Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΣΤΙΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ
1658 αναγνώστες
Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012
10:49

“Μία χώρα σαν σύνολο δεν μπορεί να αναλάβει την υπευθυνότητα σχετικά με το ότι, η θεσμοθετημένη προστασία της ελεύθερης διακίνησης προϊόντων, υπηρεσιών και κεφαλαίων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, χρησιμοποιείται επιθετικά από ένα άλλο κράτος - το οποίο υποχρεώνει τους δικούς του εργαζόμενους να παραιτούνται από αυξήσεις μισθών, ανάλογες με την παραγωγικότητα τους, έτσι ώστε να μεγεθύνει την ανταγωνιστικότητα του απέναντι στους εταίρους του, με στόχο την κατάκτηση τους”.     
 
******************************************
 
Ο Γερμανός υπουργός οικονομικών εξηγεί στους πολίτες της χώρας του ότι, η διάσωση της Ελλάδας είναι πολύ πιο φθηνή από οτιδήποτε άλλο – γεγονός ουσιαστικά αυτονόητο, αφού η Ευρωζώνη λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο προς όφελος της Γερμανίας.
 
Φυσικά θεωρεί δεδομένη τη διατήρηση των τεράστιων πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της πατρίδας του (η οποία οφείλεται αφενός μεν στους χαμηλότερους από την παραγωγικότητα μισθούς, αφετέρου στη μη τήρηση της συμφωνίας πληθωρισμού 2%), παρά το ότι, λόγω αυτών, όλες οι υπόλοιπες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, οδηγούνται σε μεγάλα αδιέξοδα.
 
Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω στην Ισλανδία, η οποία επέλεξε τη χρεοκοπία των τραπεζών της, τη μετέπειτα κρατικοποίηση τους, την τιμωρία των ενόχων και τη συνταγματική μεταρρύθμιση, φαίνεται να επιστρέφει η κρίση – αφού, μετά τη γενικευμένη διαγραφή χρεών των πολιτών, μία μεγάλη τράπεζα ενυπόθηκων δανείων της αντιμετωπίζει τον κίνδυνο κατάρρευσης.
 
Η Μ. Βρετανία, ο μεγαλύτερος χρηματιστηριακός «διακινητής» του ευρώ, δέχεται την επίθεση της Γαλλίας – η οποία θέλει απεγνωσμένα να αποκτήσει τα προνόμια που προσφέρει η διαπραγμάτευση του κοινού νομίσματος, έτσι ώστε να διαφύγει από την κρίση της οικονομίας της. Παράλληλα, η Μ. Βρετανία ευρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με νέα, μεγάλα προβλήματα του τραπεζικού κλάδου της.
 
Οι Η.Π.Α., ως συνήθως με τη βοήθεια των εταιρειών αξιολόγησης, υποτίμησε την πιστοληπτική ικανότητα των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης EFSFκαι ESM, στα πλαίσια της «διελκυστίνδας ευρώ-δολαρίου». Φυσικά οι επιθετικές ενέργειες αυτού του είδους θα συνεχισθούν – ενώ ελπίζουμε να μην ξεπεράσουν τα όρια, γνωρίζοντας πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι ένα πληγωμένο, πανίσχυρο θηρίο.
 
Η Κύπρος αποδέχθηκε την ένταξη της στον «αστερισμό» του ΔΝΤ, αφού η Ρωσία είναι αδύνατον να χρηματοδοτήσει εξ ολοκλήρου το διογκωμένο τραπεζικό κλάδο της, ο οποίος αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα – με οδυνηρά αποτελέσματα για τους πολίτες της, τα οποία δεν είναι καθόλου δύσκολο να προβλεφθούν.
 
Δυστυχώς η κυβέρνηση της Κύπρου (δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πως είναι δυνατόν να θεωρείται «αριστερή», όταν η οικονομία του νησιού στηρίζεται στις υπεράκτιες εταιρείες, στις τράπεζες, στα ρωσικά κεφάλαια, στη χαμηλή φορολόγηση κοκ), παρά το ότι γνωρίζει τα τεράστια σφάλματα της στον τομέα των τραπεζών, ενοχοποιεί την Ελλάδα για τα προβλήματα της – γεγονός καθόλου ευχάριστο για την πατρίδα μας.
 
Περαιτέρω, ο «αφελληνισμός» των ελληνικών τραπεζών, αφού προηγουμένως «διασωθούν» από τους φορολογουμένους, από τα συνήθη «υποζύγια» δηλαδή, μέσω της ανακεφαλαιοποίησης τους εις βάρος του δημοσίου χρέους, είναι μάλλον δεδομένος – με τη νέα διαγραφή χρέους (επαναγορά ομολόγων), στην οποία εκβιάζονται, καθώς επίσης με την τοποθέτηση επιτρόπων στις διοικήσεις τους.
 
Τη ίδια στιγμή η κοινή γνώμη «τρέφεται» δυστυχώς με συνεχώς περισσότερα σκάνδαλα πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς, έτσι ώστε να αποπροσανατολίζεται και να αντιδράει το δυνατόν λιγότερο, όσον αφορά την κλιμακούμενη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας – αν και ο κίνδυνος ξαφνικής απορρύθμισης, κατάρρευσης και πραξικοπήματος δεν αποκλείεται, ειδικά εάν αποδειχθεί ότι η πατρίδα μας διαθέτει μεγάλα ενεργειακά αποθέματα στον υποθαλάσσιο χώρο της.  
 
Ας ελπίσουμε ότι τα παιδιά του Σικάγου, τα οποία χρησιμοποιούσαν στην αρχή αμιγώς απολυταρχικά καθεστώτα για να επιτύχουν τους στόχους τους, ενώ αργότερα σοσιαλιστικά και σήμερα «αριστερογενή», δήθεν κομμουνιστικά δηλαδή, δεν θα επιστρέψουν βεβιασμένα στην αφετηρία – επιβάλλοντας ξανά δικτατορίες στον πλανήτη.    
 
Συνεχίζοντας, η Ισπανία αγωνίζεται για να αποφύγει τη ένταξη της στο ταμείο στήριξης εξασφαλίζοντας, σε αντίθεση με την «δουλοπρεπή» Ελλάδα, την απ’ ευθείας ανακεφαλαιοποίηση των χρεοκοπημένων τραπεζών της από το ESM– έτσι ώστε να μην επιβαρυνθεί το δημόσιο χρέος και, κατ’ επέκταση, οι φορολογούμενοι πολίτες της.    
 
Η Ολλανδία, παρά το τεράστιο πρόβλημα υπερχρεωμένων νοικοκυριών που τη διακρίνει, το οποίο αργά ή γρήγορα θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στις τράπεζες της, συνεχίζει να παραμένει στο παρασκήνιο – όπως και το Βέλγιο, καθώς επίσης η Αυστρία (τεράστια έκθεση των τραπεζών της στην Α Ευρώπη).
 
Κατά την άποψη μας, τόσο η Ιρλανδία, όσο και η Πορτογαλία ευρίσκονται στα όρια των αντοχών τους – ενώ αφενός μεν η Ιταλία, αφετέρου η Γαλλία, απλά «διατηρούνται στον πάγο», έτσι ώστε να μην προκληθεί η άμεση, ανεξέλεγκτη κατάρρευση της Ευρωζώνης.
 
Σε διεθνές επίπεδο τώρα ξεχωρίζουν η μεγάλη μείωση της κατανάλωσης στην Κίνα, σήμα κινδύνου για την παγκόσμια ανάπτυξη (διπλή ύφεση), καθώς επίσης ο συνεχιζόμενος πόλεμος της υπό χρεοκοπία Αργεντινής, με τα επενδυτικά κεφάλαια - τα οποία δεν αποσύρονται από τις απαιτήσεις τους.
 
Δυστυχώς για την Αργεντινή, η χρεοκοπία (μονομερής καταγγελία των δανειακών υποχρεώσεων), δεν είναι μία παιδική αρρώστια – ιλαρά για παράδειγμα την οποία, όταν περάσει κανείς, δεν επανέρχεται αργότερα. Πόσο μάλλον αφού, εάν τυχόν αποφασίσει το διεθνές κεφάλαιο να βγάλει μία χώρα από τη «πρίζα» (όπως το Ιράν πρόσφατα), η κατάρρευση της είναι δεδομένη.  
 
Όσον αφορά την Ευρωζώνη συνολικά, ευρίσκεται μέσα σε ένα σκοτεινό τούνελ, η μία έξοδος του οποίου είναι η τραπεζική, δημοσιονομική και πολιτική της ένωση, ενώ η άλλη, η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα.
 
Με τις ηγετικές φιλοδοξίες της Γερμανίας, οι οποίες δεν έχουν σαφή όρια, είναι πολύ δύσκολο να ελπίζει κανείς στην πολιτική ένωση – ενώ ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός νέων και μορφωμένων ανέργων είναι εξαιρετικά επικίνδυνος για την κοινωνική ειρήνη στην Ευρώπη.  
 
Η τρίτη λύση της Ευρωζώνης, μία κατά κάποιον τρόπο «σύγχρονη σεισάχθεια» με τη βοήθεια της ΕΚΤ, την οποία αναλύσαμε πρόσφατα (άρθρο μας), είναι κατά την άποψη μας πολύ πιο επιθυμητή από όλους – με εξαίρεση φυσικά τη Γερμανία, αφού κάτι τέτοιο δεν θα προήγαγε τις επεκτατικές επιδιώξεις της.
 
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
 
Οφείλουμε να επιστήσουμε την προσοχή στους εργαζομένους στο ότι, μικρότερο κράτος (αποκρατικοποιήσεις κλπ) σημαίνει περιορισμένες κοινωνικές παροχές, καθώς επίσης χαμηλότερες αμοιβές για τους ίδιους. Αντίθετα, μεγαλύτερο κράτος, σημαίνει υψηλότερες αμοιβές και περισσότερες κοινωνικές παροχές – μέχρι εκείνο βέβαια το οριακό σημείο όπου, οι απαιτήσεις τους θα «απειλήσουν» να ξεπεράσουν τις δυνατότητες των επιχειρήσεων, ανοίγοντας το «κουτί της Πανδώρας» (όπως συνέβη 40 έτη πριν και θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη).
 
Αντί λοιπόν να καταναλώνουν άσκοπα τις δυνάμεις τους στην κριτική του «ανάλγητου» κράτους, παίζοντας ουσιαστικά το παιχνίδι των «αγορών» (τοποθέτηση των κοινωνικών ομάδων σε αντίπαλα στρατόπεδα και κυριαρχία τους, με τη βοήθεια του «διαίρει και βασίλευε»), είναι μάλλον προτιμότερο να συμβάλλουν ενεργητικά στη σωστή λειτουργία της Πολιτείαςχωρίς υπερβολικές απαιτήσεις από τις επιχειρήσεις ή τα κράτη, αλλά και χωρίς να επιτρέπουν τις άκρως επικίνδυνες αποκρατικοποιήσεις, οι οποίες τελικά θα τους καταστήσουν δούλους των χρηματαγορών και των μονοπωλίων (ή, ίσως, αποικίες των ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη).      
 
Σε κάθε περίπτωση, η έξοδος από τη σημερινή, εθνική και παγκόσμια κρίση, δεν μπορεί να προέλθει από την οικονομική ελίτ, αλλά από την Πολιτική – την οποία πρέπει να αποκαταστήσουμε στην εξουσία, αναλαμβάνοντας όλοι μαζί τις ευθύνες της σωστής λειτουργίας της: με την απαίτηση για περισσότερη, άμεση και αποτελεσματική Δημοκρατία, με τη βοήθεια νέων θεσμών.
 
Ολόκληρο το άρθρο στο:
 
Αθήνα, 09. Δεκεμβρίου 2012

Αξιολογήστε το άρθρο 
1 ψήφος
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις