Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ
3591 αναγνώστες
Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014
11:31

Στο θέμα του δημοσίου χρέους απέναντι στα κράτη-πιστωτές μας, τα οποία δεν είναι πλέον οι τοκογλύφοι του παρελθόντος, αυτό που θα ζητούσαμε θα ήταν ουσιαστικά, ρεαλιστικά, η μεταφορά της φορολογικής επιβάρυνσης των Ελλήνων, στους Πολίτες των άλλων χωρών.

 

Κάτι τέτοιο είναι αναμφίβολα άδικο, καθώς επίσης πολύ δύσκολο για τις ξένες κυβερνήσεις - οι οποίες στην πραγματικότητα θα πρόδιδαν κυριολεκτικά τους λαούς τους, εάν το αποδεχόταν (με εξαίρεση φυσικά τη Γερμανία, η οποία μας χρωστάει τεράστια ποσά).    

 

Προφανώς οι Πολίτες των χωρών της Ευρωζώνης, οι οποίοι ουσιαστικά ανέλαβαν το ελληνικό δημόσιο χρέος αποπληρώνοντας τους τοκογλύφους (μεταξύ των οποίων και τις δικές τους τράπεζες), δεν έχουν καμία ευθύνη για εκείνο το μέρος του ελληνικού χρέους, το οποίο μας επιβαρύνει ασφαλώς άδικα - προερχόμενο από την πολιτική διαφθορά, από το χρηματισμό Ελλήνων εκ μέρους των πολυεθνικών, για την πώληση των προϊόντων τους σε υψηλές τιμές στη χώρα μας κοκ.

 

Όσον αφορά τώρα το ιδιωτικό χρέος, τυχόν διαγραφή μεγάλου ή μικρότερου μέρους του, θα επιβάρυνε τις τράπεζες που δεν πηγαίνουν ήδη καθόλου καλά (άρθρο), ενώ ανήκουν πλειοψηφικά στο κράτος, μέσω του ΤΧΣ - το οποίο χρηματοδότησαν οι φορολογούμενοι Έλληνες, αφού οι ενισχύσεις των τραπεζικών κεφαλαίων (41 δις € οι πρόσφατες) εγγράφηκαν τον προϋπολογισμό. Επομένως, το κόστος της διαγραφής θα το επωμίζονταν οι ίδιοι οι Έλληνες - ενώ οι Πολίτες που δεν χρωστούν στις τράπεζες, οπότε δεν θα επωφελούνταν από τη διαγραφή, θα ήταν οι μεγάλοι χαμένοι.

 

Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε πως εάν το κράτος κατάφερνε αργότερα να πουλήσει τις μετοχές των τραπεζών που κατέχει, σε φυσιολογικές τιμές, το δημόσιο χρέος θα περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό - γεγονός όμως που δεν διευκολύνεται επίσης καθόλου από τις δημόσιες συζητήσεις περί διαγραφών, λόγω των οποίων καταρρέουν καθημερινά οι τραπεζικές μετοχές.  

 

Συνεχίζοντας, οφείλουμε να γνωρίζουμε ένα ακόμη πρόβλημα που δημιουργείται, από τη στάση της πολιτικής μας ηγεσίας στο θέμα του χρέους: την αδυναμία δανεισμού κράτους και επιχειρήσεων από τις αγορές, με βιώσιμα επιτόκια. Εδώ οφείλουμε να γνωρίζουμε πως το επιτόκιο δανεισμού του δημοσίου, καθορίζει το αντίστοιχο των τραπεζών - οπότε, τις δυνατότητες, καθώς επίσης το επιτόκιο δανεισμού των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών.

 

Όταν λοιπόν η δημόσια τοποθέτηση μας είναι υπέρ της διαγραφής, τότε τα επιτόκια, με τα οποία θα μας δάνειζαν δυνητικά οι αγορές, αυξάνονται εκθετικά - οπότε αδυνατεί να δανεισθεί τόσο το κράτος, όσο και οι τράπεζες. Κανένας δεν δανείζει μία χώρα που σχεδιάζει να μην πληρώσει το 50% των χρεών της, να εξοφλεί τα υπόλοιπα όποτε και αν θέλει, απαιτώντας παράλληλα να συνεχίσουν να τη χρηματοδοτούν με χαμηλά επιτόκια!

 

Κατ' επακόλουθο, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα χρήματα που χρειάζονται οι επιχειρήσεις, οπότε δεν επενδύουν, υποχρεώνονται σε απολύσεις ή χρεοκοπούν - με δυσμενείς συνέπειες για την ανάπτυξη, για τα έσοδα του δημοσίου, για την ανεργία, καθώς επίσης για τον ήδη αποψιλωμένο παραγωγικό ιστό της πατρίδας μας. Φυσικά δε, κανένας λογικός επενδυτής δεν αγοράζει μετοχές ή ομόλογα των τραπεζών, όταν οι επισφάλειες τους αυξάνονται - επίσης όχι των επιχειρήσεων, γνωρίζοντας πως κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν.

 

Έτσι δημιουργούμε δυστυχώς τις προϋποθέσεις της συνέχισης της παραμονής του ΔΝΤ στην Ελλάδα, της παράτασης των εγκληματικών μνημονίων, της διατήρησης της απώλειας της εθνικής μας κυριαρχίας, της περαιτέρω καταστροφής της οικονομίας μας (η οποία δεν πηγαίνει καθόλου καλά - ανάλυση), της κατάρρευσης του χρηματιστηρίου μας σε απελπιστικά χαμηλό ύψος κοκ. Κυριολεκτικά λοιπόν «βάζουμε τα χεράκια μας και βγάζουμε τα ματάκια μας», κατά τη γνωστή έκφραση.  

 

Περαιτέρω, οι συζητήσεις που γίνονται για τη διαγραφή μέρους του χρέους, την οποία μας έχει ήδη υποσχεθεί η Ευρωζώνη, ενώ είναι όλο και περισσότεροι αυτοί που την προτείνουν (ακόμη και Γερμανοί), οφείλουν φυσικά να συνεχιστούν - να είναι όμως μυστικές, εμπιστευτικές και σε καμία περίπτωση εκβιαστικές. Πόσο μάλλον αφού είμαστε πλέον «δεμένοι χειροπόδαρα», μετά την υπογραφή του PSI και την υπαγωγή των ομολόγων μας στο αγγλικό δίκαιο.

 

Όσον αφορά το ιδιωτικό χρέος, το οποίο συνεχίζει να είναι από τα χαμηλότερα της Ευρώπης, παρουσιάζοντας όμως τεράστιες δυσκολίες στην αποπληρωμή του (λόγω της κατάρρευσης των εισοδημάτων, της εκτόξευσης της ανεργίας, της υπερβολικής φορολόγησης, καθώς επίσης των χρεοκοπιών χιλιάδων επιχειρήσεων), πρέπει να βρεθούν τρόποι που δεν θα θέσουν σε κίνδυνο τις τράπεζες, οι οποίες έτσι και αλλιώς είναι σε εξαιρετικά άσχημη θέση - τουλάχιστον με βάση τα πραγματικά ευρήματα του «τεστ αντοχής» της ΕΚΤ, τα οποία δεν ήταν καθόλου αισιόδοξα (βρίσκονται εδώ, οπότε μπορεί κανείς μόνος του να τα κρίνει).

 

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που απαιτείται από όλους μας είναι ρεαλισμός και πραγματισμός - αφού δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την ουτοπία, καθώς επίσης από τη διασπορά ψευδών ελπίδων, όσον αφορά τουλάχιστον την οικονομία και την πολιτική.  

 

Απαιτείται επίσης πολιτική σταθερότητα, η οποία δεν αποκλείει βέβαια τις εκλογές, αλλά έχει ανάγκη από τη συμφωνία των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων, στα ελάχιστα ζητούμενα: αφενός μεν όσον αφορά τη στάση της χώρας απέναντι στους δανειστές της, όποια και αν είναι, αφετέρου στον τρόπο διαχείρισης των οικονομικών της (προϋπολογισμός κλ.).

 

Ολόκληρο το άρθρο στο:

 

Η αλήθεια για τη διαγραφή χρέους

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις