επενδυτικές αποφάσεις κ από άλλα σοβαρά θέματα που έχω σχολιάσει κατά καιρούς σε άρθρα σας. Έως τώρα η βιωσιμότητα της διατηρήθηκε κυρίως λόγο της συνεργασία της με την ευρωπαϊκή κοινότητα και στης σχέσεις τις οποίες σχηματιστήκαν μέσα σε αυτή . επίσης έως και την τελευταία διεύρυνση της ΕΕ λόγο της «γεωγραφικής της απομόνωσης »από την υπόλοιπη Ευρώπη δημιούργησε (κακός) ένα ιδιαίτερα κλειστό σύστημα όχι βιώσιμο στην αγορά από οικονομικής άποψης . όλα αυτά δημιούργησαν ένα χώρο για μείζονες θεσμικές μεταρρυθμίσεις ,που προσμένει η ευρωπαϊκή άλλα κ η παγκόσμια αγορά από την Ελλάδα .τα φορολογικά κίνητρα κ αλλά δεινά μετρά που οι έλληνες δεχτήκαν από το ΔΝΤ κ την ευρωπαϊκή εποπτεία στοχεύουν σε ένα σταθερό σύστημα κ στην προσπάθειας ισορροπίας μεταξύ σταθερότητας και απόδοσης .σημαντικό μέρος αυτού είναι η ισορροπία αυτή να αποφθεχθεί να εξαρτάτε από μετρά δημόσιας στήριξης μόνο. Σίγουρα είναι κατακριτέο που τα μετρά επηρεάζουν περισσότερο τις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες της Ελλάδας . σε αυτό έχει λόγο ο δικαστικός ακτιβισμός (JUDICIAL ACTIVISM) προκειμένου να επηρεάσει την δημόσια πολιτική…
Η Ελλάδα πρέπει να μάθει να χρησιμοποίει τους μηχανισμούς που προσφέρει η ευρωπαϊκή ένωση όπως το sis ii εναντία στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος για να μπορέσει να λειτουργήσει σε ένα σύστημα υπό συνθήκες διαφάνειας , έπεισες να δημιουργήσει από την αρχή δείκτες φερεγγυότητας, και να στραφεί σε εκείνους που έπη το πλείστων φοροδιαφεύγουν (έως τώρα είδαμε να στρέφετε σε εύκολα ελεγχόμενες ομάδες όπως οι συνταξιούχοι κ οι δημόσιοι υπάλληλοι όπου εκεί υπάρχει η πλέον ξαναδημιουργήθηκε μια data δεδομένων την ποια δύσκολα κά
09/09 13:50  giotch
κάποιος μπορούσε να παραβιάσει) αλλά το πρόβλημα παρουσιάζετε έντονα στον ευρύτερο τομέα ..για παράδειγμα επιδοτεί για ενεργειακά κλιματιστικά ένα μεγάλο κονδύλι (το όποιο λαμβάνεται από την ΕΕ για συγκεκριμένο λόγο)από αυτό ένα μεγάλο μέρος χάνεται χωρίς απόδειξη στην εγκατάσταση ( αυτό γίνεται στην Ελλάδα των 40 κελσίου )αντιλαμβάνεστε για τι ποσά μιλάμε κ που άραγε να πηγαίνει αυτό το χρήμα ?το ίδιο γίνεται κ σε άλλα τέτοια επαγγέλματα της ίδιας φύσης ..προς θεού δεν τα έχω βάλει με τους κλιμάτισες ….
Η Ελλάδα πρέπει να αποκαταστήσει την φήμη της να δει το ρολό της στην ΕΕ κ στον κόσμο αλλά και να προνοήσει για το κοινωνικό κ οικονομικό μοντέλο στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης .κατανοώ το φόβο κ την δυσπιστία των ελλήνων στο δντ κ την εποπτεία μήπως χάσουν την εργασία κ την οικονομική τους άνεση αλλά αυτό είναι θέμα πολιτικών (όχι πολιτικών προσώπων) ο ελληνικός κόσμος ωρίμασε απόκτησε πολίτικο πολιτισμό – κουλτούρα κ πλέον πρέπει να περάσει από το στάδιο της αγνόησης στην αναγνώριση κ την νομιμοποίηση των πολιτικών αυτών που θα δημιουργήσουν σταθερότητα κ ανάπτυξη .
Ανάπτυξη που θα έρθει από συνεργασία σε τομείς όπως η ενεργειακή αποτελεσματικότητα κ η εξοικονόμηση ενέργειας η ιατρική η μηχανουργία η φαρμακευτική οι νανοτεχνολογιες η δημιουργία επιστημονικών κέντρων κ πανεπιστήμιων που θα δέχονται από την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων κ της μέσης ανατολής επιστήμονες κ σπουδαστές….
Ευχαριστώ πολύ

09/09 15:55  Βασίλης Βιλιάρδος
ROMANOV: Είναι σίγουρα μία σεβαστή άποψη

GIOTCH: Όπως πάντοτε, οι τοποθετήσεις σας είναι αρκετά αναλυτικές και εύστροφες. Σας ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία. Αν θέλετε, δείτε κάτι καινούργιο στο http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2182.aspx
12/09 19:13  romanov
Κάτι θα ήξερε ο γιατρός που πέταξε το παπούτσι. Αναφέρομαι στο http://www.x-hellenica.gr/PressCenter/Articles/2184.aspx
21/09 19:57  romanov
Αφωνα άφησε τα μέλη της κοινοβουλευτικής επιτροπής δημόσιας διοίκησης ο αντιπρόεδρος τής κυβέρνησης με την δική του εξήγηση για το «πού πήγαν τα λεφτά».

Είπε, ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης: : «Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε, πού τα φάγατε τα λεφτά, είναι μία: Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος».Αυτά είπε ο Πάγκαλος. Όποιος δεν καταλαβαίνει, είναι άξιος της μοίρας του. Το θηρίο (η δικτατορία), σύντομα θα ξυπνήσει http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2188.aspx

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις