Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


GR-ACCIDENT
1983 αναγνώστες
Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015
11:42

"Ο κίνδυνος ενός ελληνικού δυστυχήματος (Gr accident) είναι πολύ υψηλός, ενώ μεγαλώνει κάθε ημέρα που δεν υπάρχει μία καθαρή στρατηγική «από και για» την Ελλάδα. Η Αθήνα κάθεται με έναν αναμμένο αναπτήρα, επάνω σε ένα βαρέλι με πυρίτιδα. Η κυβέρνηση της χώρας έχει χάσει την αξιοπιστία, καθώς την προκαταβολική εμπιστοσύνη των εταίρων της. Η κάθε λάθος απόφαση στις επόμενες εβδομάδες, θα μπορούσε να μετατρέψει την κατάσταση στην Ελλάδα σε εκρηκτική" (DIW Γερμανίας)   

 

*************************************************

 

Η λέξη «ελληνικό δυστύχημα» περιγράφει ουσιαστικά την πιθανότητα να τελειώσουν τα χρήματα στα ταμεία της χώρας μας (φτάνουν έως τις 8. Απριλίου), οπότε να αναγκασθεί να εγκαταλείψει, ανεξέλεγκτα και εκούσια προφανώς, την Ευρωζώνη - γεγονός που προϋποθέτει την έξοδο από την ΕΕ, η οποία θα έπρεπε να προηγηθεί, αφού διαφορετικά δεν μπορεί κανένα κράτος να εγκαταλείψει τη νομισματική ένωση.

 

Η αιτία είναι το ότι, ένα κράτος που ανήκει στην Ευρωζώνη πρέπει να ανήκει και στην ΕΕ. Από την Ευρωζώνη είναι αδύνατη η εκούσια ή η ακούσια έξοδος, ενώ από την ΕΕ είναι δυνατή η έξοδος. Εάν λοιπόν το κράτος φύγει από την ΕΕ, τότε δεν μπορεί να παρεμείνει μέλος της Ευρωζώνης - οπότε υποχρεωτικά διαγράφεται.  

 

Περαιτέρω, εάν απλά τελείωναν τα χρήματα, με την έννοια πως η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει κάποιες από τις εξωτερικές υποχρεώσεις της, τότε δεν θα ήταν απαραίτητο να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη - αφού απλά θα χρεοκοπούσε εντός του ευρώ (ανάλυση), δηλώνοντας στάση πληρωμών, έτσι ώστε να διαπραγματευθεί τη διαγραφή μέρους του χρέους, καθώς επίσης το διακανονισμό του υπολοίπου. 

 

Σε μία τέτοια περίπτωση, το καλύτερο θα ήταν να προβεί σε μία, ελεγχόμενη κατά κάποιον τρόπο, χρεοκοπία - να μην περιμένει δηλαδή η κυβέρνηση να τελειώσουν τα χρήματα της χώρας, αλλά να δηλώσει στάση πληρωμών, ήρεμα και ψύχραιμα, προτού συμβεί τυχαία, ξαφνικά και απρόοπτα.

 

Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να ελέγχει η ίδια τη μοίρα της χώρας, σχεδιάζοντας με λεπτομέρεια κάθε της κίνηση - πόσο μάλλον αφού έχει ασφαλώς τη δυνατότητα να προϋπολογίσει τα έσοδα της, ενώ είναι γνωστές οι υποχρεώσεις της, καθώς επίσης οι δυνατότητες εξόφλησης τους.  

 

Στο σημείο αυτό αναρωτιέται όμως κανείς γιατί η Γερμανία επιμένει πως μπορεί να συμβεί ένα ατύχημα, το οποίο θα υποχρέωνε την Ελλάδα να ζητήσει μόνη της την έξοδο από το κοινό νόμισμα. Ο λόγος είναι κυρίως το ότι κάποιο γεγονός, όπως για παράδειγμα η αδυναμία της χώρας να εξοφλήσει μία δόση του ΔΝΤ, θα τρομοκρατούσε τους Έλληνες, με αποτέλεσμα να επιτεθούν στις τράπεζες (Bank run), δημιουργώντας συνθήκες πανικού - ενώ παράλληλα θα προκαλούνταν μαζικές εκροές κεφαλαίων εκ μέρους των ξένων, καθώς επίσης ξεπούλημα των μετοχών τους στο χρηματιστήριο.

 

Σε μία τέτοια περίπτωση, μεγάλες ποσότητες χρημάτων θα εγκατέλειπαν τις τράπεζες και τη χώρα, στραγγίζοντας τη ρευστότητα και στραγγαλίζοντας την - με εύλογο αποτέλεσμα να υποχρεωθεί να ζητήσει ανεξέλεγκτα, σε κλίμα πανικού, την έξοδο της από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, έτσι ώστε να πάρει εκείνα τα έκτακτα μέτρα (υιοθέτηση της δραχμής, ελέγχους στη διασυνοριακή διακίνηση κεφαλαίων, περιορισμός αναλήψεων κλπ.), τα οποία δεν της επιτρέπονται διαφορετικά από τους κανονισμούς της Ευρωζώνης και της ΕΕ.   

 

Ο αποκλεισμός του δυστυχήματος

 

Εδώ αναρωτιέται ξανά κανείς, γιατί δεν λαμβάνονται προληπτικά, προτού συμβεί δηλαδή το ατύχημα, «αντίμετρα» εκ μέρους της κυβέρνησης, σε συνεργασία με την Κομισιόν, αφού κάτι τέτοιο απαιτείται από τις συνθήκες της Ευρωζώνης και της ΕΕ - όπως έχουμε ήδη αναφέρει πολλές φορές (άρθρο), μεταξύ άλλων στην ανάλυση μας «Πτώχευση εντός του ευρώ».

 

Με απλά λόγια, γιατί δεν επιβάλλονται αμέσως έλεγχοι στη διασυνοριακή κίνηση των κεφαλαίων, στις τραπεζικές αναλήψεις κοκ., όπως έχει συμβεί ήδη στην Κύπρο, οπότε υπάρχει το «δεδικασμένο» και δεν μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι απαγορεύεται από τους κανονισμούς - έτσι ώστε να αποκλεισθεί το ατύχημα.

 

Βέβαια, από την πλευρά της Γερμανίας το καταλαβαίνουμε, αφού με τον τρόπο αυτό έχει τη δυνατότητα να εκβιάζει την ελληνική κυβέρνηση, με στόχο να υποχρεωθεί να συμβιβαστεί με ένα νέο μνημόνιο - το οποίο θα ισοδυναμούσε με τη θανατική καταδίκη της πατρίδας μας.

 

’λλωστε, αυτό που ουσιαστικά ενδιαφέρει τη Γερμανία δεν είναι τόσο η εκδίωξη της Ελλάδας όσο, κυρίως, η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της (φόροι, ιδιωτικοποιήσεις) - ενώ έχει τη δυνατότητα, οποιαδήποτε στιγμή, να «πατήσει το κουμπί» της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, διαρρέοντας κάποιες φήμες που θα τρομοκρατούσαν τόσο τους Έλληνες καταθέτες, όσο και τους ξένους κεφαλαιούχους που έχουν ακόμη τα χρήματα ή τις επενδύσεις τους στη χώρα μας. 

 

Είναι όμως ακατανόητο, όσον αφορά την κυβέρνηση, η οποία οφείλει να προβλέπει τους κινδύνους και να παίρνει έγκαιρα τα μέτρα της - εκτός εάν έχει κάποια «κρυφή ατζέντα», η οποία όμως θα ισοδυναμούσε με εσχάτη προδοσία απέναντι στη χώρα, εάν είναι πράγματι αυτή που υποψιαζόμαστε. 

 

Επίλογος

 

Ολοκληρώνοντας, συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως η καλύτερη λύση για την Ελλάδα, εάν όχι η μοναδική, είναι

 

(α)  είτε η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους της με τη συμφωνία των δανειστών της, καθώς επίσης ο βιώσιμος διακανονισμός του υπολοίπου - η ελεγχόμενη χρεοκοπία δηλαδή, έτσι ώστε να μπορεί η χώρα να δανείζεται αργότερα από τις αγορές, με στόχο τη διεξαγωγή επενδύσεων, οπότε την ανάπτυξη,

 

(β)  είτε η έγκαιρη στάση πληρωμών εντός του ευρώ (ανάλυση), έτσι ώστε να διαπραγματευθεί τη διαγραφή χρέους κοκ. με τους δανειστές της, με τους ίδιους ως άνω στόχους - κάτι με το οποίο η κυβέρνηση δεσμεύθηκε προεκλογικά, αλλά αναίρεσε ανεύθυνα αμέσως μετά την εκλογή της, πολύ πριν τις συζητήσεις στη Γερμανία.  

 

Πριν από κάθε τι άλλο όμως, επείγει η λήψη μέτρων, τα οποία να αποκλείουν το ελληνικό ατύχημα - την επικίνδυνη παγίδα δηλαδή που μας έχει στήσει η γερμανική κυβέρνηση, γνωρίζοντας πως, τόσο οικονομικά, όσο και από γεωπολιτικής πλευράς, έχουμε πάρα πολύ καλά χαρτιά στα χέρια μας.

 

Πρόσφατο άρθρο

 

Ο δρόμος προς το μέλλον

Αξιολογήστε το άρθρο 
1 ψήφος
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις