Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
4101 αναγνώστες
Σάββατο, 16 Μαΐου 2015
15:12

Κανένα κόμμα δεν επιθυμεί την υπερβολική αύξηση των φόρων, την απότομη μείωση των δημοσίων δαπανών, το κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την άνοδο της ανεργίας, το ξεπούλημα των επιχειρήσεων του δημοσίου, την υπερχρέωση των τραπεζών, την κατάρρευση των τιμών των παγίων, την ύφεση, την πολιτική των υποκλίσεων απέναντι στους δανειστές κοκ. - όλα αυτά δηλαδή που επιβάλλει η Τρόικα. 

 

Όλα όσα κόμματα δε υποστηρίζουν την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, το κάνουν επειδή δεν βλέπουν ή δεν μπορούν να διαπραγματευθούν επιτυχημένα κάποια άλλη λύση - ενώ η κυβέρνηση ισχυρίσθηκε πως έχει την ικανότητα (λέγοντας δυστυχώς σήμερα πως αρκεί η αποτυχημένη προσπάθεια, παρά το ότι επέφερε πολύ χειρότερα αποτελέσματα). 

 

Από την άλλη πλευρά, οι Έλληνες δεν προσδοκούν την επιστροφή στο προηγούμενο βιοτικό τους επίπεδο αλλά, τουλάχιστον, τη σταθεροποίηση του υφισταμένου, με την προοπτική ενός καλύτερου μελλοντικού - γνωρίζοντας πως για να συμβεί κάτι τέτοιο, πρέπει η χώρα να οδηγηθεί σε πορεία ανάπτυξης.

 

Μόνο τότε θα μειώνονταν οι φόροι λόγω των αυξημένων εσόδων του δημοσίου, θα αυξάνονταν οι δημόσιες δαπάνες (προσλήψεις κλπ.) χωρίς να δημιουργούνται νέα χρέη, θα ανακτούσαν την εθνική αξιοπρέπεια τους με το σωστό τρόπο (με δανεικά χρήματα δεν κερδίζεται η αξιοπρέπεια), θα μειωνόταν ορθολογικά η ανεργία  κοκ.

 

Η ανάπτυξη όμως είναι νομοτελειακά αδύνατη, για όλες εκείνες τις χώρες που είναι υπερβολικά χρεωμένες - κάτι που αποδείχθηκε ακόμη και στις Η.Π.Α., παρά το ότι χρηματοδότησαν την ανάπτυξη με τα τεράστια ελλείμματα του δημοσίου τους, με τη μαζική εκτύπωση χρημάτων, έχοντας ανεξάρτητη νομισματική πολιτική κλπ.

 

Η αιτία είναι το ότι, όταν το δημόσιο χρέος υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ, με το ιδιωτικό σε υψηλά επίπεδα, η ανάπτυξη είναι καταδικασμένη - δεν επιτυγχάνεται δηλαδή, όπως τεκμηριώθηκε ξανά, από την απότομη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης των Η.Π.Α. το προηγούμενο τρίμηνο.  

 

Επομένως, η μοναδική δυνατότητα εξόδου της χώρας μας από την κρίση, η επιστροφή στην ανάπτυξη δηλαδή, είναι η μείωση του δημοσίου χρέους κάτω από το 90% του ΑΕΠ - επίσης του ιδιωτικού, σε ανάλογα επίπεδα. Αυτό οφείλει λοιπόν να απασχολεί όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, τα οποία πρέπει απαραίτητα να συνεργασθούν μεταξύ τους για να το επιτύχουν - άλλωστε, στο σημείο αυτό δεν έχουν καμία πολιτική διαφορά, η οποία να τα εμποδίζει.

 

Όταν τα καταφέρουν, τότε μόνο μπορούν να ασχοληθούν με τις «ταξικές» τους πολιτικές πεποιθήσεις, οι οποίες σήμερα αφήνουν εντελώς αδιάφορους τους Έλληνες Πολίτες - επειδή γνωρίζουν πολύ καλά πως, όσο και να μοιράζει κανείς τη φτώχεια και τη μιζέρια, όσο δίκαιος και αν είναι ο επιμερισμός των βαρών στις διάφορες εισοδηματικές τάξεις, χωρίς την παραγωγή πλούτου δεν υπάρχει ούτε μέλλον, ούτε εθνική ανεξαρτησία, ούτε ελευθερία.

 

Το δημοψήφισμα

 

Περαιτέρω, όλα όσα επιχειρούνται στον πολιτικό και οικονομικό βίο έχουν τότε μόνο νόημα, όταν γίνονται την κατάλληλη χρονική στιγμή - κάτι που ισχύει και για το δημοψήφισμα, το οποίο προϋπέθετε τουλάχιστον: (α) τη μη υπογραφή της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου, (β) την επίτευξη συμμαχιών στην Ευρώπη, καθώς επίσης, το σημαντικότερο, (γ) την ύπαρξη χρημάτων στα ταμεία του δημοσίου, για την εξυπηρέτηση των αναγκών του κράτους για μερικούς μήνες.

 

Όταν λοιπόν τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει, τότε «το χαρτί έχει πλέον καεί» - πόσο μάλλον όταν, κατανοώντας τις παραπάνω αδυναμίες της χώρας μας, ο κ. Σόιμπλε προσπάθησε να στήσει μία κακεντρεχή παγίδα, μέσω της οποίας θα έβγαινε κερδισμένος τόσο από τη θετική, όσο και από την αρνητική έκβαση της ψηφοφορίας (άρθρο).  

 

Ευτυχώς πάντως για την Ελλάδα, ο κ. Σόιμπλε προσέφερε στην κυβέρνηση μία αναπάντεχη ευκαιρία να κερδίσει ξανά τους συμμάχους που κατάφερε να χάσει, με την απίστευτα ανόητη πολιτική της «δημιουργικής ασάφειας» - αφού με τον τρόπο αυτό φάνηκε το αληθινό πρόσωπο της πρωσικής κυβέρνησης της Γερμανίας, η οποία δεν πρόκειται να διστάσει να πατήσει επί πτωμάτων για να οικοδομήσει το τέταρτο Ράιχ με οικονομικά όπλα, απομυζώντας αχόρταγα όλους τους «εταίρους» της. 

 

Από την άλλη πλευρά, όταν η κυβέρνηση αδυνατεί να δώσει απάντηση στο ερώτημα που αφορά τις ενέργειες της, μετά από μία ενδεχόμενη αρνητική ψήφο των Ελλήνων (ΟΧΙ σε ένα νέο μνημόνιο), τότε δεν είναι μόνο περιττή αλλά, επίσης, εξαιρετικά επικίνδυνη η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος - ενώ ο λόγος που εξελέγη δεν είναι ασφαλώς η μετάθεση των ευθυνών στους Πολίτες, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τι ή πώς διαπραγματεύθηκε, καθώς επίσης όλες τις λεπτομέρειες των διαπραγματεύσεων.

 

’λλωστε, κανένας δεν την υποχρέωσε να κυβερνήσει, αναλαμβάνοντας τη χώρα σε μία πολύ δύσκολη στιγμή. Αντίθετα, η ίδια το θέλησε, εκβιάζοντας επί πλέον τις πρόωρες εκλογές - οπότε εύλογα είχαν υποθέσει οι Πολίτες ότι, είχε την ικανότητα να τα καταφέρει, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα τα προβλήματα που θα αντιμετώπιζε. 

 

Η στάση πληρωμών

 

Κατ' αρχήν, η υπογραφή ενός «πακέτου χρεοκοπίας», ενός νέου μνημονίου δηλαδή με τη μορφή που έχει παρουσιαστεί από τα ΜΜΕ, το οποίο πιθανότατα θα κατοχυρώνει όλα τα προηγούμενα, όσα τουλάχιστον δεν ψηφίσθηκαν από τη Βουλή (άρθρο), δεν είναι σε καμία περίπτωση επιθυμητή από κανέναν Έλληνα - οπότε πρέπει να αποφευχθεί. 

 

Επομένως η κυβέρνηση, ή δυνατόν σε συνεργασία με όλα τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, με τα οποία σήμερα δεν έχει τίποτα να μοιράσει, πρέπει να το αποφύγει - ρισκάροντας τη στάση πληρωμών, προφανώς εντός της Ευρωζώνης, παρά το ότι έχει καθυστερήσει ήδη πάρα πολύ. Η στάση πληρωμών πρέπει να αφορά βέβαια μόνο τα διακρατικά δάνεια, ενδεχομένως επίσης την ΕΚΤ - σε καμία περίπτωση τα ομόλογα αγγλικού δικαίου και το ΔΝΤ, για να μην ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου.

 

Στη συνέχεια, με την επιφύλαξη των συμβάσεων που έχουν υπογραφεί για τα διακρατικά δάνεια, με την ελπίδα δηλαδή πως δεν είναι αποικιοκρατικές σε βαθμό που να αποτελεί αυτοκτονία η νομική «προσβολή» τους, η κυβέρνηση οφείλει να προβεί σε συζητήσεις με τους εταίρους της - οι οποίες θα έχουν ως αντικείμενο τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους, χωρίς να επιλεχθεί φυσικά η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη.

 

Η αιτία της απαίτησης διαγραφής δεν είναι ο χαρακτηρισμός του χρέους ως επαχθές ή επονείδιστο, αφού μάλλον δεν ισχύει κάτι τέτοιο (άρθρο) - αλλά το ότι δεν είναι πλέον βιώσιμο, με αποκλειστική και μόνο ευθύνη της Τρόικας, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής των λανθασμένων μνημονίων (ανάλυση).

 

Εάν η όλη διαδικασία δρομολογηθεί σωστά, πόσο μάλλον με δεδομένες τις ευθύνες της Γερμανίας, γενικότερα για τα ελλείμματα των χωρών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης για την κατά συρροή παράβαση των κανόνων του πλεονάσματος (άρθρο), είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως θα έχει αποτέλεσμα - αφού όλες οι άλλες χώρες εταίροι μας γνωρίζουν πλέον το αποτρόπαιο έγκλημα που συντελέσθηκε στην Ελλάδα.

 

Αντίθετα, εάν υπογραφεί ένα νέο μνημόνιο, ακόμη και αν είναι λιγότερο αυστηρό από αυτό που επρόκειτο να επιβληθεί στην προηγούμενη κυβέρνηση ή ακόμη εάν δεν κατοχυρώνει τα προηγούμενα, η Ελλάδα θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα - παρατείνοντας απλά το χρόνο χρεοκοπίας της, έναντι ενός πολύ ακριβού τιμήματος (λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της).

 

Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να μην το γνωρίζει η αξιωματική αντιπολίτευση ή τα υπόλοιπα κόμματα - οπότε αρκούνται απλά στο ευχολόγιο, σύμφωνα με το οποίο θα βρεθεί κάποια λύση στο μέλλον, επειδή η Γερμανία θα φιλοτιμηθεί αλλάζοντας στάση. Μία χώρα όμως δεν μπορεί να στηρίζει το παρόν και το μέλλον της σε ευχολόγια και στην τύχη - οπότε πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα άμεσα, ρεαλιστικά, με τα σημερινά δεδομένα, χωρίς να σπαταλάει άδικα το χρόνο της.

 

Ολόκληρη η ανάλυση στο

 

Η ελληνική στρατηγική

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις