Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
***ΠΡΟΣΟΧΗ***
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι από τις 20 Δεκεμβρίου η υπηρεσία του Capital.gr
Capital Blogs θα αναστείλει τη λειτουργία της για τεχνικούς λόγους.
Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση.
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΑΝΙΕΡΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ
2782 αναγνώστες
Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012
14:04

 

Δυστυχώς, όπως έχουμε τονίσει αρκετές φορές, η είσοδος του ΔΝΤ σε μία χώρα δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από την εχθρική εισβολή του ΝΑΤΟ – με μοναδική ίσως εξαίρεση το ότι, δεν αφήνει πίσω της υλικά ερείπια, αλλά ανθρώπινα. Από την άλλη πλευρά βέβαια, με το ΔΝΤ δεν διαπραγματεύεσαι τις υπογεγραμμένες συμφωνίες – είτε τις δέχεσαι όπως είναι, είτε τις απορρίπτεις εξ ολοκλήρου.
 
********************************
 
Η κυβέρνηση της Ισπανίας ψήφισε (19.07.12) ένα ευρύτατο πρόγραμμα λιτότητας το οποίο, μεταξύ άλλων, ενέχει μεγάλες περικοπές στο δημόσιο – ενώ ο υπουργός προϋπολογισμού ανακοίνωσε ότι, η κατάσταση της χώρας είναι πάρα πολύ σοβαρή, με τα δημόσια ταμεία εντελώς άδεια.

Η Ισπανία λοιπόν, παίρνοντας τη σκυτάλη από την Ελλάδα, ανακηρύχθηκε επίσημα ως το μεγαλύτερο ρίσκο για την Ευρώπη και τον πλανήτη σήμερα – πόσο μάλλον αφού το πρόγραμμα που ανακοίνωσε, δεν έπεισε τις αγορές (όχι μόνο γιατί επισκιάσθηκε από την αναφορά του υπουργού οικονομικών, αλλά και λόγω του ότι στηρίζεται κυρίως σε νέους φόρους που θα επιβληθούν στα μεσαία και χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, οι οποίοι θα είναι δύσκολο να εισπραχθούν).

Την ίδια ημέρα χιλιάδες Ισπανοί σε 80 μεγάλες πόλεις διαδήλωναν στους δρόμους εναντίον των μέτρων της κυβέρνησης – κατηγορώντας τον πρωθυπουργό για εσχάτη προδοσία απέναντι στο λαό του.

Η οργή των Ισπανών αφορούσε κυρίως μία νομοθετική διάταξη, σύμφωνα με την οποία η λήψη χρημάτων από το ταμείο ανεργίας θα μπορεί στο μέλλον να καταργείται, εάν υπάρχει η απλή υποψία ότι ο άνεργος δεν τηρεί τους κανόνες – κάτι που μέχρι σήμερα θα έπρεπε να τεκμηριωθεί και όχι να είναι το αποτέλεσμα μίας απλής υποψίας.

Τα νέα μέτρα λιτότητας και ειδικά ο παραπάνω «επαχθής» νόμος για την ανεργία, χαρακτηρίσθηκαν από μεγάλη εφημερίδα της Ισπανίας ως «κοινωνικές αλλαγές οργουελικών διαστάσεων» - γεγονός που σημαίνει ότι, η σχεδιαζόμενη από την ανίερη συμμαχία της ελίτ, των τραπεζών και των πολιτικών νέα τάξη πραγμάτων, «ενέτεινε το βηματισμό» της, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι, η παραμικρή καθυστέρηση ίσως της κοστίσει τον πόλεμο.

Το πρόβλημα της Ισπανίας είναι η συνεχής αύξηση των επιτοκίων δανεισμού – ενώ, όπως είναι αυτονόητο, όταν τα επιτόκια ξεπερνούν το ρυθμό ανάπτυξης, τότε δεν υπάρχει καμία δυνατότητα μείωσης του χρέους. Εάν δε σε μία χώρα ο ρυθμός ανάπτυξης είναι αρνητικός (ύφεση), τότε οφείλουν να είναι και τα επιτόκια αρνητικά, εάν θέλει να αποφύγει το μοιραίο – πράγμα φυσικά πολύ δύσκολο.

Κατά την υποκειμενική μας άποψη πάντως, όταν ένα κράτος υποχρεώνεται, ειδικά εν μέσω παγκόσμιας ύφεσης, σε μία «μονοσήμαντη» πολιτική λιτότητας, τότε καταδικάζεται στη χρεοκοπία τόσο ο δημόσιος, όσο και ο ιδιωτικός του τομέας (στην περίπτωση της Ελλάδας, κρίνοντας από τις πρώτες ημέρες της κυβέρνησης, η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, η «αποβολή» από την Ευρωζώνη και η δραχμή, φαίνονται πια ολοκάθαρα στον ορίζοντα).

Κατ’ επέκταση, ο μοναδικός σκοπός μιας ανάλογης πολιτικής λιτότητας δεν μπορεί να είναι άλλος από τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας του συγκεκριμένου κράτους, καθώς επίσης από τη μετατροπή του σε προτεκτοράτο των δανειστών του – όπου ο ορισμός του προτεκτοράτου είναι η απώλεια της πολιτικής και δημοσιονομικής του ανεξαρτησίας
”.
 
Άρθρο
 
Είναι πλέον πασιφανές ότι, τα μεγάλα κεφάλαια εγκαταλείπουν με γρήγορο ρυθμό την Ευρώπη – εν πρώτοις το Νότο. Πλούσιοι Γάλλοι, Ισπανοί, Έλληνες, Ιρλανδοί και Ιταλοί αποσύρουν σταδιακά όλες τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες των χωρών τους, με προορισμό το Λονδίνο, την Ελβετία, τη Σιγκαπούρη και άλλα κράτη. Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, φαίνονται καθαρά οι κινήσεις αυτές:
 
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Καταθέσεις στις ελβετικές τράπεζες σε δις €
 
Εθνικότητα
2010
2011
 
 
 
Έλληνες
2,8
4,3
Ισπανοί
7,3
7,9
Ιταλοί
15,1
16,5
Σημείωση: Τα παραπάνω ποσά αφορούν κυρίως τις νόμιμες καταθέσεις. Η ζήτηση για θυρίδες στις ελβετικές τράπεζες, στις οποίες συνήθως τοποθετούνται άλλου είδους περιουσιακά στοιχεία, έχει αυξηθεί κατακόρυφα – όπως επίσης η ζήτηση για χαρτονομίσματα των χιλίων φράγκων, τα οποία είναι κατάλληλα για την τοποθέτηση χρημάτων σε θυρίδες.  
Πηγή: Κεντρική τράπεζα της Ελβετίας
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
 
Οι περισσότεροι βέβαια από τους εισοδηματικά πολύ ισχυρούς της υπερχρεωμένης Δύσης, οι οποίοι εγκαταλείπουν βιαστικά τις χώρες τους, δεν αναζητούν μόνο «σίγουρα λιμάνια» για την τοποθέτηση των χρημάτων τους – αλλά τρόπους νόμιμου (φοροαποφυγή) ή παράνομου (φοροδιαφυγή) περιορισμού ή/και μηδενισμού της φορολόγησης τους, η οποία αυξάνεται ραγδαία, σαν αποτέλεσμα της κρίσης χρέους.
 
Για παράδειγμα μόνο στη Ιταλία τα διαφυγόντα έσοδα του δημοσίου, τόσο από τη φοροαποφυγή, όσο και από τη φοροδιαφυγή, υπολογίσθηκαν το 2009 στα 120 δις € - τέσσερις φορές υψηλότερα δηλαδή από τα μέτρα λιτότητας που ψήφισε η σημερινή κυβέρνηση της, στην αρχή του έτους.
 
Σε επίπεδο Ευρωζώνης δε τα έσοδα της σκιώδους οικονομίας υπολογίζονται από την Κομισιόν στο 1,4 τρις € - όσο δηλαδή το 20% του ΑΕΠ της, για το οποίο η φορολόγηση είναι μηδενική (τόσο στη Γερμανία, όσο και στην Ελλάδα, η «παραοικονομία» υπολογίζεται στο 14% του ΑΕΠ – όπου στη Γερμανία, λόγω του μεγάλου μεγέθους των επιχειρήσεων της, η φοροαποφυγή είναι κατά πολύ υψηλότερη).
 
Το αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών είναι, αφενός μεν η μεγαλύτερη επιβάρυνση των αδύναμων οικονομικών στρωμάτων, με το κόστος της αποφυγής της χρεοκοπίας των υπερχρεωμένων κρατών τους, αφετέρου η αύξηση αυτού του κόστους – λόγω του ότι η εκροή καταθέσεων οδηγεί τις τράπεζες στην «παγίδα ρευστότητας», από την οποία διασώζονται τελικά με τη συνδρομή των κρατών (επομένως με τα χρήματα εκείνων των φορολογουμένων, οι οποίοι δεν μπορούν να ξεφύγουν). 
 
Σε τελική ανάλυση λοιπόν, καταστρέφονται (καίγονται) με ιλιγγιώδεις ρυθμούς τα χρήματα των μεσαίων και χαμηλών εισοδηματικών τάξεων, με τη «βοήθεια» των οριζόντιων μειώσεων των μισθών, του ραγδαίου περιορισμού του κοινωνικού κράτους, της αύξησης της φορολογίας κλπ. – έτσι όπως αναφέραμε στον πρόλογο μας, ως ένα πιθανό σχέδιο για την ευκολότερη επιβολή της δικτατορίας των αγορών (απαραίτητη προϋπόθεση της κατάλυσης της Δημοκρατίας, είναι προφανώς η λεηλασία της δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης η εξαθλίωση της μεσαίας τάξης).  
 
Οι «υποψίες» αυτές, όσον αφορά τα σχέδια της ελίτ, ενδεχομένως ενισχύονται από τους διαφορετικούς φορολογικούς συντελεστές και τρόπους φορολόγησης, εντός της Ευρώπης. Για παράδειγμα, η Μ. Βρετανία δεν φορολογεί τα κέρδη εκείνων των εταιρειών, τα εισοδήματα των οποίων προέρχονται από το εξωτερικό – όπως των εφοπλιστών, με αποτέλεσμα να προτιμάται ως έδρα από τους ιδιοκτήτες της νούμερο ένα εμπορικής ναυτιλίας του κόσμου: της Ελλάδας.
 
Ο αθέμιτος φορολογικός ανταγωνισμός της πατρίδας μας εδώ είναι πασιφανής. Δυστυχώς όμως νόμιμος, έτσι όπως (δυσ)λειτουργεί η Ευρώπη και υποτάσσεται με απίστευτη δουλοπρέπεια η Ελλάδα - στην οποία ουσιαστικά απαγορεύεται να «συμπεριφερθεί» φορολογικά στους δικούς εφοπλιστές, όπως η Βρετανία.    
 
Περαιτέρω στη Βουλγαρία, η οποία έχει μηδαμινό (10%) συντελεστή φορολόγησης κερδών, μόνο το 2010 αυξήθηκε ο αριθμός των ελληνικών επιχειρήσεων, οι οποίες εγκαταστάθηκαν εκεί, κατά 75% - στις συνολικά 3.781 επιχειρήσεις (πηγή: Bloomberg).
 
Στην Κύπρο τώρα, η οποία έχει επίσης συντελεστή φορολόγησης 10%, διατηρούν την έδρα τους 260.000 διεθνείς επιχειρήσεις – ενώ μόλις τα τελευταία δύο χρόνια εγκαταστάθηκαν 1.500 Ελληνικές εταιρείες (το 25% του ΑΕΠ της Κύπρου προέρχεται από χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες). Το γεγονός αυτό είναι ένας από τους πιθανότερους λόγους, για τους οποίους η Κύπρος απέσυρε το αίτημα στήριξης από την ΕΕ – αφού μάλλον θα συνδεόταν με παραχωρήσεις, οι οποίες θα συμπεριελάμβαναν και την αύξηση του συντελεστή (αν και βοήθησε στην άσκηση πίεσης προς τη Ρωσία, η οποία έχει μεγάλα συμφέροντα στο νησί – όπως οι Η.Π.Α. στην Ιρλανδία).    
 
Κάτι ανάλογο ισχύει τόσο για την Ιρλανδία (15% συντελεστής), όσο και για το Λουξεμβούργο, όπου το 35% σχεδόν του ΑΕΠ του προέρχεται από το χρηματοπιστωτικό κλάδο – γεγονός που επεξηγεί καλύτερα τη στάση του κ.Juncker, ο οποίος αφενός μεν «συντάσσεται» πολύ συχνά με τη Γερμανία, αφετέρου καθυστερεί σκόπιμα τις προσπάθειες της Κομισιόν να επιβάλλει ενιαίους συντελεστές στην Ευρώπη.  
 
Με βάση όλα τα παραπάνω, θα είμαστε προφανώς πολύ ανόητοι για να πιστέψουμε ότι, η κρίση χρέους και δανεισμού της πατρίδας μας θα μπορούσε ποτέ να καταπολεμηθεί με την αύξηση της φορολογίας και την εγκληματική πολιτική λιτότητας, η οποία μας έχει επιβληθεί – πόσο μάλλον με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής των ζημιογόνων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, όταν οι κερδοφόρες μεγάλες είτε αποδημούν στο εξωτερικό, είτε φοροαποφεύγουν νόμιμα (ότι και αν σημαίνει η λέξη «νόμιμα», η οποία συνήθως ισοδυναμεί με το δίκαιο του ισχυροτέρου).
 
Ολόκληρο το άρθρο στο:
 
Αθήνα, 22. Ιουλίου 2012

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις