Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ
1642 αναγνώστες
Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012
10:47

Για να πετύχει η Ελλάδα τους στόχους της (χρέος 124% το 2020 και κάτω από το 110% του ΑΕΠ το 2022, όπως έχει «σχεδιάσει» το ΔΝΤ το Νοέμβρη του 2012), θα πρέπει υποχρεωτικά να παρουσιάζει πλεονάσματα στον προϋπολογισμό της, ύψους άνω του 5% ετήσια – παρά το ότι, από την εποχή της εισαγωγής του ευρώ, μία και μόνο χώρα, για ένα και μοναδικό έτος, η Φιλανδία το 2007, πέτυχε έναν ανάλογο άθλο.

******************************************

Μάιος του 2010, ο μήνας της βίαιης εισβολής των δανειστών στην Ελλάδα, με τη βοήθεια διεφθαρμένων «προδοτών» και κερδοσκόπων. Από εκείνη τη στιγμή και μετά ξεκινάει η περιπέτεια, η μεγάλη δοκιμασία της πατρίδας μας - τα «κακώς κείμενα» παραμένουν μεν ως είχαν, αλλά όλα τα υπόλοιπα αλλάζουν ριζικά.
 
Καμία διαρθρωτική αλλαγή, τίποτα απολύτως όσον αφορά τη διαφθορά ή την επανίδρυση του Κράτους Δικαίου, μηδενικά αποτελέσματα στον τομέα της φοροαποφυγής των πολυεθνικών, αδιαφορία για την «οικοδόμηση» ενός σύγχρονου, λειτουργικού, καθώς επίσης αναπτυξιακού φορολογικού και επιχειρηματικού πλαισίου.  
 
Από την άλλη πλευρά, καθιερώνεται κυριολεκτικά μία μανιασμένη σχεδόν επίθεση στο κοινωνικό κράτος, στους μισθούς, στις συντάξεις, στα εισοδήματα, στα ακίνητα και σε όλα σχεδόν τα περιουσιακά στοιχεία εκείνων των Ελλήνων, οι οποίοι δεν έχουν καμία δυνατότητα να αμυνθούν (95% του πληθυσμού).
 
Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν μαζικά, τα νοικοκυριά αδυνατούν να πληρώσουν τα χρέη τους, οι αυτοκτονίες κλιμακώνονται, οι επενδύσεις αγγίζουν το ναδίρ, η ανεργία καλπάζει, η κατανάλωση καταρρέει και η ύφεση ξεπερνάει κάθε προηγούμενο ρεκόρ – με την Αθήνα αρχές του 2013, βυθισμένη στο σκοτάδι, στην εγκληματικότητα και στην εξαθλίωση, πλημμυρισμένη με ενοικιαστήρια και γεμάτη άστεγους, απελπισμένους πολίτες, να μοιάζει με βομβαρδισμένη πόλη.    
 
Μάρτιος του 2013, ο μήνας που ολοκληρώνεται «αισίως» το νέο «πακέτο διάσωσης» της Ελλάδας – αυτό που συμφωνήθηκε το Νοέμβριο του 2012, με στόχο την αμοιβαία ικανοποίηση, το «μοίρασμα της λείας» καλύτερα, προς όφελος των δύο δυνάμεων κατοχής: της Γερμανίας και των Η.Π.Α.
 
Έχει ήδη δρομολογηθεί η εκποίηση των κερδοφόρων, των κοινωφελών, καθώς επίσης των στρατηγικών επιχειρήσεων της χώρας, έχει απολυθεί ακόμη μία σειρά δημοσίων υπαλλήλων, η ανεργία ξεπερνάει το 30%, το τραπεζικό σύστημα έχει αφελληνισθεί, ενώ τόσο οι μικρομεσαίες, όσο και οι μεγάλες επιχειρήσεις της Ελλάδας, αποτελούν πια παρελθόν.
 
Η εκκωφαντική σιωπή των αμνών συνεχίζεται, ο από μηχανής θεός αναμένεται ακόμη, ενώ τόσο η διαφθορά, όσο και η διαπλοκή, παραμένουν ως είχαν (κληρονομούνται απλά σε άλλους) - φυσικά δεν δρομολογείται καμία διαρθρωτική ή άλλη αναπτυξιακή αλλαγή και η πατρίδα μας, η οποία πρόκειται να πτωχεύσει για τρίτη φορά μέσα σε δύο μόλις χρόνια, συνεχίζει να θεωρείται αυθαίρετα ως μη χρεοκοπημένη.    
 
Η Τρόικα διαπιστώνει για μία ακόμη φορά έκπληκτη πως η Ελλάδα δεν πέτυχε τους στόχους της – αναφέροντας το στη νέα συνάντηση κορυφής της Ευρωζώνης και κατηγορώντας ξανά τους Έλληνες, ισχυριζόμενη μονότονα ότι δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν σωστά αυτά που τους υποδείχθηκαν.
 
Οι προσβολές των ευρωπαίων κλιμακώνονται, η «αυτομαστίγωση» των Ελλήνων πολιτών συνεχίζεται, οι «υποκλίσεις» της ελληνικής κυβέρνησης επίσης, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση είναι έτοιμη πια να ηγηθεί της χώρας, τηρώντας   πιστά την «παράδοση» των προηγουμένων - υποδεχόμενη τους δραπέτες του κόμματος που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία, εμβαθύνοντας τις δημόσιες σχέσεις της με αμφότερους τους εισβολείς, περιορίζοντας μεθοδικά την κριτική της και διευρύνοντας τις κενές, φθηνές, χωρίς αντίκρισμα προεκλογικές υποσχέσεις.
 
Αμέσως μετά ακολουθεί το μνημόνιο νούμερο τέσσερα - για μία ακόμη φορά με τους ίδιους, μη ρεαλιστικούς, σκόπιμα ανέφικτους στόχους (με τη λέξη «μνημόνιο» εννοούμε πάντοτε τα νέα μέτρα που επιβάλλονται). Ταυτόχρονα, συζητείται μία επόμενη διαγραφή χρέους – η τρίτη κατά σειρά, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η ληστεία των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων, των τραπεζών, των εγχώριων ιδιωτών επενδυτών και των οργανισμών του δημοσίου.
 
Διαφορετικά είναι αδύνατον να υποδουλωθεί και να ελεγχθεί ένας ολόκληρος λαός, αφού κάτι τέτοιο απαιτεί την πλήρη φτωχοποίηση του - έτσι ώστε να είναι απόλυτα εξαρτημένος από τα ελάχιστα χρήματα, καθώς επίσης από τη μηδενική περίθαλψη που θα του προσφέρονται μελλοντικά, στις οικονομικές ζώνες ειδικού σκοπού.
 
Η ΕΚΤ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ 
 
Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι καταπολέμησης της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, με βάση τις νομικές και οικονομικές δυνατότητες, οι οποίες προσφέρονται από την ιδιαίτερη λειτουργία μίας κεντρικής τράπεζας. Αναλυτικότερα η ΕΚΤ, με κριτήριο την πρόσφατη αγορά ομολόγων του δημοσίου ορισμένων ελλειμματικών οικονομιών της Ευρωζώνης, έχει αναδειχθεί στο μεγαλύτερο πιστωτή τους – ενώ από τη θέση της έχει τη δυνατότητα να καθορίσει αυτή τον τρόπο, με τον οποίο οι συγκεκριμένες χώρες θα εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι της.
 
Για παράδειγμα, δεν υπάρχει κανένα «νομικό κώλυμα», το οποίο να απαγορεύει στην ΕΚΤ να εγκρίνει στην Ελλάδα έναν βιώσιμο τρόπο αποπληρωμής των χρεών της – των ομολόγων δηλαδή που η χώρα μας έχει εκδώσει στο παρελθόν και τα οποία η ΕΚΤ θα μπορούσε να εξαγοράσει σταδιακά, εγγράφοντας τα στον ισολογισμό της (με την ονομαστική τους αξία ή με οποιαδήποτε άλλη).
 
Περαιτέρω, η ΕΚΤ δεν έχει κανένα λόγο να διαγράψει χρέη της Ελλάδας, όπως τα ομόλογα που έχει ήδη στην κατοχή της (περί τα 45 δις €), αφού μπορεί να παγώσει άτοκα την αποπληρωμή τους - μέχρι εκείνη τη στιγμή που η Ελλάδα θα είναι σε θέση να πληρώνει, από τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού της. Εκτός αυτού, ακόμη και αν η πατρίδα μας δεν θα μπορούσε ποτέ να πληρώσει τα χρέη της, η ΕΚΤ δεν θα είχε καμία υποχρέωση να εγγράψει ανάλογες ζημίες στον ισολογισμό της (έχει τη δυνατότητα να κρατήσει αιώνια τα ομόλογα, με οποιαδήποτε αξία αποφασίσει η ίδια).
 
Ολοκληρώνοντας, το γεγονός αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο – αφού το έχει εφαρμόσει με επιτυχία η βρετανική κεντρική τράπεζα το 1914, καθώς επίσης η ιαπωνική το 1946. Επομένως θα μπορούσε να το εφαρμόσει και η ΕΚΤ – εάν δεν υπήρχε η αντίθετη θέση της Γερμανίας, με στόχο την επίτευξη των δικών της, επεκτατικών σχεδίων.  
 
Η ΕΚΤ θα μπορούσε επίσης, με κάποια αλλαγή του καταστατικού της, να αγοράσει μία προκαθορισμένη ποσότητα των χρεών (ομολόγων) των όλων κρατών-μελών της Ευρωζώνης - «αποθηκεύοντας» τα στους Ισολογισμούς της και «παγώνοντας» τα. Σε τελική ανάλυση λοιπόν, θα είχε τη δυνατότητα να μειώσει σταδιακά τα χρέη των χωρών της νομισματικής ένωσης, στα επίπεδα που ορίζει η συμφωνία του Μάαστριχτ – με αποτέλεσμα να υπάρχει ανάγκη χρηματοδότησης των χρεών από τις αγορές, μόνο για τα συγκεκριμένα ποσά που δεν θα υπερέβαιναν το 60% του ΑΕΠ της εκάστοτε χώρας.
 
ΟΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ
 
Ουσιαστικά, οι αντίθετες απόψεις επικεντρώνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στους φόβους δημιουργίας πληθωρισμού, λόγω αύξησης της ποσότητας χρήματος. Εν τούτοις, με κριτήριο το ότι τα χρήματα (δημόσια χρέη) ευρίσκονται ήδη σε κυκλοφορία, χωρίς να έχουν διαπιστωθεί πουθενά μεγάλες πληθωριστικές πιέσεις, υπάρχουν σοβαρότατες αμφιβολίες, όσον αφορά τη συγκεκριμένη τεκμηρίωση (πόσο μάλλον όταν το ευρώ είναι το δεύτερο αποθεματικό νόμισμα στον πλανήτη).  
 
Ειδικότερα, όταν εγκρίνεται ένα δάνειο μέσω του συστήματος της ΕΚΤ, τότε αυξάνεται η ποσότητα χρήματος – ενώ όταν εξοφλείται ένα δάνειο, η ποσότητα χρήματος μειώνεται (όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα δάνεια των εμπορικών τραπεζών). Επειδή όμως τα ομόλογα, τα οποία διατηρεί η ΕΚΤ στα βιβλία της, αποτελούν ήδη εγκεκριμένα δάνεια, η οποιαδήποτε συμφωνία αποπληρωμής τους θα ήταν ουδέτερη, όσον αφορά την ποσότητα χρήματος.
 
Η μοναδική διαφορά είναι το ότι, τα ποσά που αντιστοιχούν στα συγκεκριμένα ομόλογα δεν θα «καταστραφούν» - δεν θα αποσυρθούν δηλαδή από την κυκλοφορία και δεν θα μειωθεί η ποσότητα χρήματος, την ημερομηνία που έχει καθορισθεί για την εξόφληση τους. Οι όποιες πληθωριστικές ανησυχίες λοιπόν αφορούν το μέλλον και όχι το παρόν – κυρίως το μακροπρόθεσμο.   
 
Η διαδικασία θα ήταν διαφορετική βέβαια, εάν η ΕΚΤ αποφάσιζε να αγοράσει καινούργια κρατικά ομόλογα (όπως η Fedκαι οι υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες), τα οποία θα εξέδιδαν τα κράτη-μέλη της, με στόχο στη συνέχεια να τα «παγώσει» στα βιβλία της – αφού τότε θα δημιουργούταν φρέσκα χρήματα, αυξάνοντας την ποσότητα που κυκλοφορεί στην αγορά.
 
Όμως ο υφιστάμενος, «παραδοσιακός» μηχανισμός, με βάση τον οποίο οι εμπορικές τράπεζες αγοράζουν καινούργια κρατικά ομόλογα, χρηματοδοτείται επίσης από την ΕΚΤ – με μοναδική διαφορά το ότι, στην προκειμένη περίπτωση, η χρηματοδότηση των κρατών είναι έμμεση και οι εμπορικές τράπεζες κερδίζουν τεράστια ποσά, από τη διαφορά των επιτοκίων (δανείζονται με 0,75%, δανείζουν με 4% κοκ.).
 
Στην πραγματικότητα λοιπόν, σε σχέση με την ποσότητα χρήματος, δεν υπάρχει καμία διαφορά, όπως θέλουν οι «ειδικοί» να πιστεύουμε. Απλούστατα, το χρηματοπιστωτικό καρτέλ έχει εντελώς άλλες προτεραιότητες, από αυτές όλων των υπολοίπων – οπότε έχει κάθε λόγο να τους (μας) τρομοκρατεί, έτσι ώστε να διατηρεί ανέπαφα τα τεράστια προνόμια του, τα οποία πηγάζουν από την έκδοση και τον έντοκο δανεισμό των χρημάτων (κέρδη από το δανεισμό των κρατών με τοκογλυφικά επιτόκια, με χρήματα χωρίς αντίκρισμα κλπ.).  
 
Ολόκληρο το άρθρο στο:
 
Αθήνα, 02. Δεκεμβρίου 2012
K&BAnalysisLtd
Εταιρεία οικονομικών μελετών & αναλύσεων

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις