Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΝΟΗΣΙΑ, ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ
1610 αναγνώστες
Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013
11:00

Κατά την άποψη μας η Ελλάδα σήμερα δεν χρειάζεται ένα νέο πολιτικό κόμμα, όπως συζητείται ευρύτατα, αλλά την υιοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας από τα υφιστάμενα. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα αντιμετωπιζόταν αποτελεσματικά το τεράστιο «έλλειμμα δημοκρατίας» που διαπιστώνεται, ενώ θα συμμετείχαν ενεργά όλοι οι Πολίτες στις κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της χώρας τους, στη δημιουργία ενός ορθολογικού Κράτους Δικαίου, καθώς επίσης στην ανάπτυξη - χωρίς την οποία είναι αδύνατη η έξοδος από την κρίση.    
 
**********************************
 
Τα βασικά οικονομικά στοιχεία της περιόδου πριν την καταδίκη της πατρίδας μας στη λεηλασία και στην εξαθλίωση, πριν δηλαδή οδηγηθούμε δόλια στα νύχια του ΔΝΤ, ήταν τα εξής:
 
(α) Το έλλειμμα το 2007 ήταν στο 6,5% του ΑΕΠ, το 2008 αυξήθηκε στο 9,8% του ΑΕΠ και το 2009 έφτασε στο 15,6% - με την προσθήκη κονδυλίων που δεν έπρεπε να εισαχθούν, καθώς επίσης με τη μη είσπραξη φόρων, οι οποίοι όφειλαν να είχαν εισρεύσει στα δημόσια ταμεία.
 
(β) Αντίστοιχα, το δημόσιο χρέος το 2007 ήταν στο 107,2% του ΑΕΠ, το 2008 αυξήθηκε στο 113% του ΑΕΠ και το 2009 διαμορφώθηκε στο 129,4% του ΑΕΠ (ενός ΑΕΠ της τάξης των 240 δις €, έναντι μόλις 190 δις € σήμερα).
 
(γ) Η Ελλάδα δεν είχε τραπεζικό πρόβλημα, το οποίο παρουσιάστηκε μετά την υπαγωγή της στο ΔΝΤ – ειδικότερα, μετά τη φυγή καταθέσεων ύψους 100 δις € στο εξωτερικό (την οποία ουσιαστικά προκάλεσαν οι δηλώσεις περί Τιτανικού και αργότερα η απειλή της δραχμής), την εγκληματική διαγραφή χρέους (PSI), καθώς επίσης την αύξηση των τραπεζικών επισφαλειών, σαν αποτέλεσμα της ύφεσης και της ανεργίας.
 
(δ) Η πατρίδα μας δεν είχε επίσης πρόβλημα στον τομέα των ακινήτων, το οποίο εμφανίσθηκε αφού βυθίστηκε (δόλια) στην ύφεση – η οποία καταδίκασε τόσο τα νοικοκυριά, όσο και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη χρεοκοπία.
 
Όσον αφορά το θέμα του ελλείμματος, είναι προφανές ότι δεν ήταν δυνατόν να εκτοξευθεί στο 15,6% μέσα σε δύο μόλις χρόνια, σε μία χώρα η οποία δεν αντιμετώπιζε τραπεζικό πρόβλημα και δεν ήταν αντιμέτωπη με μία φούσκα ακινήτων – σε αντίθεση με άλλα κράτη, όπως για παράδειγμα την Ισπανία και την Ιρλανδία.
 
Όσον αφορά δε το δημόσιο χρέος, το 2009 ήταν στα τότε αλλά και στα σημερινά επίπεδα της Ιταλίας, η οποία προφανώς δεν θεωρείται χρεοκοπημένη – ενώ το 2007 και το 2008 ήταν αρκετά χαμηλότερο.
 
Εκτός αυτού, η Ελλάδα κατέχει σημαντικά κρατικά περιουσιακά στοιχεία, πολύ υψηλότερα από αυτά που διαθέτουν αρκετές άλλες χώρες – οπότε απέναντι στο χρέος υπάρχουν πολλαπλάσιες εγγυήσεις, με βάση τις οποίες δεν έπρεπε να χαρακτηρισθεί ποτέ ως αφερέγγυα από τις εταιρείες αξιολόγησης.   
 
Ανεξάρτητα λοιπόν από το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας, την πολιτική διαφθορά, η καταδίκη, η υπαγωγή της δηλαδή στο ΔΝΤ, η οποία της κόστισε την απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας, ενώ οδήγησε τους πολίτες της στην απόγνωση, δεν είχε απολύτως καμία οικονομική λογική.
 
Οφείλει λοιπόν να σταματήσει ο «πολιτικός λαϊκισμός», ο οποίος έχει στόχο τη θυματοποίηση των Ελλήνων, έτσι ώστε να μην αντιδράσουν στη «νέα συνθήκη της Γιάλτας» – με την οποία φαίνεται (μεταφορικά) πως η πατρίδα μας παραχωρήθηκε στη ζώνη επιρροής της Γερμανίας, σαν ένας μελλοντικός δορυφόρος της.
 
Στα πλαίσια αυτά, η πρόσφατη «παρωδία» στο Κοινοβούλιο, όπου αντί να κριθούν όλοι όσοι οδήγησαν χωρίς κανέναν αντικειμενικό λόγο την πατρίδα μας στο ΔΝΤ, κατηγορήθηκαν κάποιοι απλά και μόνο για την παραποίηση ορισμένων στοιχείων μίας από τις πολλές λίστες που κυκλοφορούν, οφείλει να μας προβληματίσει σε μεγάλο βαθμό.
 
Μεταφορικά θα το παρουσίαζε κανείς σαν να εκδικαζόταν ένας από αυτούς που πήραν μερικά από τα χρυσά δόντια του δολοφονημένου και όχι οι πραγματικοί δολοφόνοι – ένα γεγονός τουλάχιστον αστείο, εάν όχι τραγικό. Πόσο συλλογικά ανόητος αλήθεια μπορεί να θεωρείται από την πολιτική ηγεσία του εκείνος ο λαός, ο οποίος αποδέχεται αδιαμαρτύρητα μία τέτοιου είδους «απονομή Δικαίου»;  
 
Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ    
 
Ειδικά όσον αφορά το λαϊκισμό, ο οποίος φαίνεται πως συνεχίζει να κυριαρχεί και σήμερα στα περισσότερα πολιτικά κόμματα, υπενθυμίζουμε ότι ορίζεται σαν μία «πολιτική φιλοσοφία», η οποία υποστηρίζει τα λαϊκά δικαιώματα, καθώς επίσης τη λαϊκή κυριαρχία – συνήθως απέναντι σε μία προνομιούχα άρχουσα τάξη.
 
Κατά την επικρατούσα άποψη πολλών, ο «οικονομικός λαϊκισμός» είναι μία αντίδραση ενός εξαθλιωμένου λαού, σε μία αποτυχημένη κοινωνία – μία κοινωνία δηλαδή, η οποία χαρακτηρίζεται από μία άρχουσα τάξη, η οποία θεωρείται «τάξη των καταπιεστών».
 
Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, ο «λαός» εν προκειμένω ορίζεται σαν μία άμορφη, μη συνεκτική μάζα ιδιοτελών, μη αλληλέγγυων ανθρώπων, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το σύνολο των ανεξάρτητων, «εκπαιδευμένων» και συνειδητών Πολιτών, το οποίο χαρακτηρίζει μία συνεκτική, δυναμική, δημοκρατική κοινωνία. 
 
Περαιτέρω, υπό καθεστώς «οικονομικού λαϊκισμού», η κυβέρνηση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των λαϊκών στρωμάτων, αγνοώντας εντελώς τόσο τα ατομικά δικαιώματα, όσο και την οικονομική πραγματικότητα – σε σχέση με το πως ο πλούτος ενός έθνους μπορεί να αυξηθεί ή, έστω, να διατηρηθεί στο ίδιο επίπεδο Δηλαδή, οι συνήθως αρνητικές οικονομικές συνέπειες των χρησιμοποιουμένων μεθόδων αγνοούνται, είτε εκούσια, είτε κατ’ ανάγκη – ενώ ο λαϊκισμός είναι πιο εμφανής σε κοινωνίες με υψηλά επίπεδα ανισότητας στα εισοδήματα.
 
Συνεχίζοντας, ο «οικονομικός λαϊκισμός» επιζητεί τη μεταρρύθμιση – όχι βέβαια την επανάσταση. Οι «απολογητές» του, οι εκάστοτε «λαϊκιστικές» κυβερνήσεις δηλαδή, είναι εντελώς σαφείς, σχετικά με τα προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν αλλά, ταυτόχρονα, οι «συνταγές» που προτείνουν είναι εξαιρετικά ασαφείς – ως επί το πλείστον σκόπιμα.
 
Σε πλήρη αντίθεση με τον καπιταλισμό ή με το σοσιαλισμό (με τον κομμουνισμό επίσης), ο οικονομικός λαϊκισμός δεν ασχολείται σοβαρά με οποιαδήποτε ανάλυση των συνθηκών, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη δημιουργία πλούτου και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου - αρκούμενος σε λόγια, χωρίς πράξεις.
 
Οι «λαϊκιστές» ηγέτες προσφέρουν γενικά σαφείς υποσχέσεις για τη «θεραπεία» πραγματικών ή φανταστικών αδικιών, όπου η αναδιανομή των εισοδημάτων, καθώς επίσης η τιμωρία της διεφθαρμένης άρχουσας τάξης, η οποία «κλέβει τους φτωχούς», αποτελούν τα συνήθη «μέσα» επίλυσης των πάντων. Η «δικαιοσύνη» είναι άλλο ένα ζητούμενο, παρουσιαζόμενη με μία αναδιανεμητική ή «εκδικητική» μορφή, ενώ μία καθαυτό δημοκρατική διαδικασία ευρίσκεται πολύ χαμηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων.
 
Φυσικά ο «οικονομικός λαϊκισμός» δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς, δεν δείχνει την τάση να υποχωρεί όταν αποτυγχάνει επανειλημμένα, ενώ «φαντασιώνεται» έναν πιο ευθύγραμμο, έναν απλούστερο δηλαδή και «συμμετρικό» κόσμο.
 
Τέλος, οι «αρχές» του είναι μάλλον «πρωτόγονες», βασιζόμενες στο κράτος-μητέρα, το οποίο οφείλει να κάνει τα πάντα για τους υπηκόους-παιδιά του, χωρίς να απαιτεί ουσιαστικές ενέργειες εκ μέρους τους - σε πλήρη αντίθεση με τις πραγματικές ανάγκες της Οικονομίας, «εγκυμονώντας» συχνά τον ολοκληρωτισμό (ναζισμό κλπ). 
 
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
 
Η ελληνική κρίση χρέους εξελίσσεται δυστυχώς σε μία πολιτική, πολιτισμική και ανθρωπιστική καταστροφή άνευ προηγουμένου – με την Ελλάδα να οδηγείται σε «καθεστώς πλήρους αβεβαιότητας», σαν αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης κατάρρευσης της οικονομίας, καθώς επίσης της «από μηχανής βίας» (με την οποία μάλλον προσπαθούν κάποια κόμματα, κατ’ εντολή των εισβολέων, να επιβάλλουν μία νέα τάξη πραγμάτων-«πρότυπο» για άλλες χώρες).

Οι νέες αυξήσεις της φορολογίας (οι οποίες ψηφίσθηκαν κάτω από την αφόρητη πίεση των ευρωπαίων «εταίρων» μας, σαν προϋπόθεση της «δόσης»), όπως επίσης το νομοσχέδιο της πλήρους υποδούλωσης και του εξευτελισμού της Ελλάδας (με το οποίο το κοινοβούλιο επικύρωσε την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας), λειτουργούν ουσιαστικά ως καταλύτες (όπως ονομάζεται εκείνη η χημική ουσία, η οποία αλλάζει την ταχύτητα μίας χημικής αντίδρασης, χωρίς όμως να μεταβάλλεται η ίδια).

Αναμφίβολα, όποιος έχει τέτοιους φίλους, τέτοιους σωτήρες καλύτερα, οι οποίοι απαιτούν την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης τη δήμευση της ιδιωτικής για να βοηθήσουν, παράλληλα με την εξαθλίωση της πλειοψηφίας του πληθυσμού, δεν χρειάζεται εχθρούς.

Περαιτέρω, σαν αποτέλεσμα των παραπάνω, η φορολογική συνείδηση θα μειωθεί ακόμη περισσότερο, η μεσαία τάξη θα οδηγηθεί στη «μαύρη» απασχόληση, το κοινωνικό κράτος θα καταρρεύσει και η ύφεση θα κλιμακωθεί - ενώ τα ανώτατα εισοδηματικά στρώματα, μαζί με τους ικανούς νέους και αρκετές επιχειρήσεις, θα επιλέξουν τη μετανάστευση στο εξωτερικό.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις είναι προφανώς αδύνατον να υπάρξουν νέες επενδύσεις, από τις οποίες εξαρτάται η ανάπτυξη - οπότε το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα συνεχίσει να αυξάνεται, επιδεινώνοντας την ήδη τρομακτική κρίση σε μία χώρα, στην οποία μέσα σε τρία μόλις χρόνια το ποσοστό της φτώχειας αυξήθηκε από το 20% στο 36%, ενώ η ανεργία από το 10% στο 27%.

Γνωρίζοντας τώρα ότι, ο πλέον κατάλληλος τρόπος για να δρομολογηθεί η αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, καθώς επίσης ο «διαμελισμός» της κατά το «παράδειγμα» της Γιουγκοσλαβίας (αν και η συγκεκριμένη χώρα είχε το μειονέκτημα των πολλών εθνικοτήτων, κάτι που ευτυχώς δεν συμβαίνει στη χώρα μας), θα ήταν η κατάλυση της Δημοκρατίας από ένα απολυταρχικό καθεστώς, αφού προηγηθεί μία βίαιη απορρύθμιση της κοινωνίας, οφείλουμε να είμαστε πάρα πολλοί προσεκτικοί – ειδικά τα πολιτικά κόμματα, στο βαθμό που προσπαθούν (εάν) να αποπροσανατολίσουν ή/και να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη, με τη βοήθεια ορισμένων ΜΜΕ και της «τεχνητής» ίσως πρόκλησης συνθηκών βίας.
 
Νέα ανάλυση μας στο:
 
Αθήνα, 20. Ιανουαρίου 2013

Αξιολογήστε το άρθρο 
3 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις