Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
2130 αναγνώστες
Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012
11:30

Πριν από κάθε τι άλλο, βιώνουμε διεθνώς μία πολύ βαθιά πολιτική κρίση. Οι κυβερνήσεις όλων σχεδόν των βιομηχανικών χωρών, ιδιαίτερα της Δύσης, δυσκολεύονται να συμβαδίσουν με τις μεγάλες αλλαγές, τις οποίες έχει προκαλέσει η παγκοσμιοποίηση – όπως για παράδειγμα με την κατάρρευση του υπαρκτού κομμουνισμού, με την άνοδο του κρατικού (μονοκομματικού) καπιταλισμού της Κίνας και με την τεχνολογική επανάσταση. Ένα μεγάλο μέρος των οικονομικών κρίσεων, τόσο αυτών του χρηματοπιστωτικού κλάδου, όσο και της Ευρωζώνης σήμερα, είναι το αποτέλεσμα των σφαλμάτων, καθώς επίσης των λανθασμένων επιλογών/ενεργειών των πολιτικών.
 
*********************************
 
Από το ξεκίνημα της (σκόπιμης) ελληνικής κρίσης είμαστε της άποψης πως αυτά που χρειαζόταν η πατρίδα μας εκ μέρους της ΕΕ (άρθρο μας) ήταν, μεταξύ άλλων, τα εξής:
 
(α) η επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης των δανείων της, έτσι ώστε η πληρωμή των τοκοχρεολυσίων να είναι εφικτή,
 
(β) χαμηλά επιτόκια δανεισμού, αντίστοιχα με το εκάστοτε βασικό της ΕΚΤ, με το οποίο άλλωστε δανείζονται οι εμπορικές τράπεζες,
 
(γ) παραγωγικές επενδύσεις εκ μέρους των «εταίρων» της και όχι «εμπορικά υποκαταστήματα» πώλησης των προϊόντων παραγωγής τους, καθώς επίσης άνοιγμα των αγορών τους στα ελληνικά προϊόντα,
 
(δ) συμμετοχή της ΕΕ στα εξοπλιστικά προγράμματα προστασίας των συνόρων, όπως επίσης στην επίλυση του σοβαρού προβλήματος της λαθρομετανάστευσης και
 
(ε) εξόφληση των γερμανικών επανορθώσεων, αφού δεν είναι δυνατόν να μας οφείλονται χρήματα, τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί επιβεβαιώνουν (άρθρο μας).  
 
Έτσι θα μπορούσε παράλληλα να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των Πολιτών στην Πολιτεία, οπότε θα επέστρεφαν οι καταθέσεις στις τράπεζες (με αποτέλεσμα να μην είναι απαραίτητη η ανακεφαλαιοποίηση τους), θα μπορούσαν να εκδοθούν εθνικά ομόλογα, με στόχο την εσωτερική χρηματοδότηση της πατρίδας μας κλπ. – δυνατότητες οι οποίες δυστυχώς έπαψαν να υπάρχουν, μετά την απίστευτα ανόητη επιλογή της διαγραφής χρεών ((PSI). Επομένως, η Ελλάδα θα οδηγούταν στη ανάπτυξη – χωρίς την οποία είναι αδύνατον να αποφευχθεί η χρεοκοπία, όσα δάνεια και αν εγκριθούν.     
 
Σε καμία περίπτωση λοιπόν διαγραφή του υφιστάμενου δημοσίου χρέους της, είτε από τους ιδιώτες (PSI), είτε από τους εταίρους της (OSI), με εξαίρεση μόνο εκείνα τα ομόλογα, τα οποία είχε αγοράσει με έκπτωση τουλάχιστον 30-40% η ΕΚΤ – η οποία φυσικά είναι απαράδεκτο να κερδοσκοπεί εις βάρος μας. Επίσης κανένα νέο δανεισμό, καμία χρηματοδότηση δηλαδή του πρωτογενούς ελλείμματος μας, το οποίο θα έπρεπε άμεσα να μηδενισθεί - κυρίως με τον περιορισμό της απίστευτης σπατάλης του δημοσίου.
 
Τέλος, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μας όφειλε αμέσως να υποχωρήσει αισθητά – μέσω της μείωσης των εισαγωγών, καθώς επίσης της αύξησης των εξαγωγών, συμπεριλαμβανομένων της μεγέθυνσης των εσόδων από τον τουρισμό και τη ναυτιλία. Παράλληλα, θα έπρεπε να εκδιωχθεί αμέσως το ΔΝΤ από την Ελλάδα, την Ευρωζώνη και την Ευρώπη.  
 
Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή δεν αποφασίζονταν άμεσα τα παραπάνω, η Ελλάδα θα έπρεπε επίσης να πάψει να δανείζεται, αναβάλλοντας αμέσως τις πληρωμές των τοκοχρεολυσίων – κάτι που έμμεσα σημαίνει χρεοκοπία εντός του ευρώ.
 
Επιτέλους σήμερα, αν και σχετικά αργά, η Ευρώπη φαίνεται να συζητεί σοβαρά την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των οφειλών μας – μέσω του δανεισμού μας από το EFSF, με μηδενικά επιτόκια. Αυτό σημαίνει ουσιαστικά ότι, για την εξόφληση των παλαιοτέρων δανείων μας, των ομολόγων του δημοσίου δηλαδή, θα δανειζόμαστε άτοκα από το EFSF.
 
Το γεγονός αυτό θα έλυνε πράγματι το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων μας, αφού σε μακροπρόθεσμη βάση, η αντικατάσταση των εντόκων δανείων μας με άτοκα, σημαίνει μία εξοικονόμηση τόκων της τάξης των 15 δις € ετησίως – κάτι που θα μηδένιζε ολόκληρο το έλλειμμα του προϋπολογισμού μας, όχι μόνο το πρωτογενές δηλαδή, το οποίο υπολογίζεται στα 13,5 δις € για το 2012.
 
Εν τούτοις, υπάρχει ένα σημαντικότατο εμπόδιο στην όλη διαδικασία: το τεράστιο έλλειμμα διακυβέρνησης της πατρίδας μας, το οποίο πολύ σωστά επισημαίνουν οι «εταίροι» μας (εξαιρώντας τις «επεκτατικές βλέψεις» της πρωσικής Γερμανίας).
 
Ειδικότερα το ότι, δεν μπορούν να εμπιστευθούν τη διαχείριση των χρημάτων τους στα (υπερχρεωμένα δυστυχώς) ελληνικά κόμματα – είτε στην κυβέρνηση δηλαδή, είτε στην όποια αντιπολίτευση, η οποία θα μπορούσε να τη διαδεχθεί.
 
Στα πλαίσια αυτά προτείνουν την υπαγωγή μας στον έλεγχό τους (προτεκτοράτο), καθώς επίσης έναν δικό τους λογαριασμό (εντός ή εκτός Ελλάδας δεν είναι τόσο σημαντικό – πόσο μάλλον όταν δυστυχώς η ΤτΕ είναι ιδιωτική), από τον οποίο θα διαχειρίζονται οι ίδιοι τα έσοδα και τις πληρωμές μας – με αποτέλεσμα να εξεγείρονται πολύ σωστά οι Έλληνες, οι οποίοι δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να μετατραπεί η πατρίδα τους σε αποικία της ΕΕ ή/και της Γερμανίας.
 
Παράλληλα φυσικά «εγκυμονεί» το θέμα της (πολεμικής) αντιπαράθεσης του ΔΝΤ (Η.Π.Α.) με τη Γερμανία – η οποία, αφού το έβαλλε να κάνει τη βρώμικη δουλειά, επιθυμεί πλέον να το «αποβάλλει» από την Ευρώπη, έτσι ώστε να διευκολύνει τις μελλοντικές επιδιώξεις της. Εκτός αυτού, «μαίνεται» ο συναλλαγματικός πόλεμος – με κέντρο βάρους το δολάριο και το ευρώ, τα οποία δεν πρέπει να χάσουν την ηγεμονική θέση τους από το κινεζικό γουάν.   
 
ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΔΟΛΑΡΙΟ
 
Το δολάριο είναι το κυριότερο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, έχοντας μερίδιο πάνω από 70% διεθνώς – ακολουθούμενο από το ευρώ, με μερίδιο περίπου 30%. Το γεγονός αυτό, η «ηγεμονία» του δολαρίου δηλαδή, είναι εξαιρετικά σημαντική για τη «βιωσιμότητα» των Η.Π.Α. - ενώ κινδυνεύει τα μέγιστα από την πολιτική χρήματος που εφαρμόζει σήμερα η Fed (πόσο μάλλον όταν ο κυριότερος δανειστής της υπερδύναμης είναι η Κίνα, ακολουθούμενη από την υπερχρεωμένη επικίνδυνα και γηρασμένη Ιαπωνία).
 
Το ίδιο σημαντική για τις Η.Π.Α. είναι και η διατήρηση του ευρώ στη δεύτερη θέση - αφού είναι καλύτερα να έχει κανείς έναν σχετικά ελεγχόμενο ανταγωνιστή, ο οποίος δεν θα θελήσει ποτέ να διεκδικήσει τη θέση σου, παρά έναν εχθρικό, ανεξέλεγκτο αντίπαλο, ο οποίος θα επιδιώξει την παγκόσμια ηγεμονία.       
 
Στα πλαίσια αυτά, ας φανταστούμε μία άλλη διελκυστίνδα, από τη μία πλευρά της οποίας ευρίσκεται η «συνεκτική» ομάδα του δολαρίου (κυβέρνηση, ΔΝΤ, ηγετικές τράπεζες όπως η Goldman Sachs, εταιρείες αξιολόγησης, επενδυτικά κεφάλαια, προβεβλημένοι οικονομολόγοι, ΜΜΕ κλπ.), ενώ από την άλλη η αντίστοιχη, αλλά μη συνεκτική ομάδα του ευρώ (ελλειμματικά και πλεονασματικά κράτη, αντιμαχόμενα ΜΜΕ, ανεξάρτητα μεταξύ τους έθνη κλπ.).   
 
Το μέσον τώρα, το σχοινί δηλαδή με το οποίο προσπαθεί η μία ομάδα να τραβήξει την άλλη, χωρίς όμως την πρόθεση να νικήσει ή να ηττηθεί καμία εκ των δύο, περνώντας την οριζόντια διαχωριστική γραμμή ισορροπίας, είναι η κρίση χρέους της Ευρωζώνης – η οποία προφανώς προκλήθηκε από τις Η.Π.Α., κυρίως με τη βοήθεια της εισβολής του ΔΝΤ στην Ελλάδα (Ευρώπη, το χρυσόμμαλο δέρας) και στη συνέχεια μέσω των επιθέσεων στην πιστοληπτική ικανότητα των διαφόρων χωρών της Ευρωζώνης (πρόσφατα εναντίον της Γαλλίας).
 
Στην προκειμένη περίπτωση, δεν πρόκειται για μία μάχη του δολαρίου εναντίον του ευρώ ή για κάποια σκοτεινή ιστορία συνωμοσίας – αλλά για ένα «παιχνίδι διελκυστίνδας», με απώτερο στόχο τη διατήρηση των δύο παγκοσμίων αποθεματικών νομισμάτων σε μία προκαθορισμένη θέση ισορροπίας, έτσι ώστε να στηρίζεται σε ελεγχόμενα, σταθερά θεμέλια η ηγεμονία του δολαρίου. Εάν δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο, τόσο το ένα, όσο και το άλλο νόμισμα θα κινδύνευαν με κατάρρευση – με το κινεζικό γουάν να διεκδικεί το μεγάλο βραβείο.  
 
Δυστυχώς όμως, η αλαζονική Γερμανία φαίνεται να διεκδικεί περισσότερα οφέλη από το παιχνίδι – «καταλαμβάνοντας» την ΕΚΤ και ερχόμενη σε αντιπαράθεση τόσο με τους «εταίρους» της, συμπεριλαμβανομένης της Μ. Βρετανίας, όσο και με τις Η.Π.Α. (ενδεχομένως με σύμμαχο την Κίνα, αλλά επίσης σε αντίθεση με τη Ρωσία, όπως διακρίνεται από την κρίση της Κύπρου).
 
Εν τούτοις, κατά την άποψη μας, παρά το ότι φαίνεται να έχει πάρει με το μέρος της την Ελλάδα, δεν έχει διαφυλάξει «τα νώτα της», ούτε όσον αφορά την Ισπανία, ούτε την Ολλανδία ή την Ιταλία – ενώ προκαλεί τη Γαλλία, ανακοινώνοντας δημόσια πως ανησυχεί για την οικονομική της κατάσταση, έτσι ώστε να επιτεθούν οι αγορές στη γείτονα της χώρα.  
 
Ολοκληρώνοντας η, εθελούσια ή μη, «απόσχιση» της Γερμανίας από την Ευρωζώνη δεν είναι εκτός πραγματικότητας – αφού είναι μάλλον αδύνατον να ανταγωνισθεί τις Η.Π.Α., έχοντας ταυτόχρονα αντιπάλους εντός και εκτός Ευρώπης. Σε κάθε περίπτωση, η μονομερής έξοδος της Γερμανίας δεν θα ήταν αρνητική για την υπόλοιπη Ευρωζώνη, αφού μάλλον θα έπαυε να υφίσταται τις επιθέσεις της υπερδύναμης στο νόμισμα της – με αποτέλεσμα την ειρηνική, ελεγχόμενη «σύμπλευση» του δολαρίου με το ευρώ. 
 
Ολόκληρο το άρθρο ευρώ-δολαρίου στο:
  
Αθήνα, 18. Νοεμβρίου 2012

Αξιολογήστε το άρθρο 
1 ψήφος
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις