Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ
2225 αναγνώστες
Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011
12:05

Η επέλαση του μονοπωλιακού καπιταλισμού, τα ασφαλιστήρια έναντι πιστωτικών κινδύνων, οι αγορές, η επιθυμητή πολιτική των χαμηλών επιτοκίων, το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο και η έξοδος της χώρας μας από την παγίδα του χρέους

 *****************************


Μεταξύ των ετών 2003 και 2007 οι τρείς μεγάλες επενδυτικές αγορές (ακίνητα, μετοχές και πρώτες ύλες) παρουσίασαν σημαντικές αυξήσεις – ανερχόμενες έτσι σε επίπεδα, τα οποία παρουσίαζαν μεγάλες «πτωτικές» δυνατότητες (οι αγορές κερδίζουν από την κινητικότητα και τις έντονες διακυμάνσεις - ποτέ από τη σταθερότητα). Όταν λοιπόν το 2007 οι τιμές των ακινήτων άρχισαν να μειώνονται, ακολούθησαν οι τιμές των μετοχών, ενώ ο κύκλος ολοκληρώθηκε, με τη ραγδαία πτώση των τιμών των πρώτων υλών. Έτσι, για πρώτη φορά μετά το 1929, «απαξιώθηκαν» σχεδόν ταυτόχρονα τρία από τα σπουδαιότερα «περιουσιακά» προϊόντα – με αποτέλεσμα η κρίση των ενυπόθηκων δανείων στις Η.Π.Α. (subrimes) να εξελιχθεί σε μία παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.     


Οι κυβερνήσεις, διακρίνοντας τον κίνδυνο να οδηγηθεί σε εκτεταμένη ύφεση η παγκόσμια οικονομία, επένδυσαν τεράστια ποσά στη διάσωση (bailout) των μεγάλων (too big to fail) τραπεζών, καθώς επίσης στην σταθεροποίηση της ανάπτυξης. Κατ’ επακόλουθο, τα δημόσια χρέη αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε εκείνες τις χώρες, όσον αφορά την Ευρωζώνη, στις οποίες «έσπασε» η φούσκα των ακινήτων – στην Ιρλανδία και στην Ισπανία. Αντίστοιχη αύξηση παρουσίασαν και τα χρέη εκείνων των κρατών, τα οποία υπέφεραν πριν από την κρίση, τόσο από τα αρνητικά ισοζύγια των εξωτερικών συναλλαγών τους, όσο και από τα μεγάλα ελλείμματα των ετησίων προϋπολογισμών τους – της Ελλάδας και της Πορτογαλίας.


Οι διεθνείς κερδοσκόποι, με τη συντονισμένη χρήση των «όπλων» τους (εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ κλπ), εκμεταλλεύθηκαν αμέσως το γεγονός αυτό, αυξάνοντας τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου των συγκεκριμένων χωρών, με τη βοήθεια των ασφαλιστηρίων πιστωτικών κινδύνων (CDS) – ξεκινώντας τις επιθέσεις τους από την πιο αδύναμη χώρα (Ελλάδα). Αφού τα επιτόκια λοιπόν στην Ελλάδα αναρριχήθηκαν σε επίπεδα που ξεπέρασαν το 10%, οι επιθέσεις των κερδοσκόπων κλιμακώθηκαν – με αποτέλεσμα να πλησιάσουν τα επιτόκια στην Ιρλανδία το 9% και στην Πορτογαλία το 8%.


Η Ευρωζώνη, στην προσπάθεια της να αντισταθεί στην «επιδημία», υποχρεώθηκε στην δημιουργία ενός μηχανισμού στήριξης – δυστυχώς πολύ συντηρητικά, ενεργώντας πάντοτε εκ των υστέρων (πολύ συχνά, οι εταιρείες αξιολόγησης υποτιμούσαν την πιστοληπτική ικανότητα χωρών και τραπεζών την Παρασκευή το απόγευμα, σχεδόν πάντοτε πριν από την εκάστοτε σύνοδο των Ευρωπαίων το επόμενο Σαββατοκύριακο). Αναλυτικότερα, οι επιθέσεις «ενορχηστρώνονταν» στα εξής τέσσερα στάδια:     

 (α)  Για όσο χρονικό διάστημα δεν είχαν ασκηθεί κερδοσκοπικές πιέσεις στα ομόλογα του δημοσίου κάποιας χώρας, βασιζόμενες στο υψηλό δημόσιο χρέος της, σε συνδυασμό με τα μεγάλα ελλείμματα του προϋπολογισμού της, οι διεθνείς «επενδυτές», όπως η Goldman Sachs και η Deutsche Bank, έκλειναν ένα συμβόλαιο (CDS) με κάποιον λιγότερο έξυπνο επενδυτή – συνήθως με κάποιο συνταξιοδοτικό ταμείο ή με μία τοπική τράπεζα. Ο επενδυτής διαβεβαίωνε τον εκδότη ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος χρεοκοπίας μίας χώρας της Ευρωζώνης και αγόραζε το συμβόλαιο, έναντι ενός πολύ μικρού ασφαλιστηρίου (1-2% επί του κεφαλαίου) – ασφαλίζοντας έτσι το σπίτι του γείτονα, έναντι πυρκαγιάς.

 

(β)  Σε δεύτερο στάδιο άρχιζαν οι επιθέσεις στη δύστυχη χώρα (η «πυρπόληση» του σπιτιού του γείτονα), στην οποία είχε στηριχθεί το ασφαλιστικό συμβόλαιο – κατ’ αρχήν με τη βοήθεια των ΜΜΕ και στη συνέχεια με τις «εκτιμήσεις» των αμερικανών οικονομολόγων, των μεγάλων επενδυτικών ονομάτων (G.Soros), των εταιρειών αξιολόγησης κλπ. Ο στόχος αυτών των επιθέσεων ήταν να αυξηθεί κατά το δυνατόν ο φόβος, σε σχέση με το ενδεχόμενο χρεοκοπίας (στάσης πληρωμών) της συγκεκριμένης χώρας - έτσι ώστε να ακολουθήσει η ανοδική πορεία των τιμών των ασφαλιστηρίων (CDS), καθώς επίσης των επιτοκίων δανεισμού.


Η αξία λοιπόν των αρχικών ασφαλιστηρίων, τα οποία είχε συνάψει ο διεθνής επενδυτής (Goldman Sachs κλπ) με το λιγότερο έξυπνο «συνάδελφο» του αυξανόταν σε σημαντικό βαθμό - με αποτέλεσμα, όταν η άνοδος είχε φτάσει σε κάποιο αξιόλογο επίπεδο, να πουλάει ο διεθνής επενδυτής το συμβόλαιο (CDS), με τεράστιο κέρδος.    

(γ)  Στη συνέχεια, ο διεθνής επενδυτής αγόραζε μόνος του τα υψηλών αποδόσεων (επιτοκίων) δημόσια ομόλογα, δανειζόμενος με φθηνό χρήμα από την κεντρική τράπεζα. Ταυτόχρονα, έντεινε τις πιέσεις του στην Ευρωζώνη, με στόχο να μην επιτραπεί εκ μέρους της η χρεοκοπία ενός κράτους-μέλους της, έτσι ώστε να εξασφαλίσει ένα ακόμη κέρδος.


Για παράδειγμα, έχοντας αγοράσει τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου στο 70% της αρχικής τους αξίας, έχει κάθε λόγο να μην επιθυμεί πλέον τη χρεοκοπία της - την πυρκαγιά δηλαδή στο σπίτι του γείτονα, αφού είναι πλέον ο ίδιος ιδιοκτήτης του. Έτσι, θα μπορεί να εισπράξει το 100% της αξίας των ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου (συν τους τόκους), τα οποία έχει αγοράσει στο 70% - επιτυγχάνοντας τεράστιο κέρδος.  


(δ)  Τέλος, οι δυνατότητες εξασφάλισης περαιτέρω κερδών, από τη συγκεκριμένη χώρα, προϋποθέτουν προφανώς την εισβολή του ΔΝΤ. Μέσω του Ταμείου, οι διεθνείς επενδυτικές τράπεζες έχουν την προοπτική να κερδίσουν για μία ακόμη φορά, από την «επιβεβλημένη» αποκρατικοποίηση των εταιρειών που ανήκουν στο δημόσιο της συγκεκριμένης χώρας – αφενός μεν από τις προμήθειες επί των τιμών της πώλησης τους προς τις πολυεθνικές, την οποία οργανώνουν/μεθοδεύουν οι ίδιες, αφετέρου από την υπεραξία των μετοχών που συνήθως αγοράζουν σε χαμηλές τιμές, όταν το χρηματιστήριο καταρρέει λόγω της υπαγωγής της χώρας στο ΔΝΤ.


ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ:

http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2329.aspx   

 

Βασίλης Βιλιάρδος

Πέμπτη, 21. Απριλίου 2011

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
19 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

21/04 13:36  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Εξαιρετική προσέγγιση, θα πήγαινα όμως λίγο πιο παλιά:
<...Με τη βοήθεια και τα κονδύλια της Αμερικανικής αποστολής (!) στην Ιαπωνία ο Deming ήταν ομιλητής σε Εκπαιδευτικά Σεμινάρια, τα οποία παρακολούθησαν χιλιάδες Επιστήμονες και μηχανικοί ! Μίλησε επίσης κατευθείαν στα ηγετικά στελέχη και τους ιδιοκτήτες των βιομηχανιών. Οι Ιάπωνες έλαβαν σοβαρά υπόψη τη "φιλοσοφία" του και εφάρμοσαν τις ιδέες του με μεγάλο ενθουσιασμό.

Εκείνη την εποχή χάθηκε ουσιαστικά το παιχνίδι και οι ΗΠΑ είναι αναγκαστικά - σήμερα - "οικονομία υπεραξιών", όπως γράφει ο Θ. Ζαφειρίου στον "Επί χρήμασι Κρεμάμενοι" οίκον του...>
...<
Η προσπάθεια εξαγωγής - επιβολής - του δικού τους από ΤΟΤΕ αποτυχημένου και αδιέξοδου μοντέλου, έχει δημιουργήσει ΚΑΙ τις νομισματικές ανισορροπίες και τις κρίσεις και τις "Αγορές" ΚΑΖΙΝΟ και τις αδιέξοδες στρατιωτικές επεμβάσεις ... Μία - μία όσες οικονομίες εστιάζουν στην πραγματική οικονομία, πρέπει να αντιμετωπισθούν αναγκαστικά ως εχθροί, με " ΔΗΘΕΝ αγοραία κριτήρια = κόλπα" : "Χθες" η Ιαπωνία,.. "αύριο" η Κίνα και η Ινδία, "συνεχώς" η Λατινική αμερική ΚΑΙ η Ευρώπη. "Όλα" είναι ζητήμα Ποιότητας, ή μάλλον Μή Ποιότητας...

Ο γράφων δεν διακατέχεται από "αντιαμερικανικό μένος", θεωρεί απολύτως φυσιολογικό και θεμιτό για τον looser desperado, όταν στο τραπέζι οι υπόλοιποι παίκτες έχουν από "καρέ του άσσου" μέχρι "φλος" να δηλώσει : "δύο πεντάρια ΚΑΙ δύο πεντάσφαιρα" ( όχι αναγκαστικά πυροβόλα όπλα...), εμείς, ως έθνος - κράτος - κοινωνία... τι κάνουμε ? παίζουμε με αυτούς τους αντικανονικούς κανόνες ? είμαστε ικανοποιημένοι γιατί βγάζουμε το κατιτίς μας (πότε - πότε) ?

Επειδή δε ο γράφων έχει ύποπτο πολιτικό παρελθόν (και παρόν), κλείνει το σημερινό άρθρο με μία ρήση κάποιου "υπεράνω υποψίας" (του ίδιου του Deming δηλαδή...) :

Θα ήταν λάθος να εξαχθεί το αμερικανικό μάνατζμεντ σε κάποια φιλική χώρα. Η Αμερική είναι το πλέον υπανάπτυκτο έθνος του κόσμου!..>

<a href="http://prometheus.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=1565&blid=28" target="_b
21/04 13:51  Μαικήνας
Κοινώς μονά ζυγά δικά τους.
Εντούτοις θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα τόσο στον κο Βιλιάρδο αλλά και στον υπόπτου παρελθόντος φίλο μου Τριαντάφυλλο.
Το ερώτημα
Νομίζω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως το Σοβιετικό μοντέλο δεν δούλεψε ούτε οι παραλλαγές του. Ως εκ τουτου ερχόμεθα στην σφαίρα της ελευθερίας κατοχής κεφαλαίου και ιδιοκτησίας.(Σιγά σιγά άλλωστε καιτα τελευταία απαρτα κάστρα πέφτουν)
Τι σύστημα ελέγχου και πώς θα μπορούσε να απαιτηθεί, απο τους λαούς ή τις μάζες (όπως λέγαμε και εμείς οι έχοντες ύποπτο παρελθόν) ώστε να ελεγχθεί η ληστρική συμπεριφορά που εύλογα περιγράφει ο κος Βιλιάρδος; Υπάρχει ηθική εκδοχή της αυτοαποκαλούμενης ελευθερης οικονομίας (βλέπε ελευθερία συσώρευσης);
21/04 17:09  ks
Υπαρχει! Και αυτη η ηθικη εκδοχη, που η εφαρμογη της απαιτει ευθεια συγκρουση και επανασταση, με παγκοσμιοποιημένα κλιμακωτα ορια φορολογησης ως προς τη συσσώρευση, με αποτίμηση του οικολογικού κοστους και πολλά ρομαντικά άλλα, ισως θα οφειλε να αποτελεσει και την "αριστερη" πολιτικη του μελλοντος, εκτοπιζοντας παλαιομοδιτικες, ανεφαρμοστες και εκ του αποτελεσματος συντηρητικες αποψεις, που αποτελουν βουτυρο για το ψωμι των απροσωπων "αγορων".
21/04 17:27  ΚΥΠΡΙνΟΣ
τα ΟΕΔ όλων των κρατών τα μαζεύουν οι τράπεζες με τα λεφτά (εκτυπωτή) των κεντρικών,στην συνέχεια αφού τα απέκτησαν με 30-40% έκπτωση τα τραβάνε για 30 χρόνια πίσω.
Δεν θα είναι καλλίτερο αυτό,από το να την διοχετεύουν στα εμπορεύματα στέλνοντας στα ύψη τις τιμές,δημιουργώντας πληθωρισμό στα ανελαστικής ζήτησης;

21/04 21:22  Μαικήνας
KS
Να ακούσουμε και την γνώμη του κου Βιλιάρδου (εννοώ την απαντηση στο ερώτημα που έκανα) και μετά να το συζητήσουμε.
Κατ εμε το ερώτημα παραμένει ανοικτό.
22/04 11:09  Βασίλης Βιλιάρδος
Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης: Σας ευχαριστώ πολύ για την ενημέρωση. Όταν σε μία χώρα το 2% του πληθυσμού κατέχει το 90% των περιουσιακών στοιχείων, ενώ 4-6 τράπεζες διαχειρίζονται ολόκληρη την οικονομία, έχοντας ιδιωτικοποιήσει την εξουσία, οι κανόνες του παιχνιδιού διαφοροποιούνται εντελώς – κερδίζει πάντοτε ο κρουπιέρης (καπιταλισμός-καζίνο). Προφανώς, κανείς δεν έχει τίποτα εναντίον της συντριπτικής πλειοψηφίας των αμερικανών Πολιτών – έχουν τα ίδια ή και πολύ χειρότερα προβλήματα με εμάς.

Μαικήνας: Το «σοβιετικό μοντέλο», η κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία δηλαδή, μάλλον δεν συμβαδίζει με τον ανθρώπινο χαρακτήρα. Η ελεύθερη οικονομία έχει λειτουργήσει με σχετική επιτυχία μέχρι πριν από 30 χρόνια και μπορεί να συνεχίσει, εάν παραμείνει ελεύθερη – εάν εμποδιστεί δηλαδή η κυριαρχία των μονοπωλιακών πολυεθνικών, με τη βοήθεια των σωστών επιτροπών ανταγωνισμού και της ορθολογικής, δίκαιης αναδιανομής εισοδημάτων, μέσα σε ένα πολίτευμα άμεσης δημοκρατίας (το οποίο όμως απαιτεί συνειδητούς, ενημερωμένους και ενεργούς Πολίτες). Το μεγάλο πρόβλημα της ελεύθερης αγοράς είναι η άκρως «νεοφιλελεύθερη» εκδοχή της, η οποία είναι ουσιαστικά ένα σοβιετικό μοντέλο άλλης μορφής.
22/04 11:22  Βασίλης Βιλιάρδος
Ks: Δεν νομίζω ότι πρέπει να παραμένουμε στις «αριστερές και δεξιές πολιτικές», πόσο μάλλον στις «κομματοκεντρικές» - αποτελούν πλέον παρελθόν. Κατά την προσωπική μου άποψη, αυτό που επιθυμούν οι περισσότεροι είναι η ελεύθερη αγορά, η οποία όμως προϋποθέτει τον αυστηρό έλεγχο της Πολιτείας από τους Πολίτες (άρθρο: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2280.aspx ).

Πολύ εύστοχη η παρατήρηση/τοποθέτηση σας για τις αγορές. Όσο και αν απογοητευόμαστε από την Πολιτική (πολιτικούς), είναι η μοναδική προστασία μας απέναντι στην οικονομική εξουσία – η οποία εκ φύσεως δεν έχει κανενός είδους ηθικούς ενδοιασμούς, ειδικά όταν στοχεύει σε κέρδη που ξεπερνούν το 100% των κεφαλαίων που «επενδύει».

Κυπρίνος: Ο πληθωρισμός (η διοχέτευση της υπερβάλλουσας ρευστότητας στην αγορά), λειτουργεί σαν μία φιάλη κέτσαπ, με βάση την οικονομική θεωρία. Στην αρχή την κουνάει κανείς χωρίς να συμβαίνει τίποτα, μέχρι τη στιγμή που η «συσσώρευση» πίεσης δημιουργεί έκρηξη (υπερπληθωρισμό).

Οι τράπεζες, έχοντας ελάχιστο αποθεματικό στις κεντρικές (ΕΚΤ κλπ) ίσο με το 2% των πιστώσεων που εγκρίνουν, «παράγοντας» χρήμα από το πουθενά, όταν χρεώνουν επιτόκιο 5%, ουσιαστικά λειτουργούν με περιθώριο 250% επί των κατατεθειμένων «πραγματικών» χρημάτων τους – οπότε οι δυνατότητες τους είναι τεράστιες, ενώ η χρεώσεις τους είναι αναμφίβολα τοκογλυφικές.
22/04 13:38  ΕΝΑΠ
Η παρακμή του δυτικού κόσμου "γέννησε" τα ολοκληρωτικά κερδοσκοπικά κεφάλαια Κ. Βιλιάρδο, τα οποία αναζητούσαν διεξόδους..
Η Ελλάδα εισήλθε στο club των παρακμαζόντων-πρώην ισχυρών τελευταία, πριν προλάβει ακόμη να αναπτυχθεί για να φτάσει τα επίπεδά τους. Εισερχόμενη λίγο μετά στην Ο.Ν.Ε., οι πολίτες της επιδόθηκαν σε άγρια κατανάλωση με το φθηνό δανεισμό που επέφερε το ευρώ, η οποία με τη σειρά της επέφερε σημαντική επιδείνωση των οικονομικών μας και αύξηση του χρέους, ενώ παράλληλα τα ΕΠΙΕΙΚΩΣ ΑΣΘΕΝΗ σχήματα των κυβερνώντων μας, δεν θέλησαν ή κατόρθωσαν να επιβάλλουν την τάξη, λόγω ψηφοθηρίας.
Επομένως, θα έπρεπε να ήταν αναμενόμενη η επί της ουσίας χρεωκοπία της Ελλάδας, καθώς και η εμφάνιση των αρπακτικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων για το "πλιάτσικο" που γίνεται.
Και απ' ότι φαίνεται, οι ισχυροί των εταίρων μας, είτε δεν έχουν συνειδητοποιήσει τί γίνεται (;), είτε δεν θέλουν στην πραγματικότητα να μας βοηθήσουν, γιατί έχουν κατά νου (από παλιά..) το πως θα αρπάξουν στη κυριολεξία τα ωραιότερα οικόπεδα, νησιά κ.λ.π. του κόσμου, σε τιμές ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ.

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα.
22/04 15:17  Μαικήνας
Κύριε Βιλιάρδε συμφωνώ με την προσέγγισή σας.
Το μέτρο μας λείπει.
Καλο Πάσχα
23/04 10:45  Βασίλης Βιλιάρδος
ΕΝΑΠ: Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε εσάς, καθώς επίσης σε όλους τους υπόλοιπους εδώ. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τις τοποθετήσεις σας, αν και θεωρώ ότι η Ελλάδα οδηγήθηκε σκόπιμα, με σχέδιο δηλαδή, στο συγκεκριμένο δρόμο.

Ελπίζω να μην είμαστε ξανά σήμερα το «πειραματόζωο» της εφαρμογής νέων μεθόδων «κοινωνικής διαχείρισης». Η χώρα μας είναι πραγματικά πάμπλουτη και δυστυχώς δεν την προστατεύουμε όσο θα οφείλαμε – αν και πιστεύω ότι η κρίση μας ανάγκασε να αλλάξουμε αντιλήψεις και να ωριμάσουμε σαν Πολίτες.

Μαικήνας: Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας – δυστυχώς αυτό μας λείπει και αυτό εκμεταλλεύονται οι «εταίροι» μας. Επίσης Καλό Πάσχα, υγεία και ευτυχία.

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις