Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΟΥ ΔΟΛΑΡΙΟΥ
3145 αναγνώστες
Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011
15:35

Τόσο για την Ευρώπη, όσο και για όλους εμάς τους Ευρωπαίους Πολίτες, θα ήταν πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε, εάν πράγματι οι Η.Π.Α. έχουν εκπονήσει ένα νέο σχέδιο επίθεσης εναντίον της Ευρωζώνης, με «πειραματόζωο» ξανά την Ελλάδα – πολύ περισσότερο επειδή η κρίση χρέους επιδεινώνεται καθημερινά, με τον τελικό του Ευρώ να τοποθετείται στην επόμενη σύνοδο κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου. 

 

**********************

 

Στο άρθρο μας «Ευρωπαϊκή Βαρυχειμωνιά» γράφαμε ότι, η έξοδος μίας χώρας από την Ευρωζώνη θα την υποχρέωνε να ανταλλάξει το Ευρώ με το νέο νόμισμα της. Επομένως, τόσο οι Πολίτες της, όσο και οι τράπεζες της, θα έπρεπε να παραδώσουν τα Ευρώ τους στην ΕΚΤ, ενώ θα ελεγχόταν στη συνέχεια, εκ μέρους του κράτους τους, η πιστή εφαρμογή των παραπάνω (διασυνοριακοί έλεγχοι, «λαθραίες» αποταμιεύσεις κλπ.). Λογικά λοιπόν, εάν προέβλεπε κανείς ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα μετέτρεπε τις οικονομίες του σε ξένα νομίσματα - τα οποία αφενός μεν δεν θα υποτιμούνταν, αφετέρου δεν θα έπρεπε να ανταλλαχθούν με το νέο νόμισμα.

 

Υποθέτοντας τώρα ότι το κράτος, το οποίο θα υποχρεωνόταν να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, θα ακολουθούσε την ίδια τακτική, η κυβέρνηση του θα έκανε ίσως τη σκέψη (μόνη της ή μετά από υπόδειξη του ΔΝΤ, στα πλαίσια ενδεχομένων σχεδίων διάλυσης της Ευρωζώνης), να ανταλλάξει τα Ευρώ με Δολάρια, πριν ακόμη εξέλθει από το κοινό νόμισμα – «υποκινώντας» έμμεσα τους Πολίτες της, καθώς επίσης τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις, να κάνουν το ίδιο.

 

Με αυτόν τον τρόπο θα άλλαζε αρχικά (πριν εξέλθει από την Ευρωζώνη) το επίσημο νόμισμα του κράτους, το Ευρώ, de facto με το δολάριο, - εκ των πραγμάτων δηλαδή και χωρίς να ακολουθηθεί μία «επίσημη διαδικασία».

 

Ένα πρώτο αποτέλεσμα των «πράξεων» του συγκεκριμένου κράτους θα ήταν προφανώς η δημιουργία τεράστιων προβλημάτων στην Ευρωζώνη - αφού θα ακολουθούσαν μεγάλες πιέσεις στην ισοτιμία του Ευρώ, σε σχέση με το δολάριο, λόγω των μαζικών πωλήσεων Ευρώ εκ μέρους του (επομένως, θα επιταχυνόταν η διάλυση της). 

 

Συνεχίζοντας, η έξοδος του συγκεκριμένου κράτους από την Ευρωζώνη, δεν θα είχε σαν αποτέλεσμα την επιδρομή των καταθετών του στις τράπεζες (bank run), την εξαγωγή συναλλάγματος λόγω φόβων υποτίμησης/παρακράτησης, τη ραγδαία μείωση της αγοραστικής αξίας του νέου νομίσματος, την αδυναμία εισαγωγών πρώτων υλών, την άνοδο της τιμής των εισαγομένων προϊόντων και όλα όσα «καταστροφικά» έχουμε στο παρελθόν αναφέρει – αφού το «de facto» ανταλλακτικό νόμισμα (δολάριο) θα έμενε ανέπαφο.

 

Περαιτέρω υποθέτοντας ότι, η Ευρωζώνη θα διαλυόταν στη συνέχεια ή πως η συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ θα μειωνόταν δραματικά, σε σχέση με το δολάριο (λόγω της υπερχρέωσης, των φόβων διάλυσης, της αδυναμίας αντιμετώπισης της Ελληνικής, της Ιταλικής ή της Ισπανικής κρίσης, της μη ενεργοποίησης της ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά δημοσίων ομολόγων κλπ.), είναι προφανές ότι, το δημόσιο χρέος του εξερχόμενου κράτους, θα περιοριζόταν αισθητά, «εκπεφρασμένο» στο εθνικό του νόμισμα, λόγω ανατίμησης του δολαρίου.

 

Συνεχίζοντας στο σενάριο του συναδέλφου μας, το κράτος που θα εγκατέλειπε την Ευρωζώνη, υιοθετώντας το δικό του νόμισμα, θα μπορούσε να καθορίσει την ισοτιμία του σε σχέση με το δολάριο και όχι με το ευρώ. Παράλληλα, η κεντρική του τράπεζα θα μπορούσε να δημιουργήσει πλέον μόνη της χρήματα, εκδίδοντας το νέο εθνικό νόμισμα – το οποίο όμως δεν θα διέθετε ελεύθερα για ένα χρονικό διάστημα 3-5 ετών, έτσι ώστε αφενός μεν να μην υποτιμηθεί σημαντικά η αξία του (λόγω φόβων, η υποτίμηση στην αρχή μπορεί να φτάσει ακόμη και στο 90%, ενώ στη συνέχεια σταθεροποιείται κάτω από το 50%), αφετέρου να μην υπάρξει «διαφυγή» του στο εξωτερικό.

 

Απλούστερα, όλες οι συναλλαγές εντός και εκτός της συγκεκριμένης χώρας θα γινόταν με δολάρια, αντί με ευρώ – φυσικά σταδιακά, μέχρι να αντικατασταθεί πλήρως το Ευρώ, μέσω της αγοράς δολαρίων εκ μέρους των Πολιτών από τις τράπεζες, με τα διαθέσιμα ευρώ. Δηλαδή, όλα τα προϊόντα, οι υπηρεσίες, οι μισθοί, οι συντάξεις κλπ. θα πληρωνόντουσαν από ένα σημείο και μετά με δολάρια, αφού αυτό θα ήταν το de facto νόμισμα του κράτους, έως τη στιγμή που θα το αντικαθιστούσε το νέο εθνικό του νόμισμα.

 

Περαιτέρω, η κεντρική τράπεζα του εξερχόμενου κράτους, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το νέο εθνικό νόμισμα για την ανταλλαγή του με δολάρια, εάν συνεργαζόταν με τη Fed – η οποία θα μπορούσε ενδεχομένως να τη βοηθήσει, δανείζοντας την με χαμηλά επιτόκια, με τη μέθοδο των swap.

 

Σε αντάλλαγμα για τη βοήθεια αυτή, το κράτος θα μπορούσε να καλύπτει τις ανάγκες της σε πρώτες ύλες, ενέργεια κλπ. από αμερικανικές εταιρείες, διαθέτοντας κοινό νόμισμα μαζί τους – μεταξύ άλλων τις εξοπλιστικές, αντί από τη Γερμανία ή από τη Γαλλία. Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η Fed (ιδιωτική τράπεζα) έχει βοηθήσει στο παρελθόν πολλές άλλες κεντρικές τράπεζες, ακόμη και την ΕΚΤ, μέσω συμφωνιών ανταλλαγής (dollar liquidity swap lines).  

 

Με τα χρήματα αυτά τώρα, η κεντρική τράπεζα θα αγόραζε ενδεχομένως ομόλογα του δημοσίου της χώρας της, χρεώνοντας ελάχιστα υψηλότερα επιτόκια από τη Fed (περί το 1%) και καλύπτοντας τις δανειακές ανάγκες του κράτους, έτσι ώστε να μη χρεοκοπήσει, για μία ορισμένη χρονική περίοδο - κατά τη διάρκεια της οποίας η χώρα θα έπρεπε να εξυγιανθεί.

 

Παράλληλα, οι καταθέσεις των Πολιτών της εξερχόμενης χώρας στις τράπεζες του εξωτερικού θα επέστρεφαν, με ευεργετικά αποτελέσματα για τους Ισολογισμούς των εγχωρίων τραπεζών της, αφού το δολάριο θα παρέμενε το de facto νόμισμα του κράτους – έχοντας ουσιαστικά ανάλογη ή καλύτερη «εικόνα» (prestige) από το Ευρώ.   

 

Το γεγονός αυτό θα διευκόλυνε, μεταξύ άλλων, τις επενδύσεις των υπολοίπων «περιοχών» του δολαρίου, την έκδοση εθνικών ομολόγων ή τη σύναψη δανειακών συμβάσεων με «τρίτες» χώρες – ενδεχόμενα που θα βοηθούσαν στο να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης. Φυσικά θα εμφανίζονταν αρκετά προβλήματα (ιδιαίτερα στις εξαγωγές, στην περίπτωση ανατίμησης του δολαρίου απέναντι στο ευρώ, αν και θα ήταν θετικό για τις εισαγωγές – ενώ θα επιτυγχάνονταν τα αντίθετα αποτελέσματα, εάν υποτιμούταν το δολάριο, λόγω πιθανού υπερπληθωρισμού στις Η.Π.Α.), τα οποία όμως θα ήταν μάλλον επιλύσιμα, εάν επέστρεφε η αισιοδοξία στο κράτος, μέσα από μία «υγιή» μελλοντική προοπτική. 

 

ΟΙ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ

 

Το συγκεκριμένο υποθετικό σενάριο τώρα αναφέρθηκε την περασμένη Δευτέρα σε τηλεοπτική εκπομπή του SBC (κανάλι 10) παρουσία μας, όπου εκφράστηκαν κυρίως οι παρακάτω «ενστάσεις»:

 

(α)  Θα μπορούσε να εφαρμοσθεί μόνο από μία σοβαρή χώρα – γεγονός που καθιστά εκ των πραγμάτων αδύνατη την υιοθέτηση του από την Ελλάδα.

 

Στα πλαίσια αυτά η θέση μας ήταν ότι, δεν είναι σωστό να θεωρείται ως de facto μη σοβαρή η Ελλάδα, απλά και μόνο επειδή κατά καιρούς κυβερνήθηκε εσφαλμένα – με τη διαπλοκή, με τη διαφθορά, με τη γραφειοκρατία, με το κομματικό κράτος, με τον υπερδανεισμό, με την υπερκατανάλωση κλπ. δυστυχώς να «οργιάζουν».

 

Ενδεχομένως δε η σημερινή κρίση να αποδειχθεί ότι αποτελεί μία μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα, αφού «ταράχθηκαν τα νερά» και εμφανίσθηκαν χρόνια προβλήματα της οικονομίας, της πολιτικής, των ΜΜΕ, της κοινωνίας και του χρηματοπιστωτικού της συστήματος – επίσης της Ευρωζώνης, των Η.Π.Α. και ολόκληρου του πλανήτη, στα πλαίσια μίας «Αλλαγής Παραδείγματος».     

 

(β)  Με αυτόν τον τρόπο θα οδηγούταν η Ελλάδα στο δρόμο της Αργεντινής, η οποία χρεοκόπησε επειδή είχε συνδέσει το νόμισμα της με το δολάριο, με στόχο την καταπολέμηση του πληθωρισμού.

 

Εδώ αντιτείναμε ότι, είναι διαφορετικό θέμα η υιοθέτηση του δολαρίου, ως ένα de facto μεταβατικό νόμισμα, από την απλή σύνδεση του, όπως στο παράδειγμα της Αργεντινής, στην οποία λειτούργησε εντελώς διαφορετικά – όπως έχουμε περιγράψει αναλυτικά στο άρθρο μας «Η χρεοκοπία της Αργεντινής».

 

Σε κάθε περίπτωση, οι λύσεις που οφείλουμε να βρούμε δεν μπορεί να είναι ούτε εύκολες, ούτε συμβατικές – ενώ ενέχουν μεγάλους κινδύνους, τους οποίους πρέπει να προβλέψουμε και να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε. Άλλωστε, είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε πολλά εναλλακτικά σενάρια (σχέδιο Β, Γ κλπ.), όχι μόνο επειδή ίσως αναγκασθούμε να εγκαταλείψουμε μονομερώς την Ευρωζώνη, αλλά και λόγω της πολύ πιθανής κατάρρευσης της, στο άμεσο μέλλον (κάτι που θεωρούμε ότι, θα οδηγούσε ολόκληρο τον πλανήτη πολλές δεκαετίες πίσω – όχι μόνο την Ευρώπη και την Ελλάδα).         

 

(γ)  Η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να μετατρέψει το δημόσιο χρέος της από Ευρώ σε δραχμές, οπότε θα αναγκασθεί να το αποπληρώσει με το κοινό νόμισμα.

 

Εδώ αναφέραμε ότι, η μετατροπή εξαρτάται από το εάν μία χώρα έχει συνάψει τα δάνεια της με βάση το εθνικό ή το διεθνές Δίκαιο. Τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου (πηγή: FT), υπάγονται κατά 94% στο εθνικό μας Δίκαιο – οπότε έχουμε τη δυνατότητα να τα μετατρέψουμε άμεσα σε δραχμές, με έναν απλό συναλλαγματικό νόμο, τον οποίο θα ψήφιζε το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

 

Αντίθετα, τα ομόλογα που τυχόν εκδίδονται στη βάση του βρετανικού Δικαίου σε Ευρώ ή σε δολάρια, όπως υποθέτουμε ότι συμβαίνει με τα δάνεια της Τρόικας, δεν μπορούν να μετατραπούν σε δραχμές. Επομένως, τυχόν υιοθέτηση της δραχμής και υποτίμηση της (από 40-80%), θα πολλαπλασίαζε τα συγκεκριμένα χρέη. Ακριβώς για το λόγο αυτό θεωρούμε πολύ επικίνδυνο τον περαιτέρω δανεισμό μας – ο οποίος όχι μόνο δεν θα λύσει τα προβλήματα μας αλλά, αντίθετα, θα τα επιδεινώσει σε μεγάλο βαθμό.

 

(δ)  Εάν μία χώρα μετατρέψει τα χρέη της στο εθνικό νόμισμα, οπότε θα μειωθούν εκ των πραγμάτων όταν το υιοθετήσει, λόγω της ραγδαίας υποτίμησης του, θα ήταν ανήθικο όσον αφορά τους δανειστές της.

 

Κατά την άποψη μας οι αγορές, οι τοκογλύφοι δανειστές μας δηλαδή, κάθε άλλο παρά ως ηθικοί μπορούν να χαρακτηρισθούν. Εάν θελήσει κανείς λοιπόν να αντιμετωπίσει τις εκ των πραγμάτων «αιμοβόρες» αγορές ηθικά, θα καταστραφεί πριν καλά-καλά το καταλάβει.

 

Αντίθετα, εάν οι αγορές πεισθούν ότι, μία χώρα έχει τη δυνατότητα να ανταπεξέλθει με τις μελλοντικές υποχρεώσεις της, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που έχει στη διάθεση της, τότε «επιστρέφουν» και τη δανείζουν – όπως στο παράδειγμα της Ρωσίας. 

 

(ε)  Εάν είναι σωστό να αναφέρονται δημόσια σκέψεις επαναφοράς της δραχμής, οι οποίες δημιουργούν συνθήκες πανικού στους Πολίτες – οι οποίοι τότε αποσύρουν τις καταθέσεις τους. 

 

Πάγια θέση μας είναι ότι, η Ελλάδα πρέπει να κάνει ότι μπορεί για να παραμείνει ισότιμο κράτος της ζώνης του Ευρώ - όχι όμως να υποδουλωθεί ή να καταστραφεί, στα πλαίσια μίας εγκληματικής πολιτικής λιτότητας, χωρίς επενδυτικούς/αναπτυξιακούς στόχους, η οποία θα την οδηγήσει λεηλατημένη, με εξαθλιωμένους Πολίτες, στην απόλυτη χρεοκοπία.

 

Οφείλει λοιπόν να επεξεργάζεται διάφορα σχέδια επιστροφής στο εθνικό της νόμισμα – πόσο μάλλον αφού δεν κινδυνεύει μόνο η ίδια, αλλά ολόκληρη η Ευρωζώνη. Το χειρότερο άλλωστε που θα μπορούσε να της συμβεί θα ήταν η «μη συντεταγμένη» έξοδος της από την Ευρωζώνη, χωρίς σχέδιο και πρόγραμμα – ένα απόλυτα εφιαλτικό σενάριο.

 

Οι Πολίτες της τώρα δεν είναι παιδιά, ούτε τόσο ανώριμοι, ώστε να μην μπορούν να λειτουργήσουν σωστά - επαφιόμενοι στα «μυστικά σχέδια» μίας δήθεν πολιτικής ελίτ. Οφείλουν λοιπόν να ενημερώνονται για τα πάντα – ακόμη και αν κάποιες φορές δεν είμαστε σίγουροι για τη δυνατότητα τους να ανταπεξέρχονται με τέτοιες πιεστικές καταστάσεις.  

 

(στ)  Τι σημαίνει η έξοδος μίας χώρας από το κοινό νόμισμα για τις επιχειρήσεις της, οι οποίες έχουν απαιτήσεις ή υποχρεώσεις σε Ευρώ;

 

Αν και η ερώτηση δεν διατυπώθηκε, θεωρούμε ότι είναι απαραίτητη η απάντηση της. Στα πλαίσια αυτά, τα εθνικά κράτη έχουν το δικαίωμα να ορίζουν μόνα τους το νόμισμα τους (Lex Monetae). Τα κράτη λοιπόν καθορίζουν ελεύθερα εάν οι δημόσιες ή οι ιδιωτικές υποχρεώσεις από συμβάσεις, οι οποίες έλαβαν χώρα πριν από την έξοδο τους από το Ευρώ (ή τη διάλυση της Ευρωζώνης), οφείλουν να αποπληρωθούν με το παλαιό ή με το νέο νόμισμα τους.

 

Για παράδειγμα, εάν η Ελλάδα αποφάσιζε να υιοθετήσει τη δραχμή, η κυβέρνηση της θα είχε τη νόμιμη δυνατότητα να επιτρέψει στους Πολίτες και στις επιχειρήσεις της να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους σε δραχμές - με μία ισοτιμία, η οποία θα καθοριζόταν από την Ελληνική Βουλή, κατά την ημερομηνία υιοθέτησης της δραχμής. Προφανώς λοιπόν η πιθανολογούμενη υποτίμηση της νέας δραχμής θα ήταν προς όφελος των δανειοληπτών – τόσο περισσότερο, όσο μεγαλύτερη η υποτίμηση (ο κίνδυνος του υπερπληθωρισμού είναι ένα διαφορετικό θέμα - ενώ οι μισθοί αυξάνονται συνήθως, μετά από τέτοια γεγονότα, με αποτέλεσμα να πληρώνονται ευκολότερα τα χρέη).

 

Οι ξένες επιχειρήσεις βέβαια, όπως επίσης οι ξένες τράπεζες, όλοι όσοι δηλαδή θα είχαν απαιτήσεις σε ευρώ ή σε άλλο νόμισμα απέναντι στην Ελλάδα (στο δημόσιο, στους ιδιώτες και στις επιχειρήσεις της), θα αντιμετώπιζαν πολύ μεγάλα προβλήματα – αφού θα εξοφλούνταν σε δραχμές, οι οποίες θα υποτιμούνταν ραγδαία (πηγή: Financial Times).    

 

Μερικές ημέρες αργότερα διαπιστώσαμε με έκπληξη ότι, το σοβαρό περιοδικό «Επίκαιρα» κυκλοφόρησε με κεντρικό άρθρο του ένα αμερικανικό σχέδιο, σχετικό με την υιοθέτηση του δολαρίου ως εθνικού νομίσματος για την Ελλάδα.

 

Η συνέχεια και ολόκληρο το άρθρο στο:

http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2491.aspx   

 

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 03. Δεκεμβρίου 2011

viliardos@kbanalysis.com

Casss  Group     Twitter     You Toube

 

ΥΓ. Κυκλοφορεί το τέταρτο βιβλίο μας, με τον τίτλο «Σκάκι με το Διάβολο», περί τις 300 σελίδες, από τις ONEeditions (μπορείτε να το παραγγείλετε με την αποστολή μηνύματος στο kb@kbanalysis.com, στην τιμή των 11,90 € συν τα έξοδα αποστολής. Κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο «Υπέρβαση εξουσίας» (τιμή 25,00 € συν έξοδα αποστολής - 400 μεγάλες σελίδες), στο οποίο αποκαλύπτονται οι σκοτεινοί μέθοδοι της Γερμανικής Οικονομικής Αστυνομίας.

Αξιολογήστε το άρθρο 
21 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

03/12 17:15  ks
Δεν μπορω να ελέγξω την ευστάθεια των οικονομικων επιχειρημάτων, αλλά διατηρώ επιφυλάξεις ουτως ή αλλως για την εφαρμοσιμοτητα οσο το ευρω θα εξακολουθει να υπαρχει και την ολη κουβεντα περισσοτερο ως θεωρητικη ασκηση παρα ως σοβαρο πιθανο σεναριο. Πώς μια οποιαδηποτε χώρα μπορεί να υποκινήσει μαζικα τους πολίτες της σε κάτι τέτοιο, ; Θα βαλει π.χ. διαφημισεις στην TV (δεν ειρωνευομαι); Θα τους υποχρεώσει και αν ναι πώς; Εδω δεν μπορει να πεισει για πολυ απλουστερα πραγματα.
Το να χρησιμοποιηθει το οποιοδηποτε νομισμα ως μεταβατικο, υπο την εννοια της αποδοχης του ως επισημο συναλλακτικο μεσο απο το ελληνικο δημοσιο, ΑΦΟΥ ανακοινωθει εξοδος απο το ευρω ειναι κατι διαφορετικο.
03/12 20:18  ΚΥΠΡΙνΟΣ
Βαίσλη μάλλον για αυτό πάμε.

Η νέα "αγία" τριάδα...της παγκόσμιας διακυβέρνησης.
27/11/2011 00:09
Δ.Ν.Τ. -FED-E.K.T. (πατήρ-υιός και άγιο πνεύμα).

η ΕΚΤ θα τυπώσει και αυτή χρήμα,αλλά δεν θα το δώσει απ'ευθείας στα ευρωπαικά Κράτη παρά στον παγκόσμιο πρωθυπουργό ,που θα σώζει τον κάθε "αμαρτωλό",αφού γίνει καλό παιδί όμως.

Λογικά το ευρώ -δολάριο θα πάει στο ένα προς ένα με προοπτική της πλήρους συγχώνευσης ώστε να γίνει το νέο παγκόσμιο νόμισμα.Αρα και τα αποθέματα Κίνας και σία πάνε περίπατο.

Βοήθειά μας...τα πρόσωπα λίγη σημασία έχουν που θα το πραγματοποιήσουν ,αν είναι της τάδε εθνικότητας,του τάδε κόμματος ,μαύρος,άσπρος,κόκκινος.
΄
Φυσικά πολιτική-πολιτικοί και εκλογές πλέον θα έχουν την έννοια των δημοτικών εκλογών!
04/12 10:05  oberon
"(α) Θα μπορούσε να εφαρμοσθεί μόνο από μία σοβαρή χώρα – γεγονός που καθιστά εκ των πραγμάτων αδύνατη την υιοθέτηση του από την Ελλάδα.

Στα πλαίσια αυτά η θέση μας ήταν ότι, δεν είναι σωστό να θεωρείται ως de facto μη σοβαρή η Ελλάδα, απλά και μόνο επειδή κατά καιρούς κυβερνήθηκε εσφαλμένα – με τη διαπλοκή, με τη διαφθορά, με τη γραφειοκρατία, με το κομματικό κράτος, με τον υπερδανεισμό, με την υπερκατανάλωση κλπ. δυστυχώς να «οργιάζουν».

Ενδεχομένως δε η σημερινή κρίση να αποδειχθεί ότι αποτελεί μία μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα, αφού «ταράχθηκαν τα νερά» και εμφανίσθηκαν χρόνια προβλήματα της οικονομίας, της πολιτικής, των ΜΜΕ, της κοινωνίας και του χρηματοπιστωτικού της συστήματος – επίσης της Ευρωζώνης, των Η.Π.Α. και ολόκληρου του πλανήτη, στα πλαίσια μίας «Αλλαγής Παραδείγματος»."


http://www.youtube.com/watch?hl=el&v=64uX6xHMCJA
04/12 10:43  oberon
Το 10ο 5άστερο στις 10:05 ...
04/12 10:43  ΕΝΑΠ
Καλημέρα.

Το πρόβλημα αγαπητέ Βασίλη με τα ΟΕΔ που υπάγονται στο εθνικό μας Δίκαιο είναι ότι, σχεδιάζεται η μετάταξή τους στο Αγγλικό, κατόπιν πίεσης από τη τρόικα στη παρούσα κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας, με τη τελευταία να είναι για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ κοινοβουλευτικά ισχυρή.

Επίσης θα ήθελα τη γνώμη σου για το σενάριο διχοτόμησης της Ευρωζώνης, με την υιοθέτηση φυσικά των δύο ευρώ, του παλιού και του νέου, με σχέση ανταλλαγής 1π/2ν, το οποίο θεωρώ ότι είναι το επικρατέστερο όλων και το οποίο αν είναι να γίνει θα εφαρμοσθεί πολύ σύντομα, ίσως και από τη Δευτέρα, 02/01/2012.
04/12 12:22  Βασίλης Βιλιάρδος
Ks: Είναι απλά ένα σχέδιο ανάγκης (Β), ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν και άλλα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν έχουν δυστυχώς εύκολες λύσεις. Πάντως, τυχόν έξοδος από το Ευρώ δεν θα ανακοινωθεί, αλλά θα είναι ξαφνική – με ριζικά μέτρα (σύντομες διακοπές τραπεζών, «σφραγίδα δραχμής» στα ευρώ του εσωτερικού, διασυνοριακοί έλεγχοι κλπ.)

Κυπρίνος: Είναι ένα πιθανό σενάριο, αφού η Πολιτική έχει χάσει πλέον το παιχνίδι – όχι μόνο στην Ελλάδα.

Oberon: Η Ελλάδα έχει ένα και μόνο πρόβλημα – την Πολιτική. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από το ότι, το ιδιωτικό χρέος μας (τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά), είναι το μικρότερο στη Δύση. Δυστυχώς, η δημόσια διοίκηση μας, εμποδίζει τις επενδύσεις – επομένως την ανάπτυξη.

ΕΝΑΠ: Συμφωνώ για τις προθέσεις της σκιώδους κυβέρνησης. Όσον αφορά το διπλό νόμισμα εντός Ευρωζώνης, θα ήταν σαν να θεωρούσαμε ότι, η Ιταλία θα έλυνε το πρόβλημα της (πλούσιος βοράς, φτωχός νότος), εάν αποφάσιζε τη διχοτόμηση της.

Κατά την άποψη μου, το πρόβλημα της Ευρωζώνης είναι η ασύμμετρη κατανομή ελλειμμάτων-πλεονασμάτων στα ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών – ένα πρόβλημα που λύνεται μόνο εάν επενδύσουν παραγωγικά οι βόρειες χώρες στις νότιες, έτσι ώστε να αναπτυχθούν όλοι μαζί, ισορροπημένα. Το ίδιο ισχύει και σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου οι Η.Π.Α. προσπάθησαν να πείσουν την Κίνα, τη Γερμανία και την Ιαπωνία (Σεούλ 2009), να μην έχουν μεγαλύτερα πλεονάσματα από 3% στις εξαγωγές τους – άρα να ενισχύσουν την εσωτερική τους κατανάλωση, εισάγοντας από τις ασθενέστερες χώρες και επενδύοντας σε αυτές.
04/12 13:15  ΕΝΑΠ
Σ' ευχαριστώ Βασίλη.

Η κατ' εξακολούθηση άρνηση της Γερμανίας να "δει" το θέμα του χρέους "Ευρωπαικά", οδηγεί σε πολλές σκέψεις, τις οποίες είναι αδύνατον να διατυπώσω γραπτώς σε ένα κείμενο λίγων γραμμών.
Το γενικό συμπέρασμα που βγάζω είναι ότι, η ΙΔΙΑ η Γερμανία θα προχωρήσει ΠΡΩΤΗ στη διχοτόμηση της Ευρωζώνης, δημιουργώντας τον βόρειο άξονα με τους συμμάχους της και απλά ο νότος θα ακολουθήσει δημιουργώντας το δικό του. Οι θέσεις της Γαλλίας και της Ελλάδας κινδυνεύουν να μείνουν έωλες για ένα μικρό διάστημα (λίγες μέρες), αλλά στο τέλος θα προσχωρήσουν και αυτές εκεί που ανήκουν. Δηλ. στο νότιο άξονα.
Πιστεύω πως, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, αυτή θα είναι η καλύτερη λύση για όλους.
04/12 14:05  Βασίλης Βιλιάρδος
ΕΝΑΠ: Εγώ σας ευχαριστώ. Η Ευρωζώνη αποτελείται από δεκαεπτά χώρες, εκ των οποίων μόνο οι τρεις (Γερμανία, Ολλανδία και Φιλανδία) είναι ουσιαστικά «αντιδραστικές» - επιμένοντας να ζουν εις βάρος των υπολοίπων (πλεονάσματα στο εμπορικό ισοζύγιο). Η Αυστρία έχει μεγάλα τραπεζικά προβλήματα (Ιταλία, Ν. Ευρώπη), ενώ έχει υποφέρει πολλές φορές από τη Γερμανία. Το Βέλγιο είναι υπερχρεωμένο, ενώ το Λουξεμβούργο ζει βασιλικά, επειδή υπάρχει η Ευρωζώνη.

Επομένως, θα ήταν ίσως προτιμότερο να «αποσχισθούν» από το ευρώ οι 3 χώρες, υιοθετώντας δικά τους νομίσματα και να μείνει η πλειοψηφία – οι 14 χώρες. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει με το «συνδικαλισμό» των 14 – παράλληλα βέβαια με την προσπάθεια όλων, να επιλύσουν τα δικά τους εσωτερικά προβλήματα, με τη βοήθεια ίσως του ελεγχόμενου πληθωρισμού, της ΕΚΤ, της αύξησης της ποσότητας χρήματος και των χαμηλών επιτοκίων δανεισμού, σε συνθήκες ισορροπίας μεταξύ τους (ισορροπημένα εξωτερικά ισοζύγια).
04/12 15:18  ZULUS
Οι 14 που δεν ειναι πειθαρχημενοι ειναι καταδικαζμενοι να υπηρετουν τους 3 πειθαρχημενους αλλιως η λεξη πειθαρχια θα εχανε την εννοια της
04/12 16:34  Νemo
Καλησπέρα,

Οι ¨μη αντιδραστικές" χώρες υπό το βάρος των εσωτερικών τους πιέσεων και υπό τη δυναμική εξαγωγής κρίσεων ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ θα αντιδράσουν, ελιτε ομού είτε σε μικρότερους συνασπισμούς είτε (το λιγότερο πιθανό0 μεμονωμένα.

Δεν υπάρχει καμία περίπτωση διατήρησης του ίδοιυ χαρακτήρα και status quo της ΕΕ.
04/12 20:02  Βασίλης Βιλιάρδος
Zulus: Έχετε δίκιο, αλλά κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί εκ των προτέρων «καταδικασμένος». Ακόμη και οι πιο απείθαρχοι αναγκάζονται να συμμορφωθούν, όταν φτάνει η ώρα της κρίσης.

Nemo: Έχω επίσης την έποψη ότι, αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχισθεί. Ας ελπίσουμε ότι ενδιάμεσα δεν θα παρουσιαστεί ένα ακόμη πρόβλημα – όπως τυχόν πόλεμος στην Περσία, ο οποίος θα κατάστρεφε κάθε ελπίδα παγκόσμιας ανάπτυξης (με τη τιμή του πετρελαίου να εξακοντίζεται στα ύψη).
04/12 20:12  ΚΥΠΡΙνΟΣ
σίγουρος δεν είναι κανένας, αλλά όσες πιθανότητες έχει οι Γερμανοί να είναι αδιάλλακτοι-βλάκες άλλες τόσες έχει και αυτό να μην συμβεί.

Ολες οι χώρες θα μπούν στον μηχανισμό "στήριξης" με τελευταία την εθνικιστική Γερμανία, οι δε τράπεζες θα επιλεγούν ποιές θα σωθούν και ποιές θα φύγουν μέσω συγχωνεύσεων-καταρρεύσεων.

Το μόνο εμπόδιο είναι η κατανόηση του σχεδίου από τους λαούς, για αυτό η κρίση θα ενταθεί ώστε να πειστούν όλοι.

Ξεχάστε Κράτη, κόμματα, προσωπικότητες κλπ. οι προβεβλημένοι θα ανήκουν στην ίδια ομάδα της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ και θα επιβάλλονται ακόμη και δια της "δημοκρατικής" βίας.

Οι εκλογές πλέον θα έχουν το νόημα των δημοτικών με την έννοια ότι το γενικότερο πλαίσιο πολιτικής και οικονομίας θα είναι προκαθορισμένο, απλά οι εκλεγμένες κυβερνήσεις οι δήμαρχοι δηλ. θα αποφασίζουν εάν θα γίνει ο τάδε δρόμος και η πλατεία και αν τα σχολεία θα ανοίξουν στις 8 ή στις 10 Σεπτεμβρίου.


Κανείς δεν φεύγει από το τρελοκομείο ούτε η Γερμανία, διότι αν την κάνει τα δάνειά της (πλεονάσματα) θα πληρωθούν με ζεστά φρεσκοτυπωμένα ευρώ. Είναι αυτό που λένε δώσε στον Νότο εκτυπωτή και μην φοβάσαι κρίση!

Ομως ο εκτυπωτής είναι των νεφελίμ.

05/12 08:02  oberon
Επί του θέματος της ένστασης [α] :

Μήπως θα μπορούσατε να υπολογίσετε πόσο θα ελαττωνόταν το κονδύλι 0007 Δαπάνες εξυπηρέτησης της δημόσιας πίστης στο Κονδύλι Γενικές κρατικές δαπάνες του Υπουργείου Οικονομικών, ΑΝ μηδενίζονταν τα spreads π.χ.
Είναι στο σχέδιο προϋπολογισμού 87.412.289.000,00 ευρώ.
05/12 08:06  oberon
Επίσης, μήπως ξέρετε τί αφορά το ακριβώς από κάτω 0008 "Απαλλοτριώσεις, αγορές ακινήτων, κατασκευές, συμμετοχές" ποσού 32.104.364.000,00 ευρώ και γιατί πέρυσι ήταν ... μόνο 1.452.983.116,00 ευρώ ;
05/12 14:19  Βασίλης Βιλιάρδος
Κυπρινος: Είναι πολύ πιθανόν να έχετε δίκιο – πόσο μάλλον αφού βιώνουμε μία «αλλαγή παραδείγματος» (εποχής), η οποία ξεκίνησε από τη σύνοδο στις Κάνες, όπου για πρώτη φορά υπερίσχυσαν οι αναπτυσσόμενες οικονομίες (BRICS), προς απογοήτευση του ΔΝΤ (αντί να τις δανείζει, ζητάει πλέον δανεικά από αυτές), της ΕΕ και των Η.Π.Α.

Oberon: Μπορείτε να υπολογίσετε τους τόκους με 3% (μηδενικά spreads), αφήνοντας ως έχουν τα χρεολύσια. Δεν γνωρίζω τι αφορά ο κωδικός που αναφέρεστε.

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις