Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


Η ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
1876 αναγνώστες
Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013
12:59

Θεωρούμε πως το 2012 ήταν αναμφίβολα η καλύτερη χρονιά στην ιστορία της Γερμανίας, αφού το Βερολίνο ανακηρύχθηκε στην Ουάσιγκτον της Ευρώπης - γεγονός που το οφείλει, χωρίς καμία αμφιβολία, στην κρίση χρέους, στην Ελλάδα και στις τελευταίες κυβερνήσεις της, οι οποίες επέλεξαν τη διεθνή επαιτεία αντί της αξιοπρέπειας, παραδίδοντας αμαχητί την εθνική μας κυριαρχία.
 
*********************************************
 
Ειδικότερα, πριν από την ευρωπαϊκή κρίση χρέους (η οποία εγκαινιάσθηκε από την Ελλάδα μέσα από την πρόσκληση που απέστειλε ο τότε πρωθυπουργός στο ΔΝΤ, με συνεργό του τον υπουργό του Τιτανικού, της εγκληματικής διόγκωσης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, της εκτόξευσης των επιτοκίων δανεισμού και της τελικής χρεοκοπίας), η Γερμανία ήταν μία «πεπερασμένη» δύναμη της Ευρώπης, η οποία μοιραζόταν το «θρόνο» με τη Γαλλία - χωρίς κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και υπό τη σκιά των Η.Π.Α.

Μετά το 2010 όμως, όπου η Ελλάδα έφερε στην επιφάνεια το πρόβλημα της υπερχρέωσης της Δύσης, η Γερμανία κατάφερε να ηγηθεί ολόκληρης της Ευρώπης - εκτοπίζοντας τη Γαλλία και υποχρεώνοντας όλους τους υπόλοιπους «εταίρους» της να υποταχθούν στην οικονομική πολιτική της (η οποία μετατρέπει τις πρώην ελεύθερες ευρωπαϊκές χώρες, τη μία μετά την άλλη, σε δορυφόρους και προτεκτοράτα της).

Παράλληλα, κατόρθωσε έξυπνα να διασώσει τις τράπεζες της από τις ζημίες που τους είχαν προκαλέσει οι Η.Π.Α., να επαναφέρει την οικονομία της σε αναπτυξιακή τροχιά (με τη βοήθεια των εξαγωγών και της χαμηλής ισοτιμίας του ευρώ που της εξασφαλίζουν οι ελλειμματικοί «εταίροι» της), να εκμηδενίσει τα επιτόκια δανεισμού της, να κερδίσει τεράστια ποσά από τόκους, παρέχοντας απλά και μόνο εγγυήσεις σε χώρες όπως η Ελλάδα, να αντιγράψει τις μεθόδους του ΔΝΤ, να κυριαρχήσει στην ΕΚΤ, να αντιστρέψει τη ροή των κεφαλαίων, από το Νότο κάποτε προς το Βορά σήμερα και τόσα πολλά άλλα, τα οποία είναι δύσκολο να εκφράσει κανείς με μερικές μόνο γραμμές ενός κειμένου.

Στη συνέχεια, κατάφερε να πείσει πως οι γερμανικές εκλογές είναι τόσο σημαντικές για την Ευρώπη και τον πλανήτη, όσο οι αμερικανικές - με το Βερολίνο να διαδέχεται τις Βρυξέλλες και με την καγκελάριο να εμφανίζεται ηγετικά σε όλες τις τηλεοράσεις και τα ΜΜΕ των «εταίρων» της.
 
ΕΥΗΜΕΡΙΑ
 
Ανεξάρτητα από τα παραπάνω και σε διεθνές επίπεδο, στο ξεκίνημα του αιώνα μας, η παγκόσμια οικονομία ήταν ποσοτικά πέντε φορές μεγαλύτερη, από αυτήν στα μέσα του προηγούμενου αιώνα – με αποτέλεσμα να είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι, η ανάπτυξη θα συνεχίζεται στο διηνεκές.
 
Δυστυχώς δε πιστεύουμε πως η ανάπτυξη δεν θα συνεχίσει μόνο στις πιο φτωχές περιοχές του πλανήτη, οι οποίες το έχουν απόλυτη ανάγκη (αν και κατά πολλούς απειλούν να «διεμβολίσουν» τη δική μας «ευημερία»), αλλά, επίσης, στις πολύ πλούσιες, δυτικές οικονομίες.
 
Εάν ο ρυθμός ανάπτυξης συνεχίσει ως έχει, τότε η παγκόσμια οικονομία, στο τέλος του αιώνα μας (2100), θα είναι 80 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του 1950 – κάτι που φυσικά είναι ουτοπικό, τουλάχιστον σε έναν «πεπερασμένο» πλανήτη.
 
Ένα σύστημα βέβαια, το οποίο στηρίζεται σε μία διαρκώς αυξανόμενη Ζήτηση, είναι, τουλάχιστον οικολογικά, «αναλφάβητο». Όπως απέδειξε δε η τεράστια οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα, χαρακτηρίζεται «διαρθρωτικά» ή «δομικά» επικίνδυνο – αφού η συνεχής αύξηση της Ζήτησης δεν είναι εφικτή, χωρίς μία διαρκώς αυξανόμενη (υπερ)χρέωση.
 
Περαιτέρω, όταν τα χρέη γίνονται «τοξικά», τότε το σύστημα καταρρέει – γεγονός που βιώνουμε από τις αρχές του 2008, όπου οι κυβερνήσεις των κρατών της Δύσης έχουν διαθέσει πολλά τρισεκατομμύρια, για να διασώσουν τις τράπεζες και να επανεκκινήσουν την παγκόσμια οικονομία.
 
Εν τούτοις, η χρηματοδοτούμενη από τα κράτη και έμμεσα από τη φορολογία των πολιτών, διάσωση, δημιούργησε μία νέα φούσκα – η οποία θα προκαλέσει μία καινούργια, «δριμύτερη» κρίση του συστήματος.         
 
Συνεχίζοντας, κατά μήκος ολόκληρης της Ευρωζώνης, το ένα κράτος μετά το άλλο βυθίζεται σε δημόσια χρέη, τα οποία είναι αδύνατον να εξυπηρετηθούν, όσους «φορολογικούς διωγμούς» και αν «εξαπολύσουν» οι εκάστοτε κυβερνήσεις – με αποτέλεσμα να ευρίσκονται όλες σχεδόν οι χώρες αντιμέτωπες με υποτιμήσεις της πιστοληπτικής τους ικανότητας, οι οποίες αυξάνουν γεωμετρικά το κόστος του δανεισμού τους και, εξ αυτού, το δημόσιο χρέος τους. 
 
Η πολιτική λιτότητας τώρα που επιβάλλεται, η μείωση των δημοσίων δαπανών δηλαδή, σε συνδυασμό με την αύξηση των φόρων, όπως φαίνεται όχι μόνο δεν επιλύει το πρόβλημα, αλλά, αντίθετα, το επιδεινώνει – με αποτέλεσμα να προκαλούνται όλο και μεγαλύτερες κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες απειλούν να «γκρεμίσουν» το σύστημα στο χάος.
 
Οι αντιδράσεις αυτές των διαφόρων κοινωνιών, από τις Η.Π.Α. (occupy-Wall-Street) έως τη Μ. Βρετανία, την Ισπανία, την Ελλάδα κοκ., δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν μόνο «πολιτικές» - αφού υποκινούνται από την αδυναμία του Κράτους Δικαίου να συνεχίσει να είναι Δίκαιο, βοηθώντας τα θύματα της κρίσης να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα τους.
 
Η ευημερία για λίγους, η οποία παράγεται δυστυχώς σήμερα από το καπιταλιστικό σύστημα, έτσι όπως έχει εξελιχθεί σε μονοπωλιακό και «ελιτοβαρές», μία ευημερία που «εξαγοράζεται» με τη λεηλασία του οικολογικού περιβάλλοντος, καθώς επίσης με την ανθρώπινη αδικία, δεν μπορεί να αποτελέσει εκείνη τη βάση, επάνω στην οποία θα μπορούσε να στηριχθεί μία πολιτισμένη κοινωνία.
 
Το βασικό ελάττωμα του καπιταλισμού, έτσι όπως έχει αποδειχθεί σήμερα, είναι το ότι θεωρεί τους πολίτες απλά και μόνο καταναλωτές – ενώ πιστεύει πως η ευημερία είναι ταυτόσημη με το εισόδημα.
 
Όμως, η ευημερία σε έναν «πεπερασμένο» πλανήτη δεν μπορεί να ταυτίζεται με τη συνεχώς μεγαλύτερη κατανάλωση - ούτε με τα διαρκώς υψηλότερα χρέη, τα οποία απαιτούνται για τη συντήρηση αυτής της καταναλωτικής συμπεριφοράς.
 
Αντίθετα, εάν ο όρος «ευημερία» έχει κάποια λογική, τότε θα έπρεπε να στοχεύει στην καλύτερη ποιότητα της ζωής μας - η οποία προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, τις καλές σχέσεις μας με τον εαυτό μας, με τους άλλους ανθρώπους και με τις υπόλοιπες κοινωνίες.
 
Από την άλλη πλευρά, η ευημερία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελπίδα – ελπίδα για το μέλλον τόσο το δικό μας, όσο και αυτό των παιδιών μας.
 
Εάν λοιπόν το σημερινό σύστημα, ο καπιταλισμός δηλαδή, δεν μπορέσει να εξασφαλίσει στους ανθρώπους αυτήν την ελπίδα, τότε θα καταρρεύσει, χωρίς δυστυχώς εμφανή «απόγονο» – ενώ όσο πιο πολύ καθυστερείται τεχνητά η κατάρρευση του, τόσο πιο «εκκωφαντική» θα είναι.  
 
Το τελευταίο άρθρο μας, σχετικό με τη ανάγκη παγώματος των χρεών, στο:
 
Αθήνα, 06. Ιανουαρίου 2013

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις