Βασίλης Βιλιάρδος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Λίγα λόγια για εμένα
Είμαι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχω εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφω οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πρόσφατες εκδόσεις "Η κρίση των κρίσεων" σε τρία βιβλία.
Σύνδεσμοι


ΕΛΛΕΙΜΑ ΘΕΣΜΩΝ
3160 αναγνώστες
Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015
13:44

Κυκλοφορούν πολλοί μύθοι, σχετικά με τις ευθύνες της χώρας μας, όσον αφορά το δρόμο της προς τη χρεοκοπία (ανάλυση) - χωρίς αυτό να σημαίνει πως υποτιμούμε τα δικά μας τεράστια λάθη ή δεν κάνουμε την αυτοκριτική μας, ως Πολίτες που έχουν την ευθύνη τόσο του εαυτού τους, όσο και των πολιτικών επιλογών τους.

 

Εν τούτοις, δεν είμαστε υπεύθυνοι για τις ανισορροπίες που χαρακτηρίζουν ακόμη τη νομισματική ένωση, καθιστώντας θνησιγενές το ευρώ - με κορυφαία τα δυσθεώρητα πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας εις βάρος των εταίρων της, τους οποίους εκμεταλλεύθηκε αμέσως μετά την υιοθέτηση του ευρώ (ψήφιση της «ατζέντας 2010» το 2000, με στόχο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της, χειραγώγηση της νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ κοκ.).

 

Δεν είμαστε επίσης υπεύθυνοι για την έλλειψη ευρωπαϊκών Θεσμών, για τη δεύτερη βασική αιτία της κρίσης δηλαδή, ούτε για την τρίτη - τη μη ύπαρξη μίας πραγματικής κεντρικής τράπεζας, η οποία να ενεργεί προς όφελος όλων των κρατών της Ευρωζώνης, παρά το ότι έχει παραδοθεί η νομισματική μας κυριαρχία, καθώς επίσης το μεγαλύτερο μέρος της δημοσιονομικής μας πολιτικής.

 

Στα πλαίσια αυτά, αφενός μεν επειδή δεν προβλέπεται η αλλαγή των συνθηκών που επικρατούν στη νομισματική ένωση, αφετέρου λόγω του ότι είναι αδύνατον ποτέ να διαπραγματευθούμε μία σωστή λύση για την Ελλάδα από τη νομοτελειακή θέση αδυναμίας που βρισκόμαστε (άρθρο), εάν δεν αντιδράσουν οι μεγάλες χώρες που έχουν τη δυνατότητα πρέπει υποχρεωτικά να αναζητήσουμε έναν άλλο δρόμο - διαφορετικά θα βιώσουμε τα ίδια προβλήματα με τις αναπτυσσόμενες χώρες, οι Πολίτες των οποίων εγκαταλείπουν μαζικά τις πατρίδες τους (άρθρο).

 

Επειδή όμως είμαστε εγκλωβισμένοι στην τριπλή παγίδα του ευρώ, του χρέους και των μνημονίων (ανάλυση), ενώ έχουμε καθυστερήσει πάρα πολύ να υιοθετήσουμε ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής και θεσμικής ανασυγκρότησης της πατρίδας μας, η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς από τα «σφάλματα» του ΔΝΤ και των κυβερνήσεων μας, οι επιλογές που έχουμε στη διάθεση μας είναι ελάχιστες - καθώς επίσης πολύ οδυνηρές.

 

Ειδικότερα, εάν καταφέρουμε να δραστηριοποιηθούμε συλλογικά, επενδύοντας μόνοι μας στη χώρα μας παρά τους κινδύνους που υπάρχουν, με τα πραγματικά χρήματα και τα υπόλοιπα μέσα/πόρους που έχουμε στη διάθεση μας εντός και εκτός της Ελλάδας, μπορούμε να αντιστρέψουμε την αρνητική πορεία της οικονομίας μας, παραμένοντας εντός της Ευρωζώνης - ακόμη και αν αποφασίσουμε αργότερα να την εγκαταλείψουμε, εκούσια όμως και όχι «διωγμένοι» (με κέντρο βάρους τον τουρισμό, τη γεωργία, τη ναυτιλία και τις υπηρεσίες υψηλού επιπέδου - ενδεχομένως ακόμη και με τις διευκολύνσεις που παρέχει το φορολογικό καθεστώς του Λουξεμβούργου, της Ολλανδίας, της Κύπρου, του Μονακό κλπ., σε επιλεγμένες περιοχές της χώρας).

 

Η δεύτερη επιλογή, η έξοδος από την Ευρωζώνη ή δυνατόν σε συμφωνία με τις υπόλοιπες χώρες (σενάριο), παραμένοντας ασφαλώς στο σύστημα της ελεύθερης οικονομίας, απαιτεί τις ίδιες παραπάνω προϋποθέσεις - καθώς επίσης ένα λεπτομερές σχέδιο, για το οποίο χρειάζεται αφενός μεν αρκετός χρόνος, αφετέρου πλήρης ενημέρωση όλων των Ελλήνων. Κατά την άποψη μας δε, θα επρόκειτο για μία πολύ πιο φιλόδοξη επιλογή, αρκετά δυσκολότερη στην εφαρμογή της.

 

Και οι δύο όμως επιλογές προϋποθέτουν τη στελέχωση όλων των Θεσμών της Ελλάδας, από την εκτελεστική εξουσία έως την κεντρική τράπεζα, τη δικαστική εξουσία και τα εργατικά συνδικάτα, με τους ικανότερους και εντιμότερους Έλληνες - γεγονός που αναμφίβολα αποτελεί το μεγαλύτερο μας πρόβλημα, ειδικά όσον αφορά την κυβέρνηση, αφού καμία μέχρι σήμερα δεν στάθηκε αντάξια των ευθυνών της.

 

Συμπερασματικά λοιπόν λύσεις υπάρχουν είτε εντός, είτε εκτός της Ευρωζώνης. Αυτό που δεν διαθέτουμε είναι οι Θεσμοί που θα μπορούσαν να τις εφαρμόσουν με επιτυχία - ενώ πρέπει να αποφύγουμε με κάθε τρόπο να βρεθούμε ξανά στο έλεος ενός πρωθυπουργού, ο οποίος θα ισχυρισθεί πως αγωνίσθηκε με σθένος, αποτυχαίνοντας όμως παταγωδώς. Έως ότου λυθεί αυτό το πρόβλημα, δεν μπορεί κανείς να περιμένει κάτι πιο θετικό για το μέλλον της χώρας - όσο και αν το επιθυμούμε όλοι μας.

 

Ολόκληρο το άρθρο στο:

 

Η θλιβερή υποβάθμιση

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Μακροοικονομικά θέματα, πολιτικές απόψεις και μικροοικονομικές αναλύσεις.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις