Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
***ΠΡΟΣΟΧΗ***
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι από τις 20 Δεκεμβρίου η υπηρεσία του Capital.gr
Capital Blogs θα αναστείλει τη λειτουργία της για τεχνικούς λόγους.
Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση.
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ
4940 αναγνώστες
Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010
12:08

 

Η αναγκαιότητα αρμονικής ανάπτυξης της Ευρώπης, οι επιθέσεις του ΔΝΤ, η επέλαση της Κίνας, η Γερμανία, η Ρωσία, η θέση των αγορών, η αλληλεξάρτηση των χρεών, οι τρείς εκδοχές της κρίσης και η ελπίδα για το μέλλον 
 
************************
 
Από την πλευρά της Γερμανίας, η αιτία της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, είναι η έλλειψη δημοσιονομικής πειθαρχίας - η μη τήρηση δηλαδή του συμφώνου σταθερότητας (έλλειμμα 3%), κατά την κατάρτιση και εφαρμογή των ετησίων προϋπολογισμών. Αντίθετα, από την πλευρά της Ισπανίας, «ένοχοι» για την κρίση είναι οι κερδοσκόποι. Και στις δύο περιπτώσεις, «παραγνωρίζονται» προφανώς οι ευρύτερες αλληλεξαρτήσεις ιδιωτικών και δημοσίων χρεών, όπως θα αναλύσουμε στο τέλος του κειμένου, ενώ δεν λαμβάνονται καθόλου υπ’ όψιν οι μεγάλες «ενδοευρωπαϊκές ανισορροπίες», στον τομέα της παραγωγικότητας (για παράδειγμα, 30-40% χαμηλότερη παραγωγικότητα της Ελλάδας, σε σχέση με τη Γερμανία, σχεδόν αντίστοιχα υψηλότερες τιμές καταναλωτή κλπ).
 
Περαιτέρω, οι σημερινές μεγάλες προσπάθειες των ευρωπαϊκών κρατών, με στόχο τη «συλλογική», την από κοινού δηλαδή μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων, οδηγούν ασφαλώς στην ύφεση (depression). Αντίθετα, η μερική «θεραπεία» των προβλημάτων της Ευρωζώνης, με τη βοήθεια του ελεγχόμενου πληθωρισμού, κατά το «παράδειγμα» των Η.Π.Α. («εκτύπωση» χρημάτων από την ΕΚΤ, Ευρωομόλογα, Quantitative Easing κλπ), θα ήταν μάλλον μία βραχυπρόθεσμη λύση. Άλλωστε, όπως έχουμε ήδη αναλύσει, η απόσυρση των μέτρων στήριξης είναι μία εξαιρετικά δύσκολη, επικίνδυνη διαδικασία, χωρίς απολύτως κανένα εγγυημένο αποτέλεσμα.
 
Η καλυτέρευση τώρα της ευρωπαϊκής παραγωγικότητας, κατά το «πρότυπο» της Γερμανίας (συγκράτηση των μισθών, περιορισμός του κοινωνικού κράτους, μειωμένη εσωτερική κατανάλωση κλπ), θα οδηγούσε σε επικίνδυνες, παγκόσμιες οικονομικές ανισορροπίες – ενώ, η συνέχιση του ενδοευρωπαϊκου ανταγωνισμού, ξανά εκ μέρους της Γερμανίας(επιδότηση/dumping εργατικού κόστους, ανάπτυξη εις βάρος των «εταίρων» της κ.α.), θα προκαλέσει αργά ή γρήγορα τη διάσπαση της Ευρωζώνης.
 
Κατά την άποψη μας η διέξοδος, η λύση της Ευρώπης δηλαδή, δεν είναι άλλη από τη «συμμετρική» εξέλιξη, από την «ταιριαστή», την αρμονική ανάπτυξη καλύτερα των κρατών-μελών της όπου, οι μέχρι σήμερα πλεονασματικές χώρες, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, θα αποδεχθούν μεγαλύτερα ελλείμματα - έτσι ώστε οι «ελλειμματικές» χώρες, όπως η Ισπανία και η Ελλάδα, να μπορούν να μειώσουν τα δικά τους.
 
Για παράδειγμα, μόνο εάν αυξήσει την εσωτερική της κατανάλωση η Γερμανία, μειώνοντας τους φόρους και αυξάνοντας τους μισθούς των εργαζομένων της, εισάγοντας παράλληλα προϊόντα από την Ελλάδα και επενδύοντας στη χώρα μας (αντί στην Κίνα ή αλλού), θα υπάρξει ταυτόχρονη, αρμονική ανάπτυξη και στις δύο χώρες. Στην περίπτωση αυτή είναι εύλογο ότι, η Ελλάδα θα περιόριζε τα ελλείμματα της, χωρίς να υποχρεωθεί σε ύφεση - η οποία θα είχε σαν αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, τη μείωση των εισαγωγών της από τη Γερμανία.   
 
Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή δεν υπάρχει η βούληση για συμμετρική εξέλιξη, για μία αρμονική ανάπτυξη, η οποία θα οδηγήσει στην πολιτική ένωση της Ευρώπης, είναι καλύτερα να διασπασθεί άμεσα η Ευρωζώνη, με δική της πρωτοβουλία - «υποχωρώντας» ίσως στην προηγούμενη της κατάσταση (ΕΟΚ), με την υιοθέτηση των εθνικών νομισμάτων εκ μέρους όλων των μελών της, τα οποία πλέον θα συνιστούν μία απλή ζώνη ελευθέρου εμπορίου (μαζί με τη Ρωσία).  
 
Εάν πραγματοποιηθεί τελικά κάτι τέτοιο, εάν κριθεί δηλαδή ότι δεν υπάρχει βούληση για πραγματική ένωση και ανεξαρτητοποιηθούν οι χώρες της Ευρωζώνης, τότε μάλλον θα συμβεί εντός του 2011 - αφού τότε λήγουν τα δεκαετή ομόλογα πολλών κρατών-μελών, τα οποία ελήφθησαν αμέσως μετά την προσχώρηση τους στο κοινό νόμισμα (Πίνακας Ι).
 
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Λήξη ομολόγων του δημοσίου σε δις €, με ημερομηνία καταγραφής τις 17.11.2010
 
Χώρα
*2011
2012
2013
2014
2015
 
 
 
 
 
 
Ιρλανδία
10,640
5,876
6,028
11,857
0,191
Ελλάδα
38,872
31,735
27,722
31,535
51,386
Πορτογαλία
28,156
9,454
9,768
15,370
11,922
Ισπανία
128,312
73,653
66,192
46,887
37,926
Ιταλία
264,601
144,399
123,745
90,821
122,241
Πηγή: Bloomberg
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
* Το έτος της μητέρας των κρίσεων
 
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, ειδικά όσον αφορά τους επομένους υποψηφίους εισόδου στον Ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία, το 2011 (δέκα έτη δηλαδή μετά την είσοδο τους στην Ευρωζώνη), είναι το χρονικό σημείο με τις μεγαλύτερες απαιτήσεις, σε σχέση με το δανεισμό τους. Τα ποσά που καλούνται αυτό το χρόνο να αναχρηματοδοτήσουν είναι πάρα πολύ μεγάλα, με το σύνολο σχεδόν της «δύσης» (Ιαπωνία, ΕΕ, Η.Π.Α.) στη δίνη του χρέους, οπότε τα πάντα μπορεί να συμβούν – τόσο στις ίδιες (χρεοκοπία, ΔΝΤ), όσο στην Ευρωζώνη (διάσπαση) και στον πλανήτη (πόλεμος).
 
Παραδόξως, ο δανεισμός της Ελλάδας είναι σωστά διαμοιρασμένος και στα πέντε έτη, γεγονός που συνηγορεί στο ότι η χώρα μας, σε αντίθεση με την Ισπανία και την Ιταλία, εισήλθε σωστά στην Ευρωζώνη - πληρώνοντας όμως αργότερα ακριβά τη συμμετοχή της, με τη μείωση της ανταγωνιστικότητας της (παράλληλα με τη σπατάλη του κρατικού μηχανισμού, η οποία προήλθε από την εύκολη πρόσβαση του δημοσίου στις αγορές, με χαμηλά επιτόκια δανεισμού, λόγω της υιοθέτησης του κοινού νομίσματος)           
 
Περαιτέρω, η «κατά περίπτωση» υιοθέτηση ενός εθνικού νομίσματος, όπως αυτή συζητείται τόσο για την Ελλάδα (δραχμή), όσο και για τη Γερμανία (μάρκο), δεν οδηγεί πουθενά - ενώ είναι απολύτως «ουτοπική», αφού στη μεν Ελλάδα θα είχε σαν αποτέλεσμα την «εκτόξευση» του χρέους σε ευρώ (δημοσίου και ιδιωτικού), λόγω «ραγδαίας» υποτίμησης της δραχμής, ενώ στη Γερμανία την καταβαράθρωση των εξαγωγών (65% στην ΕΕ), λόγω αθρόας ανατίμησης του μάρκου. Μόνο μία «ελεγχόμενη» λοιπόν, μία μεθοδική και προγραμματισμένη έξοδος όλων των μελών από την Ευρωζώνη, «κοινή συναινέσει», θα μπορούσε να έχει κάποιες ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.    
 
Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, την οποία αυτή τη φορά ξεκινήσαμε με τα συμπεράσματα που θα τεκμηριώσουμε στη συνέχεια, θεωρούμε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι τόσο ισχυρή για να μπορέσει να αντιμετωπίσει μόνη της τις διαρκείς επιθέσεις του ΔΝΤ, του Κερδοσκοπικού Κεφαλαίου και της Κίνας. Πόσο μάλλον αφού, τα τεράστια προβλήματα της μέχρι σήμερα σύνδεσης των διαφόρων ευρωνομισμάτων με το ύπουλα ισχυρό «γερμανικό ευρώ», ταυτόχρονα με την αδυναμία άσκησης αυτόνομης «συναλλαγματικής πολιτικής», εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, θα οδηγούσαν όποια χώρα επιθυμούσε να εξέλθει «ηρωικά» μόνη της, στην απόλυτη οικονομική καταστροφή – εάν όχι, στην πλήρη εξάρτηση της «από τρίτους».
 
ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΝΤ
 
Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, οι σύνδικοι του διαβόλου, το ΔΝΤ δηλαδή, από το 1971 και μετά (κατάργηση του κανόνα του χρυσού), είναι όργανο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής – επομένως, των πολυεθνικών της WallStreet. Μετά την αποτυχία του τώρα στη Λατινική Αμερική (Η άλωση της Βραζιλίας), καθώς επίσης στις αναπτυσσόμενες χώρες (Ασία κλπ), έμεινε ουσιαστικά χωρίς αντικείμενο. Τόσο αυτό λοιπόν, όσο και η «σκοτεινή δύναμη» πίσω του (η Παγκόσμια Τράπεζα), αντιμετώπιζαν σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα (άρθρο μας: Σκάκι με το διάβολο).
 
Στα πλαίσια αυτά, οι Η.Π.Α. «επιτέθηκαν» τόσο στην Ευρώπη (κυρίως), όσο και αλλού, δια μέσου της πώλησης των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης (CDOS) - διαπράττοντας τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών. Εξήγαγαν λοιπόν τα προβλήματα τους σε ολόκληρο τον κόσμο, καταστρέφοντας τεράστιες ποσότητες χρημάτων και οδηγώντας αρκετές χώρες στο χείλος του γκρεμού.
 
Στη συνέχεια, εμφανίστηκε το ΔΝΤ σαν «ο από μηχανής Θεός», εν πρώτοις στην Ανατολική Ευρώπη και αργότερα στην Ευρωζώνη – από την πόρτα που του άνοιξε πρώτη η Ελλάδα, όταν βρέθηκε στο «μάτι του κυκλώνα». Η «κερκόπορτα» αυτή ανοίχθηκε με την αυθαίρετη πρωτοβουλία της Ελληνικής κυβέρνησης, η οποία ουσιαστικά προσκάλεσε μόνη της το ΔΝΤ - με την ανοχή δυστυχώς, αν όχι με τη συμμετοχή, της κυρίας Merkel.
 
Ο σοσιαλιστής ηγέτης τώρα του ΔΝΤ, κατάφερε να «αποβιβαστεί» στην Ευρώπη, πείθοντας τη γερμανίδα καγκελάριο για τις αγαθές του προθέσεις (ή, ίσως, συνεργαζόμενος μυστικά μαζί της), έχοντας φυσικά εξασφαλίσει την αμέριστη «συμπαράσταση» του Έλληνα πρωθυπουργού. Λίγους μήνες αργότερα, αφού προηγουμένως είχε εγκατασταθεί μόνιμα η σκιώδης κυβέρνηση στην Αθήνα, «αποκρατικοποιώντας» την εξουσία, διεύρυνε τις μεθοδικές επιθέσεις του, με τη βοήθεια των συμβατικών αμερικανικών όπλων (εταιρείες αξιολόγησης κλπ) και της ευρωπαϊκής κυβερνητικής «ανεπάρκειας».
 
Έτσι λοιπόν εισέβαλλε τελικά στη δεύτερη χώρα της Ευρωζώνης, στην Ιρλανδία, η οποία όμως, αυτή τη φορά, δεν το ζήτησε μόνη της, όπως η Ελλάδα, αλλά της επιβλήθηκε «εκ των άνω». Φυσικά θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες (Πορτογαλία, Ισπανία, Βέλγιο, Ιταλία κλπ), αφού πλέον το ΔΝΤ έχει βρει μία πολύ πιο «αποδοτική» δραστηριότητα, από αυτήν που είχε μέχρι σήμερα (εάν φυσικά δεν εμποδιστεί από τη Γερμανία, την Κίνα, τη Ρωσία ή όποιον άλλο «ανταγωνιστή» του). 
 
Συνεχίζοντας, τα ποσά που δανείζει το ΔΝΤ είναι πλέον σε «τοκογλυφική» συνεργασία με την Κομισιόν και την ΕΚΤ, είναι πολύ πιο μεγάλα από τα συνήθη (για παράδειγμα στη Βραζιλία, σε μία πάμπλουτη σε υπέδαφος και ενέργεια χώρα των 190 εκ. κατοίκων, είχε περιορισθεί στα περίπου 30 περίπου δις $), ενώ χρησιμοποιούνται φρεσκοτυπωμένα, πληθωριστικά δολάρια, χωρίς αντίκρισμα (η ανοδική πορεία της τιμής του χρυσού, είναι η καλύτερη απόδειξη της απαξίωσης του δολαρίου). Μπορεί λοιπόν να αυξάνει απεριόριστα τα κεφάλαια του, χωρίς καθόλου να προβληματίζεται για την εύρεση τους, όπως οι «εταίροι» του στην Ευρωζώνη – οι οποίοι, κάποια στιγμή, θα δυσκολευθούν να το ακολουθήσουν, με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται για το μέλλον τους.        
 
Ο στόχος του φαίνεται να είναι, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η υποδούλωση των χωρών-πελατών του, δια μέσου της κατάληψης της σκιώδους εξουσίας (ειδικά των εκάστοτε υπουργείων οικονομικών), η πλουσιοπάροχη αμοιβή των στελεχών του (δεν πληρώνουμε μόνο τόκους, αλλά και υψηλούς μισθούς στο ΔΝΤ), η λεηλασία των κερδοφόρων δημοσίων επιχειρήσεων από τις πολυεθνικές-εντολοδόχους του, καθώς επίσης η κερδοφόρα εγκατάσταση των ξένων εταιρειών - σε χώρες που «επιβάλλει» το ίδιο αφενός μεν μία εκτεταμένη φοροαποφυγή, αφετέρου δε μία τεράστια «συμπίεση» των αμοιβών των εργαζομένων, η οποία καταλήγει στην εξαθλίωση της πλειοψηφίας τους.  
 
Φυσικά, το «Ταμείο» είναι πλήρως οργανωμένο, ενώ έχει την ικανότητα «χειρισμού» της κοινής γνώμης, δια μέσου της «χειραγώγησης» κάποιων ΜΜΕ, ορισμένων «επιφανών» συνδικαλιστών και γενικότερα των περισσοτέρων από αυτούς που εκπροσωπούν τους ονομαζόμενους «κοινωνικούς εταίρους».
 
Σε γενικές γραμμές δε το φοβισμένο, το «παγωμένο» στη θέση του και άβουλο πλήθος, δεν αντιδράει αμέσως – συνήθως πολύ αργότερα, όταν είναι πλέον αδύνατον να αντιστραφούν τα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, το «πλήθος» στην Αργεντινή βγήκε τότε μόνο στους δρόμους, όταν η χώρα είχε λεηλατηθεί και χρεοκοπήσει, μετά από αρκετά χρόνια δραστηριοποίησης των συνδίκων του διαβόλου.   
 
Σημείωση: Επειδή δεν «υποστηρίζονται» πλέον μεγάλα κείμενα από τα capitalblog, ολόκληρο το άρθρο στο:  http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2241.aspx 
 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
28 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

05/12 14:26  τσατσαρα
Αυτό το παράδειγμα γιατί δεν γίνεται ευρέως γνωστό?

Σωτήρια για την Ιρλανδία η μη διάσωση των τραπεζών
Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010
12:44

Δύο χρόνια μετά την απόφαση της Ισλανδίας να μη διασώσει τις προβληματικές της τράπεζες και παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον της από το ΔΝΤ η χώρα φαίνεται να συνέρχεται από την κρίση και την ύφεση πολύ γρηγορότερα απ’ ότι η Ιρλανδία που προέβη σε διάσωση των τραπεζών και σε λήψη δημοσιονομικών μέτρων.

Η Ισλανδία άφησε τις τράπεζες να πτωχεύσουν προκαλώντας εν δυνάμει απώλειες στους δανειστές τους της τάξης των 85 δις δολαρίων, ένα χρέος το οποίο μένει να φανεί πώς ακριβώς θα διεκδικηθεί καθώς γίνεται όλο και πιο φανερό πως οι κάτοχοι των ομολόγων θα πρέπει να αποδεχτούν μία πολύ μεγάλη αναδιάρθρωση αν θέλουν να περισώσουν οτιδήποτε από το κεφάλαιο τους. Αντίθετα η Ιρλανδία υπέκυψε στις διεθνείς πιέσεις και αποφάσισε να διασώσει τις τράπεζες και τους δανειστές κρατικοποιώντας τα χρέη των τραπεζών και προσφεύγοντας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης για οικονομική βοήθεια.

Οι αριθμοί, όμως, δείχνουν ότι η Ισλανδία βρίσκεται σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από την Ιρλανδία καθώς οι πολίτες της δεν εξαθλιώθηκαν οικονομικά και η αγορά δε δέχθηκε τόσο μεγάλο πλήγμα παρά την ύφεση. Το κρατικό έλλειμμα μειώθηκε στο 6,3% του ΑΕΠ το 2010 και προβλέπεται να μηδενιστεί μέχρι το 2012 σε αντίθεση με αυτό της Ιρλανδίας που απογειώθηκε στο 32% του ΑΕΠ. Η Ισλανδία θα έχει πλεονασματικό προϋπολογισμό το 2012 ενώ η Ιρλανδία θα έχει έλλειμμα 9,1% του ΑΕΠ, Η Ισλανδία δεν επιβαρύνθηκε με το χρέος των τραπεζών ενώ η Ιρλανδία θα πρέπει σηκώνει το βάρος της αποπληρωμής του για τα επόμενα χρόνια και τουλάχιστον μέχρι το 2021. Η ανεργία στην Ιρλανδία έχει απογειωθεί στο 13,5% ενώ στην Ισλανδία θα κορυφώσει στο 8,1% το 2011.

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι η αγορά επιβραβεύει την Ισλανδία για την απόφαση της να μη διασώσει τις τράπεζες με το ισλανδικό χρηματιστήριο να ενισχύεται στο 2010 κατά 17% καταγράφοντας την 3η καλύτ
05/12 14:28  τσατσαρα
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι η αγορά επιβραβεύει την Ισλανδία για την απόφαση της να μη διασώσει τις τράπεζες με το ισλανδικό χρηματιστήριο να ενισχύεται στο 2010 κατά 17% καταγράφοντας την 3η καλύτερη απόδοση στην Ευρώπη.

Επιπλέον, το ΔΝΤ αναγκάστηκε να παραδεχτεί στην έκθεση του Οκτωβρίου για την Ισλανδία ότι καταγράφει μία στερεή οικονομική ανάκαμψη η οποία αναμένεται να γίνει ακόμη πιο δυναμική το 2011.

Σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών οι απαιτήσεις των ευρωπαϊκών τραπεζών από τις τράπεζες της Ιρλανδίας τον Ιούνιο του 2010 ανερχόταν στα 509 δις δολάρια. Το ερώτημα είναι γιατί πρέπει να είναι οι πολίτες αυτοί που θα σώσουν τις τράπεζες όταν οι τράπεζες δεν κάνουν, βέβαια, το ίδιο αν οι πολίτες χρωστούν σε αυτές χρήματα.

Μία συχνή απάντηση που δίνεται από ιδρύματα όπως το ΔΝΤ είναι ότι αν δε σωθούν οι τράπεζες μίας χώρας θα καταστραφεί συνολικά η οικονομία της. Το παράδειγμα της Ισλανδίας μας δείχνει αυτό δεν είναι αλήθεια.

--------------
Ελληνική Κοινότητα Τεχνικής Ανάλυσης
05/12 15:50  Βασίλης Βιλιάρδος
Τσατσάρα: Σας ευχαριστώ για την επικοινωνία και την προσθήκη. Το θέμα είναι από πολύ καιρό τώρα γνωστό, ενώ έχω αναφερθεί εκτεταμένα. Επίσης γνωστό είναι το ότι, οι ξένοι πολιτικοί υπερασπίζουν τεκμηριωμένα τη χώρα μας, πολύ περισσότερο από τους δικούς μας. Δείτε επ' αυτού ένα βίντεο στο http://www.youtube.com/watch?v=E231f5i5u4k&feature=player_embedded
05/12 23:40  τσατσαρα
Κε Βιλλιάρδο, όπως και να το δει κανείς , είναι ξεκάθαρο ότι τύλιξαν το Ελληνικό λαό σε μιά κόλλα χαρτί, την πάθαμε όπως οι μαύροι στην Αφρική με τα τενεκεδάκια που γυάλιζαν.
Αν κάποιος πει ότι η κατάσταση στην Ιρλανδία και την Ισλανδία διαφέρει από την ελληνική, γιατί εκεί το πρόβλημα ήταν οι τράπεζες, το παράδειγμα του Εκουαντόρ είναι το δικό μας ακριβώς πρόβλημα,,,και λύθηκε πολύ πρόσφατα

Είναι ξεκάθαρο, όπως αναφέρετε συνέχεια, οι πολιτικοί μας έχουν λερωμένη τη φωλιά, για αυτό πρέπει να θεωρούνται καμμένο χαρτί.Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα.

καθημερινή 28-11-2010
Το Προσωπο: Ραφαέλ Κορέα
Σκληρό πόκερ με το ΔΝΤ

Οικονομολόγος με μεταπτυχιακές σπουδές στο Βέλγιο και διδακτορικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες, πρώην υπουργός Οικονομικών του Εκουαδόρ, δύο φορές εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας, Καθολικός που ασκεί τακτικά τα θρησκευτικά του καθήκοντα: Με αυτό το προφίλ, ο Ραφαέλ Κορέα μάλλον δεν αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό πρότυπο Λατινοαμερικανού αντάρτη. Και όμως, αυτός ο πολιτικός που προέκυψε από τις τάξεις του κοινωνικού κατεστημένου εξελίχθηκε σε μαύρο πρόβατο της διεθνούς οικονομικής ορθοδοξίας με την επιτυχή στάση πληρωμών και την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, το 2008.

Ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2006, επικεφαλής της πολιτικής συμμαχίας PAIS (Χώρα), φιγουράροντας ως «Χριστιανός της Αριστεράς» και οπαδός του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα». Ενα από τα κυριότερα συνθήματα της προεκλογικής περιόδου ήταν η μη αναγνώριση του «απεχθούς χρέους» που είχαν συσσωρεύσει προηγούμενα, τυραννικά καθεστώτα του Εκουαδόρ, ώστε να ενισχυθούν τα κοινωνικά προγράμματα για τους φτωχούς και τους ιθαγενείς.

Πράγματι, τον Ιανουάριο του 2007, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο Κορέα κάλεσε το ΔΝΤ σε επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, ακολουθώντας το παράδειγμα της Αργεντινής. Δεν προχώρησε αμέσως σε στάση πληρωμών, καραδοκώντας για την πιο ευνοϊκή στιγμή, από την πλευρά του διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος. Στο μεταξύ, προετοίμασε το έδαφος ανοίγ
05/12 23:43  τσατσαρα
Στο μεταξύ, προετοίμασε το έδαφος ανοίγοντας τη διαδικασία του διεθνούς λογιστικού ελέγχου (audit) του χρέους του Εκουαδόρ, σε συνεργασία με την CADTM και ξένους οικονομολόγους μεγάλου κύρους. Μόνο ύστερα από την ολοκλήρωση του λογιστικού ελέγχου, ο Κορέα, επικαλούμενος συγκεκριμένες σκανδαλώδεις συμβάσεις των προηγούμενων χρόνων, κήρυξε στάση πληρωμών, τον Δεκέμβριο του 2008. Οι πιστωτές του αναγκάστηκαν να διαπραγματευτούν. Τελικό αποτέλεσμα: Ο Κορέα πλήρωσε μόλις 35 σεντς για κάθε δολάριο που χρώσταγε η χώρα του.

Βεβαίως, τα προβλήματα της οικονομίας δεν λύθηκαν ως διά μαγείας, ενώ η αντίδραση των ισχυρών συμφερόντων που έθιξε μπορεί να ήταν βραδυφλεγής, παρ’ ολίγον όμως να αποδειχθεί μοιραία. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 2010, η αστυνομία κατέβηκε σε απεργία, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για νομοσχέδιο που έθιγε συντεχνιακά της προνόμια. Η απεργία εξελίχθηκε σε χαοτικό πραξικόπημα και οργισμένοι αστυνομικοί συνέλαβαν τον Κορέα, ο οποίος τελικά απελευθερώθηκε από επίλεκτες δυνάμεις της προεδρικής φρουράς. Οκτώ άνθρωποι σκοτώθηκαν στη διάρκεια των ταραχών και 274 τραυματίστηκαν, υπενθυμίζοντας στον Κορέα αυτό που οι πάντες γνωρίζουν, ειδικά στη Λατινική Αμερική, ότι δηλ. «δεινόν προς κέντραν λακτίζειν» …

συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου.
06/12 03:38  κομνηνος ζ
Μεσοπροθεσμα το προβλημα ειναι η διευθετηση του χρεους. Αλλα μακροπροθεσμα ειναι δυνατον να επιβιωσουμε με τετοιο εμπορικο ισοζυγιο; Πως ισχυριζεται οτι μπορει να περασει σε πλεονασματικο προυπολογισμο; Μηπως ο εκσυγχρονισμος του εκπαιδευτικου μας συστηματος ειναι η μονη λυση ωστε να αναπτυξουμε καποτε μια στοιχειωδη τεχνογνωσια-τεχνολογια και να γινουμε ανταγωνιστικοι σε καποιους τομεις;
06/12 13:33  Βασίλης Βιλιάρδος
Τσατσάρα: Δυστυχώς, εδώ έχει ακολουθηθεί ένας άλλος δρόμος - αυτός της αποκρατικοποίησης της εξουσίας (http://www.x-hellenica.gr/PressCenter/Articles/2138.aspx ).

Κομνηνός: Πολύ σωστά. Είναι αδύνατον να επιβιώσουμε με αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο και ελλειμματικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών. Είναι απόλυτη αναγκαιότητα η ανάπτυξη του εκπαιδευτκού μας συστήματος, αλλά δεν φτάνει για να λυθούν τα προβλήματα μας.
06/12 16:21  Βασίλης Βιλιάρδος
Εάν αύριο, 07.12.2010, η Ιρλανδία δεν ψηφίσει τον προϋπολογισμό για το 2011 που της επιβλήθηκε από το ΔΝΤ, καθώς επίσης εάν η ΕΚΤ δεν καταφέρει αμέσως μετά να καθησυχάσει τους Ιρλανδούς, είναι πολύ πιθανόν να αποσυρθούν μαζικά οι καταθέσεις από τις τράπεζες της.

Έτσι θα μπορούσε να ακολουθήσει ένα συλλογικό «bank run», με απρόβλεπτες επιπτώσεις για το παγκόσμιο σύστημα. Αν και μάλλον δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο, είναι καλό να το γνωρίζουμε.
06/12 16:48  τσατσαρα
Αμαν,αμάν.
Αλί και τριαλί.
Αποκρατικοποίηση της εξουσίας η καλύτερα νομίζω, ιδιωτικοποίηση του κράτους.
Μετά το ρωμαικό δίκαιο, ήρθε το δίκαιο του φεουδάρχη.
Εξακολούθώ να πιστεύω ότι ιδιώτης και idiot έχουν κοινή ετυμολογία.
08/12 10:12  τσατσαρα
Κε Βιλιάρδο, επειδή είμαι υπερ της ιδιωτικής πρωτοβουλής αλλά αυτή να ελέγχεται ως προς το προσανατολισμό της και τους σκοπούς της από τους πολίτες μέσω δημοκρατικών διαδικασιών και επειδή νομίζω ότι εσείς με την βιοποριστική σας εργασία προωθείται αυτό το σκοπό, θα ήθελα τη γνώμη σας, τα συμπερασματα σας η ένα άρθρο σας για τις ρεαλιστικές προοπτικές που υπάρχουν, σήμερα στην Ελλάδα, για παραγωγή και εξαγωγές στον αγροτοδιατροφικό τομέα,
που νομίζω γνωρίζετε πολύ καλά.
Είστε αισιόδοξος?
08/12 17:30  Βασίλης Βιλιάρδος
Τσατσάρα: Εξαιρετική η "πολιτική" σας θέση. Οι προοπτικές για τον ελληνικό αγροτικό τομέα (εν γένει για τα τρόφιμα), είναι πάρα πολύ καλές. Είμαι "τεκμηριωμένα" αισιόδοξος, ειδικά για το συγκεκριμένο κλάδο, όταν με το καλό διώξουμε τους εισβολείς από την πατρίδα μας.
09/12 11:07  romanov
Νομίζω ότι έχουμε ήδη εμφύλιο πόλεμο με τις ΔΕΚΟ και τα μέτρα της κυβέρνησης, τα οποία δήθεν επέβαλλε το ΔΝΤ. ΣΤο http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2243.aspx φαίνονται καθαρά οι αιτίες.
10/12 17:15  zoumb.y
Στην αντίθετη περίπτωση, θα πρέπει να λειτουργήσουμε γρήγορα και αποφασιστικά, εκδιώκοντας μόνοι μας τους εισβολείς και ανακτώντας την Εθνική μας κυριαρχία – την ελευθερία και την ανεξαρτησία μας, όσες θυσίες και αν απαιτήσει κάτι τέτοιο, όσο και αν μας κοστίσει.


Το παραπάνω σχόλιό σας,δίνει το στίγμα του βαθιά πατριωτικού σας λόγου μακριά από ανούσιες εθνικιστικές κορόνες.Ομως όπως λέει ένας μπάρμπας μου 82 ετών: ''κανείς παιδάκι μου δεν αγαπάει αυτον τον τόπο''
Εχω διαβάσει σχεδόν όλα τα πυκνογραμμένα άρθρα σας και θέλω να σας κάνω τρείς ερωτήσεις:
1) Είχατε γράψει κάποια στιγμή, ότι δικαίως τα γερμανικά ομόλογα θεωρούνται ασφαλές καταφύγιο. Αυτό ισχύει ακόμα; Και τι θα γίνει για τους κατόχους των ομολόγων εαν η Γερμανία αποχωρήσει από την ευρωζώνη;Σε τι νόμισμα θα τους εξοφλήσει ;
2) Είναι πιο ασφαλές να υπάρχει ξένος θεματοφύλακας σε ένα χαρτοφυλάκιο αξιών αντί μιας Ελληνικής τράπεζας;
3) Η ποσοτική χαλάρωση στις ΗΠΑ δεν φαίνεται να δημιουργεί (ακόμα) υπερπληθωρισμό ούτε να αυξάνει την προσφορά χρήματος.Άρα κάτι ανάλογο και σε μας θα ωφελήσει μόνο το τραπεζικό σύστημα να κλείσει τις μαύρες τρύπες(αρχικά),απαξιώνοντας την περιουσία μας αργότερα;
Σας ευχαριστώ για την διαφώτιση που μας παρέχετε,συγνώμη για τον χώρο που καταχρώμαι.
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΕ
11/12 09:41  Βασίλης Βιλιάρδος
Romanov: Ο εμφύλιος πόλεμος δυστυχώς θα κλιμακωθεί, με τη βοήθεια συνεχώς νέων σκανδάλων στις ΔΕΚΟ κλπ, τα οποία θα μας αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά προβλήματα.

Οι μεν θα βρίζουν τους δε για τα άδικα προνόμια που έχουν, έτσι ώστε οι «μονάρχες» να καταστρέφουν απροβλημάτιστα τη μεσαία τάξη και την κοινωνική συνοχή – «κινεζοποιώντας» το σύνολο των εργαζομένων (http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2218.aspx ).

Zoumb.y: Σας ευχαριστώ πολύ, αν και έχω την εντύπωση ότι όλοι μας «αγαπάμε αυτόν τον τόπο» - ίσως όμως όχι σωστά, επιτρέποντας σε μία ελάχιστη μειοψηφία να τον καταστρέφει.

(α) Τα γερμανικά ομόλογα συνεχίζουν να είναι ασφαλές καταφύγιο. Εάν εμείς εγκαταλείπαμε το Ευρώ, τότε το νέο νόμισμα μας θα εξακόντιζε το δημόσιο χρέος στα ύψη – κατά το ποσοστό της μειωμένης ανταγωνιστικότητας μας απέναντι στη Γερμανία (30-50%). Εάν όμως έφευγε η Γερμανία, θα συνέβαινε το αντίθετο: θα μειωνόταν το δημόσιο χρέος της, το οποίο είναι σε ευρώ, κατά περίπου 30%, αφού το νέο νόμισμα της θα ανατιμούταν αντίστοιχα. Αυτό όμως θα μείωνε τις εξαγωγές της, οπότε το κέρδος της θα ήταν βραχυπρόθεσμο (2-3 έτη).

(β) Ο θεματοφύλακας είναι τόσο πιο ασφαλής, όσο λιγότερα οικονομικά προβλήματα έχει αυτός και η χώρα του.

(γ) Η ποσοτική χαλάρωση των Η.Π.Α. έχει δημιουργήσει ήδη προβλήματα, μόνο που κατ’ αρχήν έχουν εξαχθεί στην Ασία . Στη συνέχεια θα επιστρέψουν στις Η.Π.Α., ενώ θα έλθουν και στην Ευρώπη, απαξιώνοντας την περιουσία μας. Κυρίως βέβαια βοηθάει τις τράπεζες (http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2236.aspx ).
11/12 20:34  ΚΥΠΡΙνΟΣ
" Εάν όμως έφευγε η Γερμανία, θα συνέβαινε το αντίθετο: θα μειωνόταν το δημόσιο χρέος της, το οποίο είναι σε ευρώ, κατά περίπου 30%, αφού το νέο νόμισμα της θα ανατιμούταν αντίστοιχα. Αυτό όμως θα μείωνε τις εξαγωγές της, οπότε το κέρδος της θα ήταν βραχυπρόθεσμο (2-3 έτη)."

Βασίλη, κατ'αναλογία και η ζημιά η δικιά μας θα ήταν βραχυπρόθεσμη,πέρα που με μιά καλή διαπραγμάτευση θα μπορούσαμε να φύγουμε και με λιγότερο χρέος,μέσω ΕΚΤ...κάτι δώσαμε εκεί όταν μπήκαμε.

Μας έχουν βάλει τον πήχυ στα 8 μέτρα και μας λένε αλλάξτε κοντάρι και τεχνική για να τον περάσετε!
12/12 10:35  Βασίλης Βιλιάρδος
Κυπρίνος: Θα μπορούσε να ήταν έτσι, εάν το δημόσιο χρέος μας ήταν 60-70% του ΑΕΠ. Όταν όμως είναι 140%, δηλαδή περίπου 340 δις €, είναι αδύνατον να τα καταφέρουμε (εκτός εάν αρνηθούμε εντελώς την πληρωμή του, κάτι που θα έπρεπε να σκεφθούμε πολύ σοβαρά).

Στην περίπτωση που βγαίναμε από το ευρώ, θα αντιμετωπίζαμε μία υποτίμηση τουλάχιστον 30%, οπότε το δημόσιο χρέος μας θα έφτανε στα 440 δις ευρώ - δηλαδή στο 185% του ΑΕΠ, συν τα ελλείμματα των επομένων ετών. Με τέτοιο χρέος λοιπόν θα ήταν αδύνατον να επιβιώσουμε. Ας μην ξεχνάμε εδώ και το εξωτερικό χρέος του ιδιωτικού τομέα, το οποίο θα αυξανόταν ανάλογα.

Συμφωνώ απόλυτα με τον «πήχη» που τοποθετήθηκε στα 8 μέτρα, για να μην μπορούμε να τον περάσουμε – ενδεχομένως και με την έξοδο από την Ευρωζώνη, αφού είναι αδύνατον να ανταγωνιστούμε τις πολυεθνικές. Υπό προϋποθέσεις όμως (διαγραφή χρεών κλπ), οι οποίες θα μας εξασφάλιζαν τη βιωσιμότητα. Άλλωστε αυτά που συμβαίνουν στην ΕΕ είναι το λιγότερο απογοητευτικά για όλους τους Ευρωπαίους Πολίτες. Για παράδειγμα το http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2244.aspx
13/12 23:52  zoumb.y
Ίσως δε κάποια στιγμή να πάψει ο πλανήτης να ανταλλάσσει τα χωρίς αντίκρισμα χαρτονομίσματα, με τα «πραγματικά» προϊόντα της φύσης και με την εργασία, σε μη ισορροπημένες, «χειραγωγημένες» από το Καρτέλ, ισοτιμίες ανταλλαγής – πόσο μάλλον όταν οι συνολικοί τόκοι επί των συνεχώς αυξανομένων χρεών, για τους οποίους δεν «κατασκευάζονται» παραδόξως νέα χρήματα (ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα της διαδικασίας), ξεπεράσουν τα συνολικά κεφάλαια, τα οποία ολόκληρη η ανθρωπότητα οφείλει στους, ελάχιστους σχετικά, κυρίαρχους του σύμπαντος.

Κύριε Βιλιάρδο χτυπήσατε διάνα.Εκεί βρίσκεται και το επικινδυνο σημείο της κρίσης μιας και οι ανερχόμενες δυνάμεις(Κίνα,Ρωσία,Βραζιλία κ α)δεν επιθυμούν πλέον άλλο να εργάζονται σκληρά και να ανταλλάσουν πραγματικά προϊόντα με ¨αερόχρημα¨ και να τους ζητάνε και τόκους και από πάνω.Τελικά παγκοσμιοποίηση (ένα νόμισμα ,μια κυβέρνηση) σημαίνει να δουλεύουμε όλοι για το κτήνος σαν κολλήγοι.Εμείς σαν χώρα είμαστε από την μερια των ευνοημένων μέχρι στιγμής και τώρα ήρθε ο λογαριασμός.Και εφόσον οι ισχυρές(και στρατιωτικά) Κίνα και Ρωσία δεν φαίνεται να αποδέχονται τα προτεινόμενα η κατάσταση μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη κάποια στιγμή.
Σε τι ποσοστό πιστεύεται πρέπει να υπάρχει χρυσός (σε φυσική μορφή) σε κάθε χαρτοφυλάκειο και αν νομίζετε ότι έχει πολύ ακόμα υπολειπόμενη άνοδο ;

14/12 12:29  Βασίλης Βιλιάρδος
Zoumb.y: Πολύ σωστή η τοποθέτηση σας - σε σχέση τόσο με το κεντρικό θέμα της κρίσης, όσο και με τα πιθανά επακόλουθα του. Το ιδανικό ποσοστό ενός χαρτοφυλακίου σε χρυσό (ή άλλα μέταλλα), δεν είναι εύκολο να καθορισθεί – ειδικά επειδή η αξία του χρυσού (σε δολάρια) έχει 7πλασιασθεί σε λίγα μόλις χρόνια, ενώ δεν γνωρίζουμε για πόσο διάστημα είχε «χειραγωγηθεί». Σε κάθε περίπτωση όμως, ένα χαρτοφυλάκιο πρέπει να έχει μέταλλα (σε φυσική μορφή, εύκολα ανταλλάξιμη).

Η σημαντικότερη πάντως είδηση χθες ήταν η ανακοίνωση της BIS (δυστυχώς, για κάποιους λόγους που δεν γνωρίζω, «υποτιμήθηκε» από τα ΜΜΕ), σχετικά με το ότι, το συνολικό χρέος της Ελλάδας (δημόσιο και ιδιωτικό), είναι το χαμηλότερο στην ΕΕ – επίσης, απολύτως «διαχειρίσιμο». Το έχω αναφέρει πολλές φορές (π.χ. http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/1732.aspx ), αλλά κανένας δεν έδινε σημασία. Καλή σας ημέρα.

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις